Mahābhārata · Adhyāya 12.211
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.211.1
देवानुरमनुष्येषु ऋषिमुख्येषु वा पुनः ।
विष्णोस्तत्वं यथाख्यातं को विद्वाननुवेत्ति तत् ॥ १२.२११.१ ॥
Entre los dioses, los no humanos o los principales sabios, ¿qué erudito comprende verdaderamente la naturaleza de Viṣṇu tal como ha sido proclamada?
12.211.2
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व न मे तृप्तिर्हि तत्वतः ।
वर्तते भरतश्रेष्ठ सर्वज्ञोऽसीति मे मतिः ॥ १२.२११.२ ॥
Explícame todo esto, oh mejor de los Bharatas, pues en verdad no estoy satisfecho; es mi opinión que eres omnisciente.
12.211.3
कारितोऽहं त्वया राजन्यदॄत्तं च पुरा मम ।
गरुडेन पुरा मह्यं संवादोऽभूभृतोत्तम् ॥ १२.२११.३ ॥
Oh rey, me has hecho hablar; escucha también el verdadero diálogo que tuve en otro tiempo con Garuḍa, oh mejor de los reyes.
12.211.4
पुराहं तप आस्थाय वासुदेवपरायणः ।
ध्यायन्स्तुवन्नमस्यंश्च यजमानस्तमेवच।
गङ्गद्वीपे समासीनो दशवर्षाणि भारत ॥ १२.२११.४ ॥
En otro tiempo emprendí austeridades, devoto de Vāsudeva, meditando, alabando y reverenciándolo, y ofreciéndole sacrificios solo a él; y permanecí sentado en una isla del Gaṅgā durante diez años, oh Bhārata.
12.211.5
माता च मम ता देवी जननी लोकपावनी ।
समासीना समीपे मे रक्षणार्थं ममाच्युत ॥ १२.२११.५ ॥
Mi madre, aquella diosa, la madre que purifica los mundos, estaba sentada cerca de mí para protegerme, oh Acyuta.
12.211.6
तस्मिन्कालेऽद्भुतः श्रीमान्सर्ववेदमयः प्रभुः ।
सुपर्णः पततांश्रेष्ठो मेरुमन्दरसन्निभः।
आजगाम विशुद्धात्मा गङ्गां द्रष्टुं महायशाः ॥ १२.२११.६ ॥
En aquel tiempo llegó el maravilloso y glorioso señor, hecho de todos los Vedas, el mejor de los pájaros Suparṇa, semejante al Meru y al Mandara, de alma pura y gran fama, para ver el Gaṅgā.
12.211.7
तमागतं महात्मानं प्रत्युद्गम्याहमर्थितः ।
प्रणिपत्य यथान्यायं कृताज्जलिरवस्थितः ॥ १२.२११.७ ॥
Saliendo al encuentro de aquel magnánimo que había llegado, fui solicitado; postrándome como es debido, permanecí en pie con las manos juntas.
12.211.8
सोऽपि देवो महाभागामभिनन्द्य च जाह्नवीम् ।
तथा च पूजितः श्रीमानुणेपाविशदासने ॥ १२.२११.८ ॥
Aquel dios también, habiendo saludado a la muy afortunada Jāhnavī, y siendo honrado de igual modo, el glorioso se sentó en el asiento.
12.211.9
ततः कथान्तरे तं वै वचनं चेदमव्रवम् ।
वेदवेद महावीर्य वैनतेग महाबल ॥ १२.२११.९ ॥
Entonces, en el curso de la conversación, le dije estas palabras: "¡Conocedor de los Vedas, de gran valor, hijo de Vinatā, de gran fuerza!"
12.211.10
नारायणं हृषीकेशं सहमानोऽनिशं हरिम् ।
जानासि तं यथा वक्तुं यादृग्भूतो जनार्दनः।
ममापि तस्य सद्भातं वक्तुमर्हसि सत्तम ॥ १२.२११.१० ॥
Conoces a Nārāyaṇa, Hṛṣīkeśa, Hari, soportándolo constantemente; eres digno de decir cómo es Janārdana. A mí también te corresponde contarme su verdadera naturaleza, oh mejor de los buenos.
