மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.210
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.210.1
पितामह महाप्राज्ञ सर्वशास्त्रविशारद ।
प्रयाणकाले किं जप्यं मोक्षिभिस्तत्त्वचिन्तकैः ॥ १२.२१०.१ ॥
பிதாமகரே, மகாப்ராஜ்ஞரே, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவரே! பிரயாண வேளையில் மோட்சத்தை விரும்பும் தத்துவ சிந்தனையாளர்கள் எதை ஜபிக்க வேண்டும்?
12.210.2
किंनु स्मरन्कुरुश्रेष्ठ मरणे समुपस्थिते ।
प्राप्नुयात्परमां सिद्धिं श्रोतुमिच्छामि तत्वतः ॥ १२.२१०.२ ॥
குருசிரேஷ்டரே! மரணம் நெருங்கும்போது எதை நினைத்தால் மனிதன் உயர்ந்த சித்தியை அடைவான்? அதை உண்மையாக கேட்க விரும்புகிறேன்.
12.210.3
त्वद्युक्तश्च हितः सूक्ष्म उक्तः प्रश्नस्त्वयाऽनघ ।
शृणुष्वावहितो राजन्नारदेन पुरा श्रुतम् ॥ १२.२१०.३ ॥
பாவமற்றவரே! நீங்கள் கேட்ட கேள்வி உங்களுக்குத் தகுந்தது, நன்மை பயப்பது, நுட்பமானது. அரசே, கவனமாகக் கேளுங்கள்; முற்காலத்தில் நாரதர் கேட்டது இது.
12.210.4
श्रीवत्साङ्कं जगद्बीजमनन्तं लोकसाक्षिणम् ।
पुरा नारायणं देवं नारदः पर्यपृच्छत ॥ १२.२१०.४ ॥
ஸ்ரீவத்ச அடையாளம் கொண்டவரும், உலகின் வித்தும், முடிவற்றவரும், உலகங்களுக்கு சாட்சியுமான தேவன் நாராயணனிடம் முற்காலத்தில் நாரதர் கேட்டார்.
12.210.5
अक्षरं परमं ब्रह्म निर्गुणं तमसः परम् ।
आहुर्वैद्यं परं धाम ब्रह्मादिकमलोद्भवम् ॥ १२.२१०.५ ॥
அழியாதது, உயர்ந்த பிரம்மம், குணமற்றது, இருளுக்கு அப்பாற்பட்டது, அறியத்தக்க உயர்ந்த இருப்பிடம் என்று அறிஞர்கள் கூறுவது; பிரம்மா முதலியோரின் தாமரையிலிருந்து தோன்றியது.
12.210.6
भगवन्भूतभव्येश श्रद्दधानैर्जितेन्द्रियैः ।
कथं भक्तैर्विचिन्त्योसि योगिभिर्मोक्षकाङ्क्षिभिः ॥ १२.२१०.६ ॥
பகவானே, பூத பவிஷ்யங்களின் ஈசனே! நம்பிக்கையுள்ள, புலன்களை வென்ற பக்தர்களும் மோட்சம் விரும்பும் யோகிகளும் உம்மை எவ்வாறு தியானிக்கிறார்கள்?
12.210.7
किंनु जप्यं जपेन्नित्यं काल्यमुत्थाय मानवः ।
स्मरेच्च म्रियमाणो वै विशेषेण महाद्युते ॥ १२.२१०.७ ॥
மனிதன் காலையில் எழுந்து தினமும் எதை ஜபிக்க வேண்டும்? இறக்கும் தருவாயில் சிறப்பாக எதை நினைக்க வேண்டும், ஓ மகாதேஜஸ்வியே?
12.210.8
कथं युञ्जन्समाध्यायेद्ब्रूहि तत्वं सनातनम् ॥ १२.२१०.८ ॥
யோகம் பயின்று எவ்வாறு சமாதியில் தியானிக்க வேண்டும்? நித்தியமான தத்துவத்தைச் சொல்லுங்கள்.
12.210.9
श्रुत्वा च नारदोक्तं तु देवानामीश्वरः स्वयम् ।
प्रोवाच भगवान्विष्णुर्नारदं वरदः प्रभुः ॥ १२.२१०.९ ॥
நாரதர் சொன்னதைக் கேட்ட தேவர்களின் ஈசுவரனே, வரமளிக்கும் பிரபுவாகிய பகவான் விஷ்ணு தானே நாரதரிடம் கூறினார்.
12.210.10
हन्त ते कथयिष्यामि इमां दिव्यामनुस्मृतिम् ।
यामधीत्य प्रयाणे तु मद्भावयोपपद्यते ॥ १२.२१०.१० ॥
சரி, இந்தத் தெய்வீக அனுஸ்மிருதியை உனக்குச் சொல்வேன்; இதை ஓதினால் இறுதிப் பயணத்தில் என் நிலையை அடையலாம்.
12.210.11
ओंकारमग्रतः कृत्वा मां नमस्कृत्य नारद ।
एकाग्रः प्रयतो भूत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ १२.२१०.११ ॥
நாரதா, ஓங்காரத்தை முன்னிறுத்தி, என்னை வணங்கி, ஒருமுகமாகவும் அடக்கமாகவும் இருந்து இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.
12.210.12
ओं नमो भगवते वासुदेवायेति ॥ १२.२१०.१२ ॥
ஓம், பகவான் வாசுதேவருக்கு வணக்கம்.
