Mahābhārata · Adhyāya 12.210
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.210.1
पितामह महाप्राज्ञ सर्वशास्त्रविशारद ।
प्रयाणकाले किं जप्यं मोक्षिभिस्तत्त्वचिन्तकैः ॥ १२.२१०.१ ॥
Avô, de grande sabedoria, perito em todas as escrituras! No momento da partida, o que devem recitar aqueles que buscam a libertação e refletem sobre a verdade?
12.210.2
किंनु स्मरन्कुरुश्रेष्ठ मरणे समुपस्थिते ।
प्राप्नुयात्परमां सिद्धिं श्रोतुमिच्छामि तत्वतः ॥ १२.२१०.२ ॥
Melhor dos Kurus, o que deve lembrar o homem quando a morte se aproxima, para alcançar a suprema perfeição? Desejo ouvi-lo em verdade.
12.210.3
त्वद्युक्तश्च हितः सूक्ष्म उक्तः प्रश्नस्त्वयाऽनघ ।
शृणुष्वावहितो राजन्नारदेन पुरा श्रुतम् ॥ १२.२१०.३ ॥
Ó sem mácula, tua pergunta é adequada, benéfica e sutil. Ouve atentamente, ó rei, o que Nārada ouviu outrora.
12.210.4
श्रीवत्साङ्कं जगद्बीजमनन्तं लोकसाक्षिणम् ।
पुरा नारायणं देवं नारदः पर्यपृच्छत ॥ १२.२१०.४ ॥
Outrora, Nārada perguntou ao deus Nārāyaṇa, portador da marca Śrīvatsa, semente do mundo, testemunha infinita dos mundos.
12.210.5
अक्षरं परमं ब्रह्म निर्गुणं तमसः परम् ।
आहुर्वैद्यं परं धाम ब्रह्मादिकमलोद्भवम् ॥ १२.२१०.५ ॥
Chamam-no o Brahman supremo e imperecível, sem qualidades, além das trevas, a morada suprema cognoscível, nascida do lótus de Brahmā e dos outros.
12.210.6
भगवन्भूतभव्येश श्रद्दधानैर्जितेन्द्रियैः ।
कथं भक्तैर्विचिन्त्योसि योगिभिर्मोक्षकाङ्क्षिभिः ॥ १२.२१०.६ ॥
Ó bem-aventurado Senhor, senhor do que foi e do que será, como és contemplado pelos devotos fiéis que dominaram os sentidos e pelos iogues que desejam a libertação?
12.210.7
किंनु जप्यं जपेन्नित्यं काल्यमुत्थाय मानवः ।
स्मरेच्च म्रियमाणो वै विशेषेण महाद्युते ॥ १२.२१०.७ ॥
O que deve o homem recitar todos os dias ao levantar-se pela manhã? E o que deve lembrar especialmente ao morrer, ó tu de grande brilho?
12.210.8
कथं युञ्जन्समाध्यायेद्ब्रूहि तत्वं सनातनम् ॥ १२.२१०.८ ॥
Como, praticando o yoga, deve-se meditar no samādhi? Dize-me a verdade eterna.
12.210.9
श्रुत्वा च नारदोक्तं तु देवानामीश्वरः स्वयम् ।
प्रोवाच भगवान्विष्णुर्नारदं वरदः प्रभुः ॥ १२.२१०.९ ॥
Tendo ouvido o que Nārada dissera, o próprio senhor dos deuses, o bem-aventurado Viṣṇu, doador de dádivas, o soberano, falou a Nārada.
12.210.10
हन्त ते कथयिष्यामि इमां दिव्यामनुस्मृतिम् ।
यामधीत्य प्रयाणे तु मद्भावयोपपद्यते ॥ १२.२१०.१० ॥
Pois bem, dir-te-ei esta divina anusmṛti; ao estudá-la, alcança-se o meu estado na hora da partida.
12.210.11
ओंकारमग्रतः कृत्वा मां नमस्कृत्य नारद ।
एकाग्रः प्रयतो भूत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ १२.२१०.११ ॥
Ó Nārada, pondo à frente a sílaba oṃ, prostrando-te diante de mim, tornando-te concentrado e controlado, deves recitar este mantra.
