Mahābhārata · Adhyāya 12.211
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.211.1
देवानुरमनुष्येषु ऋषिमुख्येषु वा पुनः ।
विष्णोस्तत्वं यथाख्यातं को विद्वाननुवेत्ति तत् ॥ १२.२११.१ ॥
Wer unter den Göttern, den Nicht-Menschen oder den höchsten Weisen versteht wirklich das Wesen Viṣṇus, so wie es verkündet wurde?
12.211.2
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व न मे तृप्तिर्हि तत्वतः ।
वर्तते भरतश्रेष्ठ सर्वज्ञोऽसीति मे मतिः ॥ १२.२११.२ ॥
Erkläre mir all dies, o Bester der Bharatas, denn in Wahrheit bin ich nicht zufrieden; ich halte dich für allwissend.
12.211.3
कारितोऽहं त्वया राजन्यदॄत्तं च पुरा मम ।
गरुडेन पुरा मह्यं संवादोऽभूभृतोत्तम् ॥ १२.२११.३ ॥
O König, du hast mich dazu gebracht; höre auch den wahren Dialog, der einst zwischen mir und Garuḍa stattfand, o Bester der Könige.
12.211.4
पुराहं तप आस्थाय वासुदेवपरायणः ।
ध्यायन्स्तुवन्नमस्यंश्च यजमानस्तमेवच।
गङ्गद्वीपे समासीनो दशवर्षाणि भारत ॥ १२.२११.४ ॥
Einst unternahm ich Askese, ganz Vāsudeva ergeben, meditierte, pries und verneigte mich vor ihm und brachte ihm allein Opfer dar; zehn Jahre lang saß ich auf einer Insel des Gaṅgā, o Bhārata.
12.211.5
माता च मम ता देवी जननी लोकपावनी ।
समासीना समीपे मे रक्षणार्थं ममाच्युत ॥ १२.२११.५ ॥
Meine Mutter, jene Göttin, die Mutter, die die Welten reinigt, saß zu meinem Schutz nahe bei mir, o Acyuta.
12.211.6
तस्मिन्कालेऽद्भुतः श्रीमान्सर्ववेदमयः प्रभुः ।
सुपर्णः पततांश्रेष्ठो मेरुमन्दरसन्निभः।
आजगाम विशुद्धात्मा गङ्गां द्रष्टुं महायशाः ॥ १२.२११.६ ॥
Zu jener Zeit kam der wunderbare, glanzvolle Herr, aus allen Veden gebildet, der beste der Vögel Suparṇa, dem Meru und Mandara gleich, reinen Geistes und großen Ruhmes, um die Gaṅgā zu sehen.
12.211.7
तमागतं महात्मानं प्रत्युद्गम्याहमर्थितः ।
प्रणिपत्य यथान्यायं कृताज्जलिरवस्थितः ॥ १२.२११.७ ॥
Ihm, dem Großseeligen, der gekommen war, entgegengehend, wurde ich gebeten; ich verneigte mich gemäß der Ordnung und stand mit gefalteten Händen.
12.211.8
सोऽपि देवो महाभागामभिनन्द्य च जाह्नवीम् ।
तथा च पूजितः श्रीमानुणेपाविशदासने ॥ १२.२११.८ ॥
Auch jener Gott begrüßte die hochbeglückte Jāhnavī und wurde ebenso geehrt; der Glanzvolle setzte sich auf den Sitz.
12.211.9
ततः कथान्तरे तं वै वचनं चेदमव्रवम् ।
वेदवेद महावीर्य वैनतेग महाबल ॥ १२.२११.९ ॥
Dann sprach ich im Verlauf des Gesprächs diese Worte zu ihm: "Kenner der Veden, von großer Tapferkeit, Sohn der Vinatā, von großer Kraft!"
12.211.10
नारायणं हृषीकेशं सहमानोऽनिशं हरिम् ।
जानासि तं यथा वक्तुं यादृग्भूतो जनार्दनः।
ममापि तस्य सद्भातं वक्तुमर्हसि सत्तम ॥ १२.२११.१० ॥
Du kennst Nārāyaṇa, Hṛṣīkeśa, Hari, indem du ihn beständig erträgst; du bist würdig zu sagen, wie Janārdana beschaffen ist. Es geziemt dir, auch mir sein wahres Wesen zu nennen, Bester der Guten.