12.210.13
इत्युक्तो नारदः प्राह प्राञ्जलिः प्रणतः स्थितः ।
सर्वदेवेश्वरं विष्णुं सर्वात्मानं हरिं प्रभुम् ॥ १२.२१०.१३ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் நாரதர் கைகூப்பி, தாழ்ந்து நின்று, அனைத்து தேவர்களின் ஈசுவரரும், அனைவரின் ஆன்மாவும், பிரபுவுமான ஹரி விஷ்ணுவிடம் கூறினார்.
12.210.14
अव्ययं शाश्वतं देवं प्रभवं पुरुषोत्तमम् ।
प्रपद्ये प्राञ्जलिर्विष्णुमक्षरं परमं पदम् ॥ १२.२१०.१४ ॥
அழியாதவரும், நித்தியருமான தேவனும், மூலமும், புருஷோத்தமனுமான விஷ்ணுவை நான் கைகூப்பி சரணடைகிறேன்; அவர் அழியாதவர், உயர்ந்த நிலை.
12.210.15
पुराणं प्रभवं विष्णुमक्षयं लोकसाक्षिणम् ।
प्रपद्ये पुण्डरीकाक्षमीशं भक्तानुकम्पिनम् ॥ १२.२१०.१५ ॥
பழமையானவரும், மூலமும், அழியாதவரும், உலகங்களின் சாட்சியும், தாமரைக் கண்ணரும், பக்தர்களிடம் கருணையுடையவருமான ஈசுவர விஷ்ணுவை நான் சரணடைகிறேன்.
12.210.16
लोकनाथं सहस्राक्षमद्भुतं परदं पदम् ।
भगवन्तं प्रपन्नोऽस्मि भूतभव्यभवत्प्रभुम् ॥ १२.२१०.१६ ॥
உலகங்களின் நாதரும், ஆயிரம் கண்ணரும், அற்புதமானவரும், உயர்ந்த நிலையை அளிப்பவரும், நிகழ்ந்தவை, வருபவை, இருப்பவற்றின் பிரபுவுமான பகவானை நான் சரணடைந்தேன்.
12.210.17
स्रष्टारं सर्वलोकानामनन्तं सर्वतोमुखम् ।
पद्मनाभं हृषीकेशं प्रपद्ये सत्यमच्युतम् ॥ १२.२१०.१७ ॥
அனைத்து உலகங்களையும் படைப்பவரும், முடிவற்றவரும், எல்லாப் பக்கமும் முகமுடையவரும், தாமரை நாபியுடையவரும், ஹ்ருஷீகேசரும், சத்தியரும், அச்சுதரும் ஆன அவரை நான் சரணடைகிறேன்.
12.210.18
हिरण्यगर्भममृतं भूगर्भं परतः परम् ।
प्रभोः प्रभुमनाद्यन्तं प्रपद्ये तं रविप्रभम् ॥ १२.२१०.१८ ॥
ஹிரண்யகர்ப்பரும், அமிர்தரும், பூமியின் கர்ப்பமும், உயர்ந்தவற்றிலும் உயர்ந்தவரும், பிரபுக்களின் பிரபுவும், ஆதியும் அந்தமும் அற்றவரும், சூரியனைப் போல் ஒளிர்பவருமான அவரை நான் சரணடைகிறேன்.
12.210.19
सहस्रशीर्षं पुरुषं महर्षि तत्वभावनम् ।
प्रपद्ये सूक्ष्ममचलं वरेण्यमभयप्रदम् ॥ १२.२१०.१९ ॥
ஆயிரம் தலைகள் கொண்ட புருஷனும், மகா ரிஷியும், தத்துவங்களை உருவாக்குபவரும், நுட்பமானவரும், அசைவற்றவரும், சிறந்தவரும், அபயம் அளிப்பவருமான அவரை நான் சரணடைகிறேன்.
12.210.20
नारायणं पुराणर्षि योगात्मानं सनातनम् ।
संस्थानं सर्वतत्वानां प्रपद्ये ध्रुवमीश्वरम् ॥ १२.२१०.२० ॥
நாராயணரும், பழமையான ரிஷியும், யோக ஆத்மாவும், சனாதனரும், எல்லா தத்துவங்களின் நிலையும், நிலையான ஈசுவரருமான அவரை நான் சரணடைகிறேன்.
12.210.21
यः प्रभुः सर्वभूतानां येन सर्वमिदं ततम् ।
परावरगुरुर्विष्णुः स मे देवः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२१ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் தலைவரும், இவை அனைத்தும் யாரால் வியாபிக்கப்பட்டதோ, உயர்ந்தவற்றுக்கும் தாழ்ந்தவற்றுக்கும் குருவுமான விஷ்ணு — அந்தத் தேவன் என்மீது அருள் புரியட்டும்.
12.210.22
यस्मादुत्पद्यते ब्रह्मा पद्मयोनिः सनातनः ।
ब्रह्मयोनिर्हि विश्वात्मा स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२२ ॥
யாரிடமிருந்து பத்மயோனியான சனாதன பிரம்மா தோன்றுகிறாரோ, பிரம்மத்தின் மூலமும் விசுவாத்மாவுமான அந்த விஷ்ணு என்மீது அருள் புரியட்டும்.
