மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.211
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.211.1
देवानुरमनुष्येषु ऋषिमुख्येषु वा पुनः ।
विष्णोस्तत्वं यथाख्यातं को विद्वाननुवेत्ति तत् ॥ १२.२११.१ ॥
தேவர்களிலும், மனிதரல்லாதவர்களிலும், முதன்மை ரிஷிகளிலும் விஷ்ணுவின் தத்துவம் எவ்வாறு கூறப்பட்டதோ, அதை எந்த அறிஞர் உண்மையாக அறிவார்?
12.211.2
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व न मे तृप्तिर्हि तत्वतः ।
वर्तते भरतश्रेष्ठ सर्वज्ञोऽसीति मे मतिः ॥ १२.२११.२ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, இவை அனைத்தையும் எனக்கு விளக்குங்கள்; உண்மையில் எனக்கு திருப்தி இல்லை. நீங்கள் எல்லாம் அறிந்தவர் என்பது என் கருத்து.
12.211.3
कारितोऽहं त्वया राजन्यदॄत्तं च पुरा मम ।
गरुडेन पुरा मह्यं संवादोऽभूभृतोत्तम् ॥ १२.२११.३ ॥
அரசே, நீங்கள் என்னைத் தூண்டினீர்கள். முன்பு கருடனுடன் எனக்கு நடந்த உண்மையான உரையாடலையும் கேளுங்கள், மன்னர்களில் சிறந்தவரே.
12.211.4
पुराहं तप आस्थाय वासुदेवपरायणः ।
ध्यायन्स्तुवन्नमस्यंश्च यजमानस्तमेवच।
गङ्गद्वीपे समासीनो दशवर्षाणि भारत ॥ १२.२११.४ ॥
முன்பு நான் தவம் செய்து, வாசுதேவனைச் சார்ந்தவனாக, தியானித்து, துதித்து, வணங்கி, அவரையே யஜித்து, பரதா, கங்கைத் தீவில் அமர்ந்து பத்து ஆண்டுகள் இருந்தேன்.
12.211.5
माता च मम ता देवी जननी लोकपावनी ।
समासीना समीपे मे रक्षणार्थं ममाच्युत ॥ १२.२११.५ ॥
என் தாயாகிய அந்த தேவியும், உலகைத் தூய்மைப்படுத்தும் அன்னையும், அச்யுதா, என் பாதுகாப்புக்காக அருகில் அமர்ந்திருந்தார்.
12.211.6
तस्मिन्कालेऽद्भुतः श्रीमान्सर्ववेदमयः प्रभुः ।
सुपर्णः पततांश्रेष्ठो मेरुमन्दरसन्निभः।
आजगाम विशुद्धात्मा गङ्गां द्रष्टुं महायशाः ॥ १२.२११.६ ॥
அப்போது அற்புதமும் மகிமை பொருந்தியவரும், வேதங்களின் வடிவமான பிரபுவும், பறவைகளில் சிறந்த சுபர்ணனும், மேரு, மந்தரம் போன்றவரும், தூய ஆன்மா கொண்டவரும், பெரும் புகழ் பெற்றவருமான அவர் கங்கையைக் காணவந்தார்.
12.211.7
तमागतं महात्मानं प्रत्युद्गम्याहमर्थितः ।
प्रणिपत्य यथान्यायं कृताज्जलिरवस्थितः ॥ १२.२११.७ ॥
வந்த அந்த மகாத்மாவை எதிர்கொண்டு சென்று, நான் வேண்டிக்கொள்ளப்பட்டேன்; முறைப்படி வணங்கி, கைகூப்பியவனாக நின்றேன்.
12.211.8
सोऽपि देवो महाभागामभिनन्द्य च जाह्नवीम् ।
तथा च पूजितः श्रीमानुणेपाविशदासने ॥ १२.२११.८ ॥
அந்த தேவனும் மிகுந்த பாக்கியமுடைய ஜாஹ்னவியை வாழ்த்தி, அவ்வாறே மதிக்கப்பட்டு, அந்த ஒளிமிக்கவன் இருக்கையில் அமர்ந்தான்.
12.211.9
ततः कथान्तरे तं वै वचनं चेदमव्रवम् ।
वेदवेद महावीर्य वैनतेग महाबल ॥ १२.२११.९ ॥
பின்னர் உரையாடலின் இடையில் அவனிடம் நான் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னேன்: "வேதங்களை அறிந்தவனே, பெரும் வீரியமுள்ளவனே, வினதையின் மகனே, பெரும் வலிமையுள்ளவனே!"
