Mahābhārata · Adhyāya 12.211
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.211.1
देवानुरमनुष्येषु ऋषिमुख्येषु वा पुनः ।
विष्णोस्तत्वं यथाख्यातं को विद्वाननुवेत्ति तत् ॥ १२.२११.१ ॥
Entre os deuses, os não humanos ou os principais sábios, qual erudito realmente compreende a natureza de Viṣṇu, conforme foi declarada?
12.211.2
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व न मे तृप्तिर्हि तत्वतः ।
वर्तते भरतश्रेष्ठ सर्वज्ञोऽसीति मे मतिः ॥ १२.२११.२ ॥
Explica-me tudo isto, ó melhor dos Bharatas, pois na verdade não estou satisfeito; é a minha opinião que és onisciente.
12.211.3
कारितोऽहं त्वया राजन्यदॄत्तं च पुरा मम ।
गरुडेन पुरा मह्यं संवादोऽभूभृतोत्तम् ॥ १२.२११.३ ॥
Ó rei, tu me fizeste falar; ouve também o verdadeiro diálogo que outrora travei com Garuḍa, ó melhor dos reis.
12.211.4
पुराहं तप आस्थाय वासुदेवपरायणः ।
ध्यायन्स्तुवन्नमस्यंश्च यजमानस्तमेवच।
गङ्गद्वीपे समासीनो दशवर्षाणि भारत ॥ १२.२११.४ ॥
Outrora, empreendi austeridades, devotado a Vāsudeva, meditando, louvando, reverenciando e oferecendo sacrifícios só a ele; permaneci sentado numa ilha do Gaṅgā durante dez anos, ó Bhārata.
12.211.5
माता च मम ता देवी जननी लोकपावनी ।
समासीना समीपे मे रक्षणार्थं ममाच्युत ॥ १२.२११.५ ॥
Minha mãe, aquela deusa, a mãe que purifica os mundos, estava sentada perto de mim para me proteger, ó Acyuta.
12.211.6
तस्मिन्कालेऽद्भुतः श्रीमान्सर्ववेदमयः प्रभुः ।
सुपर्णः पततांश्रेष्ठो मेरुमन्दरसन्निभः।
आजगाम विशुद्धात्मा गङ्गां द्रष्टुं महायशाः ॥ १२.२११.६ ॥
Naquele tempo chegou o admirável e glorioso senhor, feito de todos os Vedas, o melhor dos pássaros Suparṇa, semelhante ao Meru e ao Mandara, de alma pura e grande fama, para ver o Gaṅgā.
12.211.7
तमागतं महात्मानं प्रत्युद्गम्याहमर्थितः ।
प्रणिपत्य यथान्यायं कृताज्जलिरवस्थितः ॥ १२.२११.७ ॥
Indo ao encontro daquele magnânimo que chegara, fui solicitado; prostrando-me como é devido, permaneci de pé com as mãos postas.
12.211.8
सोऽपि देवो महाभागामभिनन्द्य च जाह्नवीम् ।
तथा च पूजितः श्रीमानुणेपाविशदासने ॥ १२.२११.८ ॥
Aquele deus também, tendo saudado a bem-aventurada Jāhnavī e sendo igualmente honrado, o glorioso sentou-se no assento.
12.211.9
ततः कथान्तरे तं वै वचनं चेदमव्रवम् ।
वेदवेद महावीर्य वैनतेग महाबल ॥ १२.२११.९ ॥
Então, no curso da conversa, disse-lhe estas palavras: "Conhecedor dos Vedas, de grande valor, filho de Vinatā, de grande força!"
12.211.10
नारायणं हृषीकेशं सहमानोऽनिशं हरिम् ।
जानासि तं यथा वक्तुं यादृग्भूतो जनार्दनः।
ममापि तस्य सद्भातं वक्तुमर्हसि सत्तम ॥ १२.२११.१० ॥
Conheces Nārāyaṇa, Hṛṣīkeśa, Hari, suportando-o incessantemente; és digno de dizer como é Janārdana. Cabe-te também contar-me a sua verdadeira natureza, ó melhor dos bons.