12.210.23
यः पुरा प्रलये प्राप्ते नष्टे स्थावरजङ्गमे ।
ब्रह्मादिषु प्रलीनेषु नष्टे लोकपरावरे ॥ १२.२१०.२३ ॥
முன்பு பிரளயம் வந்தபோது, நிலையானவையும் அசைபவையும் அழிந்தபோது, பிரம்மா முதலானவர்கள் ஒடுங்கியபோது, உயர்ந்த தாழ்ந்த உலகங்கள் அழிந்தபோது — எவர் (நிலைத்திருப்பாரோ)…
12.210.24
आभूतसंप्लवे चैव प्रलीनेऽप्राकृतो महान् ।
एकस्तिष्ठति विश्वात्मा स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२४ ॥
உயிர்கள் அனைத்தும் அழிந்து எல்லாம் ஒடுங்கியபோதும், பிரகிருதிக்கு அப்பாற்பட்ட, பெரியவரான, விசுவாத்மா தனியாக நிலைத்திருக்கிறார் — அந்த விஷ்ணு என்மீது அருள் புரியட்டும்.
12.210.25
चतुर्भिश्च चतुर्भिश्च द्वाभ्यां पञ्चभिरेव च ।
हुयते च पुनर्द्वाभ्यां स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२५ ॥
நான்கால் நான்கால், இரண்டால், ஐந்தால், மீண்டும் இரண்டால் ஆகுதி அளிக்கப்படுபவர் — அந்த விஷ்ணு எனக்கு அருள் புரியட்டும்.
12.210.26
पर्जन्यः पृथिवी सस्यं कालो धर्मः क्रियाक्रिये ।
गुणाकरः स मे बभ्रुर्वासुदेवः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२६ ॥
மேகம், பூமி, பயிர், காலம், தர்மம், செயல் மற்றும் செயலின்மை — குணங்களின் ஊற்றான அந்த பப்ரு வாசுதேவன் எனக்கு அருள் புரியட்டும்.
12.210.27
अग्नीषोमार्कताराणां ब्रह्मरुद्रेन्द्रयोगिनाम् ।
यस्तेजयति तेजांसि स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२७ ॥
அக்னி, சோமன், சூரியன், நட்சத்திரங்கள், பிரம்மன், ருத்ரன், இந்திரன், யோகிகள் ஆகியோரின் ஒளியை எவர் பெருக்குகிறாரோ — அந்த விஷ்ணு எனக்கு அருள் புரியட்டும்.
12.210.28
योगावास नमस्तुभ्यं सर्वावास वरप्रद ।
यज्ञगर्भ हिरण्याङ्गं पञ्चयज्ञ नमोस्तु ते ॥ १२.२१०.२८ ॥
யோகத்தின் இருப்பிடமே, உமக்கு வணக்கம். அனைவரின் இருப்பிடமே, வரங்களை அளிப்பவரே. யாகத்தை கருவில் கொண்டவரே, பொன்னுடலரே, பஞ்சயஜ்ஞரே — உமக்கு வணக்கம்.
12.210.29
चतुर्मूर्ते परं धाम लक्ष्म्यावास परार्चित ।
सर्वावास नमस्तेऽस्तु वासुदेव प्रधानकृत् ॥ १२.२१०.२९ ॥
நான்கு உருவரே, பரமதாமமே, லக்ஷ்மியின் இருப்பிடமே, பரமரால் வணங்கப்பட்டவரே. அனைவரின் இருப்பிடமே, உமக்கு வணக்கம். வாசுதேவரே, பிரதானத்தை உருவாக்குபவரே.
12.210.30
अजस्त्वनामयः पन्था ह्यमूर्तिर्विश्वमूर्तिधृत् ।
विकर्तः पञ्चकाज्ञ नमस्ते ज्ञानसागर ॥ १२.२१०.३० ॥
பிறவாதவர், நோயற்றவர், வழியானவர், உண்மையாக உருவமற்றவர், விஸ்வரூபத்தைத் தாங்குபவர், விகர்தர், பஞ்சகரின் தலைவர். ஞானசாகரமே, உமக்கு வணக்கம்.
12.210.31
अव्यक्ताद्व्यक्तमुत्पन्नमव्यक्ताद्यः परोऽक्षरः ।
यस्मात्परतरं नास्ति तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३१ ॥
அவ்யக்தத்திலிருந்து வ்யக்தமாகத் தோன்றியவரும், அவ்யக்தத்தையும் கடந்த அழியாத பரமனும், எதைவிட உயர்ந்தது வேறில்லையோ அவரிடம் நான் சரணடைந்தேன்.
12.210.32
न प्रधानो न च महान्पुरुषश्चेतनो ह्यजः ।
अनयोर्यः परतरस्तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३२ ॥
அவர் பிரதானமும் அல்ல, மஹானும் அல்ல, சேதனனான புருஷனும் அல்ல, பிறப்பற்றவரும் அல்ல; இவை இரண்டிலும் எவர் உயர்ந்தவரோ அவரிடம் நான் சரணடைந்தேன்.
12.210.33
चिन्तयन्तो हि यं नित्यं ब्रह्मेशानादयः प्रभुम् ।
निश्चयं नाधिगच्छन्ति तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३३ ॥
பிரம்மன், ஈசானன் முதலியோர் எப்போதும் எவரை தியானித்தும் உறுதியான அறிவை அடையவில்லையோ, அந்தப் பிரபுவிடம் நான் சரணடைந்தேன்.
12.210.34
जितेन्द्रिया महात्मानो ज्ञानध्यानपरायणाः ।
यं प्राप्य न निवर्तन्ते तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३४ ॥
புலன்களை வென்ற, ஞானத்திலும் தியானத்திலும் ஈடுபட்ட மஹாத்மாக்கள் எவரை அடைந்து மீண்டும் திரும்புவதில்லையோ, அவரிடம் நான் சரணடைந்தேன்.