12.211.10
नारायणं हृषीकेशं सहमानोऽनिशं हरिम् ।
जानासि तं यथा वक्तुं यादृग्भूतो जनार्दनः।
ममापि तस्य सद्भातं वक्तुमर्हसि सत्तम ॥ १२.२११.१० ॥
நாராயணனை, ஹிருஷீகேசனை, ஹரியை நீ இடைவிடாமல் சகித்து அறிவாய்; அவன் எத்தகையவனோ, ஜனார்தனன் எத்தகையவனோ அதைச் சொல்ல வேண்டும். எனக்கும் அவனுடைய உண்மை நிலையைச் சொல்வது நீ தகுதியுடையவன், சத்தமனே.
12.211.11
शृणु भीष्म यथान्यायं पुरा त्वमिह सत्तमाः ।
अनेके पुनयः सिद्धा मानसोत्तरवासिनः
पगच्छुर्मा महाप्राज्ञा वासुदेवपरायणाः ॥ १२.२११.११ ॥
பீஷ்மனே, முறைப்படி கேள். முன்பு இங்கே மானஸோத்தர மலையில் வசித்த பல முனிவர்களும் சித்தர்களும், வாசுதேவனையே சரணடைந்த பெரும் ஞானிகளும் சென்றனர்.
12.211.12
पक्षीन्द्र वासुदेवस्य तत्वं वेत्सि परं पदम् ।
स्वसा सयो न तस्यास्ति सन्निकृष्टप्रियोपि च ॥ १२.२११.१२ ॥
பறவைகளின் அரசே, வாசுதேவனின் தத்துவத்தையும் பரம பதத்தையும் நீ அறிவாய். அவனுக்கு ஒரு சகோதரியோ, ஒரு தலைவனோ இல்லை; அருகிலுள்ள அன்பனும் இல்லை.
12.211.13
तेषामहं वचः श्रुत्वा प्रणिपत्य महाहरिम् ।
अब्रवं च यथावृत्तं मम नारायणस्य च ॥ १२.२११.१३ ॥
அவர்களின் சொற்களைக் கேட்டு, மகாஹரியை வணங்கி, நடந்ததை — எனக்கும் நாராயணனுக்கும் நேர்ந்ததை — நான் கூறினேன்.
12.211.14
शृणुध्वं मुनिशार्दूला हृत्वा सोममहं पुरा ।
आकाशे पतमानस्तु वाक्यं तत्र शृणोमि वै ॥ १२.२११.१४ ॥
முனிவர்களில் புலிகளே, கேளுங்கள். முன்பு சோமத்தைக் கவர்ந்துகொண்டு ஆகாயத்தில் பறக்கையில் அங்கே ஒரு வாக்கியத்தைக் கேட்டேன்.
12.211.15
साधुसाधु महाबाहो प्रीतोस्मि तव दर्शनात् ।
वृणीष्व वचनं मत्तः पक्षीन्द्र गरुडाधुना ॥ १२.२११.१५ ॥
சாது, சாது, மகாபாஹுவே! உன்னைக் கண்டதால் மகிழ்ந்தேன். பறவைகளின் அரசே கருடா, இப்போது என்னிடம் ஒரு வரம் கேள்.
12.211.16
त्वामहं भक्तितत्वज्ञो ब्रवै वचनमुत्तमम् ।
इत्याह स्म ध्रुवं तत्र मामाह भगवान्पुनः ॥ १२.२११.१६ ॥
"பக்தியின் தத்துவத்தை அறிந்த நான் உம்மிடம் சிறந்த சொல்லைச் சொல்கிறேன்" என்று அவர் அங்கே நிச்சயமாகக் கூறினார்; பின்னர் பகவான் என்னிடம் கூறினார்.
12.211.17
ऋषिरस्मि महावीर्य न मां जानाति वा मयि ।
असूयति च मां मूढ तच्छ्रुत्वा गर्वमास्थितः ॥ १२.२११.१७ ॥
மகாவீரியனே, நான் ஒரு ரிஷி. நீ என்னை அறியவில்லை, அல்லது என்னிடம் பொறாமை கொள்கிறாய். மூடனே, அதைக் கேட்டு நீ பெருமையில் நிலைகொண்டாய்.
