ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.210
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.210.1
पितामह महाप्राज्ञ सर्वशास्त्रविशारद ।
प्रयाणकाले किं जप्यं मोक्षिभिस्तत्त्वचिन्तकैः ॥ १२.२१०.१ ॥
ಪಿತಾಮಹರೇ, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞರೇ, ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಶಾರದರೇ! ಪ್ರಯಾಣ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷಾಕಾಂಕ್ಷಿಗಳಾದ ತತ್ತ್ವಚಿಂತಕರು ಏನನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು?
12.210.2
किंनु स्मरन्कुरुश्रेष्ठ मरणे समुपस्थिते ।
प्राप्नुयात्परमां सिद्धिं श्रोतुमिच्छामि तत्वतः ॥ १२.२१०.२ ॥
ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಮರಣ ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಯಾವುದನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ? ಅದನ್ನು ತತ್ತ್ವತಃ ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
12.210.3
त्वद्युक्तश्च हितः सूक्ष्म उक्तः प्रश्नस्त्वयाऽनघ ।
शृणुष्वावहितो राजन्नारदेन पुरा श्रुतम् ॥ १२.२१०.३ ॥
ನಿಷ್ಪಾಪನೇ! ನೀನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯ, ಹಿತಕರ, ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದುದು. ರಾಜನೇ, ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳು; ಹಿಂದೆ ನಾರದನು ಕೇಳಿದ್ದನ್ನು.
12.210.4
श्रीवत्साङ्कं जगद्बीजमनन्तं लोकसाक्षिणम् ।
पुरा नारायणं देवं नारदः पर्यपृच्छत ॥ १२.२१०.४ ॥
ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು, ಜಗತ್ತಿನ ಬೀಜನು, ಅನಂತನು, ಲೋಕಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ದೇವ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಹಿಂದೆ ನಾರದನು ಕೇಳಿದನು.
12.210.5
अक्षरं परमं ब्रह्म निर्गुणं तमसः परम् ।
आहुर्वैद्यं परं धाम ब्रह्मादिकमलोद्भवम् ॥ १२.२१०.५ ॥
ಅಕ್ಷರ, ಪರಮ ಬ್ರಹ್ಮ, ನಿರ್ಗುಣ, ತಮಸ್ಸಿಗಿಂತ ಪರದಾದ, ವಿದ್ವಾಂಸರು ಪರಮ ಧಾಮವೆಂದು ಕರೆಯುವ, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳ ಕಮಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತತ್ತ್ವ.
12.210.6
भगवन्भूतभव्येश श्रद्दधानैर्जितेन्द्रियैः ।
कथं भक्तैर्विचिन्त्योसि योगिभिर्मोक्षकाङ्क्षिभिः ॥ १२.२१०.६ ॥
ಭಗವಂತನೇ, ಭೂತ-ಭವಿಷ್ಯದ ಈಶ್ವರನೇ! ಶ್ರದ್ಧಾವಂತ, ಇಂದ್ರಿಯಜಯಿ ಭಕ್ತರು ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷಾಕಾಂಕ್ಷಿ ಯೋಗಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾರೆ?
12.210.7
किंनु जप्यं जपेन्नित्यं काल्यमुत्थाय मानवः ।
स्मरेच्च म्रियमाणो वै विशेषेण महाद्युते ॥ १२.२१०.७ ॥
ಮನುಷ್ಯನು ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಏನನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು? ಸಾಯುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಏನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು, ಓ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯೇ?
12.210.8
कथं युञ्जन्समाध्यायेद्ब्रूहि तत्वं सनातनम् ॥ १२.२१०.८ ॥
ಯೋಗವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು? ಸನಾತನ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಹೇಳಿ.
12.210.9
श्रुत्वा च नारदोक्तं तु देवानामीश्वरः स्वयम् ।
प्रोवाच भगवान्विष्णुर्नारदं वरदः प्रभुः ॥ १२.२१०.९ ॥
ನಾರದನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವತೆಗಳ ಈಶ್ವರನಾದ, ವರದಾತನಾದ ಪ್ರಭು ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುವು ತಾನೇ ನಾರದನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
12.210.10
हन्त ते कथयिष्यामि इमां दिव्यामनुस्मृतिम् ।
यामधीत्य प्रयाणे तु मद्भावयोपपद्यते ॥ १२.२१०.१० ॥
ಸರಿ, ಈ ದಿವ್ಯ ಅನುಸ್ಮೃತಿಯನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಇದನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದವನು ಪ್ರಯಾಣ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಾವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
12.210.11
ओंकारमग्रतः कृत्वा मां नमस्कृत्य नारद ।
एकाग्रः प्रयतो भूत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ १२.२१०.११ ॥
ನಾರದ, ಓಂಕಾರವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು, ನನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಂಯಮದಿಂದ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.
