Mahābhārata · Adhyāya 12.210
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.210.1
पितामह महाप्राज्ञ सर्वशास्त्रविशारद ।
प्रयाणकाले किं जप्यं मोक्षिभिस्तत्त्वचिन्तकैः ॥ १२.२१०.१ ॥
Großvater, von großer Weisheit, Kenner aller Schriften! Was sollen die, die Befreiung suchen und über die Wahrheit nachsinnen, im Augenblick des Scheidens rezitieren?
12.210.2
किंनु स्मरन्कुरुश्रेष्ठ मरणे समुपस्थिते ।
प्राप्नुयात्परमां सिद्धिं श्रोतुमिच्छामि तत्वतः ॥ १२.२१०.२ ॥
Bester der Kurus, was soll der Mensch sich vergegenwärtigen, wenn der Tod naht, damit er die höchste Vollendung erlangt? Ich möchte es der Wahrheit nach hören.
12.210.3
त्वद्युक्तश्च हितः सूक्ष्म उक्तः प्रश्नस्त्वयाऽनघ ।
शृणुष्वावहितो राजन्नारदेन पुरा श्रुतम् ॥ १२.२१०.३ ॥
O Makelloser, deine Frage ist angemessen, heilsam und fein. Höre aufmerksam, o König, was Nārada einst gehört hat.
12.210.4
श्रीवत्साङ्कं जगद्बीजमनन्तं लोकसाक्षिणम् ।
पुरा नारायणं देवं नारदः पर्यपृच्छत ॥ १२.२१०.४ ॥
Einst befragte Nārada den Gott Nārāyaṇa, der das Śrīvatsa-Zeichen trägt, den Keim der Welt, den unendlichen Zeugen der Welten.
12.210.5
अक्षरं परमं ब्रह्म निर्गुणं तमसः परम् ।
आहुर्वैद्यं परं धाम ब्रह्मादिकमलोद्भवम् ॥ १२.२१०.५ ॥
Man nennt es das unvergängliche höchste Brahman, ohne Eigenschaften, jenseits der Finsternis, die erkennbare höchste Wohnstatt, entsprungen dem Lotos Brahmās und der anderen.
12.210.6
भगवन्भूतभव्येश श्रद्दधानैर्जितेन्द्रियैः ।
कथं भक्तैर्विचिन्त्योसि योगिभिर्मोक्षकाङ्क्षिभिः ॥ १२.२१०.६ ॥
O gesegneter Herr, Herr des Gewesenen und des Kommenden, wie wird dein gedacht von den gläubigen Verehrern, die ihre Sinne bezwungen haben, und von den Yogīs, die nach Befreiung verlangen?
12.210.7
किंनु जप्यं जपेन्नित्यं काल्यमुत्थाय मानवः ।
स्मरेच्च म्रियमाणो वै विशेषेण महाद्युते ॥ १२.२१०.७ ॥
Was soll ein Mensch täglich beim Aufstehen am Morgen rezitieren? Und was soll er sich besonders vergegenwärtigen, wenn er stirbt, o Glanzreicher?
12.210.8
कथं युञ्जन्समाध्यायेद्ब्रूहि तत्वं सनातनम् ॥ १२.२१०.८ ॥
Wie soll man beim Üben des Yoga in der Versenkung (samādhi) meditieren? Sag mir die ewige Wahrheit.
12.210.9
श्रुत्वा च नारदोक्तं तु देवानामीश्वरः स्वयम् ।
प्रोवाच भगवान्विष्णुर्नारदं वरदः प्रभुः ॥ १२.२१०.९ ॥
Nachdem er gehört hatte, was Nārada gesagt hatte, sprach der Herr der Götter selbst, der erhabene Viṣṇu, der Gewährer der Gaben, der Herrscher, zu Nārada.
12.210.10
हन्त ते कथयिष्यामि इमां दिव्यामनुस्मृतिम् ।
यामधीत्य प्रयाणे तु मद्भावयोपपद्यते ॥ १२.२१०.१० ॥
Nun gut, ich werde dir diese göttliche Anusmṛti verkünden; wer sie studiert, erlangt beim Scheiden meinen Zustand.
12.210.11
ओंकारमग्रतः कृत्वा मां नमस्कृत्य नारद ।
एकाग्रः प्रयतो भूत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ १२.२१०.११ ॥
O Nārada, das Silbenzeichen oṃ voranstellend, mich verehrend, einspitzig und gezügelt werdend, soll man dieses Mantra rezitieren.