12.211.18
अहं देवनिकायानां मध्ये वचनमब्रवम् ।
ऋषे पूर्वं वरं मत्तस्त्वं वृणीष्व ततो ह्यहम्।
वृणे त्वत्तो वरं पश्चादित्येवं मुनिसत्तमाः ॥ १२.२११.१८ ॥
தேவர்களின் குழுக்களின் நடுவே நான் இவ்வாறு சொன்னேன்: "ரிஷியே, முதலில் நீ என்னிடம் ஒரு வரம் கேள்; பின்னர் நான் உன்னிடம் ஒரு வரம் கேட்பேன்." இவ்வாறே, முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே.
12.211.19
तस्मात्त्वां भगवान्देवः श्रीमाञ्श्रीवत्सलक्षणः ।
अद्य पश्यति पक्षीन्द्र वाहनं भव मे सदा।
वृणेऽहं वरमेतद्धि त्वत्तोऽद्य पतगेश्वर ॥ १२.२११.१९ ॥
ஆகையால் ஸ்ரீவத்ஸ முத்திரை கொண்ட செல்வமிகு பகவான் தேவர் இன்று உம்மைக் காண்கிறார். பறவைகளின் அரசே, எப்போதும் எனக்கு வாகனமாக இரும். பறவைகளின் தலைவரே, இன்று உம்மிடமிருந்து இந்த வரத்தையே நான் கேட்கிறேன்.
12.211.20
तथेति तं वीक्ष्य मातामनहंकारमास्थितम् ।
जेतुकामो ह्यहं विष्णुं मायया मायिनं हरिम् ॥ १२.२११.२० ॥
"சரி" என்று அவரைப் பார்த்து, அகங்காரத்தில் நிலைபெற்று, நான் மாயையால் மாயாவியான ஹரி விஷ்ணுவை வெல்ல விரும்பினேன்.
12.211.21
त्वत्तो ह्यहं वृणे त्वद्य वरं ऋषिवरोत्तम ।
तवोपरिष्टात्स्थास्यामि वरमेतत्प्रयच्छ मे ॥ १२.२११.२१ ॥
உம்மிடமிருந்து நான் இன்று இந்த வரத்தைக் கேட்கிறேன். முனிவர்களில் சிறந்தவரே, நான் உமக்கு மேலே நிற்பேன். எனக்கு இந்த வரத்தை அருளுங்கள்.
12.211.22
तथेति च हसन्प्राह हरिर्नारायणः प्रभुः ।
ध्वजं च मे भव सदा त्वमेव विहगेश्वर।
उपरिष्टात्स्थितिस्तेऽस्तु मम पक्षीन्द्र सर्वदा ॥ १२.२११.२२ ॥
"சரி" என்று சிரித்துக்கொண்டு பிரபு ஹரி நாராயணர் சொன்னார்: பறவைகளின் தலைவரே, நீர் எப்போதும் என் கொடியாக இருப்பீர். பறவைகளின் அரசே, உம்முடைய நிலை எப்போதும் என் மேலே இருக்கட்டும்.
12.211.23
इत्युक्त्वा भगवान्देवः शङ्खचक्रगदाधरः ।
सहस्रचरणः श्रीमान्सहस्रादित्यसन्निभः ॥ १२.२११.२३ ॥
இவ்வாறு கூறி, சங்கு, சக்கரம், கதை தரித்த பகவான் தேவர், ஆயிரம் பாதங்களை உடைய செல்வமிகு, ஆயிரம் சூரியர்களுக்கு ஒப்பானவர்.
12.211.24
सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्रनयनो महान् ।
सहस्रमकुटोऽचिन्त्यः सहस्रवदनो विभुः ॥ १२.२११.२४ ॥
ஆயிரம் தலைகளை உடைய புருஷர், ஆயிரம் கண்களை உடைய மகான், ஆயிரம் கிரீடங்களை உடைய, சிந்திக்க இயலாதவர், ஆயிரம் முகங்களை உடைய, எங்கும் வியாபித்தவர்.
12.211.25
विद्युन्मालानिभैर्दिव्यैर्नानाभरणराजिभिः ।
क्वचित्संदृश्यमानस्तु चतुर्बाहुः क्वचिद्वरिः ॥ १२.२११.२५ ॥
சில சமயம் மின்னல் மாலைகளைப் போன்ற தெய்வீக, பல்வகை ஆபரணவரிசைகளுடன் அவர் காணப்பட்டார்; சில சமயம் நான்கு கரங்களுடன், சில சமயம் வரமளிப்பவராக.