12.210.12
ओं नमो भगवते वासुदेवायेति ॥ १२.२१०.१२ ॥
ಓಂ, ಭಗವಾನ್ ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
12.210.13
इत्युक्तो नारदः प्राह प्राञ्जलिः प्रणतः स्थितः ।
सर्वदेवेश्वरं विष्णुं सर्वात्मानं हरिं प्रभुम् ॥ १२.२१०.१३ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ನಾರದನು ಕೈಮುಗಿದು, ತಲೆಬಾಗಿ ನಿಂತು, ಸರ್ವದೇವೇಶ್ವರನೂ, ಸರ್ವಾತ್ಮನೂ, ಪ್ರಭುವೂ ಆದ ಹರಿ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
12.210.14
अव्ययं शाश्वतं देवं प्रभवं पुरुषोत्तमम् ।
प्रपद्ये प्राञ्जलिर्विष्णुमक्षरं परमं पदम् ॥ १२.२१०.१४ ॥
ಅವ್ಯಯನೂ, ಶಾಶ್ವತನೂ, ದೇವನೂ, ಪ್ರಭವನೂ, ಪುರುಷೋತ್ತಮನೂ ಆದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ನಾನು ಕೈಮುಗಿದು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ; ಅವನು ಅಕ್ಷರನು, ಪರಮಪದ.
12.210.15
पुराणं प्रभवं विष्णुमक्षयं लोकसाक्षिणम् ।
प्रपद्ये पुण्डरीकाक्षमीशं भक्तानुकम्पिनम् ॥ १२.२१०.१५ ॥
ಪುರಾತನನೂ, ಪ್ರಭವನೂ, ಅಕ್ಷಯನೂ, ಲೋಕಸಾಕ್ಷಿಯೂ, ಕಮಲನಯನನೂ, ಭಕ್ತರ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆಯುಳ್ಳ ಈಶ್ವರನೂ ಆದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.
12.210.16
लोकनाथं सहस्राक्षमद्भुतं परदं पदम् ।
भगवन्तं प्रपन्नोऽस्मि भूतभव्यभवत्प्रभुम् ॥ १२.२१०.१६ ॥
ಲೋಕನಾಥನೂ, ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನೂ, ಅದ್ಭುತನೂ, ಪರಮಪದವನ್ನು ನೀಡುವವನೂ, ಭೂತ-ಭವ್ಯ-ಭವತ್ಪ್ರಭುವೂ ಆದ ಭಗವಂತನನ್ನು ನಾನು ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ.
12.210.17
स्रष्टारं सर्वलोकानामनन्तं सर्वतोमुखम् ।
पद्मनाभं हृषीकेशं प्रपद्ये सत्यमच्युतम् ॥ १२.२१०.१७ ॥
ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೂ, ಅನಂತನೂ, ಸರ್ವತೋಮುಖನೂ, ಪದ್ಮನಾಭನೂ, ಹೃಷೀಕೇಶನೂ, ಸತ್ಯನೂ, ಅಚ್ಯುತನೂ ಆದವನನ್ನು ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.
12.210.18
हिरण्यगर्भममृतं भूगर्भं परतः परम् ।
प्रभोः प्रभुमनाद्यन्तं प्रपद्ये तं रविप्रभम् ॥ १२.२१०.१८ ॥
ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭನೂ, ಅಮೃತನೂ, ಭೂಗರ್ಭನೂ, ಪರಾತ್ಪರನೂ, ಪ್ರಭುಗಳ ಪ್ರಭುವೂ, ಆದ್ಯಂತರಹಿತನೂ, ಸೂರ್ಯಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳವನೂ ಆದ ಅವನನ್ನು ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.
12.210.19
सहस्रशीर्षं पुरुषं महर्षि तत्वभावनम् ।
प्रपद्ये सूक्ष्ममचलं वरेण्यमभयप्रदम् ॥ १२.२१०.१९ ॥
ಸಾವಿರ ತಲೆಗಳ ಪುರುಷನೂ, ಮಹರ್ಷಿಯೂ, ತತ್ತ್ವಗಳ ಮೂಲವೂ, ಸೂಕ್ಷ್ಮನೂ, ಅಚಲನೂ, ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ, ಅಭಯವನ್ನು ನೀಡುವವನೂ ಆದ ಅವನಿಗೆ ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.
12.210.20
नारायणं पुराणर्षि योगात्मानं सनातनम् ।
संस्थानं सर्वतत्वानां प्रपद्ये ध्रुवमीश्वरम् ॥ १२.२१०.२० ॥
ನಾರಾಯಣನೂ, ಪುರಾತನ ಋಷಿಯೂ, ಯೋಗಾತ್ಮನೂ, ಸನಾತನನೂ, ಸರ್ವತತ್ತ್ವಗಳ ಆಧಾರವೂ, ಸ್ಥಿರನಾದ ಈಶ್ವರನೂ ಆದ ಅವನಿಗೆ ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.
12.210.21
यः प्रभुः सर्वभूतानां येन सर्वमिदं ततम् ।
परावरगुरुर्विष्णुः स मे देवः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२१ ॥
ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಪ್ರಭುವೂ, ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವನೂ, ಉನ್ನತ-ಕೆಳಗಿನ ಎಲ್ಲದರ ಗುರುವೂ ಆದ ವಿಷ್ಣು — ಆ ದೇವನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ.
12.210.22
यस्मादुत्पद्यते ब्रह्मा पद्मयोनिः सनातनः ।
ब्रह्मयोनिर्हि विश्वात्मा स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२२ ॥
ಯಾರಿಂದ ಪದ್ಮಯೋನಿ ಸನಾತನ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೋ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಮೂಲವೂ ವಿಶ್ವಾತ್ಮನೂ ಆದ ಆ ವಿಷ್ಣು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ.