12.210.35
एकांशेन जगत्सर्वमवष्टभ्य विभुः स्थितः ।
अग्राह्यं निर्गुणं नित्यं तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३५ ॥
தன் ஒரு பகுதியால் எல்லா உலகையும் தாங்கி நிற்கும் விபு, பிடிக்க முடியாதவர், குணமற்றவர், நித்தியர்; அவரிடம் நான் சரணடைந்தேன்.
12.210.36
सोमार्काग्निमयं तेजो या च तारमयी द्युतिः ।
दिवि संजायते योऽयं स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३६ ॥
சந்திரன், சூரியன், அக்னி ஆகியவற்றால் ஆன தேஜஸும், நட்சத்திரங்களால் ஆன ஒளியும் வானில் தோன்றுகின்றன; அந்த மஹாத்மா பிரசன்னமாகட்டும்.
12.210.37
गुणादिर्निर्गुणश्चाद्यो लक्ष्मीवांश्चेतनो ह्यजः ।
सूक्ष्मः सर्वगतो योगी स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३७ ॥
குணங்களிலிருந்து தோன்றியவரும், குணமற்றவரும், ஆதியானவரும், ஒளி பொருந்தியவரும், உணர்வுள்ளவரும், பிறப்பற்றவரும், நுண்ணியவரும், எங்கும் வியாபித்தவரும், யோகியுமான அந்த மகாத்மா பிரசன்னமாகட்டும்.
12.210.38
साङ्ख्ययोगाश्च ये चान्ये सिद्धाश्च परमर्षयः ।
यं विदित्वा विमुच्यन्ते स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३८ ॥
சாங்கியர்களும் யோகிகளும், பிறரான சித்தர்களும் பரம ரிஷிகளும் எவரை அறிந்து விடுதலை பெறுகிறார்களோ, அந்த மகாத்மா பிரசன்னமாகட்டும்.
12.210.39
अव्यक्तः समधिष्ठाता अचिन्त्यः सदसत्परः ।
अस्थितिः प्रकृतिश्रेष्ठः स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३९ ॥
வெளிப்படாதவரும், நன்கு ஆளுபவரும், சிந்திக்க இயலாதவரும், உள்ளதற்கும் இல்லாததற்கும் அப்பாலுள்ளவரும், நிலையற்றவரும், பிரகிருதியில் சிறந்தவருமான அந்த மகாத்மா பிரசன்னமாகட்டும்.
12.210.40
क्षेत्रज्ञः पञ्चधा भुङ्क्ते प्रकृतिं पञ्चभिर्मुखैः ।
महान्गुणांश्च यो भुङ्क्ते स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.४० ॥
சேத்திரஞ்ஞன் ஐந்து வகையில், ஐந்து முகங்களால் பிரகிருதியை அனுபவிக்கிறான்; மஹத்தையும் குணங்களையும் அனுபவிப்பவனான அந்த மகாத்மா பிரசன்னமாகட்டும்.
12.210.41
सूर्यमध्ये स्थितः सोमस्तस्य मध्ये च या स्थिता ।
भूतबाह्या च या दीप्तिः स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.४१ ॥
சூரியனின் நடுவில் நிற்கும் சோமனும், அவனது நடுவில் நிற்பதும், பூதங்களுக்கு அப்பாலுள்ள ஒளியுமான அந்த மகாத்மா பிரசன்னமாகட்டும்.
12.210.42
नमस्ते सर्वतः सर्वं सर्वतोक्षिशिरोमुख ।
निर्विकार नमस्तेऽस्तु साक्षी क्षेत्रध्रुवस्थितिः ॥ १२.२१०.४२ ॥
எல்லாப் பக்கங்களிலும் உள்ள உங்களுக்கு வணக்கம்; எல்லாமும் ஆனவரே, கண்களும் தலைகளும் முகங்களும் எங்கும் உள்ளவரே; மாறாதவரே, உங்களுக்கு வணக்கம். சாட்சியும், க்ஷேத்திரத்தில் நிலையாக நிற்பவருமான நீர்.
12.210.43
अतीन्द्रिय नमस्तुभ्यं लिङ्गैर्व्यक्तैर्न मीयसे ।
ये च त्वां नाभिजानन्ति संसारे संसरन्ति ते ॥ १२.२१०.४३ ॥
புலன்களைக் கடந்தவனே, உனக்கு வணக்கம். வெளிப்படையான அடையாளங்களால் நீ அளக்கப்படுவதில்லை. உன்னை அறியாதவர்கள் சம்சாரத்தில் அலைகிறார்கள்.
12.210.44
कामक्रोधविनिर्मुक्ता रागद्वेषविवर्जिताः ।
मान्यभक्ता विजानन्ति न पुनर्भवका द्विजाः ॥ १२.२१०.४४ ॥
காமம், கோபம் நீங்கியவர்களும், ஆசை வெறுப்பற்றவர்களும், மதிக்கத்தக்கவனின் பக்தர்களுமான இருபிறப்பாளர்கள் அறிவார்கள்; மறுபிறப்பு எடுப்பவர்கள் அல்ல.