12.211.11
शृणु भीष्म यथान्यायं पुरा त्वमिह सत्तमाः ।
अनेके पुनयः सिद्धा मानसोत्तरवासिनः
पगच्छुर्मा महाप्राज्ञा वासुदेवपरायणाः ॥ १२.२११.११ ॥
Escucha, Bhīṣma, como corresponde. En tiempos antiguos, muchos sabios y perfectos que habitaban más allá del Mānasa, grandes en sabiduría y devotos de Vāsudeva, partieron de aquí.
12.211.12
पक्षीन्द्र वासुदेवस्य तत्वं वेत्सि परं पदम् ।
स्वसा सयो न तस्यास्ति सन्निकृष्टप्रियोपि च ॥ १२.२११.१२ ॥
Señor de las aves, conoces la verdadera naturaleza de Vāsudeva y la morada suprema. No tiene hermana, ni señor, ni siquiera un amado cercano.
12.211.13
तेषामहं वचः श्रुत्वा प्रणिपत्य महाहरिम् ।
अब्रवं च यथावृत्तं मम नारायणस्य च ॥ १२.२११.१३ ॥
Habiendo oído sus palabras, me incliné ante el gran Hari y conté lo ocurrido, a mí y a Nārāyaṇa.
12.211.14
शृणुध्वं मुनिशार्दूला हृत्वा सोममहं पुरा ।
आकाशे पतमानस्तु वाक्यं तत्र शृणोमि वै ॥ १२.२११.१४ ॥
Escuchad, oh tigres entre los sabios. Un día, habiendo arrebatado el soma y volando por el cielo, oí allí una voz.
12.211.15
साधुसाधु महाबाहो प्रीतोस्मि तव दर्शनात् ।
वृणीष्व वचनं मत्तः पक्षीन्द्र गरुडाधुना ॥ १२.२११.१५ ॥
¡Bien, bien, oh de brazos poderosos! Me complace verte. Pide ahora un don de mí, oh Garuḍa, señor de las aves.
12.211.16
त्वामहं भक्तितत्वज्ञो ब्रवै वचनमुत्तमम् ।
इत्याह स्म ध्रुवं तत्र मामाह भगवान्पुनः ॥ १२.२११.१६ ॥
«Yo, que conozco la verdad de la devoción, te digo una palabra excelente», dijo allí en verdad; luego el Bienaventurado me habló de nuevo.
12.211.17
ऋषिरस्मि महावीर्य न मां जानाति वा मयि ।
असूयति च मां मूढ तच्छ्रुत्वा गर्वमास्थितः ॥ १२.२११.१७ ॥
Oh poderoso, yo soy un sabio. No me conoces, o me envidias. Oh necio, habiendo oído esto, te has llenado de orgullo.
12.211.18
अहं देवनिकायानां मध्ये वचनमब्रवम् ।
ऋषे पूर्वं वरं मत्तस्त्वं वृणीष्व ततो ह्यहम्।
वृणे त्वत्तो वरं पश्चादित्येवं मुनिसत्तमाः ॥ १२.२११.१८ ॥
En medio de las asambleas de los dioses dije esto: «Oh sabio, primero elige tú un don de mí; después yo elegiré un don de ti». Así es, oh mejores de los sabios.
12.211.19
तस्मात्त्वां भगवान्देवः श्रीमाञ्श्रीवत्सलक्षणः ।
अद्य पश्यति पक्षीन्द्र वाहनं भव मे सदा।
वृणेऽहं वरमेतद्धि त्वत्तोऽद्य पतगेश्वर ॥ १२.२११.१९ ॥
Por ello, el bienaventurado dios, glorioso y marcado con el signo Śrīvatsa, te contempla hoy. Señor de las aves, sé siempre mi vehículo. Señor de los voladores, hoy te pido exactamente este don.