12.211.11
शृणु भीष्म यथान्यायं पुरा त्वमिह सत्तमाः ।
अनेके पुनयः सिद्धा मानसोत्तरवासिनः
पगच्छुर्मा महाप्राज्ञा वासुदेवपरायणाः ॥ १२.२११.११ ॥
Ouve, Bhīṣma, como convém. Outrora, muitos sábios e perfeitos que habitavam além do Mānasa, grandes em sabedoria e devotados a Vāsudeva, partiram daqui.
12.211.12
पक्षीन्द्र वासुदेवस्य तत्वं वेत्सि परं पदम् ।
स्वसा सयो न तस्यास्ति सन्निकृष्टप्रियोपि च ॥ १२.२११.१२ ॥
Senhor das aves, conheces a verdadeira natureza de Vāsudeva e a morada suprema. Ele não tem irmã, nem senhor, nem um amado próximo.
12.211.13
तेषामहं वचः श्रुत्वा प्रणिपत्य महाहरिम् ।
अब्रवं च यथावृत्तं मम नारायणस्य च ॥ १२.२११.१३ ॥
Tendo ouvido as palavras deles, prostrei-me diante do grande Hari e contei o que acontecera, a mim e a Nārāyaṇa.
12.211.14
शृणुध्वं मुनिशार्दूला हृत्वा सोममहं पुरा ।
आकाशे पतमानस्तु वाक्यं तत्र शृणोमि वै ॥ १२.२११.१४ ॥
Ouvi, ó tigres entre os sábios. Outrora, tendo roubado o soma e voando pelo céu, ouvi ali uma palavra.
12.211.15
साधुसाधु महाबाहो प्रीतोस्मि तव दर्शनात् ।
वृणीष्व वचनं मत्तः पक्षीन्द्र गरुडाधुना ॥ १२.२११.१५ ॥
Muito bem, muito bem, ó de braços poderosos! Estou satisfeito por vê-lo. Escolhe agora uma dádiva de mim, ó Garuḍa, senhor das aves.
12.211.16
त्वामहं भक्तितत्वज्ञो ब्रवै वचनमुत्तमम् ।
इत्याह स्म ध्रुवं तत्र मामाह भगवान्पुनः ॥ १२.२११.१६ ॥
"Eu, que conheço a verdade da devoção, digo-te uma palavra excelente", disse ele ali com certeza; depois o Bem-aventurado falou-me de novo.
12.211.17
ऋषिरस्मि महावीर्य न मां जानाति वा मयि ।
असूयति च मां मूढ तच्छ्रुत्वा गर्वमास्थितः ॥ १२.२११.१७ ॥
Ó poderoso, sou um sábio. Não me conheces, ou tens inveja de mim. Ó tolo, tendo ouvido isto, assumiste o orgulho.
12.211.18
अहं देवनिकायानां मध्ये वचनमब्रवम् ।
ऋषे पूर्वं वरं मत्तस्त्वं वृणीष्व ततो ह्यहम्।
वृणे त्वत्तो वरं पश्चादित्येवं मुनिसत्तमाः ॥ १२.२११.१८ ॥
No meio das assembleias dos deuses disse isto: "Ó sábio, primeiro escolhe tu uma dádiva de mim; depois eu escolherei uma dádiva de ti." Assim é, ó melhores dos sábios.
12.211.19
तस्मात्त्वां भगवान्देवः श्रीमाञ्श्रीवत्सलक्षणः ।
अद्य पश्यति पक्षीन्द्र वाहनं भव मे सदा।
वृणेऽहं वरमेतद्धि त्वत्तोऽद्य पतगेश्वर ॥ १२.२११.१९ ॥
Por isso, o bem-aventurado deus, glorioso e marcado com o sinal Śrīvatsa, te contempla hoje. Senhor das aves, sê sempre minha montaria. Senhor dos voadores, hoje peço de ti exatamente este dom.
