مهابهاراتا · أدهيايا 12.211
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.211.1
देवानुरमनुष्येषु ऋषिमुख्येषु वा पुनः ।
विष्णोस्तत्वं यथाख्यातं को विद्वाननुवेत्ति तत् ॥ १२.२११.१ ॥
من بين الآلهة وغير البشر أو كبار الحكماء يفهم حقًا حقيقة فيشنو كما أُعلنت؟
12.211.2
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व न मे तृप्तिर्हि तत्वतः ।
वर्तते भरतश्रेष्ठ सर्वज्ञोऽसीति मे मतिः ॥ १२.२११.२ ॥
أخبرني بكل هذا يا خير البهارتا، فإنني في الحقيقة لم أقنع؛ ورأيي أنك عليم بكل شيء.
12.211.3
कारितोऽहं त्वया राजन्यदॄत्तं च पुरा मम ।
गरुडेन पुरा मह्यं संवादोऽभूभृतोत्तम् ॥ १२.२११.३ ॥
أيها الملك، لقد دفعتني إلى هذا الكلام؛ فاسمع أيضًا الحوار الحق الذي دار بيني وبين غارودا في القديم، يا خير الملوك.
12.211.4
पुराहं तप आस्थाय वासुदेवपरायणः ।
ध्यायन्स्तुवन्नमस्यंश्च यजमानस्तमेवच।
गङ्गद्वीपे समासीनो दशवर्षाणि भारत ॥ १२.२११.४ ॥
في القديم، شرعت في التقشف متفانيًا في فاسوديفا، أتأمل وأمجده وأسجد له، وأقدم القرابين له وحده، وجلست في جزيرة من نهر الغانج عشر سنين، يا بهاراتا.
12.211.5
माता च मम ता देवी जननी लोकपावनी ।
समासीना समीपे मे रक्षणार्थं ममाच्युत ॥ १२.२११.५ ॥
وأمي، تلك الإلهة، الأم المطهرة للعوالم، جلست قربي لحمايتي يا أتشيوتا.
12.211.6
तस्मिन्कालेऽद्भुतः श्रीमान्सर्ववेदमयः प्रभुः ।
सुपर्णः पततांश्रेष्ठो मेरुमन्दरसन्निभः।
आजगाम विशुद्धात्मा गङ्गां द्रष्टुं महायशाः ॥ १२.२११.६ ॥
في ذلك الوقت أتى الرب العجيب المجيد، المكوّن من جميع الفيدات، سوبرنا أفضل الطيور، الشبيه بجبلي ميرو ومندارا، الطاهر النفس العظيم الشهرة، ليرى الغانج.
12.211.7
तमागतं महात्मानं प्रत्युद्गम्याहमर्थितः ।
प्रणिपत्य यथान्यायं कृताज्जलिरवस्थितः ॥ १२.२११.७ ॥
وإذ خرجتُ لاستقبال ذلك العظيم النفس الذي قد جاء طُلب مني الأمر؛ فسجدتُ كما ينبغي، ووقفتُ مُكتّفَ الأيدي.
12.211.8
सोऽपि देवो महाभागामभिनन्द्य च जाह्नवीम् ।
तथा च पूजितः श्रीमानुणेपाविशदासने ॥ १२.२११.८ ॥
وذلك الإلهُ أيضًا، بعد أن حيّى جاهنوي ذات الحظ العظيم، وأُكرم كذلك، جلس العظيم المجيد على المقعد.
12.211.9
ततः कथान्तरे तं वै वचनं चेदमव्रवम् ।
वेदवेद महावीर्य वैनतेग महाबल ॥ १२.२११.९ ॥
ثم في أثناء الحديث قلتُ له هذا القول: "يا عالِمَ الفيدا، يا عظيمَ البأس، يا ابنَ فِنَتا، يا ذا القوة العظيمة!"
12.211.10
नारायणं हृषीकेशं सहमानोऽनिशं हरिम् ।
जानासि तं यथा वक्तुं यादृग्भूतो जनार्दनः।
ममापि तस्य सद्भातं वक्तुमर्हसि सत्तम ॥ १२.२११.१० ॥
أنتَ تعرف ناراياناً، وهريشيكيشا، وهاري، إذ تحتمله دائماً؛ وأنتَ أهلٌ أن تقول كيف هو جاناردانا. ويليق بك أن تُخبرني أيضاً بحقيقة صفته، يا خير الأخيار.