12.210.23
यः पुरा प्रलये प्राप्ते नष्टे स्थावरजङ्गमे ।
ब्रह्मादिषु प्रलीनेषु नष्टे लोकपरावरे ॥ १२.२१०.२३ ॥
ಹಿಂದೆ ಪ್ರಳಯ ಬಂದಾಗ, ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮಗಳು ನಾಶವಾದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ಲೀನರಾದಾಗ, ಉನ್ನತ-ಕೆಳಗಿನ ಲೋಕಗಳು ನಾಶವಾದಾಗ — ಯಾರು (ಉಳಿಯುವನೋ)…
12.210.24
आभूतसंप्लवे चैव प्रलीनेऽप्राकृतो महान् ।
एकस्तिष्ठति विश्वात्मा स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२४ ॥
ಭೂತಗಳೆಲ್ಲ ನಾಶವಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ಲೀನವಾದಾಗಲೂ, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಅತೀತನಾದ, ಮಹಾನ್, ವಿಶ್ವಾತ್ಮನು ಒಬ್ಬನೇ ನಿಂತಿರುತ್ತಾನೆ — ಆ ವಿಷ್ಣು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ.
12.210.25
चतुर्भिश्च चतुर्भिश्च द्वाभ्यां पञ्चभिरेव च ।
हुयते च पुनर्द्वाभ्यां स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२५ ॥
ನಾಲ್ಕರಿಂದ ನಾಲ್ಕರಿಂದ, ಎರಡರಿಂದ, ಐದರಿಂದಲೇ, ಮತ್ತೆ ಎರಡರಿಂದ ಆಹುತಿ ನೀಡಲ್ಪಡುವವನು — ಆ ವಿಷ್ಣು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ.
12.210.26
पर्जन्यः पृथिवी सस्यं कालो धर्मः क्रियाक्रिये ।
गुणाकरः स मे बभ्रुर्वासुदेवः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२६ ॥
ಮೇಘ, ಭೂಮಿ, ಬೆಳೆ, ಕಾಲ, ಧರ್ಮ, ಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ಅಕ್ರಿಯೆ — ಗುಣಗಳ ಆಕರನಾದ ಆ ಬಭ್ರು ವಾಸುದೇವ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ.
12.210.27
अग्नीषोमार्कताराणां ब्रह्मरुद्रेन्द्रयोगिनाम् ।
यस्तेजयति तेजांसि स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२७ ॥
ಅಗ್ನಿ, ಸೋಮ, ಸೂರ್ಯ, ತಾರೆಗಳ ಹಾಗೂ ಬ್ರಹ್ಮ, ರುದ್ರ, ಇಂದ್ರ, ಯೋಗಿಗಳ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಯಾರು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಾನೋ — ಆ ವಿಷ್ಣು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ.
12.210.28
योगावास नमस्तुभ्यं सर्वावास वरप्रद ।
यज्ञगर्भ हिरण्याङ्गं पञ्चयज्ञ नमोस्तु ते ॥ १२.२१०.२८ ॥
ಯೋಗದ ಆವಾಸನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಸರ್ವರ ಆವಾಸನೇ, ವರಪ್ರದನೇ. ಯಜ್ಞವನ್ನು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿದವನೇ, ಹಿರಣ್ಯಾಂಗನೇ, ಪಂಚಯಜ್ಞನೇ — ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
12.210.29
चतुर्मूर्ते परं धाम लक्ष्म्यावास परार्चित ।
सर्वावास नमस्तेऽस्तु वासुदेव प्रधानकृत् ॥ १२.२१०.२९ ॥
ಚತುರ್ಮೂರ್ತಿ, ಪರಮ ಧಾಮ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಆವಾಸ, ಪರರಿಂದ ಪೂಜಿತನೇ. ಸರ್ವರ ಆವಾಸನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವಾಸುದೇವನೇ, ಪ್ರಧಾನನನ್ನು ರಚಿಸಿದವನೇ.
12.210.30
अजस्त्वनामयः पन्था ह्यमूर्तिर्विश्वमूर्तिधृत् ।
विकर्तः पञ्चकाज्ञ नमस्ते ज्ञानसागर ॥ १२.२१०.३० ॥
ಅಜನು, ನಿರಾಮಯನು, ಮಾರ್ಗನು, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಮೂರ್ತನು, ವಿಶ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುವವನು, ವಿಕರ್ತನು, ಪಂಚಕದ ಒಡೆಯನು. ಜ್ಞಾನಸಾಗರನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
12.210.31
अव्यक्ताद्व्यक्तमुत्पन्नमव्यक्ताद्यः परोऽक्षरः ।
यस्मात्परतरं नास्ति तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३१ ॥
ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದವನು, ಅವ್ಯಕ್ತಕ್ಕೂ ಮೀರಿದ ಅಕ್ಷರನು, ಯಾವನಿಗಿಂತ ಉನ್ನತವಾದುದು ಇಲ್ಲವೋ ಅವನಿಗೆ ನಾನು ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ.
12.210.32
न प्रधानो न च महान्पुरुषश्चेतनो ह्यजः ।
अनयोर्यः परतरस्तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३२ ॥
ಅವನು ಪ್ರಧಾನನಲ್ಲ, ಮಹತ್ತೂ ಅಲ್ಲ, ಚೇತನನಾದ ಪುರುಷನೂ ಅಲ್ಲ, ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲದವನೂ ಅಲ್ಲ; ಈ ಎರಡಕ್ಕಿಂತ ಉನ್ನತನಾದವನಿಗೆ ನಾನು ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ.