12.211.11
शृणु भीष्म यथान्यायं पुरा त्वमिह सत्तमाः ।
अनेके पुनयः सिद्धा मानसोत्तरवासिनः
पगच्छुर्मा महाप्राज्ञा वासुदेवपरायणाः ॥ १२.२११.११ ॥
Höre, Bhīṣma, der Ordnung gemäß. Vor Zeiten zogen von hier viele Weise und Vollendete, die jenseits des Mānasa wohnten, große an Weisheit und Vāsudeva ergeben, fort.
12.211.12
पक्षीन्द्र वासुदेवस्य तत्वं वेत्सि परं पदम् ।
स्वसा सयो न तस्यास्ति सन्निकृष्टप्रियोपि च ॥ १२.२११.१२ ॥
Herr der Vögel, du kennst das Wesen Vāsudevas und die höchste Stätte. Er hat weder eine Schwester noch einen Herrn, noch einen nahen Geliebten.
12.211.13
तेषामहं वचः श्रुत्वा प्रणिपत्य महाहरिम् ।
अब्रवं च यथावृत्तं मम नारायणस्य च ॥ १२.२११.१३ ॥
Nachdem ich ihre Worte gehört hatte, verneigte ich mich vor dem großen Hari und erzählte, wie es sich mit mir und mit Nārāyaṇa zugetragen hatte.
12.211.14
शृणुध्वं मुनिशार्दूला हृत्वा सोममहं पुरा ।
आकाशे पतमानस्तु वाक्यं तत्र शृणोमि वै ॥ १२.२११.१४ ॥
Hört, ihr Tiger unter den Weisen. Einst, als ich den Soma geraubt hatte und durch den Himmel flog, hörte ich dort eine Stimme.
12.211.15
साधुसाधु महाबाहो प्रीतोस्मि तव दर्शनात् ।
वृणीष्व वचनं मत्तः पक्षीन्द्र गरुडाधुना ॥ १२.२११.१५ ॥
Gut, gut, du Starkarmiger! Ich bin erfreut, dich zu sehen. Wähle nun von mir eine Gabe, Garuḍa, Herr der Vögel.
12.211.16
त्वामहं भक्तितत्वज्ञो ब्रवै वचनमुत्तमम् ।
इत्याह स्म ध्रुवं तत्र मामाह भगवान्पुनः ॥ १२.२११.१६ ॥
»Ich, der das Wesen der Hingabe kennt, spreche zu dir ein vortreffliches Wort«, sprach er dort gewiss; dann sprach der Erhabene wieder zu mir.
12.211.17
ऋषिरस्मि महावीर्य न मां जानाति वा मयि ।
असूयति च मां मूढ तच्छ्रुत्वा गर्वमास्थितः ॥ १२.२११.१७ ॥
O Mächtiger, ich bin ein Weiser. Du kennst mich nicht, oder du neidest mir. O Narr, als du dies hörtest, hast du Hochmut angenommen.
12.211.18
अहं देवनिकायानां मध्ये वचनमब्रवम् ।
ऋषे पूर्वं वरं मत्तस्त्वं वृणीष्व ततो ह्यहम्।
वृणे त्वत्तो वरं पश्चादित्येवं मुनिसत्तमाः ॥ १२.२११.१८ ॥
Inmitten der Versammlungen der Götter sprach ich dieses Wort: »O Weiser, wähle zuerst eine Gabe von mir; danach werde ich eine Gabe von dir wählen.« So ist es, ihr Besten unter den Weisen.
12.211.19
तस्मात्त्वां भगवान्देवः श्रीमाञ्श्रीवत्सलक्षणः ।
अद्य पश्यति पक्षीन्द्र वाहनं भव मे सदा।
वृणेऽहं वरमेतद्धि त्वत्तोऽद्य पतगेश्वर ॥ १२.२११.१९ ॥
Darum blickt dich heute der gesegnete Gott an, der glanzvolle, mit dem Śrīvatsa-Zeichen gezeichnete. Herr der Vögel, sei stets mein Reittier. Herr der Flügelwesen, dieses Geschenk erbitte ich heute von dir.