12.211.26
क्वचिज्ज्योतिर्मयोचिन्त्यः क्वचित्स्कन्धे समाहितः ।
एवं मम जयन्देवस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२११.२६ ॥
சில சமயம் ஒளிமயமும் சிந்திக்கவொண்ணாதவருமாக, சில சமயம் என் தோளில் அமர்ந்தவராக இருந்தார்; இவ்வாறு என் வெற்றிதரும் தேவன் அங்கேயே மறைந்தார்.
12.211.27
ततोऽहं विस्मयापन्नः कृत्वा कार्यमनुत्तमम् ।
अस्याविमुच्य जननीं मया सह मुनीश्वराः ॥ १२.२११.२७ ॥
பின்னர் நான் வியப்படைந்து, உயர்ந்த பணியை முடித்து, அவரது தாயை விடுவிக்காமல், முனீசுவரர்களே, என்னுடன் (அங்கிருந்து சென்றேன்).
12.211.28
अचिन्त्योऽयमहं भूयः कोऽसौ मामब्रवीत्पुरा ।
कीदृग्विधः स भगवानिति मत्वा तमास्थितः ॥ १२.२११.२८ ॥
இந்த சிந்திக்கவொண்ணாதவர் மீண்டும் — 'முன்பு என்னிடம் பேசியவர் யார்? அந்த பகவான் எத்தகையவர்?' என்று எண்ணி, நான் அவரை அடைக்கலமாகப் பற்றினேன்.
12.211.29
अनन्तरं देवदेवं स्कन्धे मम समाश्रितम् ।
अद्राक्षं पुण्डरीकाक्षं वहमानोऽहमद्भुतम् ॥ १२.२११.२९ ॥
பின்னர் என் தோளில் அமர்ந்திருந்த தேவதேவனாகிய தாமரைக்கண்ணனை நான் கண்டேன்; அந்த அற்புதச் சுமையை நான் சுமந்துகொண்டிருந்தேன்.
12.211.30
अवशस्तस्य भावेन यत्र यत्र स चेच्छति ।
विस्मयापन्नहृदयो ह्यहं किमिति चिन्तयन्।
अन्तर्जलमहं सर्वं वहमानोऽगमं पुनः ॥ १२.२११.३० ॥
அவரது இயல்பின் வசமாகி, அவர் எங்கெல்லாம் விரும்பினாரோ அங்கெல்லாம், வியப்பால் நிறைந்த மனத்துடன் — 'இது என்ன?' என்று சிந்தித்தபடி — அனைத்தையும் சுமந்து நான் மீண்டும் நீருக்குள் சென்றேன்.
12.211.31
सेन्द्रैर्देवैर्महाभागैर्ब्रह्माद्यैः कल्पजीविभिः ।
स्तूयमानो ह्यहमपि तैस्तैरभ्यर्चितः पृथक् ॥ १२.२११.३१ ॥
இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களாலும், கல்பம் வாழும் பிரம்மா முதலானோராலும் துதிக்கப்பட்டு, அவர்கள் ஒவ்வொருவராலும் தனித்தனியாக வழிபடப்பட்ட நானும்.
12.211.32
क्षीरोदस्योत्तरे कूले दिव्ये मणिमये शुभे ।
वैकर्णनाम सदनं हरेस्तस्य महात्मनः ॥ १२.२११.३२ ॥
பாற்கடலின் வடகரையில், தெய்வீகமான, மணிமயமான, சுபமான வைகர்ணம் என்னும் பெயருடைய, அந்த மகாத்மா ஹரியின் இருப்பிடம்.
12.211.33
दिव्यं तेजोमयं श्रीमदचिन्त्यममरैरपि ।
तेजोनिलमयैः स्तम्भैर्नानासंस्थानसंस्थितैः ॥ १२.२११.३३ ॥
தெய்வீகமான, ஒளிமயமான, ஸ்ரீமானான, தேவர்களாலும் சிந்திக்க முடியாத, ஒளியும் காற்றுமான தூண்களால் பலவிதமாக நிலைநிறுத்தப்பட்ட.
12.211.34
विभूषितं हिरण्येन भास्वरेण समन्ततः ।
दिव्यं ज्योतिः समायुक्तं गीतवादित्रशोभितम् ॥ १२.२११.३४ ॥
எல்லா பக்கங்களிலும் ஒளிரும் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, தெய்வீக ஒளியுடன் கூடிய, பாட்டும் இசைக்கருவிகளும் அழகு செய்யும்.