12.211.11
शृणु भीष्म यथान्यायं पुरा त्वमिह सत्तमाः ।
अनेके पुनयः सिद्धा मानसोत्तरवासिनः
पगच्छुर्मा महाप्राज्ञा वासुदेवपरायणाः ॥ १२.२११.११ ॥
اسمع يا بهيشما كما يجب. في سالف الزمان مضى من هنا كثيرٌ من الحكماء والكاملين الساكنين وراء الماناسا، العظماء في الحكمة، المنقطعين إلى فاسوديفا.
12.211.12
पक्षीन्द्र वासुदेवस्य तत्वं वेत्सि परं पदम् ।
स्वसा सयो न तस्यास्ति सन्निकृष्टप्रियोपि च ॥ १२.२११.१२ ॥
يا سيدَ الطيور، أنتَ تعرف حقيقة فاسوديفا والمقامَ الأعلى. ليس له أختٌ، ولا سيدٌ، ولا حبيبٌ قريبٌ أيضًا.
12.211.13
तेषामहं वचः श्रुत्वा प्रणिपत्य महाहरिम् ।
अब्रवं च यथावृत्तं मम नारायणस्य च ॥ १२.२११.१३ ॥
ولما سمعت كلامهم، سجدت للهاري العظيم، وأخبرته بما جرى لي وللناراياني كما وقع.
12.211.14
शृणुध्वं मुनिशार्दूला हृत्वा सोममहं पुरा ।
आकाशे पतमानस्तु वाक्यं तत्र शृणोमि वै ॥ १२.२११.१४ ॥
اسمعوا يا نمور الحكماء. قديمًا، إذ اختطفت السوما وكنت أطير في السماء، سمعت هناك كلمة.
12.211.15
साधुसाधु महाबाहो प्रीतोस्मि तव दर्शनात् ।
वृणीष्व वचनं मत्तः पक्षीन्द्र गरुडाधुना ॥ १२.२११.१५ ॥
أحسنت، أحسنت، يا ذا الذراعين القويتين! لقد سررت برؤيتك. فاختر الآن نعمة مني، يا جاروده سيد الطيور.
12.211.16
त्वामहं भक्तितत्वज्ञो ब्रवै वचनमुत्तमम् ।
इत्याह स्म ध्रुवं तत्र मामाह भगवान्पुनः ॥ १२.२११.१६ ॥
«إنني، وأنا أعرف حقيقة التفاني، أقول لك كلمة عظيمة»، قال ذلك هناك حقًا؛ ثم خاطبني المبارك مرة أخرى.
12.211.17
ऋषिरस्मि महावीर्य न मां जानाति वा मयि ।
असूयति च मां मूढ तच्छ्रुत्वा गर्वमास्थितः ॥ १२.२११.१७ ॥
يا عظيم القوة، أنا حكيم. أنت لا تعرفني، أو تحسدني. أيها الأحمق، إذ سمعت ذلك، تمسّكت بالكبرياء.
12.211.18
अहं देवनिकायानां मध्ये वचनमब्रवम् ।
ऋषे पूर्वं वरं मत्तस्त्वं वृणीष्व ततो ह्यहम्।
वृणे त्वत्तो वरं पश्चादित्येवं मुनिसत्तमाः ॥ १२.२११.१८ ॥
في وسط مجالس الآلهة قلت: «أيها الحكيم، اختر أولًا نعمة مني؛ ثم أختار أنا نعمة منك». هكذا هو، يا خير الحكماء.
12.211.19
तस्मात्त्वां भगवान्देवः श्रीमाञ्श्रीवत्सलक्षणः ।
अद्य पश्यति पक्षीन्द्र वाहनं भव मे सदा।
वृणेऽहं वरमेतद्धि त्वत्तोऽद्य पतगेश्वर ॥ १२.२११.१९ ॥
لذلك ينظر إليك اليوم الإله المبارك المجيد، ذو علامة شريفاتسا. يا سيد الطيور، كن دائماً مركبي. يا سيد الطائرين، إنني اليوم أطلب منك هذا الوَرَ بعينه.