12.210.33
चिन्तयन्तो हि यं नित्यं ब्रह्मेशानादयः प्रभुम् ।
निश्चयं नाधिगच्छन्ति तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३३ ॥
ಬ್ರಹ್ಮ, ಈಶಾನ ಮೊದಲಾದವರು ನಿತ್ಯವೂ ಯಾರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿಯೂ ನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲವೋ ಆ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಾನು ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ.
12.210.34
जितेन्द्रिया महात्मानो ज्ञानध्यानपरायणाः ।
यं प्राप्य न निवर्तन्ते तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३४ ॥
ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಮಹಾತ್ಮರು ಯಾರನ್ನು ಪಡೆದು ಮರಳುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅವನಿಗೆ ನಾನು ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ.
12.210.35
एकांशेन जगत्सर्वमवष्टभ्य विभुः स्थितः ।
अग्राह्यं निर्गुणं नित्यं तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३५ ॥
ತನ್ನ ಒಂದು ಅಂಶದಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆವರಿಸಿ ವಿಭು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ; ಗ್ರಹಿಸಲಾಗದವನು, ನಿರ್ಗುಣನು, ನಿತ್ಯನು ಆದ ಅವನಿಗೆ ನಾನು ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ.
12.210.36
सोमार्काग्निमयं तेजो या च तारमयी द्युतिः ।
दिवि संजायते योऽयं स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३६ ॥
ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ, ಅಗ್ನಿಗಳಿಂದ ಆದ ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ಆದ ಕಾಂತಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ.
12.210.37
गुणादिर्निर्गुणश्चाद्यो लक्ष्मीवांश्चेतनो ह्यजः ।
सूक्ष्मः सर्वगतो योगी स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३७ ॥
ಗುಣಗಳಿಗೆ ಆದಿಯಾದವನು, ಗುಣರಹಿತನು, ಆದಿಪುರುಷನು, ಶ್ರೀಮಂತನು, ಚೇತನನು, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಜನು, ಸೂಕ್ಷ್ಮನು, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯು, ಯೋಗಿಯು — ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ.
12.210.38
साङ्ख्ययोगाश्च ये चान्ये सिद्धाश्च परमर्षयः ।
यं विदित्वा विमुच्यन्ते स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३८ ॥
ಸಾಂಖ್ಯ ಮತ್ತು ಯೋಗದವರು, ಇತರ ಸಿದ್ಧರು, ಪರಮ ಋಷಿಗಳು ಯಾರನ್ನು ತಿಳಿದು ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೋ — ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ.
12.210.39
अव्यक्तः समधिष्ठाता अचिन्त्यः सदसत्परः ।
अस्थितिः प्रकृतिश्रेष्ठः स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३९ ॥
ಅವ್ಯಕ್ತನು, ಸಮ್ಯಕ್ ಅಧಿಷ್ಠಾತೃ, ಅಚಿಂತ್ಯನು, ಸತ್-ಅಸತ್ತಿಗೆ ಪರನು, ಸ್ಥಿರ ಆಧಾರವಿಲ್ಲದವನು, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠನು — ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ.
12.210.40
क्षेत्रज्ञः पञ्चधा भुङ्क्ते प्रकृतिं पञ्चभिर्मुखैः ।
महान्गुणांश्च यो भुङ्क्ते स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.४० ॥
ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನು ಐದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಐದು ಮುಖಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮಹತ್ತನ್ನೂ ಗುಣಗಳನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುವ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ.
12.210.41
सूर्यमध्ये स्थितः सोमस्तस्य मध्ये च या स्थिता ।
भूतबाह्या च या दीप्तिः स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.४१ ॥
ಸೂರ್ಯನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಸೋಮನು, ಅವನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವುದು, ಭೂತಗಳ ಹೊರಗಿರುವ ಬೆಳಕು — ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ.
12.210.42
नमस्ते सर्वतः सर्वं सर्वतोक्षिशिरोमुख ।
निर्विकार नमस्तेऽस्तु साक्षी क्षेत्रध्रुवस्थितिः ॥ १२.२१०.४२ ॥
ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಇರುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಸರ್ವವೂ ಆದವನೇ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಣ್ಣು ತಲೆ ಮುಖವುಳ್ಳವನೇ; ನಿರ್ವಿಕಾರನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಸಾಕ್ಷಿಯೂ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಧ್ರುವವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವವನೂ ಆದವನು.
12.210.43
अतीन्द्रिय नमस्तुभ्यं लिङ्गैर्व्यक्तैर्न मीयसे ।
ये च त्वां नाभिजानन्ति संसारे संसरन्ति ते ॥ १२.२१०.४३ ॥
ಇಂದ್ರಿಯಾತೀತನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವ್ಯಕ್ತ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ನೀನು ಅಳೆಯಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿಯದವರು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾರೆ.
12.210.44
कामक्रोधविनिर्मुक्ता रागद्वेषविवर्जिताः ।
मान्यभक्ता विजानन्ति न पुनर्भवका द्विजाः ॥ १२.२१०.४४ ॥
ಕಾಮಕ್ರೋಧಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟವರು, ರಾಗದ್ವೇಷರಹಿತರು, ಪೂಜ್ಯನ ಭಕ್ತರಾದ ದ್ವಿಜರು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ; ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುವವರಲ್ಲ.