12.210.12
ओं नमो भगवते वासुदेवायेति ॥ १२.२१०.१२ ॥
Oṃ. Verehrung dem erhabenen Vāsudeva.
12.210.13
इत्युक्तो नारदः प्राह प्राञ्जलिः प्रणतः स्थितः ।
सर्वदेवेश्वरं विष्णुं सर्वात्मानं हरिं प्रभुम् ॥ १२.२१०.१३ ॥
So angesprochen sprach Nārada, die Handflächen gefaltet und verneigt, zu Viṣṇu Hari, dem Herrn der Götter, dem Selbst aller, dem Herrn.
12.210.14
अव्ययं शाश्वतं देवं प्रभवं पुरुषोत्तमम् ।
प्रपद्ये प्राञ्जलिर्विष्णुमक्षरं परमं पदम् ॥ १२.२१०.१४ ॥
Ich suche mit gefalteten Händen Zuflucht bei Viṣṇu, dem Unvergänglichen, ewigen Gott, Ursprung aller, dem höchsten Wesen; er ist der Unvergängliche, die höchste Stätte.
12.210.15
पुराणं प्रभवं विष्णुमक्षयं लोकसाक्षिणम् ।
प्रपद्ये पुण्डरीकाक्षमीशं भक्तानुकम्पिनम् ॥ १२.२१०.१५ ॥
Ich suche Zuflucht bei Viṣṇu, dem Uralten, Ursprung, Unvergänglichen, Zeugen der Welten, dem lotusäugigen Herrn, mitfühlend gegenüber seinen Verehrern.
12.210.16
लोकनाथं सहस्राक्षमद्भुतं परदं पदम् ।
भगवन्तं प्रपन्नोऽस्मि भूतभव्यभवत्प्रभुम् ॥ १२.२१०.१६ ॥
Ich habe mich dem gesegneten Herrn zugewandt, dem Herrn der Welten, dem Tausendäugigen, Wunderbaren, Geber der höchsten Stätte, dem Herrn des Gewesenen, Kommenden und Seienden.
12.210.17
स्रष्टारं सर्वलोकानामनन्तं सर्वतोमुखम् ।
पद्मनाभं हृषीकेशं प्रपद्ये सत्यमच्युतम् ॥ १२.२१०.१७ ॥
Ich suche Zuflucht bei ihm, dem Schöpfer aller Welten, dem Unendlichen, allseitig Gesichteten, Lotusnabel, Herrn der Sinne, dem Wahren, dem Unfehlbaren.
12.210.18
हिरण्यगर्भममृतं भूगर्भं परतः परम् ।
प्रभोः प्रभुमनाद्यन्तं प्रपद्ये तं रविप्रभम् ॥ १२.२१०.१८ ॥
Ich suche Zuflucht bei ihm, dem goldenen Schoß, dem Unsterblichen, dem Schoß der Erde, höher als das Höchste, Herrn der Herren, ohne Anfang und Ende, strahlend wie die Sonne.
12.210.19
सहस्रशीर्षं पुरुषं महर्षि तत्वभावनम् ।
प्रपद्ये सूक्ष्ममचलं वरेण्यमभयप्रदम् ॥ १२.२१०.१९ ॥
Ich suche Zuflucht bei dem tausendköpfigen Puruṣa, dem großen Seher, dem Ursprung der Prinzipien — subtil, unbeweglich, der Herrlichste, Spender der Furchtlosigkeit.
12.210.20
नारायणं पुराणर्षि योगात्मानं सनातनम् ।
संस्थानं सर्वतत्वानां प्रपद्ये ध्रुवमीश्वरम् ॥ १२.२१०.२० ॥
Ich suche Zuflucht bei Nārāyaṇa, dem alten Seher, dessen Selbst der Yoga ist, dem Ewigen, dem Sitz aller Prinzipien, dem festen Herrn.
12.210.21
यः प्रभुः सर्वभूतानां येन सर्वमिदं ततम् ।
परावरगुरुर्विष्णुः स मे देवः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२१ ॥
Möge Viṣṇu mir gnädig sein — der Herr aller Wesen, durch den dies alles durchdrungen ist, der Lehrer des Hohen und des Niederen.
12.210.22
यस्मादुत्पद्यते ब्रह्मा पद्मयोनिः सनातनः ।
ब्रह्मयोनिर्हि विश्वात्मा स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२२ ॥
Möge Viṣṇu mir gnädig sein — aus dem der ewige, lotusgeborene Brahmā entsteht, der Ursprung des Brahman, die Seele des Alls.