12.211.20
तथेति तं वीक्ष्य मातामनहंकारमास्थितम् ।
जेतुकामो ह्यहं विष्णुं मायया मायिनं हरिम् ॥ १२.२११.२० ॥
Diciendo "así sea" y mirándole, permaneciendo en el orgullo, deseaba vencer a Viṣṇu, Hari, el ilusionista, con ilusión.
12.211.21
त्वत्तो ह्यहं वृणे त्वद्य वरं ऋषिवरोत्तम ।
तवोपरिष्टात्स्थास्यामि वरमेतत्प्रयच्छ मे ॥ १२.२११.२१ ॥
De ti elijo hoy este don, lo mejor de los sabios excelsos: estaré por encima de ti. Concédeme este don.
12.211.22
तथेति च हसन्प्राह हरिर्नारायणः प्रभुः ।
ध्वजं च मे भव सदा त्वमेव विहगेश्वर।
उपरिष्टात्स्थितिस्तेऽस्तु मम पक्षीन्द्र सर्वदा ॥ १२.२११.२२ ॥
Diciendo "así sea" y riendo, el señor Hari Nārāyaṇa dijo: Señor de las aves, sé siempre mi estandarte. Que tu puesto esté siempre por encima de mí, señor de las aves.
12.211.23
इत्युक्त्वा भगवान्देवः शङ्खचक्रगदाधरः ।
सहस्रचरणः श्रीमान्सहस्रादित्यसन्निभः ॥ १२.२११.२३ ॥
Habiendo dicho esto, el bienaventurado dios, portador de concha, disco y maza, de mil pies, glorioso, semejante a mil soles.
12.211.24
सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्रनयनो महान् ।
सहस्रमकुटोऽचिन्त्यः सहस्रवदनो विभुः ॥ १२.२११.२४ ॥
El Puruṣa de mil cabezas, el grande de mil ojos, de mil coronas, inconcebible, de mil rostros, omnipresente.
12.211.25
विद्युन्मालानिभैर्दिव्यैर्नानाभरणराजिभिः ।
क्वचित्संदृश्यमानस्तु चतुर्बाहुः क्वचिद्वरिः ॥ १२.२११.२५ ॥
A veces aparecía divino, semejante a guirnaldas de relámpagos, con hileras de diversos adornos; a veces de cuatro brazos, y a veces como otorgador de dones.
12.211.26
क्वचिज्ज्योतिर्मयोचिन्त्यः क्वचित्स्कन्धे समाहितः ।
एवं मम जयन्देवस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२११.२६ ॥
A veces era luminoso e inconcebible, y a veces reposaba sobre mi hombro. Así, mi dios, el otorgador de la victoria, desapareció allí mismo.
12.211.27
ततोऽहं विस्मयापन्नः कृत्वा कार्यमनुत्तमम् ।
अस्याविमुच्य जननीं मया सह मुनीश्वराः ॥ १२.२११.२७ ॥
Entonces yo, lleno de asombro, habiendo cumplido la tarea suprema, sin liberar a su madre, partí con ustedes, oh señores de los sabios.
12.211.28
अचिन्त्योऽयमहं भूयः कोऽसौ मामब्रवीत्पुरा ।
कीदृग्विधः स भगवानिति मत्वा तमास्थितः ॥ १२.२११.२८ ॥
Este inconcebible otra vez — '¿Quién fue el que me habló antes? ¿Qué clase de señor es?' Pensando así, me acogí a él.
12.211.29
अनन्तरं देवदेवं स्कन्धे मम समाश्रितम् ।
अद्राक्षं पुण्डरीकाक्षं वहमानोऽहमद्भुतम् ॥ १२.२११.२९ ॥
Después vi al dios de los dioses, el de ojos de loto, reposando sobre mi hombro, mientras yo cargaba aquella maravilla.