12.210.12
ओं नमो भगवते वासुदेवायेति ॥ १२.२१०.१२ ॥
Oṃ. Homenagem ao bem-aventurado Vāsudeva.
12.210.13
इत्युक्तो नारदः प्राह प्राञ्जलिः प्रणतः स्थितः ।
सर्वदेवेश्वरं विष्णुं सर्वात्मानं हरिं प्रभुम् ॥ १२.२१०.१३ ॥
Assim interpelado, Nārada, com as palmas unidas e curvado, falou a Viṣṇu Hari, senhor de todos os deuses, o eu de todos, o Senhor.
12.210.14
अव्ययं शाश्वतं देवं प्रभवं पुरुषोत्तमम् ।
प्रपद्ये प्राञ्जलिर्विष्णुमक्षरं परमं पदम् ॥ १२.२१०.१४ ॥
Busco refúgio, com as palmas unidas, em Viṣṇu, o imperecível, deus eterno, origem de tudo, a Pessoa suprema; ele é o imperecível, a morada suprema.
12.210.15
पुराणं प्रभवं विष्णुमक्षयं लोकसाक्षिणम् ।
प्रपद्ये पुण्डरीकाक्षमीशं भक्तानुकम्पिनम् ॥ १२.२१०.१५ ॥
Busco refúgio em Viṣṇu, o antigo, origem, imperecível, testemunha dos mundos, o Senhor de olhos de lótus, compassivo com seus devotos.
12.210.16
लोकनाथं सहस्राक्षमद्भुतं परदं पदम् ।
भगवन्तं प्रपन्नोऽस्मि भूतभव्यभवत्प्रभुम् ॥ १२.२१०.१६ ॥
Refugiei-me no bem-aventurado Senhor, senhor dos mundos, de mil olhos, admirável, doador da morada suprema, senhor do que foi, será e é.
12.210.17
स्रष्टारं सर्वलोकानामनन्तं सर्वतोमुखम् ।
पद्मनाभं हृषीकेशं प्रपद्ये सत्यमच्युतम् ॥ १२.२१०.१७ ॥
Busco refúgio naquele que cria todos os mundos, o infinito, de face voltada para todos os lados, de umbigo de lótus, senhor dos sentidos, o verdadeiro, o infalível.
12.210.18
हिरण्यगर्भममृतं भूगर्भं परतः परम् ।
प्रभोः प्रभुमनाद्यन्तं प्रपद्ये तं रविप्रभम् ॥ १२.२१०.१८ ॥
Busco refúgio naquele de ventre dourado, imortal, ventre da terra, mais alto que o mais alto, senhor dos senhores, sem começo nem fim, resplandecente como o sol.
12.210.19
सहस्रशीर्षं पुरुषं महर्षि तत्वभावनम् ।
प्रपद्ये सूक्ष्ममचलं वरेण्यमभयप्रदम् ॥ १२.२१०.१९ ॥
Refugio-me no Puruṣa de mil cabeças, grande vidente, origem dos princípios — sutil, imóvel, excelso, doador da intrepidez.
12.210.20
नारायणं पुराणर्षि योगात्मानं सनातनम् ।
संस्थानं सर्वतत्वानां प्रपद्ये ध्रुवमीश्वरम् ॥ १२.२१०.२० ॥
Refugio-me em Nārāyaṇa, o antigo vidente, cujo ser é o yoga, o eterno, morada de todos os princípios, o Senhor firme.
12.210.21
यः प्रभुः सर्वभूतानां येन सर्वमिदं ततम् ।
परावरगुरुर्विष्णुः स मे देवः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२१ ॥
Que Viṣṇu, senhor de todos os seres, por quem tudo isto é penetrado, mestre do superior e do inferior, me seja propício.
12.210.22
यस्मादुत्पद्यते ब्रह्मा पद्मयोनिः सनातनः ।
ब्रह्मयोनिर्हि विश्वात्मा स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२२ ॥
Que Viṣṇu, de quem nasce o eterno Brahmā nascido do lótus, fonte de Brahman, alma do universo, me seja propício.