12.211.20
तथेति तं वीक्ष्य मातामनहंकारमास्थितम् ।
जेतुकामो ह्यहं विष्णुं मायया मायिनं हरिम् ॥ १२.२११.२० ॥
Ich sagte "so sei es" und sah ihn an; im Hochmut verharrend wollte ich Viṣṇu, Hari, den Blender, durch Täuschung besiegen.
12.211.21
त्वत्तो ह्यहं वृणे त्वद्य वरं ऋषिवरोत्तम ।
तवोपरिष्टात्स्थास्यामि वरमेतत्प्रयच्छ मे ॥ १२.२११.२१ ॥
Von dir erbitte ich heute diese Gabe, o Bester der hervorragenden Weisen: Ich werde über dir stehen. Gewähre mir diese Gabe.
12.211.22
तथेति च हसन्प्राह हरिर्नारायणः प्रभुः ।
ध्वजं च मे भव सदा त्वमेव विहगेश्वर।
उपरिष्टात्स्थितिस्तेऽस्तु मम पक्षीन्द्र सर्वदा ॥ १२.२११.२२ ॥
"So sei es", sagte der lachende Herr Hari Nārāyaṇa: Herr der Vögel, sei stets mein Banner. Dein Platz sei immer über mir, Herr der Vögel.
12.211.23
इत्युक्त्वा भगवान्देवः शङ्खचक्रगदाधरः ।
सहस्रचरणः श्रीमान्सहस्रादित्यसन्निभः ॥ १२.२११.२३ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, der gesegnete Gott, Träger von Muschel, Diskus und Keule, tausendfüßig, glanzvoll, gleich tausend Sonnen.
12.211.24
सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्रनयनो महान् ।
सहस्रमकुटोऽचिन्त्यः सहस्रवदनो विभुः ॥ १२.२११.२४ ॥
Der Puruṣa mit tausend Häuptern, der Große mit tausend Augen, tausendkronig, unvorstellbar, tausendgesichtig, allgegenwärtig.
12.211.25
विद्युन्मालानिभैर्दिव्यैर्नानाभरणराजिभिः ।
क्वचित्संदृश्यमानस्तु चतुर्बाहुः क्वचिद्वरिः ॥ १२.२११.२५ ॥
Bald erschien er göttlich, Blitzgirlanden gleich, mit Reihen vielfältigen Schmucks; bald vierarmig, bald als Gewährer von Gaben.
12.211.26
क्वचिज्ज्योतिर्मयोचिन्त्यः क्वचित्स्कन्धे समाहितः ।
एवं मम जयन्देवस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२११.२६ ॥
Bald war er leuchtend und unfassbar, bald ruhte er auf meiner Schulter. So verschwand mein Gott, der Gewährer des Sieges, eben dort.
12.211.27
ततोऽहं विस्मयापन्नः कृत्वा कार्यमनुत्तमम् ।
अस्याविमुच्य जननीं मया सह मुनीश्वराः ॥ १२.२११.२७ ॥
Da ging ich, von Staunen ergriffen, nachdem ich das höchste Werk vollbracht hatte, ohne seine Mutter zu befreien, mit euch fort, o Herren der Weisen.
12.211.28
अचिन्त्योऽयमहं भूयः कोऽसौ मामब्रवीत्पुरा ।
कीदृग्विधः स भगवानिति मत्वा तमास्थितः ॥ १२.२११.२८ ॥
Dieser Unfassbare wieder — »Wer war es, der einst zu mir sprach? Was für ein Herr ist er?« So denkend nahm ich Zuflucht bei ihm.
12.211.29
अनन्तरं देवदेवं स्कन्धे मम समाश्रितम् ।
अद्राक्षं पुण्डरीकाक्षं वहमानोऽहमद्भुतम् ॥ १२.२११.२९ ॥
Danach sah ich den Gott der Götter, den Lotusäugigen, auf meiner Schulter ruhen, während ich dieses wundersame Gewicht trug.