12.211.30
अवशस्तस्य भावेन यत्र यत्र स चेच्छति ।
विस्मयापन्नहृदयो ह्यहं किमिति चिन्तयन्।
अन्तर्जलमहं सर्वं वहमानोऽगमं पुनः ॥ १२.२११.३० ॥
Impotente bajo su naturaleza, adondequiera que él deseara, con el corazón lleno de asombro, pensando '¿qué es esto?', lo llevé todo y volví a entrar en las aguas.
12.211.31
सेन्द्रैर्देवैर्महाभागैर्ब्रह्माद्यैः कल्पजीविभिः ।
स्तूयमानो ह्यहमपि तैस्तैरभ्यर्चितः पृथक् ॥ १२.२११.३१ ॥
Alabado por los dioses junto con Indra y por los venerables seres encabezados por Brahmā, que viven un kalpa, yo también fui venerado por cada uno de ellos por separado.
12.211.32
क्षीरोदस्योत्तरे कूले दिव्ये मणिमये शुभे ।
वैकर्णनाम सदनं हरेस्तस्य महात्मनः ॥ १२.२११.३२ ॥
En la orilla norte del Océano de Leche se alza la morada divina, hecha de joyas y auspiciosa, llamada Vaikarṇa, la morada de aquel gran Hari.
12.211.33
दिव्यं तेजोमयं श्रीमदचिन्त्यममरैरपि ।
तेजोनिलमयैः स्तम्भैर्नानासंस्थानसंस्थितैः ॥ १२.२११.३३ ॥
Divina, hecha de resplandor, gloriosa, inconcebible incluso para los inmortales, que se alza en diversas disposiciones sobre columnas de luz y viento.
12.211.34
विभूषितं हिरण्येन भास्वरेण समन्ततः ।
दिव्यं ज्योतिः समायुक्तं गीतवादित्रशोभितम् ॥ १२.२११.३४ ॥
Adornado por todas partes con oro resplandeciente, dotado de luz divina y engalanado con canto e instrumentos musicales.
12.211.35
शृणोमि शब्दं तत्राहं न पश्यामि शरीरिणम् ।
न च स्थलं न चान्यच्च पादयोस्तं समन्ततः।
वेपमानो ह्यहं तत्र विष्ठितोऽहं कृताञ्जलिः ॥ १२.२११.३५ ॥
Allí oigo un sonido, pero no veo ningún ser corpóreo; ni lugar ni nada más se ve bajo mis pies. Temblando, yo estaba allí de pie con las manos juntas.
12.211.36
ततो ब्रह्मादयो देवा लोकपालास्तथैव च ।
सनन्दनाद्या मुनयस्तथाऽन्ये परजीविनः ॥ १२.२११.३६ ॥
Entonces llegaron Brahmā y los demás dioses, los guardianes de los mundos, igualmente los sabios encabezados por Sanandana, y los demás que viven de la vida de otro.
12.211.37
प्राप्तास्तत्र सभाद्वारि देवगन्धर्वसत्तमाः ।
ब्रह्माणं परतः कृत्वा कृताञ्जलिपुटास्तदा ॥ १२.२११.३७ ॥
Allí, a la puerta de la asamblea, llegaron los mejores de los dioses y gandharvas, con Brahmā al frente, con las palmas juntas en saludo.
12.211.38
ततस्तदन्तरे तस्मिन्क्षीरोदार्णवशीकरैः ।
बोध्यमानो महाविष्णुराविर्भूत इवाबभौ ॥ १२.२११.३८ ॥
Entonces, en ese intervalo, Mahāviṣṇu, despertado por la espuma del océano de leche, brilló como si se hubiera manifestado.
12.211.39
फणासहस्रमालाढ्यं शेषमव्यक्तसंस्थितम् ।
पश्याम्यहं मुदाऽऽकाशे यस्योपरि जनार्दनम् ॥ १२.२११.३९ ॥
Veo con alegría en el cielo a Śeṣa, adornado con una guirnalda de mil capuchas, establecido en lo no manifestado, sobre quien está Janārdana.