12.210.23
यः पुरा प्रलये प्राप्ते नष्टे स्थावरजङ्गमे ।
ब्रह्मादिषु प्रलीनेषु नष्टे लोकपरावरे ॥ १२.२१०.२३ ॥
Quem outrora, quando veio a dissolução, quando pereceram o imóvel e o móvel, quando Brahmā e os outros se dissolveram, quando os mundos superiores e inferiores foram destruídos — quem (permanece)…
12.210.24
आभूतसंप्लवे चैव प्रलीनेऽप्राकृतो महान् ।
एकस्तिष्ठति विश्वात्मा स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२४ ॥
Mesmo quando os seres são destruídos e tudo se dissolve, o imaterial, o grande, a alma do universo permanece só — que Viṣṇu me seja propício.
12.210.25
चतुर्भिश्च चतुर्भिश्च द्वाभ्यां पञ्चभिरेव च ।
हुयते च पुनर्द्वाभ्यां स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२५ ॥
Por quatro e por quatro, por dois e por cinco, e de novo por dois se oferece a oblação — que esse Viṣṇu me seja propício.
12.210.26
पर्जन्यः पृथिवी सस्यं कालो धर्मः क्रियाक्रिये ।
गुणाकरः स मे बभ्रुर्वासुदेवः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२६ ॥
A nuvem de chuva, a terra, as colheitas, o tempo, o dharma, a ação e a inação — que esse Vāsudeva castanho, fonte das qualidades, me seja propício.
12.210.27
अग्नीषोमार्कताराणां ब्रह्मरुद्रेन्द्रयोगिनाम् ।
यस्तेजयति तेजांसि स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२७ ॥
Aquele que realça o esplendor de Agni, Soma, do sol e das estrelas, e de Brahmā, Rudra, Indra e dos yogins — que esse Viṣṇu me seja propício.
12.210.28
योगावास नमस्तुभ्यं सर्वावास वरप्रद ।
यज्ञगर्भ हिरण्याङ्गं पञ्चयज्ञ नमोस्तु ते ॥ १२.२१०.२८ ॥
Homenagem a ti, morada do yoga; morada de tudo, concedente de dádivas; cujo seio é o sacrifício, de membros dourados, senhor dos cinco sacrifícios — homenagem a ti.
12.210.29
चतुर्मूर्ते परं धाम लक्ष्म्यावास परार्चित ।
सर्वावास नमस्तेऽस्तु वासुदेव प्रधानकृत् ॥ १२.२१०.२९ ॥
Ó de quatro formas, morada suprema, morada de Lakṣmī, adorado pelos supremos; morada de tudo, homenagem a ti. Vāsudeva, criador do primordial.
12.210.30
अजस्त्वनामयः पन्था ह्यमूर्तिर्विश्वमूर्तिधृत् ।
विकर्तः पञ्चकाज्ञ नमस्ते ज्ञानसागर ॥ १२.२१०.३० ॥
Não nascido, livre de doença, o caminho, de fato sem forma, portador da forma universal, o destruidor, senhor do quíntuplo — homenagem a ti, oceano de conhecimento.
12.210.31
अव्यक्ताद्व्यक्तमुत्पन्नमव्यक्ताद्यः परोऽक्षरः ।
यस्मात्परतरं नास्ति तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३१ ॥
Do não manifesto surgiu o manifesto. Aquele que está além do não manifesto, o Akṣara supremo, do qual nada é mais elevado: a ele me refugio.
12.210.32
न प्रधानो न च महान्पुरुषश्चेतनो ह्यजः ।
अनयोर्यः परतरस्तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३२ ॥
Ele não é o pradhāna nem o grande, nem o puruṣa consciente, nem o não nascido; aquele que é superior a esses dois: a ele me refugio.
12.210.33
चिन्तयन्तो हि यं नित्यं ब्रह्मेशानादयः प्रभुम् ।
निश्चयं नाधिगच्छन्ति तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३३ ॥
Brahmā, Īśāna e os demais, meditando sempre no Senhor, não alcançam a certeza: a ele me refugio.