12.210.45
एकान्तिनो हि निर्द्वन्द्वा निराशीःकर्मकारिणः ।
ज्ञानाग्निदग्धकर्माणस्त्वां विशन्ति विचिन्तकाः ॥ १२.२१०.४५ ॥
ಏಕಾಗ್ರರು, ದ್ವಂದ್ವರಹಿತರು, ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಕರ್ಮ ಮಾಡುವವರು, ಜ್ಞಾನಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಕರ್ಮ ಸುಟ್ಟವರು, ಚಿಂತನಶೀಲರು ನಿನ್ನನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.
12.210.46
अशरीरं शरीरस्थं समं सर्वेषु देहिषु ।
पुण्यपापविनिर्मुक्ता भक्तास्त्वां प्राविशन्त्युत ॥ १२.२१०.४६ ॥
ಶರೀರರಹಿತನಾದರೂ ಶರೀರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವವನು, ಎಲ್ಲ ದೇಹಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಮನಾದವನು. ಪುಣ್ಯಪಾಪ ಬಿಟ್ಟ ಭಕ್ತರು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ.
12.210.47
अव्यक्तं बुद्ध्यहङ्कारमनोभूतेन्द्रियाणि च ।
त्वयि तानि च तेषु त्वं न तेषु त्वं न ते त्वयि ॥ १२.२१०.४७ ॥
ಅವ್ಯಕ್ತ, ಬುದ್ಧಿ, ಅಹಂಕಾರ, ಮನಸ್ಸು, ಭೂತಗಳು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು — ಅವು ನಿನ್ನಲ್ಲಿವೆ; ನೀನು ಅವುಗಳಲ್ಲಿರುವೆ. ನೀನು ಅವುಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ; ಅವು ನಿನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ.
12.210.48
एकत्वान्यत्वनानात्वं ये विदुर्यान्ति ते परम् ।
समोसि सर्वभूतेषु न ते द्वेष्योस्ति न प्रियः ॥ १२.२१०.४८ ॥
ಏಕತ್ವ, ಭಿನ್ನತ್ವ, ನಾನಾತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಪರಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ನೀನು ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಸಮನು; ನಿನಗೆ ದ್ವೇಷ್ಯನೂ ಇಲ್ಲ, ಪ್ರಿಯನೂ ಇಲ್ಲ.
12.210.49
समत्वमभिकाङ्क्षेऽहं भक्त्या वै नान्यचेतसा ।
चराचरमिदं सर्वं भूतग्रामं चतुर्विधम्।
त्वया त्वय्येव तत्प्रोतं सूत्रे मणिगणा इव ॥ १२.२१०.४९ ॥
ನಾನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಅನ್ಯಚಿತ್ತನಾಗದೆ, ಸಮತ್ವವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಚರಾಚರವಾದ ಈ ಎಲ್ಲವೂ, ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಭೂತಸಮೂಹ, ನಿನ್ನಿಂದ ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ದಾರದಲ್ಲಿ ಮಣಿಗಳಂತೆ ಪೋಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
12.210.50
स्रष्टा भोक्तासि कूटस्थो ह्यतत्वं तत्वसंज्ञिकः ।
अकर्ता हेतुरचलः पृथगात्मन्यवस्थितः ॥ १२.२१०.५० ॥
ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಭೋಕ್ತ, ಕೂಟಸ್ಥ; ಅತತ್ವವೇ ತತ್ವವೆಂದು ಹೆಸರಾಗಿದೆ. ನೀನು ಅಕರ್ತ, ಹೇತು, ಅಚಲ, ನಿನ್ನ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವವನು.
12.210.51
न ते भूतेषु संयोगो भूततत्वगुणाधिकः ।
अहङ्कारेण बुद्ध्या वा न ते योगस्त्रिभिर्गुणैः ॥ १२.२१०.५१ ॥
ಭೂತಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿನಗೆ ಸಂಯೋಗವಿಲ್ಲ; ನೀನು ಭೂತತತ್ವ ಗುಣಗಳನ್ನು ಮೀರಿದವನು. ಅಹಂಕಾರದಿಂದಾಗಲಿ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದಾಗಲಿ ನಿನಗೆ ಯೋಗವಿಲ್ಲ, ಮೂರು ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೂ ಇಲ್ಲ.
12.210.52
न मोक्षधर्मो वा न त्वं नारम्भो जन्म वा पुनः ।
जरामरणमोक्षार्थं त्वां प्रपन्नोस्मि सर्वग ॥ १२.२१०.५२ ॥
ಮೋಕ್ಷಧರ್ಮವೂ ಇಲ್ಲ, ನೀನೂ ಇಲ್ಲ, ಆರಂಭವೂ ಇಲ್ಲ, ಜನ್ಮವೂ ಇಲ್ಲ, ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮವೂ ಇಲ್ಲ. ಮುಪ್ಪು ಮತ್ತು ಸಾವಿನಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ನಿನ್ನ ಶರಣು ಹೊಕ್ಕಿದ್ದೇನೆ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯೇ.
12.210.53
ईश्वरोसि जगन्नाथ ततः परम उच्यसे ।
भक्तानां यद्धितं देव तद्ध्याहि त्रिदशेश्वर ॥ १२.२१०.५३ ॥
ನೀನು ಈಶ್ವರ, ಜಗನ್ನಾಥ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಪರಮನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತೀಯ. ದೇವ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಯಾವುದು ಹಿತವೋ ಅದನ್ನು ಹೇಳು, ದೇವೇಶ್ವರ.