12.211.35
शृणोमि शब्दं तत्राहं न पश्यामि शरीरिणम् ।
न च स्थलं न चान्यच्च पादयोस्तं समन्ततः।
वेपमानो ह्यहं तत्र विष्ठितोऽहं कृताञ्जलिः ॥ १२.२११.३५ ॥
அங்கே நான் ஒரு ஒலியைக் கேட்கிறேன், ஆனால் உடலுடைய எவரையும் காணவில்லை; இடமோ, என் கால்களின் அடியில் வேறெதுவோ தெரியவில்லை. நடுங்கியவனாய் அங்கு கைகூப்பி நின்றேன்.
12.211.36
ततो ब्रह्मादयो देवा लोकपालास्तथैव च ।
सनन्दनाद्या मुनयस्तथाऽन्ये परजीविनः ॥ १२.२११.३६ ॥
பின்னர் பிரம்மா முதலான தேவர்களும், லோகபாலர்களும், அதுபோலவே சனந்தனர் முதலான முனிவர்களும், மற்ற பிறரை நம்பி வாழ்பவர்களும் (அங்கு வந்தனர்).
12.211.37
प्राप्तास्तत्र सभाद्वारि देवगन्धर्वसत्तमाः ।
ब्रह्माणं परतः कृत्वा कृताञ्जलिपुटास्तदा ॥ १२.२११.३७ ॥
அங்கே சபையின் வாயிலில் தேவர்களிலும் கந்தர்வர்களிலும் சிறந்தோர் வந்தனர்; பிரம்மாவை முன்னிறுத்தி, அஞ்சலி கூப்பியவர்களாக அப்போது.
12.211.38
ततस्तदन्तरे तस्मिन्क्षीरोदार्णवशीकरैः ।
बोध्यमानो महाविष्णुराविर्भूत इवाबभौ ॥ १२.२११.३८ ॥
அப்போது அந்த இடைவெளியில், பாற்கடலின் துளிகளால் எழுப்பப்பட்ட மகாவிஷ்ணு தோன்றியவர் போல் விளங்கினார்.
12.211.39
फणासहस्रमालाढ्यं शेषमव्यक्तसंस्थितम् ।
पश्याम्यहं मुदाऽऽकाशे यस्योपरि जनार्दनम् ॥ १२.२११.३९ ॥
ஆயிரம் படப் பூமாலையுடன் விளங்கும், மறைவில் நிலைத்த சேடனை நான் மகிழ்ச்சியுடன் ஆகாயத்தில் காண்கிறேன்; அவன்மேல் ஜனார்த்தனன் இருக்கிறார்.
12.211.40
दीर्घवृत्तैः समैः पीनैः केयूरवलयोज्ज्वलैः ।
चर्तुभिर्बाहुभिर्युक्तं… ॥ १२.२११.४० ॥
நீண்ட, வட்டமான, சமமான, திரண்ட, தோள்வளைகளாலும் வளையல்களாலும் ஒளிரும் நான்கு கைகளுடன் கூடிய…
12.211.41
पिताम्बरेण संवीतं कौस्तुभेन विराजितम् ।
वक्षस्थलेन संयुक्तं पद्मयाऽधिष्ठितेन च ॥ १२.२११.४१ ॥
மஞ்சள் ஆடையால் மூடப்பட்டு, கௌஸ்துப மணியால் ஒளிர்ந்து, மார்பில் இணைந்து, பத்மா (லட்சுமி) அமர்ந்தவராக.
12.211.42
ईषदुन्मीलिताक्षं तं सर्वकारणकारणम् ।
क्षीरोदस्योपरि बभौ नीलाभ्रं परमं यथा ॥ १२.२११.४२ ॥
சற்றே திறந்த கண்களுடைய அவர், எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணமானவர், பாற்கடலின் மேல் உயர்ந்த நீல மேகம் போல் விளங்கினார்.
12.211.43
न कश्चिद्वदते कश्चिन्न व्याहरति कश्चन ।
ब्रह्मादिस्तम्बपर्यन्तं माशब्दमिति रोषितम्।
भ्रुकुटीकुटिलाक्षास्ते नानाभूतगणाः स्थिताः ॥ १२.२११.४३ ॥
யாரும் எதுவும் சொல்லவில்லை, யாரும் எதுவும் பேசவில்லை. பிரம்மா முதல் புல்லின் நுனி வரை 'மா' என்ற சொல்லால் சினமடைந்து, புருவங்கள் சுருங்கி, கண்கள் கோணலாக நின்றிருந்த பல்வேறு உயிரினக் கூட்டங்கள்.