12.210.34
जितेन्द्रिया महात्मानो ज्ञानध्यानपरायणाः ।
यं प्राप्य न निवर्तन्ते तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३४ ॥
Os grandes seres, que dominaram seus sentidos e se dedicam ao conhecimento e à meditação, não retornam ao alcançá-lo: a ele me refugio.
12.210.35
एकांशेन जगत्सर्वमवष्टभ्य विभुः स्थितः ।
अग्राह्यं निर्गुणं नित्यं तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३५ ॥
Com uma só parte de si mesmo, ele abrange e sustenta todo o mundo; o senhor onipresente que permanece, inapreensível, sem qualidades, eterno: a ele me refugio.
12.210.36
सोमार्काग्निमयं तेजो या च तारमयी द्युतिः ।
दिवि संजायते योऽयं स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३६ ॥
O esplendor feito de lua, sol e fogo, e o brilho feito de estrelas que surge no céu: que esse grande ser seja propício.
12.210.37
गुणादिर्निर्गुणश्चाद्यो लक्ष्मीवांश्चेतनो ह्यजः ।
सूक्ष्मः सर्वगतो योगी स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३७ ॥
Origem das qualidades e ainda sem qualidades, o primordial, dotado de esplendor, consciente e de fato não nascido, sutil, onipresente, o iogue — que essa grande alma seja propícia.
12.210.38
साङ्ख्ययोगाश्च ये चान्ये सिद्धाश्च परमर्षयः ।
यं विदित्वा विमुच्यन्ते स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३८ ॥
Os seguidores do Sāṅkhya e do Yoga, e os demais seres perfeitos e grandes sábios, que, ao conhecê-lo, são libertados — que essa grande alma seja propícia.
12.210.39
अव्यक्तः समधिष्ठाता अचिन्त्यः सदसत्परः ।
अस्थितिः प्रकृतिश्रेष्ठः स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३९ ॥
Não manifesto, o perfeito governante, impensável, além do ser e do não ser, sem morada fixa, o melhor da natureza primordial — que essa grande alma seja propícia.
12.210.40
क्षेत्रज्ञः पञ्चधा भुङ्क्ते प्रकृतिं पञ्चभिर्मुखैः ।
महान्गुणांश्च यो भुङ्क्ते स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.४० ॥
O conhecedor do campo frui da natureza primordial de cinco modos, por cinco faces, e aquele que também frui do grande princípio e das qualidades — que essa grande alma seja propícia.
12.210.41
सूर्यमध्ये स्थितः सोमस्तस्य मध्ये च या स्थिता ।
भूतबाह्या च या दीप्तिः स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.४१ ॥
Soma, situado no meio do sol, aquilo que permanece em seu centro, e o resplendor exterior aos elementos — que essa grande alma seja propícia.
12.210.42
नमस्ते सर्वतः सर्वं सर्वतोक्षिशिरोमुख ।
निर्विकार नमस्तेऽस्तु साक्षी क्षेत्रध्रुवस्थितिः ॥ १२.२१०.४२ ॥
Homenagem a ti por todos os lados, tu que és tudo, cujos olhos, cabeças e faces estão em toda parte; ó imutável, homenagem a ti — a testemunha, cuja morada firme é o campo.
12.210.43
अतीन्द्रिय नमस्तुभ्यं लिङ्गैर्व्यक्तैर्न मीयसे ।
ये च त्वां नाभिजानन्ति संसारे संसरन्ति ते ॥ १२.२१०.४३ ॥
Honra a ti, que estás além dos sentidos. Não és medido por sinais manifestos. Os que não te conhecem vagueiam no saṃsāra.
12.210.44
कामक्रोधविनिर्मुक्ता रागद्वेषविवर्जिताः ।
मान्यभक्ता विजानन्ति न पुनर्भवका द्विजाः ॥ १२.२१०.४४ ॥
Libertos do desejo e da ira, isentos de apego e aversão, os dvijas devotos do venerado te conhecem; não estão sujeitos ao renascimento.
12.210.45
एकान्तिनो हि निर्द्वन्द्वा निराशीःकर्मकारिणः ।
ज्ञानाग्निदग्धकर्माणस्त्वां विशन्ति विचिन्तकाः ॥ १२.२१०.४५ ॥
Na verdade, os de mente única, livres dos pares de opostos, agindo sem desejo pelos frutos, cujas ações o fogo do conhecimento queimou — os pensadores entram em ti.