12.210.23
यः पुरा प्रलये प्राप्ते नष्टे स्थावरजङ्गमे ।
ब्रह्मादिषु प्रलीनेषु नष्टे लोकपरावरे ॥ १२.२१०.२३ ॥
Der einst, als die Auflösung kam, als das Unbewegte und das Bewegte vergingen, als Brahmā und die anderen sich auflösten, als die hohen und niederen Welten zugrunde gingen — der (bleibt)…
12.210.24
आभूतसंप्लवे चैव प्रलीनेऽप्राकृतो महान् ।
एकस्तिष्ठति विश्वात्मा स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२४ ॥
Auch wenn die Wesen vernichtet und alles aufgelöst ist, steht der unstoffliche, große Weltenseele allein da — möge Viṣṇu mir gnädig sein.
12.210.25
चतुर्भिश्च चतुर्भिश्च द्वाभ्यां पञ्चभिरेव च ।
हुयते च पुनर्द्वाभ्यां स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२५ ॥
Durch vier und durch vier, durch zwei und durch fünf, und wiederum durch zwei wird geopfert — möge jener Viṣṇu mir gnädig sein.
12.210.26
पर्जन्यः पृथिवी सस्यं कालो धर्मः क्रियाक्रिये ।
गुणाकरः स मे बभ्रुर्वासुदेवः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२६ ॥
Die Regenwolke, die Erde, die Saat, die Zeit, das Dharma, Tun und Nichttun — möge jener rotbraune Vāsudeva, Quell der Eigenschaften, mir gnädig sein.
12.210.27
अग्नीषोमार्कताराणां ब्रह्मरुद्रेन्द्रयोगिनाम् ।
यस्तेजयति तेजांसि स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२७ ॥
Der den Glanz von Agni, Soma, Sonne und Sternen sowie von Brahmā, Rudra, Indra und den Yogins erhöht — möge jener Viṣṇu mir gnädig sein.
12.210.28
योगावास नमस्तुभ्यं सर्वावास वरप्रद ।
यज्ञगर्भ हिरण्याङ्गं पञ्चयज्ञ नमोस्तु ते ॥ १२.२१०.२८ ॥
Verehrung dir, Wohnstatt des Yoga; Wohnstatt aller, Gewährer der Gnaden; dessen Schoß das Opfer ist, goldgliedrig, Herr der fünf Opfer — dir Verehrung.
12.210.29
चतुर्मूर्ते परं धाम लक्ष्म्यावास परार्चित ।
सर्वावास नमस्तेऽस्तु वासुदेव प्रधानकृत् ॥ १२.२१०.२९ ॥
Du Vierförmiger, höchste Wohnstatt, Wohnstatt der Lakṣmī, von den Höchsten verehrt; Wohnstatt aller, dir Verehrung. Vāsudeva, Schöpfer des Urstoffs.
12.210.30
अजस्त्वनामयः पन्था ह्यमूर्तिर्विश्वमूर्तिधृत् ।
विकर्तः पञ्चकाज्ञ नमस्ते ज्ञानसागर ॥ १२.२१०.३० ॥
Ungeboren, frei von Krankheit, der Pfad, wahrlich formlos, Träger der Weltgestalt, der Zerstörer, Herr des Fünffachen — dir Verehrung, Ozean der Erkenntnis.
12.210.31
अव्यक्ताद्व्यक्तमुत्पन्नमव्यक्ताद्यः परोऽक्षरः ।
यस्मात्परतरं नास्ति तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३१ ॥
Aus dem Unoffenbaren ging das Offenbare hervor. Er, der jenseits des Unoffenbaren ist, das höchste Akṣara, über dem es nichts gibt – zu ihm bin ich als Zuflucht gekommen.
12.210.32
न प्रधानो न च महान्पुरुषश्चेतनो ह्यजः ।
अनयोर्यः परतरस्तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३२ ॥
Er ist weder das Pradhāna noch das Große, weder der bewusste Puruṣa noch der Ungeborene; der über diesen beiden steht – zu ihm bin ich als Zuflucht gekommen.
12.210.33
चिन्तयन्तो हि यं नित्यं ब्रह्मेशानादयः प्रभुम् ।
निश्चयं नाधिगच्छन्ति तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३३ ॥
Brahmā, Īśāna und die anderen, die den Herrn beständig betrachten, erlangen keine Gewissheit – zu ihm bin ich als Zuflucht gekommen.
12.210.34
जितेन्द्रिया महात्मानो ज्ञानध्यानपरायणाः ।
यं प्राप्य न निवर्तन्ते तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३४ ॥
Die großen Seelen, die ihre Sinne bezwungen haben und sich Erkenntnis und Meditation widmen, kehren nicht zurück, wenn sie ihn erreicht haben – zu ihm bin ich als Zuflucht gekommen.