12.211.30
अवशस्तस्य भावेन यत्र यत्र स चेच्छति ।
विस्मयापन्नहृदयो ह्यहं किमिति चिन्तयन्।
अन्तर्जलमहं सर्वं वहमानोऽगमं पुनः ॥ १२.२११.३० ॥
Machtlos seiner Wesensart, wohin er auch wollte, das Herz von Staunen erfüllt, und dachte: »Was ist das?«, trug ich alles und ging wieder ins Wasser.
12.211.31
सेन्द्रैर्देवैर्महाभागैर्ब्रह्माद्यैः कल्पजीविभिः ।
स्तूयमानो ह्यहमपि तैस्तैरभ्यर्चितः पृथक् ॥ १२.२११.३१ ॥
Von den Göttern zusammen mit Indra und den von Brahmā angeführten Hochgesegneten, die einen Kalpa leben, gepriesen, wurde auch ich von jedem von ihnen einzeln verehrt.
12.211.32
क्षीरोदस्योत्तरे कूले दिव्ये मणिमये शुभे ।
वैकर्णनाम सदनं हरेस्तस्य महात्मनः ॥ १२.२११.३२ ॥
Am nördlichen Ufer des Milchozeans liegt die göttliche, aus Juwelen gefertigte, verheißungsvolle Wohnstätte namens Vaikarṇa, die Behausung jenes großherzigen Hari.
12.211.33
दिव्यं तेजोमयं श्रीमदचिन्त्यममरैरपि ।
तेजोनिलमयैः स्तम्भैर्नानासंस्थानसंस्थितैः ॥ १२.२११.३३ ॥
Göttlich, aus Glanz gefügt, herrlich, selbst den Unsterblichen unfassbar, in mannigfachen Anordnungen auf Säulen aus Licht und Wind stehend.
12.211.34
विभूषितं हिरण्येन भास्वरेण समन्ततः ।
दिव्यं ज्योतिः समायुक्तं गीतवादित्रशोभितम् ॥ १२.२११.३४ ॥
Überall mit strahlendem Gold geschmückt, von göttlichem Licht erfüllt und durch Gesang und Instrumente verschönt.
12.211.35
शृणोमि शब्दं तत्राहं न पश्यामि शरीरिणम् ।
न च स्थलं न चान्यच्च पादयोस्तं समन्ततः।
वेपमानो ह्यहं तत्र विष्ठितोऽहं कृताञ्जलिः ॥ १२.२११.३५ ॥
Dort höre ich einen Laut, doch sehe ich kein körperliches Wesen; weder einen Ort noch sonst etwas erblicke ich unter meinen Füßen. Zitternd stand ich dort mit gefalteten Händen.
12.211.36
ततो ब्रह्मादयो देवा लोकपालास्तथैव च ।
सनन्दनाद्या मुनयस्तथाऽन्ये परजीविनः ॥ १२.२११.३६ ॥
Dann kamen Brahmā und die übrigen Götter, die Weltenhüter, ebenso die von Sanandana angeführten Weisen und die anderen, die von fremder Lebensspanne leben.
12.211.37
प्राप्तास्तत्र सभाद्वारि देवगन्धर्वसत्तमाः ।
ब्रह्माणं परतः कृत्वा कृताञ्जलिपुटास्तदा ॥ १२.२११.३७ ॥
Dort, am Tor der Versammlung, kamen die Besten unter den Göttern und Gandharvas an, Brahmā voran, die Handflächen zum Gruß gefaltet.
12.211.38
ततस्तदन्तरे तस्मिन्क्षीरोदार्णवशीकरैः ।
बोध्यमानो महाविष्णुराविर्भूत इवाबभौ ॥ १२.२११.३८ ॥
Da leuchtete in jenem Zwischenraum Mahāviṣṇu, vom Spritzwasser des Milchozeans erweckt, als sei er eben erschienen.
12.211.39
फणासहस्रमालाढ्यं शेषमव्यक्तसंस्थितम् ।
पश्याम्यहं मुदाऽऽकाशे यस्योपरि जनार्दनम् ॥ १२.२११.३९ ॥
Mit Freude sehe ich am Himmel Śeṣa, geschmückt mit einer Girlande von tausend Hauben, im Unmanifesten verweilend, über dem Janārdana ist.