12.210.46
अशरीरं शरीरस्थं समं सर्वेषु देहिषु ।
पुण्यपापविनिर्मुक्ता भक्तास्त्वां प्राविशन्त्युत ॥ १२.२१०.४६ ॥
Sem corpo, e contudo morando no corpo, igual em todos os seres encarnados — os devotos, libertos do mérito e do demérito, entram em ti.
12.210.47
अव्यक्तं बुद्ध्यहङ्कारमनोभूतेन्द्रियाणि च ।
त्वयि तानि च तेषु त्वं न तेषु त्वं न ते त्वयि ॥ १२.२१०.४७ ॥
O não manifesto, o intelecto, o ego, a mente, os elementos e os sentidos: estão em ti, e tu estás neles; tu não estás neles, e eles não estão em ti.
12.210.48
एकत्वान्यत्वनानात्वं ये विदुर्यान्ति ते परम् ।
समोसि सर्वभूतेषु न ते द्वेष्योस्ति न प्रियः ॥ १२.२१०.४८ ॥
Os que conhecem a unidade, a alteridade e a multiplicidade alcançam o supremo. És igual entre todos os seres; para ti não há quem seja odiado, nem amado.
12.210.49
समत्वमभिकाङ्क्षेऽहं भक्त्या वै नान्यचेतसा ।
चराचरमिदं सर्वं भूतग्रामं चतुर्विधम्।
त्वया त्वय्येव तत्प्रोतं सूत्रे मणिगणा इव ॥ १२.२१०.४९ ॥
Desejo a equanimidade, pela devoção, com a mente não dividida. Todo este conjunto de seres, móveis e imóveis, de quatro classes, foi enfiado por ti em ti mesmo, como joias num fio.
12.210.50
स्रष्टा भोक्तासि कूटस्थो ह्यतत्वं तत्वसंज्ञिकः ।
अकर्ता हेतुरचलः पृथगात्मन्यवस्थितः ॥ १२.२१०.५० ॥
Tu és o criador e o fruidor, o imutável; o que não é realidade é chamado pelo nome de realidade. És o não-agente, a causa, o imóvel, permanecendo separado em teu próprio eu.
12.210.51
न ते भूतेषु संयोगो भूततत्वगुणाधिकः ।
अहङ्कारेण बुद्ध्या वा न ते योगस्त्रिभिर्गुणैः ॥ १२.२१०.५१ ॥
Não tens união com os seres; transcendes os elementos e suas qualidades. Não tens união com o ego nem com o intelecto, nem com as três qualidades.
12.210.52
न मोक्षधर्मो वा न त्वं नारम्भो जन्म वा पुनः ।
जरामरणमोक्षार्थं त्वां प्रपन्नोस्मि सर्वग ॥ १२.२१०.५२ ॥
Não há o dharma da libertação, nem existes tu, nem há começo, nascimento ou renascimento. Para libertar-me da velhice e da morte, refugiei-me em ti, ó onipresente.
12.210.53
ईश्वरोसि जगन्नाथ ततः परम उच्यसे ।
भक्तानां यद्धितं देव तद्ध्याहि त्रिदशेश्वर ॥ १२.२१०.५३ ॥
Tu és o Senhor, o senhor do mundo, e por isso és chamado o Supremo. Ó deus, diz o que é bom para os teus devotos, ó senhor dos deuses.
12.210.54
विषयैरिन्द्रियैर्वाऽपि न मे भूयः समागमः ।
पृथिवीं यातु गन्धो वै रसं यातु जलं तथा ॥ १२.२१०.५४ ॥
Nunca mais me unirei aos objetos dos sentidos nem aos sentidos. Que o odor volte à terra, e que o sabor volte à água.
12.210.55
तेजो हुताशनं यातु स्पर्शो यातु च मारुतम् ।
श्रोत्रमाकाशमप्येतु मनो वैकारिकं पुनः ॥ १२.२१०.५५ ॥
Que o esplendor se funda no fogo, o tato no vento, a audição no espaço, e que a mente, nascida da modificação, se funda novamente (em sua origem).