12.211.40
दीर्घवृत्तैः समैः पीनैः केयूरवलयोज्ज्वलैः ।
चर्तुभिर्बाहुभिर्युक्तं… ॥ १२.२११.४० ॥
dotado de cuatro brazos, largos, redondeados, uniformes y robustos, resplandecientes con brazaletes y pulseras…
12.211.41
पिताम्बरेण संवीतं कौस्तुभेन विराजितम् ।
वक्षस्थलेन संयुक्तं पद्मयाऽधिष्ठितेन च ॥ १२.२११.४१ ॥
vestido con una prenda amarilla, resplandeciente con la joya Kaustubha, unido en el pecho y con Padmā (Lakṣmī) a su lado.
12.211.42
ईषदुन्मीलिताक्षं तं सर्वकारणकारणम् ।
क्षीरोदस्योपरि बभौ नीलाभ्रं परमं यथा ॥ १२.२११.४२ ॥
Con los ojos ligeramente entreabiertos, él, causa de todas las causas, brilló sobre el océano de leche como una nube oscura suprema.
12.211.43
न कश्चिद्वदते कश्चिन्न व्याहरति कश्चन ।
ब्रह्मादिस्तम्बपर्यन्तं माशब्दमिति रोषितम्।
भ्रुकुटीकुटिलाक्षास्ते नानाभूतगणाः स्थिताः ॥ १२.२११.४३ ॥
Nadie habla, nadie pronuncia palabra. Desde Brahmā hasta la brizna de hierba, airados por la palabra 'mā', las multitudes de diversos seres estaban allí, con las cejas fruncidas y los ojos torcidos.
12.211.44
कृत्वा च प्रस्थितं तत्र जगतां हितकाम्यया ।
गच्छध्वमिति मामुक्त्वा गरुडेत्याह मां ततः ॥ १२.२११.४४ ॥
Habiendo partido de allí, por deseo del bien de los mundos, y habiéndome dicho: «Ve», entonces me llamó diciendo: «Garuḍa».
12.211.45
ततोऽहं प्रणिपत्याग्रे कृताञ्जलिरवस्थितः ।
आगच्छेति च मामुक्त्वा पूर्वोत्तरपथं गतः ॥ १२.२११.४५ ॥
Entonces me postré ante él y me quedé de pie con las manos juntas. Diciéndome: «Ven», marchó por el camino del noreste.
12.211.46
अतीव मृदुभावेन गच्छन्निव स दृश्यते ।
अयुतं नियुतं चाहं प्रयुतं चार्बुदं तथा।
पतमानोऽहमनिशं योजनानि ततस्ततः ॥ १२.२११.४६ ॥
Parecía que caminaba con un porte muy suave. Y yo, cayendo sin cesar, recorrí yojanas tras yojanas, a través de las cifras ayuta, niyuta, prayuta y arbuda.
12.211.47
ननु तत्वमहं भक्तो विष्ठितोस्मि प्रशास्तु नः ।
आगच्छ गरुडेत्येवं पुनराह स माधवः ॥ १२.२११.४७ ॥
«En verdad, soy tu devoto, estoy firme; instrúyenos». Entonces, de nuevo, Mādhava dijo: «Ven, Garuḍa».
12.211.48
ततो भूयो ह्यहं पातं पतमानो विहायसम् ।
आजगाम ततो घोरं शतकोटिसमावृतम् ॥ १२.२११.४८ ॥
Entonces, de nuevo, cayendo por el cielo, llegué a un lugar terrible, rodeado por cien millones.
12.211.49
तामसानीव भूतानि पर्वताभानि तत्र ह ।
समानानीव पद्मानि ततोऽहं भीत आस्थितः ॥ १२.२११.४९ ॥
Allí había seres oscuros, semejantes a montañas y también a lotos; entonces permanecí allí, temeroso.
12.211.50
ततो मां किंकरो घोरः शतयोजनमायतम् ।
निगृह्य पाणिना तस्माच्चिक्षेप च स लोष्टवत् ॥ १२.२११.५० ॥
Entonces un terrible sirviente me agarró con la mano desde aquel camino de cien yojanas de largo y me arrojó como un terrón de tierra.