12.211.20
तथेति तं वीक्ष्य मातामनहंकारमास्थितम् ।
जेतुकामो ह्यहं विष्णुं मायया मायिनं हरिम् ॥ १२.२११.२० ॥
قائلاً "ليكن ذلك" ونظرت إليه، ومكثت في الكبرياء، وأردت أن أغلب فيشنو، هاري، الساحر، بالوهم.
12.211.21
त्वत्तो ह्यहं वृणे त्वद्य वरं ऋषिवरोत्तम ।
तवोपरिष्टात्स्थास्यामि वरमेतत्प्रयच्छ मे ॥ १२.२११.२१ ॥
منك أختار اليوم هذا الوَرَ، يا أفضل الحكماء المتميزين: سأقف فوقك. امنحني هذا الوَرَ.
12.211.22
तथेति च हसन्प्राह हरिर्नारायणः प्रभुः ।
ध्वजं च मे भव सदा त्वमेव विहगेश्वर।
उपरिष्टात्स्थितिस्तेऽस्तु मम पक्षीन्द्र सर्वदा ॥ १२.२११.२२ ॥
قال الرب هاري نارايانا ضاحكاً "ليكن ذلك": يا سيد الطيور، كن دائماً رايتي. ليكن موضعك دائماً فوقي، يا سيد الطيور.
12.211.23
इत्युक्त्वा भगवान्देवः शङ्खचक्रगदाधरः ।
सहस्रचरणः श्रीमान्सहस्रादित्यसन्निभः ॥ १२.२११.२३ ॥
وبعد أن قال ذلك، الإله المبارك، حامل الصدفة والقرص والمِهراس، ذو الألف قدم، المجيد، كألف شمس.
12.211.24
सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्रनयनो महान् ।
सहस्रमकुटोऽचिन्त्यः सहस्रवदनो विभुः ॥ १२.२११.२४ ॥
البُروشا ذو الألف رأس، العظيم ذو الألف عين، ذو الألف تاج، غير المتصور، ذو الألف وجه، المحيط بكل شيء.
12.211.25
विद्युन्मालानिभैर्दिव्यैर्नानाभरणराजिभिः ।
क्वचित्संदृश्यमानस्तु चतुर्बाहुः क्वचिद्वरिः ॥ १२.२११.२५ ॥
فكان يتراءى حينًا إلهيًا كأنه عقود من البرق، مزدانًا بصفوف من الحلي المتنوعة، وحينًا ذا أربع أذرع، وحينًا في هيئة واهب النعم.
12.211.26
क्वचिज्ज्योतिर्मयोचिन्त्यः क्वचित्स्कन्धे समाहितः ।
एवं मम जयन्देवस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२११.२६ ॥
فكان حينًا مضيئًا لا يُدرك، وحينًا مستقرًا على كتفي. وهكذا اختفى إلهي واهب النصر هناك بعينه.
12.211.27
ततोऽहं विस्मयापन्नः कृत्वा कार्यमनुत्तमम् ।
अस्याविमुच्य जननीं मया सह मुनीश्वराः ॥ १२.२११.२७ ॥
فمضيت حينئذ مملوءًا عجبًا، بعد أن أنجزت المهمة العظمى دون أن أطلق أمه، أيها المنيشوراتِ، معكم.
12.211.28
अचिन्त्योऽयमहं भूयः कोऽसौ मामब्रवीत्पुरा ।
कीदृग्विधः स भगवानिति मत्वा तमास्थितः ॥ १२.२११.२८ ॥
وهذا العجيب مرة أخرى — «من الذي كلّمني من قبل؟ وأيّ ربٍّ هو؟» فقلت في نفسي وتوكّلت عليه.
12.211.29
अनन्तरं देवदेवं स्कन्धे मम समाश्रितम् ।
अद्राक्षं पुण्डरीकाक्षं वहमानोऽहमद्भुतम् ॥ १२.२११.२९ ॥
ثم رأيت إله الآلهة ذا العينين كعيني اللوتس مستقرًا على كتفي، وأنا أحمل ذلك الأمر العجيب.