12.211.20
तथेति तं वीक्ष्य मातामनहंकारमास्थितम् ।
जेतुकामो ह्यहं विष्णुं मायया मायिनं हरिम् ॥ १२.२११.२० ॥
Dizendo "assim seja" e olhando para ele, permanecendo no orgulho, eu desejava vencer Viṣṇu, Hari, o ilusionista, por meio da ilusão.
12.211.21
त्वत्तो ह्यहं वृणे त्वद्य वरं ऋषिवरोत्तम ।
तवोपरिष्टात्स्थास्यामि वरमेतत्प्रयच्छ मे ॥ १२.२११.२१ ॥
De ti escolho hoje este dom, ó melhor dos sábios excelentes: estarei acima de ti. Concede-me este dom.
12.211.22
तथेति च हसन्प्राह हरिर्नारायणः प्रभुः ।
ध्वजं च मे भव सदा त्वमेव विहगेश्वर।
उपरिष्टात्स्थितिस्तेऽस्तु मम पक्षीन्द्र सर्वदा ॥ १२.२११.२२ ॥
Dizendo "assim seja" e rindo, o senhor Hari Nārāyaṇa disse: Senhor das aves, sê sempre meu estandarte. Que o teu lugar esteja sempre acima de mim, senhor das aves.
12.211.23
इत्युक्त्वा भगवान्देवः शङ्खचक्रगदाधरः ।
सहस्रचरणः श्रीमान्सहस्रादित्यसन्निभः ॥ १२.२११.२३ ॥
Tendo dito isto, o bem-aventurado deus, portador de concha, disco e maça, de mil pés, glorioso, semelhante a mil sóis.
12.211.24
सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्रनयनो महान् ।
सहस्रमकुटोऽचिन्त्यः सहस्रवदनो विभुः ॥ १२.२११.२४ ॥
O Puruṣa de mil cabeças, o grande de mil olhos, de mil coroas, inconcebível, de mil faces, onipresente.
12.211.25
विद्युन्मालानिभैर्दिव्यैर्नानाभरणराजिभिः ।
क्वचित्संदृश्यमानस्तु चतुर्बाहुः क्वचिद्वरिः ॥ १२.२११.२५ ॥
Às vezes aparecia divino, semelhante a guirlandas de relâmpagos, com fileiras de variados adornos; às vezes de quatro braços, e às vezes como concedente de dádivas.
12.211.26
क्वचिज्ज्योतिर्मयोचिन्त्यः क्वचित्स्कन्धे समाहितः ।
एवं मम जयन्देवस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२११.२६ ॥
Às vezes era luminoso e inconcebível, e às vezes repousava sobre meu ombro. Assim, meu deus, o doador da vitória, desapareceu ali mesmo.
12.211.27
ततोऽहं विस्मयापन्नः कृत्वा कार्यमनुत्तमम् ।
अस्याविमुच्य जननीं मया सह मुनीश्वराः ॥ १२.२११.२७ ॥
Então eu, tomado de espanto, tendo cumprido a tarefa suprema, sem libertar sua mãe, parti convosco, ó senhores dos sábios.
12.211.28
अचिन्त्योऽयमहं भूयः कोऽसौ मामब्रवीत्पुरा ।
कीदृग्विधः स भगवानिति मत्वा तमास्थितः ॥ १२.२११.२८ ॥
Este inconcebível outra vez — 'Quem foi que me falou antes? Que tipo de senhor ele é?' Pensando assim, acolhi-me nele.
12.211.29
अनन्तरं देवदेवं स्कन्धे मम समाश्रितम् ।
अद्राक्षं पुण्डरीकाक्षं वहमानोऽहमद्भुतम् ॥ १२.२११.२९ ॥
Depois vi o deus dos deuses, o de olhos de lótus, repousando sobre meu ombro, enquanto eu carregava aquela maravilha.