12.210.35
एकांशेन जगत्सर्वमवष्टभ्य विभुः स्थितः ।
अग्राह्यं निर्गुणं नित्यं तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३५ ॥
Mit einem Teil seiner selbst umfasst und trägt er die ganze Welt; der allumfassende Herr, der verweilt, unfassbar, eigenschaftslos, ewig – zu ihm bin ich als Zuflucht gekommen.
12.210.36
सोमार्काग्निमयं तेजो या च तारमयी द्युतिः ।
दिवि संजायते योऽयं स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३६ ॥
Der Glanz aus Mond, Sonne und Feuer und der Schimmer aus Sternen, der am Himmel entsteht – möge jene große Seele gnädig sein.
12.210.37
गुणादिर्निर्गुणश्चाद्यो लक्ष्मीवांश्चेतनो ह्यजः ।
सूक्ष्मः सर्वगतो योगी स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३७ ॥
Ursprung der Eigenschaften und doch ohne Eigenschaften, der Urahn, der Glanz besitzt, bewusst und wahrhaft ungeboren, fein, alldurchdringend, der Yogin — möge diese große Seele gnädig sein.
12.210.38
साङ्ख्ययोगाश्च ये चान्ये सिद्धाश्च परमर्षयः ।
यं विदित्वा विमुच्यन्ते स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३८ ॥
Die Anhänger von Sāṅkhya und Yoga, und die übrigen Vollendeten und höchsten Weisen, die ihn erkennend befreit werden — möge diese große Seele gnädig sein.
12.210.39
अव्यक्तः समधिष्ठाता अचिन्त्यः सदसत्परः ।
अस्थितिः प्रकृतिश्रेष्ठः स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३९ ॥
Unoffenbar, der vollkommene Herrscher, unbegreiflich, jenseits von Sein und Nichtsein, ohne feste Stätte, der Beste der Urnatur — möge diese große Seele gnädig sein.
12.210.40
क्षेत्रज्ञः पञ्चधा भुङ्क्ते प्रकृतिं पञ्चभिर्मुखैः ।
महान्गुणांश्च यो भुङ्क्ते स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.४० ॥
Der Kenner des Feldes genießt die Urnatur auf fünffache Weise, durch fünf Angesichter, und der auch das große Prinzip und die Eigenschaften genießt — möge diese große Seele gnädig sein.
12.210.41
सूर्यमध्ये स्थितः सोमस्तस्य मध्ये च या स्थिता ।
भूतबाह्या च या दीप्तिः स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.४१ ॥
Soma, der in der Mitte der Sonne steht, das, was in ihrer Mitte verweilt, und der Glanz, der außerhalb der Elemente ist — möge diese große Seele gnädig sein.
12.210.42
नमस्ते सर्वतः सर्वं सर्वतोक्षिशिरोमुख ।
निर्विकार नमस्तेऽस्तु साक्षी क्षेत्रध्रुवस्थितिः ॥ १२.२१०.४२ ॥
Verehrung dir von allen Seiten, du, der du alles bist, dessen Augen, Häupter und Angesichter überall sind; o Unwandelbarer, dir sei Verehrung — der Zeuge, dessen fester Ort das Feld ist.
12.210.43
अतीन्द्रिय नमस्तुभ्यं लिङ्गैर्व्यक्तैर्न मीयसे ।
ये च त्वां नाभिजानन्ति संसारे संसरन्ति ते ॥ १२.२१०.४३ ॥
Verehrung dir, der du jenseits der Sinne bist. Du wirst nicht an sichtbaren Zeichen gemessen. Die dich nicht erkennen, irren im saṃsāra umher.
12.210.44
कामक्रोधविनिर्मुक्ता रागद्वेषविवर्जिताः ।
मान्यभक्ता विजानन्ति न पुनर्भवका द्विजाः ॥ १२.२१०.४४ ॥
Befreit von Begierde und Zorn, frei von Anhaftung und Abneigung, erkennen dich die zweimal Geborenen, die Verehrer des Verehrten; sie unterliegen nicht der Wiedergeburt.
12.210.45
एकान्तिनो हि निर्द्वन्द्वा निराशीःकर्मकारिणः ।
ज्ञानाग्निदग्धकर्माणस्त्वां विशन्ति विचिन्तकाः ॥ १२.२१०.४५ ॥
Wahrlich, die Einpunktigen, frei von Gegensatzpaaren, handelnd ohne Verlangen nach Früchten, deren Taten vom Feuer der Erkenntnis verbrannt sind — die Nachdenklichen gehen in dich ein.