12.211.30
अवशस्तस्य भावेन यत्र यत्र स चेच्छति ।
विस्मयापन्नहृदयो ह्यहं किमिति चिन्तयन्।
अन्तर्जलमहं सर्वं वहमानोऽगमं पुनः ॥ १२.२११.३० ॥
عاجزًا بحكم طبيعته، حيثما شاء، وقلبي مملوء عجبًا، أتساءل «ما هذا؟» فحملتُ كل شيء ومضيتُ إلى الماء ثانيةً.
12.211.31
सेन्द्रैर्देवैर्महाभागैर्ब्रह्माद्यैः कल्पजीविभिः ।
स्तूयमानो ह्यहमपि तैस्तैरभ्यर्चितः पृथक् ॥ १२.२११.३१ ॥
وقد مجّدني الآلهة مع إندرا، وذوو الحظوة العظيمة الذين يتقدمهم براهما ويعيشون كَلْبًا، وعبدني كلٌّ منهم على حدة، وأنا أيضًا.
12.211.32
क्षीरोदस्योत्तरे कूले दिव्ये मणिमये शुभे ।
वैकर्णनाम सदनं हरेस्तस्य महात्मनः ॥ १२.२११.३२ ॥
على الشاطئ الشمالي لبحر اللبن توجد المسكن الإلهي المصنوع من الجواهر المبارك المسمى فايكَرنا، مسكن ذلك الهاري العظيم النفس.
12.211.33
दिव्यं तेजोमयं श्रीमदचिन्त्यममरैरपि ।
तेजोनिलमयैः स्तम्भैर्नानासंस्थानसंस्थितैः ॥ १२.२११.३३ ॥
إلهي، مصنوع من النور، مجيد، لا يُدرَك حتى للخالدين، قائم بترتيبات شتى على أعمدة من ضياء وريح.
12.211.34
विभूषितं हिरण्येन भास्वरेण समन्ततः ।
दिव्यं ज्योतिः समायुक्तं गीतवादित्रशोभितम् ॥ १२.२११.३४ ॥
مزيّن من كل جانب بذهب متلألئ، موصوف بنور إلهي، مزدان بالغناء والآلات الموسيقية.
12.211.35
शृणोमि शब्दं तत्राहं न पश्यामि शरीरिणम् ।
न च स्थलं न चान्यच्च पादयोस्तं समन्ततः।
वेपमानो ह्यहं तत्र विष्ठितोऽहं कृताञ्जलिः ॥ १२.२११.३५ ॥
أسمع هناك صوتًا، لكنني لا أرى كائنًا ذا جسد؛ لا مكانًا ولا شيئًا آخر تحت قدمي. وكنت واقفًا هناك مرتعدًا، مطبِقًا كفيّ.
12.211.36
ततो ब्रह्मादयो देवा लोकपालास्तथैव च ।
सनन्दनाद्या मुनयस्तथाऽन्ये परजीविनः ॥ १२.२११.३६ ॥
ثم جاء براهما وسائر الآلهة وحراس العوالم، وكذلك الحكماء يتقدمهم سنانданا، وسواهم ممن يعيشون بعمر غيرهم.
12.211.37
प्राप्तास्तत्र सभाद्वारि देवगन्धर्वसत्तमाः ।
ब्रह्माणं परतः कृत्वा कृताञ्जलिपुटास्तदा ॥ १२.२११.३७ ॥
وهناك عند باب القاعة وصل خيار الآلهة والغاندهارفا، وقد قدّموا براهما، وأيديهم مضمومة بالتحية.
12.211.38
ततस्तदन्तरे तस्मिन्क्षीरोदार्णवशीकरैः ।
बोध्यमानो महाविष्णुराविर्भूत इवाबभौ ॥ १२.२११.३८ ॥
ثم في تلك الأثناء، أشرق ماهافيشنو، وقد أيقظه رذاذ محيط اللبن، كأنما تجلّى.
12.211.39
फणासहस्रमालाढ्यं शेषमव्यक्तसंस्थितम् ।
पश्याम्यहं मुदाऽऽकाशे यस्योपरि जनार्दनम् ॥ १२.२११.३९ ॥
أرى بفرح في السماء شيشا، المزيّن بإكليل من ألف قلنسوة، القائم في غير المتجلّي، وفوقه جاناردانا.