12.210.45
एकान्तिनो हि निर्द्वन्द्वा निराशीःकर्मकारिणः ।
ज्ञानाग्निदग्धकर्माणस्त्वां विशन्ति विचिन्तकाः ॥ १२.२१०.४५ ॥
ஒருமனதுடையவர்களும், இருமைகள் அற்றவர்களும், பலனில் ஆசையின்றிச் செயல்படுபவர்களும், ஞானத் தீயால் கர்மங்களை எரித்தவர்களுமான சிந்தனையாளர்கள் உன்னுள் நுழைகிறார்கள்.
12.210.46
अशरीरं शरीरस्थं समं सर्वेषु देहिषु ।
पुण्यपापविनिर्मुक्ता भक्तास्त्वां प्राविशन्त्युत ॥ १२.२१०.४६ ॥
உடலற்றவனாயினும் உடலில் நிலைத்தவன், எல்லா உடலுள்ளவற்றிலும் சமமானவன். புண்ணிய பாவங்களிலிருந்து விடுபட்ட பக்தர்கள் உன்னுள் நுழைகிறார்கள்.
12.210.47
अव्यक्तं बुद्ध्यहङ्कारमनोभूतेन्द्रियाणि च ।
त्वयि तानि च तेषु त्वं न तेषु त्वं न ते त्वयि ॥ १२.२१०.४७ ॥
அவ்யக்தம், புத்தி, அகங்காரம், மனம், பூதங்கள், இந்திரியங்கள் — அவை உன்னில் உள்ளன; நீ அவற்றில் இருக்கிறாய். நீ அவற்றில் இல்லை; அவை உன்னில் இல்லை.
12.210.48
एकत्वान्यत्वनानात्वं ये विदुर्यान्ति ते परम् ।
समोसि सर्वभूतेषु न ते द्वेष्योस्ति न प्रियः ॥ १२.२१०.४८ ॥
ஒருமை, வேற்றுமை, பன்மை ஆகியவற்றை அறிபவர்கள் மேலானதை அடைகிறார்கள். நீ எல்லா உயிர்களிலும் சமமானவன்; உனக்கு வெறுக்கத்தக்கவனும் இல்லை, விருப்பமானவனும் இல்லை.
12.210.49
समत्वमभिकाङ्क्षेऽहं भक्त्या वै नान्यचेतसा ।
चराचरमिदं सर्वं भूतग्रामं चतुर्विधम्।
त्वया त्वय्येव तत्प्रोतं सूत्रे मणिगणा इव ॥ १२.२१०.४९ ॥
நான் பக்தியால், பிறிதொரு சிந்தனையின்றி, சமநிலையை விரும்புகிறேன். அசையும், அசையாத இவ்வனைத்தும், நான்கு வகைப்பட்ட உயிர்த்தொகுதி, உன்னால் உன்னிலேயே நூலில் மணிகள் போலக் கோக்கப்பட்டுள்ளது.
12.210.50
स्रष्टा भोक्तासि कूटस्थो ह्यतत्वं तत्वसंज्ञिकः ।
अकर्ता हेतुरचलः पृथगात्मन्यवस्थितः ॥ १२.२१०.५० ॥
நீ படைப்பவன், நுகர்பவன், கூடஸ்தன்; அதத்துவம் என்பதை தத்துவம் என்று அழைக்கின்றனர். நீ செயலற்றவன், காரணம், அசைவற்றவன், தன் ஆத்மாவில் தனித்து நிலைத்திருப்பவன்.
12.210.51
न ते भूतेषु संयोगो भूततत्वगुणाधिकः ।
अहङ्कारेण बुद्ध्या वा न ते योगस्त्रिभिर्गुणैः ॥ १२.२१०.५१ ॥
பூதங்களுடன் உனக்கு இணைவு இல்லை; நீ பூத-தத்துவ குணங்களைக் கடந்தவன். அகங்காரத்தாலோ புத்தியாலோ உனக்கு யோகம் இல்லை, மூன்று குணங்களுடனும் இல்லை.
12.210.52
न मोक्षधर्मो वा न त्वं नारम्भो जन्म वा पुनः ।
जरामरणमोक्षार्थं त्वां प्रपन्नोस्मि सर्वग ॥ १२.२१०.५२ ॥
மோட்சதர்மமும் இல்லை, நீயும் இல்லை, ஆரம்பமும் இல்லை, பிறப்பும் இல்லை, மீண்டும் பிறப்பும் இல்லை. முதுமை, மரணம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுதலைக்காக உன்னிடம் சரணடைந்தேன், எங்கும் நிறைந்தவனே.
12.210.53
ईश्वरोसि जगन्नाथ ततः परम उच्यसे ।
भक्तानां यद्धितं देव तद्ध्याहि त्रिदशेश्वर ॥ १२.२१०.५३ ॥
நீ ஈசுவரன், உலகின் நாதன்; ஆகவே நீ பரமன் எனப்படுகிறாய். தேவனே, பக்தர்களுக்கு எது நலமோ அதைச் சொல்லு, தேவர்களின் ஈசுவரனே.
12.210.54
विषयैरिन्द्रियैर्वाऽपि न मे भूयः समागमः ।
पृथिवीं यातु गन्धो वै रसं यातु जलं तथा ॥ १२.२१०.५४ ॥
புலன்பொருட்களாலும் இந்திரியங்களாலும் இனி எனக்கு மீண்டும் சேர்க்கை இல்லை. வாசனை பூமியிடம் செல்லட்டும்; சுவையும் நீரிடம் செல்லட்டும்.