12.210.46
अशरीरं शरीरस्थं समं सर्वेषु देहिषु ।
पुण्यपापविनिर्मुक्ता भक्तास्त्वां प्राविशन्त्युत ॥ १२.२१०.४६ ॥
Körperlos und doch im Körper weilend, gleich in allen verkörperten Wesen — die Verehrer, frei von Verdienst und Schuld, gehen in dich ein.
12.210.47
अव्यक्तं बुद्ध्यहङ्कारमनोभूतेन्द्रियाणि च ।
त्वयि तानि च तेषु त्वं न तेषु त्वं न ते त्वयि ॥ १२.२१०.४७ ॥
Das Unmanifeste, Intellekt, Ego, Geist, die Elemente und die Sinne — die sind in dir, und du bist in ihnen; du bist nicht in ihnen, und sie sind nicht in dir.
12.210.48
एकत्वान्यत्वनानात्वं ये विदुर्यान्ति ते परम् ।
समोसि सर्वभूतेषु न ते द्वेष्योस्ति न प्रियः ॥ १२.२१०.४८ ॥
Wer Einheit, Andersheit und Vielheit erkennt, erreicht das Höchste. Du bist allen Wesen gleich; für dich gibt es keinen Gehassten und keinen Geliebten.
12.210.49
समत्वमभिकाङ्क्षेऽहं भक्त्या वै नान्यचेतसा ।
चराचरमिदं सर्वं भूतग्रामं चतुर्विधम्।
त्वया त्वय्येव तत्प्रोतं सूत्रे मणिगणा इव ॥ १२.२१०.४९ ॥
Ich begehre Gleichmut, durch Hingabe allein, mit ungeteiltem Geist. Diese ganze Schar der Wesen, bewegliche und unbewegliche, vierfach, ist von dir in dir selbst aufgereiht wie Juwelen auf einer Schnur.
12.210.50
स्रष्टा भोक्तासि कूटस्थो ह्यतत्वं तत्वसंज्ञिकः ।
अकर्ता हेतुरचलः पृथगात्मन्यवस्थितः ॥ १२.२१०.५० ॥
Du bist der Schöpfer und der Genießer, der Unwandelbare; was nicht Wirklichkeit ist, wird mit dem Namen der Wirklichkeit benannt. Du bist der Nichthandelnde, die Ursache, der Unbewegliche, abgesondert in deinem eigenen Selbst verweilend.
12.210.51
न ते भूतेषु संयोगो भूततत्वगुणाधिकः ।
अहङ्कारेण बुद्ध्या वा न ते योगस्त्रिभिर्गुणैः ॥ १२.२१०.५१ ॥
Du hast keine Verbindung mit den Wesen; du übersteigst die Elemente und ihre Eigenschaften. Du hast keine Verbindung mit dem Ich oder dem Verstand, noch mit den drei Qualitäten.
12.210.52
न मोक्षधर्मो वा न त्वं नारम्भो जन्म वा पुनः ।
जरामरणमोक्षार्थं त्वां प्रपन्नोस्मि सर्वग ॥ १२.२१०.५२ ॥
Es gibt weder den Dharma der Befreiung, noch bist du, noch gibt es Anfang, Geburt oder Wiedergeburt. Zur Befreiung von Alter und Tod habe ich mich dir zugewandt, o Allgegenwärtiger.
12.210.53
ईश्वरोसि जगन्नाथ ततः परम उच्यसे ।
भक्तानां यद्धितं देव तद्ध्याहि त्रिदशेश्वर ॥ १२.२१०.५३ ॥
Du bist der Herr, der Herr der Welt, und darum wirst du der Höchste genannt. O Gott, sage, was den Verehrern zum Heil dient, o Herr der Götter.
12.210.54
विषयैरिन्द्रियैर्वाऽपि न मे भूयः समागमः ।
पृथिवीं यातु गन्धो वै रसं यातु जलं तथा ॥ १२.२१०.५४ ॥
Nie wieder werde ich mit den Sinnesobjekten oder den Sinnen vereint sein. Der Geruch möge zur Erde gehen, und ebenso der Geschmack zum Wasser.
12.210.55
तेजो हुताशनं यातु स्पर्शो यातु च मारुतम् ।
श्रोत्रमाकाशमप्येतु मनो वैकारिकं पुनः ॥ १२.२१०.५५ ॥
Die Glut möge ins Feuer eingehen, das Tasten in den Wind, das Hören in den Raum, und das aus der Wandlung entstandene Denken wieder (in seinen Ursprung) eingehen.