12.211.44
कृत्वा च प्रस्थितं तत्र जगतां हितकाम्यया ।
गच्छध्वमिति मामुक्त्वा गरुडेत्याह मां ततः ॥ १२.२११.४४ ॥
அங்கே உலகங்களின் நன்மையை விரும்பி புறப்பட்டு, 'செல்லுங்கள்' என்று என்னிடம் சொல்லி, பின்னர் 'கருடா' என்று என்னை அழைத்தார்.
12.211.45
ततोऽहं प्रणिपत्याग्रे कृताञ्जलिरवस्थितः ।
आगच्छेति च मामुक्त्वा पूर्वोत्तरपथं गतः ॥ १२.२११.४५ ॥
பின்னர் நான் அவர் முன் வணங்கி, கைகூப்பி நின்றேன். 'வா' என்று என்னிடம் சொல்லிவிட்டு அவர் வடகிழக்குப் பாதையில் சென்றார்.
12.211.46
अतीव मृदुभावेन गच्छन्निव स दृश्यते ।
अयुतं नियुतं चाहं प्रयुतं चार्बुदं तथा।
पतमानोऽहमनिशं योजनानि ततस्ततः ॥ १२.२११.४६ ॥
மிக மென்மையான நிலையில் சென்றவர் போலக் அவர் தெரிந்தார். நான் அயுதம், நியுதம், பிரயுதம், அர்புதம் என்ற எண்ணிக்கைகள் வரை இடைவிடாமல் விழுந்துகொண்டே யோஜனைகள் பல கடந்தேன்.
12.211.47
ननु तत्वमहं भक्तो विष्ठितोस्मि प्रशास्तु नः ।
आगच्छ गरुडेत्येवं पुनराह स माधवः ॥ १२.२११.४७ ॥
'உண்மையில் நான் உன் பக்தன், நிலைபெற்று நிற்கிறேன்; எங்களுக்கு ஆணையிடு.' பின்னர் 'வா, கருடா' என்று அந்த மாதவன் மீண்டும் சொன்னார்.
12.211.48
ततो भूयो ह्यहं पातं पतमानो विहायसम् ।
आजगाम ततो घोरं शतकोटिसमावृतम् ॥ १२.२११.४८ ॥
பின்னர் மீண்டும் நான் வானத்தின் வழியே விழுந்துகொண்டே வந்தேன். அப்போது பயங்கரமான, நூறு கோடிகளால் சூழப்பட்ட ஓர் இடத்தை அடைந்தேன்.
12.211.49
तामसानीव भूतानि पर्वताभानि तत्र ह ।
समानानीव पद्मानि ततोऽहं भीत आस्थितः ॥ १२.२११.४९ ॥
அங்கே இருள் நிறைந்த உயிரினங்கள் மலைகளைப் போலவும், தாமரைகளைப் போலவும் இருந்தன; அப்போது நான் அஞ்சி நின்றேன்.
12.211.50
ततो मां किंकरो घोरः शतयोजनमायतम् ।
निगृह्य पाणिना तस्माच्चिक्षेप च स लोष्टवत् ॥ १२.२११.५० ॥
பின்னர் ஒரு பயங்கரமான ஏவலன் என்னை நூறு யோசனை நீளமுள்ள அந்த வழியிலிருந்து கையால் பிடித்து, மண் கட்டியைப் போல் எறிந்தான்.
12.211.51
तत्तमोऽहमतिक्रम्य ह्यापं चैव विहायसम् ।
हुङ्कारघोपं तत्राहमशनीपातसन्निभान्।
कर्णमूले ह्यशृण्वन्तस्ततो भूतैः समास्थितः ॥ १२.२११.५१ ॥
அந்த இருளைக் கடந்து, நீரையும் வானையும் தாண்டி, அங்கே இடி விழுவது போன்ற ஹுங்கார ஒலியை என் காதின் அடியில் கேட்டேன்; அப்போது உயிரினங்கள் என்னைச் சூழ்ந்துகொண்டன.
12.211.52
ततोऽहं देवदेवेश त्राहि मां पुष्करेक्षण ।
इत्यब्रवमहं तत्र ततो विष्णुरुवाच माम् ॥ १२.२११.५२ ॥
அப்போது நான், 'தேவதேவனே, தாமரைக்கண்ணனே, என்னைக் காப்பாயாக' என்று சொன்னேன்; பின்னர் அங்கே விஷ்ணு என்னிடம் பேசினார்.