12.211.40
दीर्घवृत्तैः समैः पीनैः केयूरवलयोज्ज्वलैः ।
चर्तुभिर्बाहुभिर्युक्तं… ॥ १२.२११.४० ॥
متّصف بأربع أذرع طويلة مستديرة متساوية ممتلئة، لامعة بالأساور والحلقات…
12.211.41
पिताम्बरेण संवीतं कौस्तुभेन विराजितम् ।
वक्षस्थलेन संयुक्तं पद्मयाऽधिष्ठितेन च ॥ १२.२११.४१ ॥
متسربل بثوب أصفر، متألّق بجوهرة كاوستوبها، متّصل الصدر، ومُقيم معه بادما (لاكشمي).
12.211.42
ईषदुन्मीलिताक्षं तं सर्वकारणकारणम् ।
क्षीरोदस्योपरि बभौ नीलाभ्रं परमं यथा ॥ १२.२११.४२ ॥
وقد انفتحت عيناه قليلاً، هو علّة كل العلل، أشرق فوق محيط اللبن كأسمى سحابة داكنة.
12.211.43
न कश्चिद्वदते कश्चिन्न व्याहरति कश्चन ।
ब्रह्मादिस्तम्बपर्यन्तं माशब्दमिति रोषितम्।
भ्रुकुटीकुटिलाक्षास्ते नानाभूतगणाः स्थिताः ॥ १२.२११.४३ ॥
لا يتكلم أحد، ولا ينطق أحد بكلمة. من براهما حتى ساق العشب، غاضبين من كلمة «مā»، وقفت جموع الكائنات المختلفة وحواجبها مقطبة وعيونها ملتوية.
12.211.44
कृत्वा च प्रस्थितं तत्र जगतां हितकाम्यया ।
गच्छध्वमिति मामुक्त्वा गरुडेत्याह मां ततः ॥ १२.२११.४४ ॥
وبعد أن انطلق من هناك، رغبةً في خير العوالم، وقال لي: «اذهب»، ثم خاطبني قائلاً: «يا غَرُودَا».
12.211.45
ततोऽहं प्रणिपत्याग्रे कृताञ्जलिरवस्थितः ।
आगच्छेति च मामुक्त्वा पूर्वोत्तरपथं गतः ॥ १२.२११.४५ ॥
فسجدتُ أمامه ووقفتُ مُقدِّمًا كفَّيَّ، فقال لي: «تعالَ»، ومضى في طريق الشمال الشرقي.
12.211.46
अतीव मृदुभावेन गच्छन्निव स दृश्यते ।
अयुतं नियुतं चाहं प्रयुतं चार्बुदं तथा।
पतमानोऽहमनिशं योजनानि ततस्ततः ॥ १२.२११.४६ ॥
وكان يبدو كأنه يمشي بهيئة لطيفة للغاية. أما أنا فكنتُ أسقط بلا انقطاع، أقطع الـيوجانات تلو الـيوجانات، عبر أعداد أيوتا ونيوتا وبرايوتا وأربودا.
12.211.47
ननु तत्वमहं भक्तो विष्ठितोस्मि प्रशास्तु नः ।
आगच्छ गरुडेत्येवं पुनराह स माधवः ॥ १२.२११.४७ ॥
«إنني حقًّا عبدُك المخلص، ثابتٌ قائم، فأرشِدنا». ثم قال مادهافا مرةً أخرى: «تعالَ يا غَرُودَا».
12.211.48
ततो भूयो ह्यहं पातं पतमानो विहायसम् ।
आजगाम ततो घोरं शतकोटिसमावृतम् ॥ १२.२११.४८ ॥
ثم عدتُ مرةً أخرى أسقط عبر السماء، فوصلتُ إلى مكانٍ مروِّعٍ يحيط به مئات الملايين.
12.211.49
तामसानीव भूतानि पर्वताभानि तत्र ह ।
समानानीव पद्मानि ततोऽहं भीत आस्थितः ॥ १२.२११.४९ ॥
وهناك كانت كائنات مظلمة كالجبال، وكالنِّبق أيضاً؛ فوقفتُ هناك خائفاً.
12.211.50
ततो मां किंकरो घोरः शतयोजनमायतम् ।
निगृह्य पाणिना तस्माच्चिक्षेप च स लोष्टवत् ॥ १२.२११.५० ॥
ثم أمسكني بيده خادمٌ مروِّعٌ من ذلك الطريق الممتد مئة يوجانا، وقذفني كقطعة من الطين.