12.210.56
इन्द्रियाण्यपि संयान्तु स्वासुस्वासु च योनिषु ।
पृथिवी यातु सलिलमापोग्निमनलोऽनिलम् ॥ १२.२१०.५६ ॥
Auch die Sinne mögen eingehen, jeder in seinen eigenen Ursprung. Die Erde möge ins Wasser eingehen, das Wasser ins Feuer, das Feuer in den Wind.
12.210.57
वायुराकाशमप्येतु मनश्चाकाश एव च ।
अहंकारं मनो यातु मोहनं सर्वदेहिनाम् ॥ १२.२१०.५७ ॥
Der Wind möge in den Raum eingehen, und auch das Denken möge in den Raum eingehen. Das Denken möge in das Ich-Bewusstsein (ahaṃkāra) eingehen, das alle verkörperten Wesen verblendet.
12.210.58
अहंकारस्ततो बुद्धिं बुद्धिरव्यक्तमच्युत ॥ १२.२१०.५८ ॥
Dann möge das Ich-Bewusstsein in den Intellekt eingehen und der Intellekt in das Unmanifeste, o Acyuta.
12.210.59
प्रधाने प्रकृतिं याते गुणसाम्ये व्यवस्थिते ।
वियोगः सर्वकरणैर्गुणैर्भूतैश्च मे भवेत् ॥ १२.२१०.५९ ॥
Wenn die Natur in das Urprinzip (pradhāna) eingegangen ist und das Gleichgewicht der guṇas hergestellt ist, möge in mir die Trennung von allen Werkzeugen, den guṇas und den Elementen geschehen.
12.210.60
निष्केवलं पदं तात काङ्क्षेऽहं परमं तव ।
एकीभावस्त्वया मेऽस्तु न मे जन्म भवेत्पुनः ॥ १२.२१०.६० ॥
O Lieber, ich sehne mich nach deinem höchsten, reinen Zustand. Möge ich mit dir eins werden, und möge es für mich keine Wiedergeburt mehr geben.
12.210.61
त्वद्बुद्धिस्त्वद्गतप्राणस्त्वद्भक्तिस्त्वत्परायणः ।
त्वामेवाहं स्मरिष्यामि मरणे पर्युपस्थिते ॥ १२.२१०.६१ ॥
Mein Verstand auf dich gerichtet, mein Atem in dich eingegangen, deine Hingabe, du als höchste Zuflucht – wenn der Tod naht, werde ich nur dich gedenken.
12.210.62
पूर्वदेहकृता ये तु व्याधयः प्रविशन्तु माम् ।
अर्दयन्तु च दुःखानि ऋणं मे प्रविमुञ्चतु ॥ १२.२१०.६२ ॥
Mögen die Krankheiten, die aus Taten in früheren Körpern entstanden sind, in mich eintreten und die Leiden quälen; möge meine Schuld ganz getilgt werden.
12.210.63
अनुध्यातोऽसि देवेश न मे जन्म भवेत्पुनः ।
तस्माद्ब्रवीमि कर्माणि ऋणं मे न भवेदिति ॥ १२.२१०.६३ ॥
O Herr der Götter, du bist der Betrachtete; möge es für mich keine Wiedergeburt geben. Darum sage ich: Mögen meine Taten mir keine Schuld werden.
12.210.64
नोपतिष्ठन्तु मां सर्वे व्याधयः पूर्वसंचिताः ।
अनृणो गन्तुमिच्छामि तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ १२.२१०.६४ ॥
Mögen sich mir keine der früher angehäuften Krankheiten nähern; schuldenfrei möchte ich zu jenem höchsten Wohnsitz Viṣṇus gehen.
12.210.65
अहं भगवतस्तस्य मम चासौ सनातनः ।
तस्याहं न प्रणश्यासि स च मे न प्रणश्यति ॥ १२.२१०.६५ ॥
Ich gehöre jenem Herrn, und er gehört mir; er ist ewig. Ich gehe ihm nicht verloren, und er geht mir nicht verloren.
12.210.66
कर्मेन्द्रियामि संयम्य पञ्च बुद्धीन्द्रियाणि च ।
दशेन्द्रियाणि मनसि अहंकारे तथा मनः ॥ १२.२१०.६६ ॥
Nachdem man die fünf Handlungsorgane und die fünf Wahrnehmungsorgane gezügelt hat, soll man die zehn Sinne im Geist und den Geist im Ich-Bewusstsein auflösen.