12.210.56
इन्द्रियाण्यपि संयान्तु स्वासुस्वासु च योनिषु ।
पृथिवी यातु सलिलमापोग्निमनलोऽनिलम् ॥ १२.२१०.५६ ॥
Que também os sentidos se fundam, cada um em sua própria origem. Que a terra se funda na água, a água no fogo e o fogo no vento.
12.210.57
वायुराकाशमप्येतु मनश्चाकाश एव च ।
अहंकारं मनो यातु मोहनं सर्वदेहिनाम् ॥ १२.२१०.५७ ॥
Que o vento se funda no espaço, e que também a mente se funda no espaço. Que a mente se funda no ahaṃkāra, que ilude todos os seres encarnados.
12.210.58
अहंकारस्ततो बुद्धिं बुद्धिरव्यक्तमच्युत ॥ १२.२१०.५८ ॥
Então que o ahaṃkāra se funda no buddhi, e o buddhi no avyakta, ó Acyuta.
12.210.59
प्रधाने प्रकृतिं याते गुणसाम्ये व्यवस्थिते ।
वियोगः सर्वकरणैर्गुणैर्भूतैश्च मे भवेत् ॥ १२.२१०.५९ ॥
Quando a natureza se houver fundido na matéria primordial e o equilíbrio dos guṇas estiver estabelecido, que haja em mim a separação de todos os instrumentos, dos guṇas e dos elementos.
12.210.60
निष्केवलं पदं तात काङ्क्षेऽहं परमं तव ।
एकीभावस्त्वया मेऽस्तु न मे जन्म भवेत्पुनः ॥ १२.२१०.६० ॥
Ó querido, anseio pelo teu estado supremo e absoluto. Que eu me una a ti, e que não haja para mim novo nascimento.
12.210.61
त्वद्बुद्धिस्त्वद्गतप्राणस्त्वद्भक्तिस्त्वत्परायणः ।
त्वामेवाहं स्मरिष्यामि मरणे पर्युपस्थिते ॥ १२.२१०.६१ ॥
Minha mente fixa em ti, meu sopro unido a ti, tua devoção, tu como refúgio supremo — quando a morte se aproximar, somente a ti me lembrarei.
12.210.62
पूर्वदेहकृता ये तु व्याधयः प्रविशन्तु माम् ।
अर्दयन्तु च दुःखानि ऋणं मे प्रविमुञ्चतु ॥ १२.२१०.६२ ॥
Que as doenças nascidas de ações feitas em corpos anteriores entrem em mim e afligem os sofrimentos; que minha dívida seja plenamente quitada.
12.210.63
अनुध्यातोऽसि देवेश न मे जन्म भवेत्पुनः ।
तस्माद्ब्रवीमि कर्माणि ऋणं मे न भवेदिति ॥ १२.२१०.६३ ॥
Ó senhor dos deuses, és tu o contemplado; que para mim não haja novo nascimento. Por isso digo: que minhas ações não se tornem dívida para mim.
12.210.64
नोपतिष्ठन्तु मां सर्वे व्याधयः पूर्वसंचिताः ।
अनृणो गन्तुमिच्छामि तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ १२.२१०.६४ ॥
Que nenhuma das doenças acumuladas antes se aproxime de mim; livre de dívida, desejo ir àquela morada suprema de Viṣṇu.
12.210.65
अहं भगवतस्तस्य मम चासौ सनातनः ।
तस्याहं न प्रणश्यासि स च मे न प्रणश्यति ॥ १२.२१०.६५ ॥
Eu pertenço àquele Senhor, e ele me pertence; ele é eterno. Eu não me perco para ele, e ele não se perde para mim.
12.210.66
कर्मेन्द्रियामि संयम्य पञ्च बुद्धीन्द्रियाणि च ।
दशेन्द्रियाणि मनसि अहंकारे तथा मनः ॥ १२.२१०.६६ ॥
Tendo contido os cinco órgãos de ação e os cinco de percepção, deve-se fundir os dez sentidos na mente, e a mente no ego.