12.211.40
दीर्घवृत्तैः समैः पीनैः केयूरवलयोज्ज्वलैः ।
चर्तुभिर्बाहुभिर्युक्तं… ॥ १२.२११.४० ॥
mit vier Armen versehen, lang, rund, gleichmäßig und kräftig, leuchtend von Armreifen und Spangen…
12.211.41
पिताम्बरेण संवीतं कौस्तुभेन विराजितम् ।
वक्षस्थलेन संयुक्तं पद्मयाऽधिष्ठितेन च ॥ १२.२११.४१ ॥
in gelbes Gewand gehüllt, leuchtend vom Juwel Kaustubha, mit der Brust verbunden und von Padmā (Lakṣmī) umfangen.
12.211.42
ईषदुन्मीलिताक्षं तं सर्वकारणकारणम् ।
क्षीरोदस्योपरि बभौ नीलाभ्रं परमं यथा ॥ १२.२११.४२ ॥
Mit leicht halb geöffneten Augen, er, die Ursache aller Ursachen, leuchtete über dem Milchozean wie eine erhabene dunkle Wolke.
12.211.43
न कश्चिद्वदते कश्चिन्न व्याहरति कश्चन ।
ब्रह्मादिस्तम्बपर्यन्तं माशब्दमिति रोषितम्।
भ्रुकुटीकुटिलाक्षास्ते नानाभूतगणाः स्थिताः ॥ १२.२११.४३ ॥
Niemand spricht, niemand äußert ein Wort. Von Brahmā bis zum Grashalm, erzürnt über das Wort »mā«, standen die Scharen verschiedenster Wesen da, mit gerunzelten Brauen und schiefen Augen.
12.211.44
कृत्वा च प्रस्थितं तत्र जगतां हितकाम्यया ।
गच्छध्वमिति मामुक्त्वा गरुडेत्याह मां ततः ॥ १२.२११.४४ ॥
Nachdem er dort aufgebrochen war, aus Verlangen nach dem Wohl der Welten, und mir gesagt hatte: »Geh«, da sprach er mich an: »Garuḍa«.
12.211.45
ततोऽहं प्रणिपत्याग्रे कृताञ्जलिरवस्थितः ।
आगच्छेति च मामुक्त्वा पूर्वोत्तरपथं गतः ॥ १२.२११.४५ ॥
Dann verneigte ich mich vor ihm und stand mit gefalteten Händen da. Zu mir sagend: »Komm«, ging er den Weg nach Nordosten.
12.211.46
अतीव मृदुभावेन गच्छन्निव स दृश्यते ।
अयुतं नियुतं चाहं प्रयुतं चार्बुदं तथा।
पतमानोऽहमनिशं योजनानि ततस्ततः ॥ १२.२११.४६ ॥
Er schien mit sehr sanftem Gebaren zu gehen. Ich aber fiel unablässig und durchmaß Yojanas um Yojanas, durch die Zahlen Ayuta, Niyuta, Prayuta und Arbuda.
12.211.47
ननु तत्वमहं भक्तो विष्ठितोस्मि प्रशास्तु नः ।
आगच्छ गरुडेत्येवं पुनराह स माधवः ॥ १२.२११.४७ ॥
»Wahrlich, ich bin dein Verehrer, stehe fest; belehre uns.« Dann sprach Mādhava wieder: »Komm, Garuḍa.«
12.211.48
ततो भूयो ह्यहं पातं पतमानो विहायसम् ।
आजगाम ततो घोरं शतकोटिसमावृतम् ॥ १२.२११.४८ ॥
Dann kam ich wieder, durch den Himmel fallend, an einen schrecklichen Ort, umgeben von hundert Millionen.
12.211.49
तामसानीव भूतानि पर्वताभानि तत्र ह ।
समानानीव पद्मानि ततोऽहं भीत आस्थितः ॥ १२.२११.४९ ॥
Dort waren dunkle Wesen, gleich Bergen und gleich Lotosblüten; da stand ich verängstigt.
12.211.50
ततो मां किंकरो घोरः शतयोजनमायतम् ।
निगृह्य पाणिना तस्माच्चिक्षेप च स लोष्टवत् ॥ १२.२११.५० ॥
Da ergriff mich ein schrecklicher Diener mit der Hand von jenem hundert Yojanas langen Weg und schleuderte mich wie einen Erdklumpen fort.