12.210.67
अहंकारं तथा बुद्धौ बुद्धिमात्मनि योजयेत् ।
यतबुद्धीन्द्रियः पश्येद्बुद्ध्या बुद्ध्येत्परात्पम् ॥ १२.२१०.६७ ॥
Ahaṃkāra soll ebenso in der Intelligenz, und die Intelligenz im Selbst gesammelt werden. Mit gezügelten Erkenntnissinnen soll man durch den Verstand sehen und das Jenseits des Höchsten erkennen.
12.210.68
ममायमिति यस्याहं येन सर्वमिदं तततम् ।
ततो बुद्धेः परं बुद्ध्वा लभते न पुनर्भवम् ॥ १२.२१०.६८ ॥
Wer weiß: 'Dies ist mein', für den ich bin, und durch den dies alles durchdrungen ist — nachdem er das Jenseits des Verstandes erkannt hat, erlangt er keine Wiedergeburt mehr.
12.210.69
मरणे समनुप्राप्ते यश्चैवं मामनुस्मरेत् ।
अपि पापसमाचारः स याति परमां गतिम् ॥ १२.२१०.६९ ॥
Wenn der Tod naht und jemand sich so an mich erinnert — auch wenn er sündhaft gehandelt hat —, gelangt er zum höchsten Ziel.
12.210.70
ओं नमो भगवते तस्मै देहिनां परमात्मने ।
नारायणाय भक्तानामेकनिष्ठाय शाश्वते ॥ १२.२१०.७० ॥
Oṃ. Verehrung dem Erhabenen Herrn, dem höchsten Selbst der verkörperten Wesen; Verehrung Nārāyaṇa, der einzigen Zuflucht der Gläubigen, dem Ewigen.
12.210.71
इमामनुस्मृतिं दिव्यां वैष्णवीं सुसमाहितः ।
स्वपन्विबुद्धश्च पठेद्यत्र तत्र समभ्यसेत् ॥ १२.२१०.७१ ॥
Mit gesammeltem Geist soll man diese göttliche vaiṣṇavische Erinnerung rezitieren, schlafend wie wachend, und sie überall üben.
12.210.72
पौर्णमास्याममावास्यां द्वादश्यां च विशेषतः ।
श्रावयेच्छ्रद्दधानांश्च मद्भक्तांश्च विशेषतः ॥ १२.२१०.७२ ॥
An Vollmond, an Neumond und besonders am zwölften Tag soll man es den Gläubigen vortragen, und besonders meinen Verehrern.
12.210.73
यद्यहंकारमाश्रित्य यज्ञदानतपः क्रियाः ।
कुर्वंस्तत्फलमाप्नोति पुनरावर्तनं न तु ॥ १२.२१०.७३ ॥
Wer sich auf Ich-Sucht stützt und Opfer, Gaben und Askese vollzieht, erhält deren Frucht, doch nicht die Befreiung vom Wiederkehren in die Wiedergeburt.
12.210.74
अभ्यर्चयन्पितॄन्देवान्पठञ्जुह्वन्यलिं ददत् ।
ज्वलन्नग्निं स्मरेद्यो मां स याति परमां गतिम् ॥ १२.२१०.७४ ॥
Wer die Ahnen und Götter ehrt, rezitiert, Opfergaben darbringt, die Hände gefaltet spendet und mich im lodernden Feuer gedenkt, erreicht das höchste Ziel.
12.210.75
यज्ञो दानं तपश्चैव पावनानि शरीरिणाम् ।
यज्ञं दानं तपस्तस्मात्कुर्यादाशीर्विवर्जितः ॥ १२.२१०.७५ ॥
Opfer, Gabe und Askese allein reinigen die verkörperten Wesen. Darum soll man Opfer, Gabe und Askese ohne Verlangen nach Lohn vollziehen.
12.210.76
नम इत्येव यो ब्रूयान्मद्भक्तः श्रद्धयान्वितः ।
तस्याक्षयो भवेल्लोकः श्वपाकस्यापि नारद ॥ १२.२१०.७६ ॥
Wer, mein Verehrer, voll Vertrauen nur »namaḥ« spricht, dessen Welt ist unvergänglich, selbst wenn er ein Unberührbarer ist, o Nārada.
12.210.77
किं पुनर्ये यजन्ते मां साधका विधिपूर्वकम् ।
श्रद्धावन्तो यतात्मानस्ते मां यान्ति मदाश्रिताः ॥ १२.२१०.७७ ॥
Jene Übenden, die mich nach der Vorschrift verehren, voll Vertrauen und selbstbeherrscht, gehen zu mir ein, da sie bei mir Zuflucht nehmen — wie viel mehr dann!