12.211.51
तत्तमोऽहमतिक्रम्य ह्यापं चैव विहायसम् ।
हुङ्कारघोपं तत्राहमशनीपातसन्निभान्।
कर्णमूले ह्यशृण्वन्तस्ततो भूतैः समास्थितः ॥ १२.२११.५१ ॥
وبعد أن عبرتُ ذلك الظلام، وعبرتُ الماء والسماء أيضاً، سمعتُ هناك عند أصل أذني هديراً كصدمات الصاعقة، ثم أحاط بي الكائنات.
12.211.52
ततोऽहं देवदेवेश त्राहि मां पुष्करेक्षण ।
इत्यब्रवमहं तत्र ततो विष्णुरुवाच माम् ॥ १२.२११.५२ ॥
فقلتُ: «يا سيد الآلهة، يا ذا العينين كالنِّبق، احمني». فكلَّمني فيشنو هناك.
12.211.53
सुषिरस्य मुखे कश्चिन्मां चिक्षेप भयङ्करः ।
अतीतोऽहं क्षणादग्निमपश्यं वायुमण्डलम् ॥ १२.२११.५३ ॥
عند فم ثقبٍ ألقاني كائنٌ مروِّع؛ وفي لحظة تجاوزتُ ورأيتُ النار ودائرة الريح.
12.211.54
आकाशमिव संप्रेक्ष्य क्षेप्तुकाममुपागतः ।
तत्राहं दुःखितो भूतः क्रोशमानो ह्यवस्थितः ॥ १२.२११.५४ ॥
ونظر إليَّ كأنني السماء، فدنا راغباً في قذفي؛ فوقفتُ هناك متألماً أصيح.
12.211.55
क्षणान्तरेण घोरेण क्रुद्धो हि परमात्मना ।
स्वपक्षराजिना दृष्ट्वा मां चिक्षेप भयङ्करः ॥ १२.२११.५५ ॥
وبعد لحظة، رآني ذلك المرعب الشديد الغضب، فانقضّ عليّ بهول بإشراق جناحيه.
12.211.56
…गरुडकुलं सहस्रादित्यसन्निभम् ।
मां दृष्ट्वाऽप्यथ संस्थेऽथ ह्यल्पकालोऽतिदुर्बलः ॥ १२.२११.५६ ॥
…ذرّية غارودا، كألف شمس، ثبتت هناك حتى بعد أن رأتني؛ ولفترة وجيزة كانت شديدة الضعف.
12.211.57
अहो विहङ्गमः प्राप्त इति विस्मयमानसाः ।
मां दृष्ट्वोचुरहं तत्र पश्यामि गरुडध्वजम् ॥ १२.२११.५७ ॥
«آه! لقد جاء طائر!» قالوا وقلوبهم مندهشة وهم يرونني؛ وهناك أرى راية غارودا.
12.211.58
सहस्रयोजनायामं सहस्रादित्यवर्चसम् ।
सहस्रगरुडारूढं गरुडास्ते महाबलाः ॥ १२.२११.५८ ॥
طوله ألف يوجانا، بهاء ألف شمس، يمتطيه ألف غارودا — وكان أولئك الغارودا عظيمي القوة.
12.211.59
अत्याश्चर्यमिमं देव वपुषाऽस्मत्कुलोद्भवः ।
स्वल्पप्राणः स्वल्पकायः कोसौ पक्षी इहागतः ॥ १२.२११.५९ ॥
«أيها الإله! هذا عجيب للغاية — هذا الطائر، المولود من نسلنا لكن قليل النفس صغير الجسم، من الذي جاء إلى هنا؟»
12.211.60
तच्छ्रुत्वाऽहं नष्टगर्वो भीतो लज्जासमन्वितः ।
स्वयं बुद्ध्श्च संविग्नस्ततो ह्यशृणवं पुनः ॥ १२.२११.६० ॥
ولما سمعتُ ذلك تحطّم كبريائي؛ فأصابني الخوف وامتلأت خجلاً. وقد اضطربت في نفسي، فأصغيت مرة أخرى.