12.211.51
तत्तमोऽहमतिक्रम्य ह्यापं चैव विहायसम् ।
हुङ्कारघोपं तत्राहमशनीपातसन्निभान्।
कर्णमूले ह्यशृण्वन्तस्ततो भूतैः समास्थितः ॥ १२.२११.५१ ॥
Nachdem ich jene Finsternis überschritten hatte, auch das Wasser und den Himmel, hörte ich dort an der Wurzel des Ohres ein Donnern wie Blitzeinschläge; da umringten mich die Wesen.
12.211.52
ततोऽहं देवदेवेश त्राहि मां पुष्करेक्षण ।
इत्यब्रवमहं तत्र ततो विष्णुरुवाच माम् ॥ १२.२११.५२ ॥
Da sprach ich: „O Herr der Götter, o Lotusäugiger, beschütze mich!“ Da sprach Viṣṇu dort zu mir.
12.211.53
सुषिरस्य मुखे कश्चिन्मां चिक्षेप भयङ्करः ।
अतीतोऽहं क्षणादग्निमपश्यं वायुमण्डलम् ॥ १२.२११.५३ ॥
An der Mündung eines Lochs warf mich jemand Schrecklicher hinein; im Nu zog ich vorüber und sah das Feuer und den Kreis des Windes.
12.211.54
आकाशमिव संप्रेक्ष्य क्षेप्तुकाममुपागतः ।
तत्राहं दुःखितो भूतः क्रोशमानो ह्यवस्थितः ॥ १२.२११.५४ ॥
Mich wie den Himmel betrachtend, näherte er sich, begierig zu schleudern; dort stand ich, betrübt, schreiend.
12.211.55
क्षणान्तरेण घोरेण क्रुद्धो हि परमात्मना ।
स्वपक्षराजिना दृष्ट्वा मां चिक्षेप भयङ्करः ॥ १२.२११.५५ ॥
Nach einem Augenblick sah mich der schreckliche, zornentbrannte Vogel und stürzte sich mit dem Glanz seiner Flügel furchtbar auf mich.
12.211.56
…गरुडकुलं सहस्रादित्यसन्निभम् ।
मां दृष्ट्वाऽप्यथ संस्थेऽथ ह्यल्पकालोऽतिदुर्बलः ॥ १२.२११.५६ ॥
…Das Geschlecht der Garuḍas, gleich tausend Sonnen, verharrte dort, obwohl es mich sah; nur kurze Zeit war es sehr schwach.
12.211.57
अहो विहङ्गमः प्राप्त इति विस्मयमानसाः ।
मां दृष्ट्वोचुरहं तत्र पश्यामि गरुडध्वजम् ॥ १२.२११.५७ ॥
»Oh! Ein Vogel ist gekommen!« — mit verwunderten Gemütern sprachen sie, als sie mich sahen; dort sehe ich das Garuḍa-Banner.
12.211.58
सहस्रयोजनायामं सहस्रादित्यवर्चसम् ।
सहस्रगरुडारूढं गरुडास्ते महाबलाः ॥ १२.२११.५८ ॥
Tausend Yojanas weit, von der Pracht tausend Sonnen, von tausend Garuḍas bestiegen — jene Garuḍas waren sehr mächtig.
12.211.59
अत्याश्चर्यमिमं देव वपुषाऽस्मत्कुलोद्भवः ।
स्वल्पप्राणः स्वल्पकायः कोसौ पक्षी इहागतः ॥ १२.२११.५९ ॥
»O Gott! Dies ist höchst wundersam: dieser Vogel, aus unserem Geschlecht geboren, doch von schwachem Lebensatem und kleinem Körper — wer ist hierher gekommen?«
12.211.60
तच्छ्रुत्वाऽहं नष्टगर्वो भीतो लज्जासमन्वितः ।
स्वयं बुद्ध्श्च संविग्नस्ततो ह्यशृणवं पुनः ॥ १२.२११.६० ॥
Als ich das hörte, war mein Stolz zerstört; ich war furchtsam und voller Scham. Innerlich erregt, lauschte ich dann wieder.