12.210.55
तेजो हुताशनं यातु स्पर्शो यातु च मारुतम् ।
श्रोत्रमाकाशमप्येतु मनो वैकारिकं पुनः ॥ १२.२१०.५५ ॥
ஒளி நெருப்பில் ஒடுங்கட்டும்; தொடுதல் காற்றில் ஒடுங்கட்டும்; கேட்டல் ஆகாயத்தில் ஒடுங்கட்டும்; விகாரமான மனம் மீண்டும் (தன் மூலத்தில்) ஒடுங்கட்டும்.
12.210.56
इन्द्रियाण्यपि संयान्तु स्वासुस्वासु च योनिषु ।
पृथिवी यातु सलिलमापोग्निमनलोऽनिलम् ॥ १२.२१०.५६ ॥
புலன்களும் தத்தமது மூலங்களில் ஒடுங்கட்டும். பூமி நீரில் ஒடுங்கட்டும்; நீர் நெருப்பில், நெருப்பு காற்றில் ஒடுங்கட்டும்.
12.210.57
वायुराकाशमप्येतु मनश्चाकाश एव च ।
अहंकारं मनो यातु मोहनं सर्वदेहिनाम् ॥ १२.२१०.५७ ॥
காற்று ஆகாயத்தில் ஒடுங்கட்டும்; மனமும் ஆகாயத்திலேயே ஒடுங்கட்டும். மனம் அஹங்காரத்தில் ஒடுங்கட்டும் — அது எல்லா உடலுள்ள உயிரினங்களையும் மயக்கும்.
12.210.58
अहंकारस्ततो बुद्धिं बुद्धिरव्यक्तमच्युत ॥ १२.२१०.५८ ॥
பின்னர் அஹங்காரம் புத்தியில் ஒடுங்கட்டும்; புத்தி அவ்யக்தத்தில் ஒடுங்கட்டும் — ஓ அச்யுதா.
12.210.59
प्रधाने प्रकृतिं याते गुणसाम्ये व्यवस्थिते ।
वियोगः सर्वकरणैर्गुणैर्भूतैश्च मे भवेत् ॥ १२.२१०.५९ ॥
பிரகிருதி பிரதானத்தில் ஒடுங்கி, குணங்களின் சமநிலை நிலைபெற்றபோது, எனக்கு எல்லாக் கருவிகளிலிருந்தும், குணங்களிலிருந்தும், பூதங்களிலிருந்தும் பிரிவு உண்டாகட்டும்.
12.210.60
निष्केवलं पदं तात काङ्क्षेऽहं परमं तव ।
एकीभावस्त्वया मेऽस्तु न मे जन्म भवेत्पुनः ॥ १२.२१०.६० ॥
அன்பனே, உன்னுடைய அந்த உயர்ந்த, தூய்மையான நிலையை நான் விரும்புகிறேன். உன்னுடன் எனக்கு ஒற்றுமை உண்டாகட்டும்; எனக்கு மறுபிறப்பு இல்லாதிருக்கட்டும்.
12.210.61
त्वद्बुद्धिस्त्वद्गतप्राणस्त्वद्भक्तिस्त्वत्परायणः ।
त्वामेवाहं स्मरिष्यामि मरणे पर्युपस्थिते ॥ १२.२१०.६१ ॥
உன்னில் நிலைத்த புத்தியும், உன்னில் லயித்த பிராணனும், உன் மீது பக்தியும், உன்னையே பரம புகலிடமாகக் கொண்ட நிலையுமாக—மரணம் வந்து சேரும்போது நான் உன்னையே நினைப்பேன்.
12.210.62
पूर्वदेहकृता ये तु व्याधयः प्रविशन्तु माम् ।
अर्दयन्तु च दुःखानि ऋणं मे प्रविमुञ्चतु ॥ १२.२१०.६२ ॥
முந்தைய உடல்களில் செய்த பாவங்களால் வந்த நோய்கள் என்னுள் நுழையட்டும்; துன்பங்களை வாட்டட்டும்; என் கடன் முழுவதும் தீரட்டும்.
12.210.63
अनुध्यातोऽसि देवेश न मे जन्म भवेत्पुनः ।
तस्माद्ब्रवीमि कर्माणि ऋणं मे न भवेदिति ॥ १२.२१०.६३ ॥
தேவர்களின் தலைவனே, நீ தியானிக்கப்பட்டவன்; எனக்கு மீண்டும் பிறப்பு இராதிருக்கட்டும். ஆகையால் சொல்கிறேன்: என் கர்மங்கள் எனக்குக் கடனாக இராதிருக்கட்டும்.
12.210.64
नोपतिष्ठन्तु मां सर्वे व्याधयः पूर्वसंचिताः ।
अनृणो गन्तुमिच्छामि तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ १२.२१०.६४ ॥
முன்பு சேர்ந்த எல்லா நோய்களும் என்னை அணுகாதிருக்கட்டும்; கடனின்றி அந்த விஷ்ணுவின் பரம பதத்தை அடைய விரும்புகிறேன்.
12.210.65
अहं भगवतस्तस्य मम चासौ सनातनः ।
तस्याहं न प्रणश्यासि स च मे न प्रणश्यति ॥ १२.२१०.६५ ॥
நான் அந்த பகவானுடையவன்; அவர் என்னுடையவர்; அவர் நித்தியர். நான் அவரிடமிருந்து அழிவதில்லை; அவரும் என்னிடமிருந்து அழிவதில்லை.