12.210.78
कर्माण्याद्यन्तवन्तीह मद्भक्तोऽमृतमश्नुते ।
मामेव तस्माद्देवर्षे ध्याहि नित्यमतन्द्रितः।
अवाप्स्यसि ततः सिद्धिं द्रक्ष्यस्येव पदं मम ॥ १२.२१०.७८ ॥
Handlungen hier haben Anfang und Ende, doch mein Verehrer erlangt Unsterblichkeit. Darum, o göttlicher Seher, meditiere unablässig und ohne Ermüdung über mich; dann wirst du Vollendung erlangen und meine Stätte sehen.
12.210.79
अज्ञानिने च यो ज्ञानं दद्याद्धर्मोपदेशनम् ।
कृत्स्नां वा पृथिवीं दद्यात्तेन तुल्यं न तत्फलम् ॥ १२.२१०.७९ ॥
Wer einem Unwissenden Erkenntnis und die Unterweisung im Dharma gibt, oder die ganze Erde verschenkt — ihm gleicht kein Lohn.
12.210.80
तस्मात्प्रेदयं साधुभ्यो जन्मबन्धभयापहम् ।
एवं दत्त्वा नरश्रेष्ठ श्रेयो वीर्यं च विन्दति ॥ १२.२१०.८० ॥
Darum soll dieses Wissen, das die Furcht vor der Fessel der Geburt nimmt, den Guten gegeben werden. O bester der Menschen, wer so gibt, erlangt Heil und Kraft.
12.210.81
अश्वमेधसहस्राणां सहस्रं यः समाचरेत् ।
नासौ पदमवाप्नोति मद्भक्तैर्यदवाप्यते ॥ १२.२१०.८१ ॥
Wer tausend mal tausend Pferdeopfer vollzieht, erlangt jenen Zustand nicht, den meine Verehrer erlangen.
12.210.82
एवं पृष्टः पुरा तेन नारदेन सुरर्षिणा ।
यदुवाच तदाऽसौ भो तदुक्तं तव सुव्रत ॥ १२.२१०.८२ ॥
So einst von dem göttlichen Weisen Nārada befragt, was er damals sagte, o Gelübdetreuer, das ist dir gesagt worden.
12.210.83
त्वमप्येकमना भूत्वा ध्याहि ज्ञेयं गुणातिगम् ।
भजस्व सर्वभावेन परमात्मानमव्ययम् ॥ १२.२१०.८३ ॥
Auch du, mit einem einzigen Sinn, meditiere über das Erkennbare, jenseits der Eigenschaften; verehre mit ganzem Wesen das höchste, unvergängliche Selbst.
12.210.84
श्रुत्वैतन्नारदो वाक्यं दिव्यं नारायणेरितम् ।
अत्यन्तभक्तिमान्देव एकान्तत्वमुपेयिवान् ॥ १२.२१०.८४ ॥
Nachdem er dieses göttliche Wort, von Nārāyaṇa gesprochen, gehört hatte, erlangte Nārada, von tiefer Hingabe erfüllt, die ausschließliche Hingabe.
12.210.85
नारायणमृषिं देवं दशवर्षाण्यनन्यभाक् ।
इदं जपन्वै प्राप्नोति तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ १२.२१०.८५ ॥
Wer zehn Jahre lang allein dem Gott-Weisen Nārāyaṇa ergeben ist und dieses (Mantra) rezitiert, erlangt wahrlich die höchste Stätte Viṣṇus.
12.210.86
किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैर्भक्तिर्यस्य जनार्दने ।
नमो नारायणायेति मन्त्रः सर्वार्थसाधकः ॥ १२.२१०.८६ ॥
Wozu braucht, wer Janārdana ergeben ist, viele Mantras? Das Mantra „Namo Nārāyaṇāya“ allein erfüllt jeden Zweck.
12.210.87
इमां रहस्यां परमामनुस्मृति ।
मधीत्य बुद्धिं लभते च नैष्ठिकीम्।
विहाय दुःखान्यवमुच्य सङ्कटा ।
त्स वीतरागो विगतज्वरः सुखी ॥ १२.२१०.८७ ॥
Wer diese höchste geheime Erinnerung studiert, erlangt festen Verstand; er verlässt Leid und löst sich aus Bedrängnis, wird frei von Leidenschaft, frei von Fieber und glücklich.