12.211.61
आगच्छ गरुडेत्येव ततोऽहं यानमास्थितः ।
परार्ध्यं च ततो गत्वा योजनानां शतं पुनः।
तत्रापश्यमहं यो वै ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ॥ १२.२११.६१ ॥
»Komm, Garuḍa!«, so gerufen, bestieg ich das Gefährt. Weiter gehend, hundert Yojanas über das höchste Maß hinaus, sah ich dort Brahmā, den auf höchstem Sitz Thronenden.
12.211.62
तत्रापि चापरं तत्र शतकोटिपितामहान् ।
पुनरेहीत्युवाचोच्चैर्भगवान्मधुसूदनः ॥ १२.२११.६२ ॥
Auch dort, an einer anderen Stelle, sah ich hundert Crores Urgroßväter. Dann rief der erhabene Madhusūdana laut: »Komm wieder!«
12.211.63
महाकुलं ततोऽपश्यं प्रमाणानि तमव्ययम् ।
कपित्थफलसंकाशमन्धकारैः समाश्रितम् ॥ १२.२११.६३ ॥
Dann sah ich eine große Sippe — unvergänglich, mit Maßen versehen, einer Holzapfelfrucht gleich, von Finsternissen umgeben.
12.211.64
तत्र स्थितो हरिः श्रीमानण्डमेकं बिभेद ह ।
महद्भूतं हि मां गृह्य दत्त्वा वै प्राक्षिपत्पुनः ॥ १२.२११.६४ ॥
Dort, stehend, spaltete der glorreiche Hari ein Ei. Mich, das große Wesen, ergriffen und gegeben, warf er mich wieder hin.
12.211.65
तन्सध्ये सागरान्सप्त ब्रह्माणं च तथा सुरान् ।
पश्याम्यहं यथायोगं मातरं स्वकुलं तथा ॥ १२.२११.६५ ॥
In seiner Mitte sehe ich die sieben Meere, Brahmā und ebenso die Götter, wie es sich gehört — meine Mutter und auch meine eigene Sippe.
12.211.66
एवं मयाऽनुभूतं हि तत्वान्वेषणकाङ्क्षिणा ।
शिबिकासदृशं मां वै पश्यध्वं मुनिसत्तमाः ॥ १२.२११.६६ ॥
So habe ich es erfahren, verlangend nach der Suche nach der Wahrheit. Seht mich, ihr Besten der Weisen, einer Sänfte gleich.
12.211.67
इत्येवमब्रवं विप्रान्भीष्म यन्मे पुराऽभवत् ।
तत्ते सर्वं यथान्यायमुक्तवानस्मि सत्तम ॥ १२.२११.६७ ॥
So sprach ich zu den Brahmanen, o Bhīṣma, von dem, was mir früher widerfahren war. O Bester der Wesen, ich habe dir alles gemäß der Regel erzählt.
12.211.68
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति ज्ञानं दृष्ट्वा परं हरिम् ।
नान्यथा शक्यरूपोसौ ज्ञानगम्यः परः पुमान् ॥ १२.२११.६८ ॥
Die Yogins erblicken ihn, nachdem sie durch Erkenntnis den höchsten Hari gesehen haben. Anders ist jene Gestalt nicht zu erlangen; jener höchste Puruṣa ist durch Erkenntnis zu erkennen.
12.211.69
अनन्यया च भक्त्या च प्राप्तुं शक्यो महाहरिः ॥ १२.२११.६९ ॥
Und durch ungeteilte Hingabe ist der große Hari zu erlangen.
12.211.70
इत्येवमुक्त्वा भगवान्सुपर्णः पक्षिराट् प्रभुः ।
आमन्त्र्य जननीं मे वै तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२११.७० ॥
So gesprochen, verabschiedete sich der erhabene Suparṇa, der Herr und König der Vögel, von meiner Mutter und verschwand genau dort.
12.211.71
तस्माद्राजेन्द्र सर्वात्मा वासुदेवः प्रधानकृत् ।
ज्ञानेन भक्त्या सुलभो नान्यथेति मतिर्मम ॥ १२.२११.७१ ॥
Darum, o Herr der Könige, ist Vāsudeva, das Selbst aller und Schöpfer des Urprinzips, durch Erkenntnis und Hingabe leicht zu erlangen, und nicht anders — das ist meine Meinung.