12.211.53
सुषिरस्य मुखे कश्चिन्मां चिक्षेप भयङ्करः ।
अतीतोऽहं क्षणादग्निमपश्यं वायुमण्डलम् ॥ १२.२११.५३ ॥
ஒரு துளையின் வாயில் யாரோ பயங்கரமானவன் என்னை எறிந்தான்; ஒரு கணத்தில் நான் கடந்து சென்று நெருப்பையும் காற்றுமண்டலத்தையும் கண்டேன்.
12.211.54
आकाशमिव संप्रेक्ष्य क्षेप्तुकाममुपागतः ।
तत्राहं दुःखितो भूतः क्रोशमानो ह्यवस्थितः ॥ १२.२११.५४ ॥
வானத்தைப் போல் பார்த்து, எறிய விரும்பி அவன் அருகில் வந்தான்; அங்கே நான் துன்பமுற்று அழுதவாறு நின்றேன்.
12.211.55
क्षणान्तरेण घोरेण क्रुद्धो हि परमात्मना ।
स्वपक्षराजिना दृष्ट्वा मां चिक्षेप भयङ्करः ॥ १२.२११.५५ ॥
ஒரு கணத்திற்குப் பின் கொடியவனும் மிகுந்த கோபம் கொண்டவனுமான அவன் என்னைக் கண்டு, தன் இறக்கைகளின் ஒளியால் பயங்கரமாக என்மீது பாய்ந்தான்.
12.211.56
…गरुडकुलं सहस्रादित्यसन्निभम् ।
मां दृष्ट्वाऽप्यथ संस्थेऽथ ह्यल्पकालोऽतिदुर्बलः ॥ १२.२११.५६ ॥
…ஆயிரம் சூரியர்களைப் போன்ற கருடகுலம் என்னைக் கண்டும் அங்கு நின்றது; சிறிது நேரமே அது மிகவும் பலவீனமாக இருந்தது.
12.211.57
अहो विहङ्गमः प्राप्त इति विस्मयमानसाः ।
मां दृष्ट्वोचुरहं तत्र पश्यामि गरुडध्वजम् ॥ १२.२११.५७ ॥
"அடடா! ஒரு பறவை வந்துவிட்டது!" என்று வியப்பு நிறைந்த மனத்துடன் அவர்கள் என்னைக் கண்டு சொன்னார்கள்; அங்கே கருடக்கொடியை நான் காண்கிறேன்.
12.211.58
सहस्रयोजनायामं सहस्रादित्यवर्चसम् ।
सहस्रगरुडारूढं गरुडास्ते महाबलाः ॥ १२.२११.५८ ॥
ஆயிரம் யோசனை நீளமும், ஆயிரம் சூரியர்களின் ஒளியும் கொண்டது; ஆயிரம் கருடர்கள் ஏறியிருந்தது — அவர்கள் பெரும் வலிமை கொண்ட கருடர்கள்.
12.211.59
अत्याश्चर्यमिमं देव वपुषाऽस्मत्कुलोद्भवः ।
स्वल्पप्राणः स्वल्पकायः कोसौ पक्षी इहागतः ॥ १२.२११.५९ ॥
"ஓ தேவனே! இது மிக வியப்பானது — நம் குலத்தில் பிறந்தும் குறைந்த உயிரும் சிறிய உடலுமுடைய இந்தப் பறவை இங்கே வந்தது யார்?"
12.211.60
तच्छ्रुत्वाऽहं नष्टगर्वो भीतो लज्जासमन्वितः ।
स्वयं बुद्ध्श्च संविग्नस्ततो ह्यशृणवं पुनः ॥ १२.२११.६० ॥
அதைக் கேட்டதும் என் பெருமை அழிந்தது; நான் அஞ்சி, நாணத்தால் நிரம்பினேன். என் சொந்த அறிவால் கலங்கியவனாக அப்போது நான் மீண்டும் கேட்டேன்.
12.211.61
आगच्छ गरुडेत्येव ततोऽहं यानमास्थितः ।
परार्ध्यं च ततो गत्वा योजनानां शतं पुनः।
तत्रापश्यमहं यो वै ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ॥ १२.२११.६१ ॥
'வா, கருடா!' என்று அவ்வாறு கூறப்பட்டு, பின்னர் நான் வாகனத்தில் ஏறினேன். பின்பு பரார்த்தியமும் நூறு யோசனையும் சென்று, அங்கே பரமேஷ்டியான பிரமனைக் கண்டேன்.