12.210.54
विषयैरिन्द्रियैर्वाऽपि न मे भूयः समागमः ।
पृथिवीं यातु गन्धो वै रसं यातु जलं तथा ॥ १२.२१०.५४ ॥
ವಿಷಯಗಳಿಂದಲೂ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದಲೂ ಇನ್ನು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಸಂಯೋಗವಿಲ್ಲ. ಗಂಧ ಭೂಮಿಗೆ ಹೋಗಲಿ; ರಸ ಜಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿ.
12.210.55
तेजो हुताशनं यातु स्पर्शो यातु च मारुतम् ।
श्रोत्रमाकाशमप्येतु मनो वैकारिकं पुनः ॥ १२.२१०.५५ ॥
ತೇಜಸ್ಸು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲಿ; ಸ್ಪರ್ಶ ವಾಯುವಿನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲಿ; ಶ್ರವಣ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲಿ; ವಿಕಾರಜನ್ಯ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೆ (ತನ್ನ ಮೂಲದಲ್ಲಿ) ಲೀನವಾಗಲಿ.
12.210.56
इन्द्रियाण्यपि संयान्तु स्वासुस्वासु च योनिषु ।
पृथिवी यातु सलिलमापोग्निमनलोऽनिलम् ॥ १२.२१०.५६ ॥
ಇಂದ್ರಿಯಗಳೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮೂಲಗಳಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲಿ. ಭೂಮಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ, ನೀರು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ, ಅಗ್ನಿ ವಾಯುವಿನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲಿ.
12.210.57
वायुराकाशमप्येतु मनश्चाकाश एव च ।
अहंकारं मनो यातु मोहनं सर्वदेहिनाम् ॥ १२.२१०.५७ ॥
ವಾಯು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲಿ; ಮನಸ್ಸೂ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿಯೇ ಲೀನವಾಗಲಿ. ಮನಸ್ಸು ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲಿ — ಅದು ಎಲ್ಲ ದೇಹಿಗಳನ್ನು ಮೋಹಿಸುವಂಥದು.
12.210.58
अहंकारस्ततो बुद्धिं बुद्धिरव्यक्तमच्युत ॥ १२.२१०.५८ ॥
ಆಮೇಲೆ ಅಹಂಕಾರ ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲಿ; ಬುದ್ಧಿ ಅವ್ಯಕ್ತದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲಿ — ಓ ಅಚ್ಯುತ.
12.210.59
प्रधाने प्रकृतिं याते गुणसाम्ये व्यवस्थिते ।
वियोगः सर्वकरणैर्गुणैर्भूतैश्च मे भवेत् ॥ १२.२१०.५९ ॥
ಪ್ರಕೃತಿ ಪ್ರಧಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿ, ಗುಣಸಾಮ್ಯ ನೆಲೆಗೊಂಡಾಗ, ನನಗೆ ಎಲ್ಲ ಕರಣಗಳಿಂದ, ಗುಣಗಳಿಂದ, ಭೂತಗಳಿಂದ ವಿಯೋಗ ಉಂಟಾಗಲಿ.
12.210.60
निष्केवलं पदं तात काङ्क्षेऽहं परमं तव ।
एकीभावस्त्वया मेऽस्तु न मे जन्म भवेत्पुनः ॥ १२.२१०.६० ॥
ಓ ಮಗು, ನಿನ್ನ ಆ ಪರಮವಾದ, ನಿಷ್ಕೇವಲ ಪದವನ್ನು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ನನಗೆ ಏಕತೆ ಇರಲಿ; ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮ ಬಾರದಿರಲಿ.
12.210.61
त्वद्बुद्धिस्त्वद्गतप्राणस्त्वद्भक्तिस्त्वत्परायणः ।
त्वामेवाहं स्मरिष्यामि मरणे पर्युपस्थिते ॥ १२.२१०.६१ ॥
ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ ಬುದ್ಧಿ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದ ಪ್ರಾಣ, ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿ, ನಿನ್ನನ್ನೇ ಪರಮ ಆಶ್ರಯವಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ನಿಷ್ಠೆ—ಮರಣ ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನೇ ಸ್ಮರಿಸುವೆನು.
12.210.62
पूर्वदेहकृता ये तु व्याधयः प्रविशन्तु माम् ।
अर्दयन्तु च दुःखानि ऋणं मे प्रविमुञ्चतु ॥ १२.२१०.६२ ॥
ಹಿಂದಿನ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ವ್ಯಾಧಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಲಿ; ದುಃಖಗಳನ್ನು ಪೀಡಿಸಲಿ; ನನ್ನ ಋಣವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಲಿ.
12.210.63
अनुध्यातोऽसि देवेश न मे जन्म भवेत्पुनः ।
तस्माद्ब्रवीमि कर्माणि ऋणं मे न भवेदिति ॥ १२.२१०.६३ ॥
ದೇವೇಶನೇ, ನೀನೇ ಧ್ಯಾನಿತನಾಗಿರುವೆ; ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮವಾಗದಿರಲಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇಳುವೆನು—ನನ್ನ ಕರ್ಮಗಳು ನನಗೆ ಋಣವಾಗದಿರಲಿ.
12.210.64
नोपतिष्ठन्तु मां सर्वे व्याधयः पूर्वसंचिताः ।
अनृणो गन्तुमिच्छामि तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ १२.२१०.६४ ॥
ಹಿಂದೆ ಸಂಚಿತವಾದ ಎಲ್ಲ ವ್ಯಾಧಿಗಳೂ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬರದಿರಲಿ; ಋಣಮುಕ್ತನಾಗಿ ಆ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮಪದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಬಯಸುವೆನು.