12.210.66
कर्मेन्द्रियामि संयम्य पञ्च बुद्धीन्द्रियाणि च ।
दशेन्द्रियाणि मनसि अहंकारे तथा मनः ॥ १२.२१०.६६ ॥
செயல் உறுப்புகளையும், ஐந்து அறிவுப் புலன்களையும் அடக்கி, பத்து புலன்களையும் மனதில், மனதை அகங்காரத்தில் லயிக்கச் செய்க.
12.210.67
अहंकारं तथा बुद्धौ बुद्धिमात्मनि योजयेत् ।
यतबुद्धीन्द्रियः पश्येद्बुद्ध्या बुद्ध्येत्परात्पम् ॥ १२.२१०.६७ ॥
அகங்காரத்தை புத்தியிலும், புத்தியை ஆத்மாவிலும் நிலைநிறுத்த வேண்டும். ஞானேந்திரியங்களை அடக்கியவன் புத்தியால் பார்த்து, உயர்விலும் உயர்ந்ததை அறிய வேண்டும்.
12.210.68
ममायमिति यस्याहं येन सर्वमिदं तततम् ।
ततो बुद्धेः परं बुद्ध्वा लभते न पुनर्भवम् ॥ १२.२१०.६८ ॥
'இது என்னுடையது' என்று எவனுக்கு நான் இருக்கிறேனோ, எவனால் இவை அனைத்தும் வியாபிக்கப்பட்டதோ, புத்தியைக் கடந்ததை அறிந்து அவன் மறுபிறப்பை அடைவதில்லை.
12.210.69
मरणे समनुप्राप्ते यश्चैवं मामनुस्मरेत् ।
अपि पापसमाचारः स याति परमां गतिम् ॥ १२.२१०.६९ ॥
மரணம் அணுகும்போது எவன் இவ்வாறு என்னை நினைக்கிறானோ, பாவச் செயல் உடையவனாயினும் அவன் உயர்ந்த கதியை அடைகிறான்.
12.210.70
ओं नमो भगवते तस्मै देहिनां परमात्मने ।
नारायणाय भक्तानामेकनिष्ठाय शाश्वते ॥ १२.२१०.७० ॥
ஓம், உடல் தரித்தவர்களின் பரமாத்மாவான அந்த பகவானுக்கு நமஸ்காரம்; பக்தர்களின் ஏக நிஷ்டையாகிய, நித்தியமான நாராயணனுக்கு நமஸ்காரம்.
12.210.71
इमामनुस्मृतिं दिव्यां वैष्णवीं सुसमाहितः ।
स्वपन्विबुद्धश्च पठेद्यत्र तत्र समभ्यसेत् ॥ १२.२१०.७१ ॥
இந்த தெய்வீகமான வைஷ்ணவ நினைவை ஒருமுகப்பட்டு, உறங்கும்போதும் விழித்திருக்கும்போதும் ஓதவேண்டும்; எங்கிருந்தாலும் இதை பயில வேண்டும்.
12.210.72
पौर्णमास्याममावास्यां द्वादश्यां च विशेषतः ।
श्रावयेच्छ्रद्दधानांश्च मद्भक्तांश्च विशेषतः ॥ १२.२१०.७२ ॥
பௌர்ணமியிலும் அமாவாசையிலும், குறிப்பாக துவாதசியிலும், சிரத்தையுடையவர்களுக்கும், சிறப்பாக என் பக்தர்களுக்கும் இதை கேட்கச் செய்ய வேண்டும்.
12.210.73
यद्यहंकारमाश्रित्य यज्ञदानतपः क्रियाः ।
कुर्वंस्तत्फलमाप्नोति पुनरावर्तनं न तु ॥ १२.२१०.७३ ॥
ஒருவன் அகங்காரத்தை அடைக்கலமாகக் கொண்டு யாகம், தானம், தவம் ஆகிய செயல்களைச் செய்தால், அவன் அவற்றின் பலனைப் பெறுகிறான்; ஆனால் மீண்டும் பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபடுவதில்லை.
12.210.74
अभ्यर्चयन्पितॄन्देवान्पठञ्जुह्वन्यलिं ददत् ।
ज्वलन्नग्निं स्मरेद्यो मां स याति परमां गतिम् ॥ १२.२१०.७४ ॥
முன்னோர்களையும் தேவர்களையும் வணங்கி, ஓதி, ஹோமம் செய்து, அஞ்சலி அளித்து, எரியும் அக்னியில் என்னை நினைப்பவன் உயர்ந்த கதியை அடைகிறான்.
12.210.75
यज्ञो दानं तपश्चैव पावनानि शरीरिणाम् ।
यज्ञं दानं तपस्तस्मात्कुर्यादाशीर्विवर्जितः ॥ १२.२१०.७५ ॥
யாகம், தானம், தவம் ஆகியவையே உடல் தாங்கிய உயிர்களைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றன. எனவே பலனின் ஆசையின்றி யாகம், தானம், தவம் செய்ய வேண்டும்.
12.210.76
नम इत्येव यो ब्रूयान्मद्भक्तः श्रद्धयान्वितः ।
तस्याक्षयो भवेल्लोकः श्वपाकस्यापि नारद ॥ १२.२१०.७६ ॥
என் பக்தன் நம்பிக்கையுடன் 'நமः' என்று மட்டும் சொல்பவனுக்கு அழியாத உலகம் கிடைக்கும்; அவன் சண்டாளனாக இருந்தாலும் சரி, ஓ நாரதா.