12.211.30
अवशस्तस्य भावेन यत्र यत्र स चेच्छति ।
विस्मयापन्नहृदयो ह्यहं किमिति चिन्तयन्।
अन्तर्जलमहं सर्वं वहमानोऽगमं पुनः ॥ १२.२११.३० ॥
Impotente diante de sua natureza, aonde quer que ele desejasse, com o coração tomado de espanto, pensando 'o que é isto?', carreguei tudo e voltei às águas.
12.211.31
सेन्द्रैर्देवैर्महाभागैर्ब्रह्माद्यैः कल्पजीविभिः ।
स्तूयमानो ह्यहमपि तैस्तैरभ्यर्चितः पृथक् ॥ १२.२११.३१ ॥
Louvado pelos deuses junto com Indra e pelos bem-aventurados liderados por Brahmā, que vivem um kalpa, também eu fui venerado separadamente por cada um deles.
12.211.32
क्षीरोदस्योत्तरे कूले दिव्ये मणिमये शुभे ।
वैकर्णनाम सदनं हरेस्तस्य महात्मनः ॥ १२.२११.३२ ॥
Na margem norte do Oceano de Leite ergue-se a morada divina, feita de joias e auspiciosa, chamada Vaikarṇa, a habitação daquele grande Hari.
12.211.33
दिव्यं तेजोमयं श्रीमदचिन्त्यममरैरपि ।
तेजोनिलमयैः स्तम्भैर्नानासंस्थानसंस्थितैः ॥ १२.२११.३३ ॥
Divina, feita de esplendor, gloriosa, inconcebível até para os imortais, erguendo-se em diversas disposições sobre colunas de luz e vento.
12.211.34
विभूषितं हिरण्येन भास्वरेण समन्ततः ।
दिव्यं ज्योतिः समायुक्तं गीतवादित्रशोभितम् ॥ १२.२११.३४ ॥
Adornado por todos os lados com ouro resplandecente, dotado de luz divina e embelezado por cantos e instrumentos musicais.
12.211.35
शृणोमि शब्दं तत्राहं न पश्यामि शरीरिणम् ।
न च स्थलं न चान्यच्च पादयोस्तं समन्ततः।
वेपमानो ह्यहं तत्र विष्ठितोऽहं कृताञ्जलिः ॥ १२.२११.३५ ॥
Ali ouço um som, mas não vejo nenhum ser corpóreo; nem lugar nem outra coisa se vê sob meus pés. Trêmulo, eu estava ali de pé, com as mãos postas.
12.211.36
ततो ब्रह्मादयो देवा लोकपालास्तथैव च ।
सनन्दनाद्या मुनयस्तथाऽन्ये परजीविनः ॥ १२.२११.३६ ॥
Então chegaram Brahmā e os demais deuses, os guardiães dos mundos, igualmente os sábios liderados por Sanandana, e os outros que vivem de uma duração alheia.
12.211.37
प्राप्तास्तत्र सभाद्वारि देवगन्धर्वसत्तमाः ।
ब्रह्माणं परतः कृत्वा कृताञ्जलिपुटास्तदा ॥ १२.२११.३७ ॥
Ali, à porta da assembleia, chegaram os melhores dos deuses e gandharvas, com Brahmā à frente, as palmas unidas em saudação.
12.211.38
ततस्तदन्तरे तस्मिन्क्षीरोदार्णवशीकरैः ।
बोध्यमानो महाविष्णुराविर्भूत इवाबभौ ॥ १२.२११.३८ ॥
Então, naquele intervalo, Mahāviṣṇu, despertado pela espuma do oceano de leite, brilhou como se tivesse se manifestado.
12.211.39
फणासहस्रमालाढ्यं शेषमव्यक्तसंस्थितम् ।
पश्याम्यहं मुदाऽऽकाशे यस्योपरि जनार्दनम् ॥ १२.२११.३९ ॥
Vejo com alegria no céu Śeṣa, adornado com uma guirlanda de mil capuzes, estabelecido no não manifesto, sobre o qual está Janārdana.