12.211.51
तत्तमोऽहमतिक्रम्य ह्यापं चैव विहायसम् ।
हुङ्कारघोपं तत्राहमशनीपातसन्निभान्।
कर्णमूले ह्यशृण्वन्तस्ततो भूतैः समास्थितः ॥ १२.२११.५१ ॥
Tras atravesar aquella oscuridad, y también las aguas y el cielo, allí, en la raíz de mi oído, oí un rugido semejante a golpes de rayo; entonces me rodearon los seres.
12.211.52
ततोऽहं देवदेवेश त्राहि मां पुष्करेक्षण ।
इत्यब्रवमहं तत्र ततो विष्णुरुवाच माम् ॥ १२.२११.५२ ॥
Entonces dije: «Oh señor de los dioses, oh de ojos de loto, protégeme». Entonces Viṣṇu me habló allí.
12.211.53
सुषिरस्य मुखे कश्चिन्मां चिक्षेप भयङ्करः ।
अतीतोऽहं क्षणादग्निमपश्यं वायुमण्डलम् ॥ १२.२११.५३ ॥
En la boca de un agujero alguien terrible me arrojó; en un instante lo atravesé y vi el fuego y la esfera del viento.
12.211.54
आकाशमिव संप्रेक्ष्य क्षेप्तुकाममुपागतः ।
तत्राहं दुःखितो भूतः क्रोशमानो ह्यवस्थितः ॥ १२.२११.५४ ॥
Mirándome como si fuera el cielo, se acercó deseando arrojarme; allí quedé, afligido, gritando.
12.211.55
क्षणान्तरेण घोरेण क्रुद्धो हि परमात्मना ।
स्वपक्षराजिना दृष्ट्वा मां चिक्षेप भयङ्करः ॥ १२.२११.५५ ॥
Tras un instante, el terrible y muy airado me vio y, con el resplandor de sus alas, se lanzó sobre mí de manera espantosa.
12.211.56
…गरुडकुलं सहस्रादित्यसन्निभम् ।
मां दृष्ट्वाऽप्यथ संस्थेऽथ ह्यल्पकालोऽतिदुर्बलः ॥ १२.२११.५६ ॥
…El linaje de Garuḍa, semejante a mil soles, se mantuvo allí aun al verme; por un breve tiempo fue extremadamente débil.
12.211.57
अहो विहङ्गमः प्राप्त इति विस्मयमानसाः ।
मां दृष्ट्वोचुरहं तत्र पश्यामि गरुडध्वजम् ॥ १२.२११.५७ ॥
"¡Oh! ¡Ha llegado un pájaro!" — con la mente asombrada dijeron al verme; allí veo el estandarte de Garuḍa.
12.211.58
सहस्रयोजनायामं सहस्रादित्यवर्चसम् ।
सहस्रगरुडारूढं गरुडास्ते महाबलाः ॥ १२.२११.५८ ॥
De mil yojanas de extensión, con el esplendor de mil soles, montado por mil Garuḍas — esos Garuḍas eran muy poderosos.
12.211.59
अत्याश्चर्यमिमं देव वपुषाऽस्मत्कुलोद्भवः ।
स्वल्पप्राणः स्वल्पकायः कोसौ पक्षी इहागतः ॥ १२.२११.५९ ॥
"¡Oh dios! Esto es muy asombroso: este pájaro, nacido de nuestro linaje pero de poco aliento vital y cuerpo pequeño, ¿quién ha venido aquí?"
12.211.60
तच्छ्रुत्वाऽहं नष्टगर्वो भीतो लज्जासमन्वितः ।
स्वयं बुद्ध्श्च संविग्नस्ततो ह्यशृणवं पुनः ॥ १२.२११.६० ॥
Al oírlo, mi orgullo se destruyó; estaba temeroso y lleno de vergüenza. Turbado en mi propia mente, entonces volví a escuchar.