12.210.65
अहं भगवतस्तस्य मम चासौ सनातनः ।
तस्याहं न प्रणश्यासि स च मे न प्रणश्यति ॥ १२.२१०.६५ ॥
ನಾನು ಆ ಭಗವಂತನವನು; ಅವನು ನನ್ನವನು—ಅವನು ಸನಾತನ. ನಾನು ಅವನಿಂದ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ನನ್ನಿಂದ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
12.210.66
कर्मेन्द्रियामि संयम्य पञ्च बुद्धीन्द्रियाणि च ।
दशेन्द्रियाणि मनसि अहंकारे तथा मनः ॥ १२.२१०.६६ ॥
ಕರ್ಮೇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಐದು ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಸಂಯಮಿಸಿ, ಹತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಲಯಗೊಳಿಸಬೇಕು.
12.210.67
अहंकारं तथा बुद्धौ बुद्धिमात्मनि योजयेत् ।
यतबुद्धीन्द्रियः पश्येद्बुद्ध्या बुद्ध्येत्परात्पम् ॥ १२.२१०.६७ ॥
ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ, ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿದವನು ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನೋಡಿ, ಪರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪರವಾದುದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕು.
12.210.68
ममायमिति यस्याहं येन सर्वमिदं तततम् ।
ततो बुद्धेः परं बुद्ध्वा लभते न पुनर्भवम् ॥ १२.२१०.६८ ॥
'ಇದು ನನ್ನದು' ಎಂದು ಯಾರಿಗೆ ನಾನಿದ್ದೇನೋ, ಯಾರಿಂದ ಇದೆಲ್ಲವೂ ವ್ಯಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೋ, ಬುದ್ಧಿಗಿಂತ ಪರವಾದುದನ್ನು ತಿಳಿದು ಅವನು ಪುನರ್ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.
12.210.69
मरणे समनुप्राप्ते यश्चैवं मामनुस्मरेत् ।
अपि पापसमाचारः स याति परमां गतिम् ॥ १२.२१०.६९ ॥
ಮರಣ ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಯಾರು ಹೀಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಪಾಪಾಚಾರಿಯಾದರೂ ಅವನು ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.
12.210.70
ओं नमो भगवते तस्मै देहिनां परमात्मने ।
नारायणाय भक्तानामेकनिष्ठाय शाश्वते ॥ १२.२१०.७० ॥
ಓಂ, ದೇಹಧಾರಿಗಳ ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಆ ಭಗವಂತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಭಕ್ತರ ಏಕನಿಷ್ಠೆಯಾದ, ಶಾಶ್ವತನಾದ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
12.210.71
इमामनुस्मृतिं दिव्यां वैष्णवीं सुसमाहितः ।
स्वपन्विबुद्धश्च पठेद्यत्र तत्र समभ्यसेत् ॥ १२.२१०.७१ ॥
ಈ ದಿವ್ಯ ವೈಷ್ಣವ ಸ್ಮೃತಿಯನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ, ನಿದ್ರಿಸುವಾಗಲೂ ಎಚ್ಚರದಲ್ಲಿರುವಾಗಲೂ ಪಠಿಸಬೇಕು; ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಇದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.
12.210.72
पौर्णमास्याममावास्यां द्वादश्यां च विशेषतः ।
श्रावयेच्छ्रद्दधानांश्च मद्भक्तांश्च विशेषतः ॥ १२.२१०.७२ ॥
ಹುಣ್ಣಿಮೆ, ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದ್ವಾದಶಿಯಂದು ಶ್ರದ್ಧೆಯುಳ್ಳವರಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿಸಬೇಕು.
12.210.73
यद्यहंकारमाश्रित्य यज्ञदानतपः क्रियाः ।
कुर्वंस्तत्फलमाप्नोति पुनरावर्तनं न तु ॥ १२.२१०.७३ ॥
ಯಾರಾದರೂ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಯಜ್ಞ, ದಾನ, ತಪಸ್ಸಿನ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಅವನು ಅವುಗಳ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮದ ಚಕ್ರದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ.
12.210.74
अभ्यर्चयन्पितॄन्देवान्पठञ्जुह्वन्यलिं ददत् ।
ज्वलन्नग्निं स्मरेद्यो मां स याति परमां गतिम् ॥ १२.२१०.७४ ॥
ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಪಠಿಸಿ, ಹೋಮ ಮಾಡಿ, ಅಂಜಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಉರಿಯುವ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವವನು ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
12.210.75
यज्ञो दानं तपश्चैव पावनानि शरीरिणाम् ।
यज्ञं दानं तपस्तस्मात्कुर्यादाशीर्विवर्जितः ॥ १२.२१०.७५ ॥
ಯಜ್ಞ, ದಾನ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸೇ ದೇಹಧಾರಿಗಳನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಫಲಾಶೆಯಿಲ್ಲದೆ ಯಜ್ಞ, ದಾನ, ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.
12.210.76
नम इत्येव यो ब्रूयान्मद्भक्तः श्रद्धयान्वितः ।
तस्याक्षयो भवेल्लोकः श्वपाकस्यापि नारद ॥ १२.२१०.७६ ॥
ನನ್ನ ಭಕ್ತನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇವಲ 'ನಮಃ' ಎಂದರೂ ಅವನಿಗೆ ಅಕ್ಷಯ ಲೋಕ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಅವನು ಚಂಡಾಲನಾದರೂ ಸರಿ, ಓ ನಾರದ.