12.211.40
दीर्घवृत्तैः समैः पीनैः केयूरवलयोज्ज्वलैः ।
चर्तुभिर्बाहुभिर्युक्तं… ॥ १२.२११.४० ॥
dotado de quatro braços, longos, arredondados, uniformes e robustos, reluzentes com braceletes e pulseiras…
12.211.41
पिताम्बरेण संवीतं कौस्तुभेन विराजितम् ।
वक्षस्थलेन संयुक्तं पद्मयाऽधिष्ठितेन च ॥ १२.२११.४१ ॥
vestido com uma veste amarela, resplandecente com a joia Kaustubha, unido ao peito e ocupado por Padmā (Lakṣmī).
12.211.42
ईषदुन्मीलिताक्षं तं सर्वकारणकारणम् ।
क्षीरोदस्योपरि बभौ नीलाभ्रं परमं यथा ॥ १२.२११.४२ ॥
Com os olhos ligeiramente entreabertos, ele, causa de todas as causas, brilhou sobre o oceano de leite como uma nuvem escura suprema.
12.211.43
न कश्चिद्वदते कश्चिन्न व्याहरति कश्चन ।
ब्रह्मादिस्तम्बपर्यन्तं माशब्दमिति रोषितम्।
भ्रुकुटीकुटिलाक्षास्ते नानाभूतगणाः स्थिताः ॥ १२.२११.४३ ॥
Ninguém fala, ninguém profere palavra. Desde Brahmā até o talo de capim, irados com a palavra 'mā', os bandos de diversos seres ali estavam, com as sobrancelhas franzidas e os olhos tortos.
12.211.44
कृत्वा च प्रस्थितं तत्र जगतां हितकाम्यया ।
गच्छध्वमिति मामुक्त्वा गरुडेत्याह मां ततः ॥ १२.२११.४४ ॥
Tendo partido dali, por desejo do bem dos mundos, e tendo-me dito: «Vai», então me chamou dizendo: «Garuḍa».
12.211.45
ततोऽहं प्रणिपत्याग्रे कृताञ्जलिरवस्थितः ।
आगच्छेति च मामुक्त्वा पूर्वोत्तरपथं गतः ॥ १२.२११.४५ ॥
Então me prostrei diante dele e fiquei de pé, com as mãos postas. Dizendo-me: «Vem», ele seguiu pelo caminho do nordeste.
12.211.46
अतीव मृदुभावेन गच्छन्निव स दृश्यते ।
अयुतं नियुतं चाहं प्रयुतं चार्बुदं तथा।
पतमानोऽहमनिशं योजनानि ततस्ततः ॥ १२.२११.४६ ॥
Ele parecia caminhar com um porte muito suave. E eu, caindo sem cessar, percorri yojanas e mais yojanas, através dos números ayuta, niyuta, prayuta e arbuda.
12.211.47
ननु तत्वमहं भक्तो विष्ठितोस्मि प्रशास्तु नः ।
आगच्छ गरुडेत्येवं पुनराह स माधवः ॥ १२.२११.४७ ॥
«Na verdade, sou teu devoto, estou firme; instrui-nos.» Então, novamente, Mādhava disse: «Vem, Garuḍa».
12.211.48
ततो भूयो ह्यहं पातं पतमानो विहायसम् ।
आजगाम ततो घोरं शतकोटिसमावृतम् ॥ १२.२११.४८ ॥
Então, mais uma vez, caindo pelo céu, cheguei a um lugar terrível, envolto por cem milhões.
12.211.49
तामसानीव भूतानि पर्वताभानि तत्र ह ।
समानानीव पद्मानि ततोऽहं भीत आस्थितः ॥ १२.२११.४९ ॥
Ali estavam seres sombrios, semelhantes a montanhas e também a lótus; então permaneci ali, temeroso.
12.211.50
ततो मां किंकरो घोरः शतयोजनमायतम् ।
निगृह्य पाणिना तस्माच्चिक्षेप च स लोष्टवत् ॥ १२.२११.५० ॥
Então um servo terrível me agarrou com a mão naquele caminho de cem yojanas de extensão e me atirou como um torrão de terra.