12.211.61
आगच्छ गरुडेत्येव ततोऽहं यानमास्थितः ।
परार्ध्यं च ततो गत्वा योजनानां शतं पुनः।
तत्रापश्यमहं यो वै ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ॥ १२.२११.६१ ॥
Al oír «¡Ven, Garuḍa!», subí al vehículo. Yendo después más allá de lo supremo, cien yojanas, allí vi a Brahmā, el de asiento supremo.
12.211.62
तत्रापि चापरं तत्र शतकोटिपितामहान् ।
पुनरेहीत्युवाचोच्चैर्भगवान्मधुसूदनः ॥ १२.२११.६२ ॥
Allí también, en otro lugar de allí, vi cien millones de abuelos. Entonces el bienaventurado Madhusūdana exclamó con fuerza: «¡Vuelve!».
12.211.63
महाकुलं ततोऽपश्यं प्रमाणानि तमव्ययम् ।
कपित्थफलसंकाशमन्धकारैः समाश्रितम् ॥ १२.२११.६३ ॥
Luego vi una gran familia: imperecedera, de medidas, semejante a un fruto de manzana de madera, rodeada de tinieblas.
12.211.64
तत्र स्थितो हरिः श्रीमानण्डमेकं बिभेद ह ।
महद्भूतं हि मां गृह्य दत्त्वा वै प्राक्षिपत्पुनः ॥ १२.२११.६४ ॥
Allí, de pie, el glorioso Hari partió un huevo. Tomándome, a mí, el gran ser, y dándome, de nuevo me arrojó.
12.211.65
तन्सध्ये सागरान्सप्त ब्रह्माणं च तथा सुरान् ।
पश्याम्यहं यथायोगं मातरं स्वकुलं तथा ॥ १२.२११.६५ ॥
En medio de él veo los siete océanos, a Brahmā y a los dioses igualmente, según corresponde: a mi madre y también a mi propia familia.
12.211.66
एवं मयाऽनुभूतं हि तत्वान्वेषणकाङ्क्षिणा ।
शिबिकासदृशं मां वै पश्यध्वं मुनिसत्तमाः ॥ १२.२११.६६ ॥
Así lo experimenté yo, deseoso de buscar la verdad. Mirad, oh mejores de los sabios, a mí, semejante a una litera.
12.211.67
इत्येवमब्रवं विप्रान्भीष्म यन्मे पुराऽभवत् ।
तत्ते सर्वं यथान्यायमुक्तवानस्मि सत्तम ॥ १२.२११.६७ ॥
Así hablé a los brahmanes, oh Bhīṣma, de lo que me había sucedido antes. Oh mejor de los seres, te lo he contado todo tal como corresponde.
12.211.68
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति ज्ञानं दृष्ट्वा परं हरिम् ।
नान्यथा शक्यरूपोसौ ज्ञानगम्यः परः पुमान् ॥ १२.२११.६८ ॥
Los yoguis lo perciben, habiendo visto al supremo Hari mediante el conocimiento. De otro modo no puede alcanzarse esa forma; aquel supremo Puruṣa se conoce por el conocimiento.
12.211.69
अनन्यया च भक्त्या च प्राप्तुं शक्यो महाहरिः ॥ १२.२११.६९ ॥
Y mediante la devoción exclusiva se puede alcanzar al gran Hari.
12.211.70
इत्येवमुक्त्वा भगवान्सुपर्णः पक्षिराट् प्रभुः ।
आमन्त्र्य जननीं मे वै तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२११.७० ॥
Tras decir esto, el bienaventurado Suparṇa, señor y rey de las aves, se despidió de mi madre y desapareció allí mismo.
12.211.71
तस्माद्राजेन्द्र सर्वात्मा वासुदेवः प्रधानकृत् ।
ज्ञानेन भक्त्या सुलभो नान्यथेति मतिर्मम ॥ १२.२११.७१ ॥
Por tanto, oh señor de reyes, Vāsudeva, el ser de todo y creador del principio primordial, es fácilmente alcanzable mediante el conocimiento y la devoción, y de ninguna otra manera; esta es mi opinión.