12.210.67
अहंकारं तथा बुद्धौ बुद्धिमात्मनि योजयेत् ।
यतबुद्धीन्द्रियः पश्येद्बुद्ध्या बुद्ध्येत्परात्पम् ॥ १२.२१०.६७ ॥
O ahaṃkāra deve igualmente ser fixado no intelecto, e o intelecto no ser. Com os sentidos do conhecimento contidos, deve-se ver pelo intelecto e conhecer o que está além do supremo.
12.210.68
ममायमिति यस्याहं येन सर्वमिदं तततम् ।
ततो बुद्धेः परं बुद्ध्वा लभते न पुनर्भवम् ॥ १२.२१०.६८ ॥
Aquele para quem 'isto é meu', para quem eu sou, e por quem tudo isto é penetrado — tendo conhecido o que está além do intelecto, não obtém novo nascimento.
12.210.69
मरणे समनुप्राप्ते यश्चैवं मामनुस्मरेत् ।
अपि पापसमाचारः स याति परमां गतिम् ॥ १२.२१०.६९ ॥
Ao aproximar-se a morte, quem assim se lembrar de mim — ainda que de conduta pecaminosa — vai à meta suprema.
12.210.70
ओं नमो भगवते तस्मै देहिनां परमात्मने ।
नारायणाय भक्तानामेकनिष्ठाय शाश्वते ॥ १२.२१०.७० ॥
Oṃ. Homenagem àquele Senhor bem-aventurado, o eu supremo dos seres encarnados; homenagem a Nārāyaṇa, o único refúgio dos devotos, o eterno.
12.210.71
इमामनुस्मृतिं दिव्यां वैष्णवीं सुसमाहितः ।
स्वपन्विबुद्धश्च पठेद्यत्र तत्र समभ्यसेत् ॥ १२.२१०.७१ ॥
Com a mente bem concentrada, deve-se recitar esta divina recordação vaiṣṇava, dormindo e despertando, e praticá-la onde quer que se esteja.
12.210.72
पौर्णमास्याममावास्यां द्वादश्यां च विशेषतः ।
श्रावयेच्छ्रद्दधानांश्च मद्भक्तांश्च विशेषतः ॥ १२.२१०.७२ ॥
No dia de lua cheia, no de lua nova e especialmente no décimo segundo, deve-se fazê-la ouvir aos crentes, e especialmente aos meus devotos.
12.210.73
यद्यहंकारमाश्रित्य यज्ञदानतपः क्रियाः ।
कुर्वंस्तत्फलमाप्नोति पुनरावर्तनं न तु ॥ १२.२१०.७३ ॥
Se alguém, apoiando-se no egoísmo, realiza sacrifícios, doações e austeridades, obtém o seu fruto, mas não a libertação do retorno ao renascimento.
12.210.74
अभ्यर्चयन्पितॄन्देवान्पठञ्जुह्वन्यलिं ददत् ।
ज्वलन्नग्निं स्मरेद्यो मां स याति परमां गतिम् ॥ १२.२१०.७४ ॥
Quem honra os antepassados e os deuses, recita, oferece libações, dá a oferenda de mãos juntas e me recorda no fogo ardente, alcança a meta suprema.
12.210.75
यज्ञो दानं तपश्चैव पावनानि शरीरिणाम् ।
यज्ञं दानं तपस्तस्मात्कुर्यादाशीर्विवर्जितः ॥ १२.२१०.७५ ॥
Sacrifício, doação e austeridade somente purificam os seres encarnados. Portanto, deve-se praticá-los sem desejo de recompensa.
12.210.76
नम इत्येव यो ब्रूयान्मद्भक्तः श्रद्धयान्वितः ।
तस्याक्षयो भवेल्लोकः श्वपाकस्यापि नारद ॥ १२.२१०.७६ ॥
O meu devoto que, cheio de fé, apenas diz 'namaḥ' tem um mundo imperecível, mesmo que seja um pária, ó Nārada.
12.210.77
किं पुनर्ये यजन्ते मां साधका विधिपूर्वकम् ।
श्रद्धावन्तो यतात्मानस्ते मां यान्ति मदाश्रिताः ॥ १२.२१०.७७ ॥
Aqueles praticantes que me adoram segundo a regra, cheios de fé e domínio de si, vêm a mim, tomando refúgio em mim — quanto mais, então!