12.211.51
तत्तमोऽहमतिक्रम्य ह्यापं चैव विहायसम् ।
हुङ्कारघोपं तत्राहमशनीपातसन्निभान्।
कर्णमूले ह्यशृण्वन्तस्ततो भूतैः समास्थितः ॥ १२.२११.५१ ॥
Atravessando aquela escuridão, e também as águas e o céu, ali, na raiz do meu ouvido, ouvi um rugido semelhante a golpes de raio; então os seres me cercaram.
12.211.52
ततोऽहं देवदेवेश त्राहि मां पुष्करेक्षण ।
इत्यब्रवमहं तत्र ततो विष्णुरुवाच माम् ॥ १२.२११.५२ ॥
Então eu disse: «Ó senhor dos deuses, ó de olhos de lótus, protege-me». Então Viṣṇu falou comigo ali.
12.211.53
सुषिरस्य मुखे कश्चिन्मां चिक्षेप भयङ्करः ।
अतीतोऽहं क्षणादग्निमपश्यं वायुमण्डलम् ॥ १२.२११.५३ ॥
Na boca de um buraco, alguém terrível me atirou; num instante passei além e vi o fogo e a esfera do vento.
12.211.54
आकाशमिव संप्रेक्ष्य क्षेप्तुकाममुपागतः ।
तत्राहं दुःखितो भूतः क्रोशमानो ह्यवस्थितः ॥ १२.२११.५४ ॥
Olhando-me como se fosse o céu, aproximou-se, desejando me arremessar; ali fiquei, aflito, gritando.
12.211.55
क्षणान्तरेण घोरेण क्रुद्धो हि परमात्मना ।
स्वपक्षराजिना दृष्ट्वा मां चिक्षेप भयङ्करः ॥ १२.२११.५५ ॥
Após um instante, o terrível e muito irado me viu e, com o brilho de suas asas, lançou-se sobre mim de forma aterradora.
12.211.56
…गरुडकुलं सहस्रादित्यसन्निभम् ।
मां दृष्ट्वाऽप्यथ संस्थेऽथ ह्यल्पकालोऽतिदुर्बलः ॥ १२.२११.५६ ॥
…A linhagem de Garuḍa, semelhante a mil sóis, permaneceu ali mesmo ao me ver; por pouco tempo esteve extremamente fraca.
12.211.57
अहो विहङ्गमः प्राप्त इति विस्मयमानसाः ।
मां दृष्ट्वोचुरहं तत्र पश्यामि गरुडध्वजम् ॥ १२.२११.५७ ॥
"Oh! Chegou um pássaro!" — com as mentes espantadas disseram ao me ver; ali vejo o estandarte de Garuḍa.
12.211.58
सहस्रयोजनायामं सहस्रादित्यवर्चसम् ।
सहस्रगरुडारूढं गरुडास्ते महाबलाः ॥ १२.२११.५८ ॥
Com mil yojanas de extensão, com o esplendor de mil sóis, montado por mil Garuḍas — esses Garuḍas eram muito poderosos.
12.211.59
अत्याश्चर्यमिमं देव वपुषाऽस्मत्कुलोद्भवः ।
स्वल्पप्राणः स्वल्पकायः कोसौ पक्षी इहागतः ॥ १२.२११.५९ ॥
"Ó deus! Isto é muito maravilhoso: este pássaro, nascido de nossa linhagem mas de pouco sopro vital e corpo pequeno, quem veio aqui?"
12.211.60
तच्छ्रुत्वाऽहं नष्टगर्वो भीतो लज्जासमन्वितः ।
स्वयं बुद्ध्श्च संविग्नस्ततो ह्यशृणवं पुनः ॥ १२.२११.६० ॥
Ao ouvir isso, meu orgulho foi destruído; eu estava temeroso e cheio de vergonha. Agitado em minha própria mente, então voltei a ouvir.