12.211.61
आगच्छ गरुडेत्येव ततोऽहं यानमास्थितः ।
परार्ध्यं च ततो गत्वा योजनानां शतं पुनः।
तत्रापश्यमहं यो वै ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ॥ १२.२११.६१ ॥
لما سمعت «تعال يا غاروда!» ركبت المركبة. ثم ذهبت مسافة مائة يوجانا بعد المقياس الأعلى، فرأيت هناك براهما، ذا المقعد الأعلى.
12.211.62
तत्रापि चापरं तत्र शतकोटिपितामहान् ।
पुनरेहीत्युवाचोच्चैर्भगवान्मधुसूदनः ॥ १२.२११.६२ ॥
وهناك أيضًا، وفي موضع آخر منه، رأيت مائة كرور من الأجداد. ثم نادى المبارك مادهوسودانا بصوت عالٍ: «تعال ثانيةً!»
12.211.63
महाकुलं ततोऽपश्यं प्रमाणानि तमव्ययम् ।
कपित्थफलसंकाशमन्धकारैः समाश्रितम् ॥ १२.२११.६३ ॥
ثم رأيت أسرةً عظيمة — لا تفنى، ذات مقاييس، شبيهةً بثمرة التفاح الخشبي، محاطةً بالظلمات.
12.211.64
तत्र स्थितो हरिः श्रीमानण्डमेकं बिभेद ह ।
महद्भूतं हि मां गृह्य दत्त्वा वै प्राक्षिपत्पुनः ॥ १२.२११.६४ ॥
هناك، وهو واقف، شقّ هاري المجيد بيضةً واحدة. ثم أمسك بي، أنا الكائن العظيم، وأعطاني، ثم ألقاني ثانيةً.
12.211.65
तन्सध्ये सागरान्सप्त ब्रह्माणं च तथा सुरान् ।
पश्याम्यहं यथायोगं मातरं स्वकुलं तथा ॥ १२.२११.६५ ॥
وفي وسطه أرى البحار السبعة وبراهما والآلهة كذلك كما ينبغي — وأمي، وأسرتي أيضًا.
12.211.66
एवं मयाऽनुभूतं हि तत्वान्वेषणकाङ्क्षिणा ।
शिबिकासदृशं मां वै पश्यध्वं मुनिसत्तमाः ॥ १२.२११.६६ ॥
هكذا اختبرتُ ذلك، راغبًا في البحث عن الحقيقة. فانظروا إليّ، يا أفضل الحكماء، شبيهًا بالمحفّة.
12.211.67
इत्येवमब्रवं विप्रान्भीष्म यन्मे पुराऽभवत् ।
तत्ते सर्वं यथान्यायमुक्तवानस्मि सत्तम ॥ १२.२११.६७ ॥
هكذا قلتُ للبراهمة، يا بهيشما، ما جرى لي من قبل. يا خيرَ الكائنات، قد أخبرتك بكل ذلك على وجه الحق والنظام.
12.211.68
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति ज्ञानं दृष्ट्वा परं हरिम् ।
नान्यथा शक्यरूपोसौ ज्ञानगम्यः परः पुमान् ॥ १२.२११.६८ ॥
يراه اليوغيون، إذ يرون الهاري الأعلى بالمعرفة. وإلا فلا يمكن نيل تلك الصورة؛ فذلك البُروشا الأعلى لا يُدرك إلا بالمعرفة.
12.211.69
अनन्यया च भक्त्या च प्राप्तुं शक्यो महाहरिः ॥ १२.२११.६९ ॥
وبالتعبد الخالص أيضًا يمكن نيل الهاري العظيم.
12.211.70
इत्येवमुक्त्वा भगवान्सुपर्णः पक्षिराट् प्रभुः ।
आमन्त्र्य जननीं मे वै तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२११.७० ॥
وبعد أن قال ذلك، ودّع المبارك سُبرنا، سيد الطيور وملكها، أمي، واختفى هناك في الحال.
12.211.71
तस्माद्राजेन्द्र सर्वात्मा वासुदेवः प्रधानकृत् ।
ज्ञानेन भक्त्या सुलभो नान्यथेति मतिर्मम ॥ १२.२११.७१ ॥
لذلك، يا سيد الملوك، إن فاسوديفا، ذات كل شيء وصانع الأصل الأول، يُنال بسهولة بالمعرفة والتعبد، لا بغيرهما — هذا رأيي.