12.210.78
कर्माण्याद्यन्तवन्तीह मद्भक्तोऽमृतमश्नुते ।
मामेव तस्माद्देवर्षे ध्याहि नित्यमतन्द्रितः।
अवाप्स्यसि ततः सिद्धिं द्रक्ष्यस्येव पदं मम ॥ १२.२१०.७८ ॥
As ações aqui têm começo e fim, mas o meu devoto alcança a imortalidade. Portanto, ó sábio divino, medita em mim constantemente e sem cansaço; então alcançarás a perfeição e verás a minha morada.
12.210.79
अज्ञानिने च यो ज्ञानं दद्याद्धर्मोपदेशनम् ।
कृत्स्नां वा पृथिवीं दद्यात्तेन तुल्यं न तत्फलम् ॥ १२.२१०.७९ ॥
Quem der conhecimento e instrução no dharma a quem carece de sabedoria, ou dá toda a terra, não obtém fruto igual a esse.
12.210.80
तस्मात्प्रेदयं साधुभ्यो जन्मबन्धभयापहम् ।
एवं दत्त्वा नरश्रेष्ठ श्रेयो वीर्यं च विन्दति ॥ १२.२१०.८० ॥
Portanto, este conhecimento, que remove o medo do laço do nascimento, deve ser dado aos bons. Ó melhor dos homens, quem assim dá obtém bem-estar e vigor.
12.210.81
अश्वमेधसहस्राणां सहस्रं यः समाचरेत् ।
नासौ पदमवाप्नोति मद्भक्तैर्यदवाप्यते ॥ १२.२१०.८१ ॥
Quem realiza mil vezes mil sacrifícios do cavalo não alcança aquele estado que os meus devotos alcançam.
12.210.82
एवं पृष्टः पुरा तेन नारदेन सुरर्षिणा ।
यदुवाच तदाऽसौ भो तदुक्तं तव सुव्रत ॥ १२.२१०.८२ ॥
Assim perguntado outrora pelo sábio divino Nārada, o que ele disse então, ó de bons votos, isso te foi dito.
12.210.83
त्वमप्येकमना भूत्वा ध्याहि ज्ञेयं गुणातिगम् ।
भजस्व सर्वभावेन परमात्मानमव्ययम् ॥ १२.२१०.८३ ॥
Tu também, com mente única, medita no cognoscível, além das qualidades; adora com todo o teu ser o Eu supremo e imperecível.
12.210.84
श्रुत्वैतन्नारदो वाक्यं दिव्यं नारायणेरितम् ।
अत्यन्तभक्तिमान्देव एकान्तत्वमुपेयिवान् ॥ १२.२१०.८४ ॥
Tendo ouvido esta palavra divina proferida por Nārāyaṇa, Nārada, cheio de intensa devoção, alcançou a devoção exclusiva.
12.210.85
नारायणमृषिं देवं दशवर्षाण्यनन्यभाक् ।
इदं जपन्वै प्राप्नोति तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ १२.२१०.८५ ॥
Quem, durante dez anos, se dedica somente ao deus-sábio Nārāyaṇa e recita este (mantra), alcança de fato a morada suprema de Viṣṇu.
12.210.86
किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैर्भक्तिर्यस्य जनार्दने ।
नमो नारायणायेति मन्त्रः सर्वार्थसाधकः ॥ १२.२१०.८६ ॥
Para quem tem devoção a Janārdana, de que servem muitos mantras? O mantra 'Namo Nārāyaṇāya' sozinho cumpre todo objetivo.
12.210.87
इमां रहस्यां परमामनुस्मृति ।
मधीत्य बुद्धिं लभते च नैष्ठिकीम्।
विहाय दुःखान्यवमुच्य सङ्कटा ।
त्स वीतरागो विगतज्वरः सुखी ॥ १२.२१०.८७ ॥
Após estudar esta suprema recordação secreta, o homem obtém entendimento firme; abandonando as dores e libertando-se das angústias, torna-se livre da paixão, livre da febre e feliz.