12.211.61
आगच्छ गरुडेत्येव ततोऽहं यानमास्थितः ।
परार्ध्यं च ततो गत्वा योजनानां शतं पुनः।
तत्रापश्यमहं यो वै ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ॥ १२.२११.६१ ॥
Ao ouvir «Vem, Garuḍa!», montei no veículo. Indo além, cem yojanas além da medida suprema, ali vi Brahmā, o de assento supremo.
12.211.62
तत्रापि चापरं तत्र शतकोटिपितामहान् ।
पुनरेहीत्युवाचोच्चैर्भगवान्मधुसूदनः ॥ १२.२११.६२ ॥
Ali também, em outro lugar ali, vi cem crores de avós. Então o bem-aventurado Madhusūdana chamou em voz alta: «Volte!»
12.211.63
महाकुलं ततोऽपश्यं प्रमाणानि तमव्ययम् ।
कपित्थफलसंकाशमन्धकारैः समाश्रितम् ॥ १२.२११.६३ ॥
Então vi uma grande linhagem — imperecível, dotada de medidas, semelhante a um fruto de maçã-de-madeira, cercada de trevas.
12.211.64
तत्र स्थितो हरिः श्रीमानण्डमेकं बिभेद ह ।
महद्भूतं हि मां गृह्य दत्त्वा वै प्राक्षिपत्पुनः ॥ १२.२११.६४ ॥
Ali, de pé, o glorioso Hari partiu um ovo. Tendo-me agarrado, a mim, o grande ser, e tendo-me dado, lançou-me de novo.
12.211.65
तन्सध्ये सागरान्सप्त ब्रह्माणं च तथा सुरान् ।
पश्याम्यहं यथायोगं मातरं स्वकुलं तथा ॥ १२.२११.६५ ॥
No meio dele vejo os sete oceanos, Brahmā e igualmente os deuses, como convém — minha mãe, e também minha própria família.
12.211.66
एवं मयाऽनुभूतं हि तत्वान्वेषणकाङ्क्षिणा ।
शिबिकासदृशं मां वै पश्यध्वं मुनिसत्तमाः ॥ १२.२११.६६ ॥
Assim o experimentei, desejoso de buscar a verdade. Olhai para mim, ó melhores dos sábios, semelhante a um palanquim.
12.211.67
इत्येवमब्रवं विप्रान्भीष्म यन्मे पुराऽभवत् ।
तत्ते सर्वं यथान्यायमुक्तवानस्मि सत्तम ॥ १२.२११.६७ ॥
Assim falei aos brâmanes, ó Bhīṣma, sobre o que me acontecera antes. Ó melhor dos seres, contei-te tudo conforme a regra.
12.211.68
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति ज्ञानं दृष्ट्वा परं हरिम् ।
नान्यथा शक्यरूपोसौ ज्ञानगम्यः परः पुमान् ॥ १२.२११.६८ ॥
Os yogins o percebem, tendo visto o supremo Hari pelo conhecimento. De outro modo, aquela forma não pode ser alcançada; aquele Puruṣa supremo é conhecido pelo conhecimento.
12.211.69
अनन्यया च भक्त्या च प्राप्तुं शक्यो महाहरिः ॥ १२.२११.६९ ॥
E pela devoção exclusiva, o grande Hari pode ser alcançado.
12.211.70
इत्येवमुक्त्वा भगवान्सुपर्णः पक्षिराट् प्रभुः ।
आमन्त्र्य जननीं मे वै तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२११.७० ॥
Tendo falado assim, o bem-aventurado Suparṇa, senhor e rei das aves, despediu-se de minha mãe e desapareceu ali mesmo.
12.211.71
तस्माद्राजेन्द्र सर्वात्मा वासुदेवः प्रधानकृत् ।
ज्ञानेन भक्त्या सुलभो नान्यथेति मतिर्मम ॥ १२.२११.७१ ॥
Portanto, ó senhor dos reis, Vāsudeva, o Eu de tudo e criador do princípio primordial, é facilmente alcançado pelo conhecimento e pela devoção, e não de outro modo — esta é a minha opinião.