12.210.77
किं पुनर्ये यजन्ते मां साधका विधिपूर्वकम् ।
श्रद्धावन्तो यतात्मानस्ते मां यान्ति मदाश्रिताः ॥ १२.२१०.७७ ॥
ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದ ಸಾಧಕರು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ನನ್ನನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅವರು ನನ್ನನ್ನೇ ಸೇರುತ್ತಾರೆ — ಅವರ ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಕೇ!
12.210.78
कर्माण्याद्यन्तवन्तीह मद्भक्तोऽमृतमश्नुते ।
मामेव तस्माद्देवर्षे ध्याहि नित्यमतन्द्रितः।
अवाप्स्यसि ततः सिद्धिं द्रक्ष्यस्येव पदं मम ॥ १२.२१०.७८ ॥
ಇಲ್ಲಿನ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಆದಿ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯವಿದೆ; ಆದರೆ ನನ್ನ ಭಕ್ತನು ಅಮೃತವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ದೇವರ್ಷಿ, ಆಲಸ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಸದಾ ನನ್ನನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಿಸು; ಆಗ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ನನ್ನ ಪದವನ್ನು ಕಾಣುವೆ.
12.210.79
अज्ञानिने च यो ज्ञानं दद्याद्धर्मोपदेशनम् ।
कृत्स्नां वा पृथिवीं दद्यात्तेन तुल्यं न तत्फलम् ॥ १२.२१०.७९ ॥
ಅಜ್ಞಾನಿಗೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಧರ್ಮೋಪದೇಶವನ್ನೂ ನೀಡುವವನು, ಅಥವಾ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯನ್ನೇ ದಾನ ಮಾಡುವವನು — ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಾನ ಫಲವಿಲ್ಲ.
12.210.80
तस्मात्प्रेदयं साधुभ्यो जन्मबन्धभयापहम् ।
एवं दत्त्वा नरश्रेष्ठ श्रेयो वीर्यं च विन्दति ॥ १२.२१०.८० ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಜನ್ಮಬಂಧದ ಭಯವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವ ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು. ಓ ನರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಹೀಗೆ ದಾನಮಾಡಿದವನು ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನೂ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
12.210.81
अश्वमेधसहस्राणां सहस्रं यः समाचरेत् ।
नासौ पदमवाप्नोति मद्भक्तैर्यदवाप्यते ॥ १२.२१०.८१ ॥
ಸಾವಿರ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವನೂ ನನ್ನ ಭಕ್ತರು ಪಡೆಯುವ ಆ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.
12.210.82
एवं पृष्टः पुरा तेन नारदेन सुरर्षिणा ।
यदुवाच तदाऽसौ भो तदुक्तं तव सुव्रत ॥ १२.२१०.८२ ॥
ಹಿಂದೆ ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೇ, ಓ ಸುವ್ರತನೇ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ.
12.210.83
त्वमप्येकमना भूत्वा ध्याहि ज्ञेयं गुणातिगम् ।
भजस्व सर्वभावेन परमात्मानमव्ययम् ॥ १२.२१०.८३ ॥
ನೀನೂ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತನಾಗಿ ಗುಣಾತೀತನಾದ ಜ್ಞೇಯನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸು. ಸರ್ವಭಾವದಿಂದ ಅವ್ಯಯನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಭಜಿಸು.
12.210.84
श्रुत्वैतन्नारदो वाक्यं दिव्यं नारायणेरितम् ।
अत्यन्तभक्तिमान्देव एकान्तत्वमुपेयिवान् ॥ १२.२१०.८४ ॥
ನಾರಾಯಣನು ಹೇಳಿದ ಈ ದಿವ್ಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅತ್ಯಂತ ಭಕ್ತಿವಂತನಾದ ನಾರದನು ಏಕಾಂತ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.
12.210.85
नारायणमृषिं देवं दशवर्षाण्यनन्यभाक् ।
इदं जपन्वै प्राप्नोति तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ १२.२१०.८५ ॥
ನಾರಾಯಣ ಋಷಿ ದೇವನನ್ನು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅನನ್ಯ ಭಾವದಿಂದ ಭಜಿಸುವವನು, ಈ (ಮಂತ್ರವನ್ನು) ಜಪಿಸಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
12.210.86
किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैर्भक्तिर्यस्य जनार्दने ।
नमो नारायणायेति मन्त्रः सर्वार्थसाधकः ॥ १२.२१०.८६ ॥
ಜನಾರ್ದನನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಇರುವವನಿಗೆ ಅನೇಕ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? 'ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯ' ಎಂಬ ಈ ಮಂತ್ರವೇ ಎಲ್ಲ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದು.
12.210.87
इमां रहस्यां परमामनुस्मृति ।
मधीत्य बुद्धिं लभते च नैष्ठिकीम्।
विहाय दुःखान्यवमुच्य सङ्कटा ।
त्स वीतरागो विगतज्वरः सुखी ॥ १२.२१०.८७ ॥
ಈ ಪರಮ ರಹಸ್ಯ ಸ್ಮೃತಿಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ಥಿರ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ದುಃಖ ಮತ್ತು ಸಂಕಟಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ವೀತರಾಗನಾಗಿ, ಸಂತಾಪರಹಿತನಾಗಿ ಸುಖಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.