12.210.77
किं पुनर्ये यजन्ते मां साधका विधिपूर्वकम् ।
श्रद्धावन्तो यतात्मानस्ते मां यान्ति मदाश्रिताः ॥ १२.२१०.७७ ॥
நம்பிக்கையும் அடக்கமும் கொண்ட சாதகர்கள் விதிப்படி என்னை வழிபடுகிறார்கள்; என்னையே அடைக்கலமாகக் கொண்டு அவர்கள் என்னை அடைகிறார்கள் — அவர்களைப் பற்றி சொல்ல வேண்டுமா!
12.210.78
कर्माण्याद्यन्तवन्तीह मद्भक्तोऽमृतमश्नुते ।
मामेव तस्माद्देवर्षे ध्याहि नित्यमतन्द्रितः।
अवाप्स्यसि ततः सिद्धिं द्रक्ष्यस्येव पदं मम ॥ १२.२१०.७८ ॥
இங்குள்ள செயல்கள் தொடக்கமும் முடிவும் உடையவை; ஆனால் என் பக்தன் அமிர்தத்தை அடைகிறான். ஆகையால், ஓ தேவரிஷி, சோர்வின்றி எப்போதும் என்னையே தியானி; பின்னர் சித்தியை அடைவாய், என் பதத்தையும் காண்பாய்.
12.210.79
अज्ञानिने च यो ज्ञानं दद्याद्धर्मोपदेशनम् ।
कृत्स्नां वा पृथिवीं दद्यात्तेन तुल्यं न तत्फलम् ॥ १२.२१०.७९ ॥
அறிவில்லாதவனுக்கு அறிவையும் தர்மத்தின் உபதேசத்தையும் அளிப்பவன், அல்லது முழு பூமியையும் தானம் செய்பவன் — அதற்கு இணையான பலன் அதற்கில்லை.
12.210.80
तस्मात्प्रेदयं साधुभ्यो जन्मबन्धभयापहम् ।
एवं दत्त्वा नरश्रेष्ठ श्रेयो वीर्यं च विन्दति ॥ १२.२१०.८० ॥
ஆகவே பிறவிப் பிணைப்பின் பயத்தை நீக்கும் இந்த ஞானத்தை நல்லோருக்குக் கொடுக்க வேண்டும். நரசிறந்தவனே, இவ்வாறு கொடுத்தால் நன்மையையும் வீரியத்தையும் அடைவான்.
12.210.81
अश्वमेधसहस्राणां सहस्रं यः समाचरेत् ।
नासौ पदमवाप्नोति मद्भक्तैर्यदवाप्यते ॥ १२.२१०.८१ ॥
ஆயிரம் ஆயிரம் அசுவமேத யாகங்களைச் செய்பவனும் என் பக்தர்கள் அடையும் அந்த நிலையை அடைவதில்லை.
12.210.82
एवं पृष्टः पुरा तेन नारदेन सुरर्षिणा ।
यदुवाच तदाऽसौ भो तदुक्तं तव सुव्रत ॥ १२.२१०.८२ ॥
முன்பு தேவரிஷி நாரதர் இவ்வாறு கேட்டபோது அவர் சொன்னதையே, ஓ சுவ்ரதா, நான் உனக்குச் சொன்னேன்.
12.210.83
त्वमप्येकमना भूत्वा ध्याहि ज्ञेयं गुणातिगम् ।
भजस्व सर्वभावेन परमात्मानमव्ययम् ॥ १२.२१०.८३ ॥
நீயும் ஒருமனதுடன் குணங்களைக் கடந்த அறியத்தக்கவனை தியானி. எல்லா பாவத்துடனும் அழியாத பரமாத்மாவை வழிபடு.
12.210.84
श्रुत्वैतन्नारदो वाक्यं दिव्यं नारायणेरितम् ।
अत्यन्तभक्तिमान्देव एकान्तत्वमुपेयिवान् ॥ १२.२१०.८४ ॥
நாராயணரால் சொல்லப்பட்ட இந்த தெய்வீக வாக்கியத்தைக் கேட்டு, மிகுந்த பக்தியுடைய நாரதர் ஏகாந்த பக்தியை அடைந்தார்.
12.210.85
नारायणमृषिं देवं दशवर्षाण्यनन्यभाक् ।
इदं जपन्वै प्राप्नोति तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ १२.२१०.८५ ॥
நாராயணரான ரிஷி தேவனை பத்து ஆண்டுகள் வேறெவரையும் நாடாமல் வழிபடுபவன், இந்த (மந்திரத்தை) ஜபித்து விஷ்ணுவின் அந்த உயர்ந்த பதத்தை அடைகிறான்.
12.210.86
किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैर्भक्तिर्यस्य जनार्दने ।
नमो नारायणायेति मन्त्रः सर्वार्थसाधकः ॥ १२.२१०.८६ ॥
ஜனார்தனரிடம் பக்தி கொண்டவனுக்கு பல மந்திரங்களால் என்ன பயன்? 'நமோ நாராயணாய' என்ற இந்த மந்திரமே எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றுவது.
12.210.87
इमां रहस्यां परमामनुस्मृति ।
मधीत्य बुद्धिं लभते च नैष्ठिकीम्।
विहाय दुःखान्यवमुच्य सङ्कटा ।
त्स वीतरागो विगतज्वरः सुखी ॥ १२.२१०.८७ ॥
இந்த உயர்ந்த இரகசிய நினைவை ஓதி ஒருவன் உறுதியான அறிவைப் பெறுகிறான். துன்பங்களையும் இடர்களையும் விட்டு, ஆசையற்றவனாய், தாபமற்றவனாய், இன்பமுடையவனாகிறான்.