12.211.62
तत्रापि चापरं तत्र शतकोटिपितामहान् ।
पुनरेहीत्युवाचोच्चैर्भगवान्मधुसूदनः ॥ १२.२११.६२ ॥
அங்கேயும் பின்னும் அங்கே வேறொரு இடத்தில் நூறு கோடி பிதாமகர்களைக் கண்டேன். பின்னர் பகவான் மதுசூதனன் உரத்த குரலில், 'வா' என்றார்.
12.211.63
महाकुलं ततोऽपश्यं प्रमाणानि तमव्ययम् ।
कपित्थफलसंकाशमन्धकारैः समाश्रितम् ॥ १२.२११.६३ ॥
பின்னர் நான் ஒரு பெரிய குலத்தைக் கண்டேன் — அழியாததும், அளவுகளால் அளக்கப்பட்டதும், விளாம்பழத்தை ஒத்ததும், இருள்களால் சூழப்பட்டதுமான அதனை.
12.211.64
तत्र स्थितो हरिः श्रीमानण्डमेकं बिभेद ह ।
महद्भूतं हि मां गृह्य दत्त्वा वै प्राक्षिपत्पुनः ॥ १२.२११.६४ ॥
அங்கு நின்ற ஸ்ரீமான் ஹரி ஒரு முட்டையை உடைத்தார். என்னை, பெரிய உயிரினமான என்னைப் பிடித்து, கொடுத்து, பின்னர் மீண்டும் எறிந்தார்.
12.211.65
तन्सध्ये सागरान्सप्त ब्रह्माणं च तथा सुरान् ।
पश्याम्यहं यथायोगं मातरं स्वकुलं तथा ॥ १२.२११.६५ ॥
அதன் நடுவில் ஏழு கடல்களையும், பிரமனையும், அவ்வாறே தேவர்களையும் நான் தகுந்தவாறு காண்கிறேன் — தாயையும், என் சொந்த குலத்தையும் கூட.
12.211.66
एवं मयाऽनुभूतं हि तत्वान्वेषणकाङ्क्षिणा ।
शिबिकासदृशं मां वै पश्यध्वं मुनिसत्तमाः ॥ १२.२११.६६ ॥
இவ்வாறு உண்மையை ஆராய விரும்பிய நான் அனுபவித்தேன். முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, பல்லக்கைப் போன்ற என்னைக் காணுங்கள்.
12.211.67
इत्येवमब्रवं विप्रान्भीष्म यन्मे पुराऽभवत् ।
तत्ते सर्वं यथान्यायमुक्तवानस्मि सत्तम ॥ १२.२११.६७ ॥
இவ்வாறு நான் அந்தணர்களிடம் கூறினேன், பீஷ்மா, முன்பு எனக்கு நடந்ததை. ஓ சிறந்தவனே, அதை எல்லாம் முறையாக உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன்.
12.211.68
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति ज्ञानं दृष्ट्वा परं हरिम् ।
नान्यथा शक्यरूपोसौ ज्ञानगम्यः परः पुमान् ॥ १२.२११.६८ ॥
யோகிகள் அவரைக் காண்கிறார்கள், ஞானத்தினால் உயர்ந்த ஹரியைக் கண்டு. வேறு வழியில் அவ்வடிவத்தைப் பெற முடியாது; ஞானத்தால் அறியப்படும் அந்த உயர்ந்த புருஷன் அவன்.
12.211.69
अनन्यया च भक्त्या च प्राप्तुं शक्यो महाहरिः ॥ १२.२११.६९ ॥
ஒருமுகமான பக்தியினாலும் பெரிய ஹரியை அடைய முடியும்.
12.211.70
इत्येवमुक्त्वा भगवान्सुपर्णः पक्षिराट् प्रभुः ।
आमन्त्र्य जननीं मे वै तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२११.७० ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு, பகவான் சுபர்ணன், பறவைகளின் அரசன் பிரபு, என் தாயிடம் விடைபெற்று அங்கேயே மறைந்தான்.
12.211.71
तस्माद्राजेन्द्र सर्वात्मा वासुदेवः प्रधानकृत् ।
ज्ञानेन भक्त्या सुलभो नान्यथेति मतिर्मम ॥ १२.२११.७१ ॥
ஆகவே, ஓ மன்னர்களின் தலைவனே, அனைத்தின் ஆத்மாவான வாசுதேவன், பிரதானத்தை உருவாக்குபவன், ஞானத்தினாலும் பக்தியினாலும் எளிதில் அடையப்படுபவன்; வேறு வழியில் அல்ல — இதுவே என் கருத்து.