మహాభారతం · అధ్యాయం 12.211
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.211.1
देवानुरमनुष्येषु ऋषिमुख्येषु वा पुनः ।
विष्णोस्तत्वं यथाख्यातं को विद्वाननुवेत्ति तत् ॥ १२.२११.१ ॥
దేవతలలో, మానవేతర జీవులలో, లేదా ప్రధాన ఋషులలో, విష్ణువు యొక్క తత్త్వం ఎలా చెప్పబడిందో దానిని ఏ విద్వాంసుడు నిజంగా గ్రహిస్తాడు?
12.211.2
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व न मे तृप्तिर्हि तत्वतः ।
वर्तते भरतश्रेष्ठ सर्वज्ञोऽसीति मे मतिः ॥ १२.२११.२ ॥
భరతశ్రేష్ఠా, ఇదంతా నాకు వివరించు; తత్త్వతః నాకు తృప్తి కలగలేదు. నీవు సర్వజ్ఞుడవని నా అభిప్రాయం.
12.211.3
कारितोऽहं त्वया राजन्यदॄत्तं च पुरा मम ।
गरुडेन पुरा मह्यं संवादोऽभूभृतोत्तम् ॥ १२.२११.३ ॥
రాజా, నీవు నన్ను ప్రేరేపించావు. పూర్వం గరుడునితో నాకు జరిగిన సత్యమైన సంవాదాన్ని వినుము, రాజులలో ఉత్తముడా.
12.211.4
पुराहं तप आस्थाय वासुदेवपरायणः ।
ध्यायन्स्तुवन्नमस्यंश्च यजमानस्तमेवच।
गङ्गद्वीपे समासीनो दशवर्षाणि भारत ॥ १२.२११.४ ॥
పూర్వం నేను తపస్సు చేస్తూ, వాసుదేవుని శరణుపొంది, ధ్యానిస్తూ, స్తుతిస్తూ, నమస్కరిస్తూ, ఆయననే యజిస్తూ, భారతా, గంగా ద్వీపంలో కూర్చుని పది సంవత్సరాలు గడిపాను.
12.211.5
माता च मम ता देवी जननी लोकपावनी ।
समासीना समीपे मे रक्षणार्थं ममाच्युत ॥ १२.२११.५ ॥
నా తల్లి, ఆ దేవి, లోకాలను పావనం చేసే జననీ, అచ్యుతా, నా రక్షణ కోసం నా సమీపంలో కూర్చుని ఉండెను.
12.211.6
तस्मिन्कालेऽद्भुतः श्रीमान्सर्ववेदमयः प्रभुः ।
सुपर्णः पततांश्रेष्ठो मेरुमन्दरसन्निभः।
आजगाम विशुद्धात्मा गङ्गां द्रष्टुं महायशाः ॥ १२.२११.६ ॥
ఆ సమయంలో అద్భుతుడు, శ్రీమంతుడు, సర్వవేదమయుడైన ప్రభువు, పక్షులలో శ్రేష్ఠుడైన సుపర్ణుడు, మేరు మందరాలవంటి వాడు, విశుద్ధాత్ముడు, మహాయశస్వి గంగను చూడడానికి వచ్చాడు.
12.211.7
तमागतं महात्मानं प्रत्युद्गम्याहमर्थितः ।
प्रणिपत्य यथान्यायं कृताज्जलिरवस्थितः ॥ १२.२११.७ ॥
వచ్చిన ఆ మహాత్మునికి ఎదురెళ్లి నేను అభ్యర్థించబడ్డాను; యథావిధిగా నమస్కరించి చేతులు జోడించి నిలిచాను.
12.211.8
सोऽपि देवो महाभागामभिनन्द्य च जाह्नवीम् ।
तथा च पूजितः श्रीमानुणेपाविशदासने ॥ १२.२११.८ ॥
ఆ దేవుడు కూడా మహాభాగ్యవతియైన జాహ్నవిని అభినందించి, అలాగే సత్కరించబడి, ఆ తేజోవంతుడు ఆసనంపై కూర్చున్నాడు.
12.211.9
ततः कथान्तरे तं वै वचनं चेदमव्रवम् ।
वेदवेद महावीर्य वैनतेग महाबल ॥ १२.२११.९ ॥
అప్పుడు సంభాషణ మధ్యలో నేను అతనితో ఈ మాట అన్నాను: "వేదవేత్తా, మహావీర్యుడా, వినతా పుత్రుడా, మహాబలుడా!"
12.211.10
नारायणं हृषीकेशं सहमानोऽनिशं हरिम् ।
जानासि तं यथा वक्तुं यादृग्भूतो जनार्दनः।
ममापि तस्य सद्भातं वक्तुमर्हसि सत्तम ॥ १२.२११.१० ॥
నారాయణుడు, హృషీకేశుడు, హరి అని అతనిని నువ్వు నిరంతరం సహించి తెలుసుకున్నావు; అతడు ఎలాంటివాడో, జనార్దనుడు ఎలాంటివాడో అది చెప్పడానికి నువ్వు అర్హుడవు. నాకు కూడా అతని సద్భావాన్ని చెప్పడం నీకు తగినది, ఓ సత్తమా.
12.211.11
शृणु भीष्म यथान्यायं पुरा त्वमिह सत्तमाः ।
अनेके पुनयः सिद्धा मानसोत्तरवासिनः
पगच्छुर्मा महाप्राज्ञा वासुदेवपरायणाः ॥ १२.२११.११ ॥
భీష్మా, యథావిధిగా వినుము. పూర్వం ఇక్కడ మానసోత్తర పర్వత నివాసులైన అనేక ఋషులు, సిద్ధులు, వాసుదేవుని పరాయణులైన మహాప్రాజ్ఞులు వెళ్ళారు.
12.211.12
पक्षीन्द्र वासुदेवस्य तत्वं वेत्सि परं पदम् ।
स्वसा सयो न तस्यास्ति सन्निकृष्टप्रियोपि च ॥ १२.२११.१२ ॥
పక్షీంద్రా, వాసుదేవుని తత్త్వాన్ని, పరమపదాన్ని నువ్వు తెలుసుకున్నావు. అతనికి సోదరి లేదు, ప్రభువు లేదు, దగ్గరి ప్రియుడు కూడా లేడు.
12.211.13
तेषामहं वचः श्रुत्वा प्रणिपत्य महाहरिम् ।
अब्रवं च यथावृत्तं मम नारायणस्य च ॥ १२.२११.१३ ॥
వారి మాటలు విని, మహాహరికి నమస్కరించి, జరిగినదంతా — నాకూ నారాయణునికీ జరిగినది — నేను చెప్పాను.
12.211.14
शृणुध्वं मुनिशार्दूला हृत्वा सोममहं पुरा ।
आकाशे पतमानस्तु वाक्यं तत्र शृणोमि वै ॥ १२.२११.१४ ॥
ముని-శార్దూలులారా, వినండి. పూర్వం సోమాన్ని అపహరించి ఆకాశంలో ఎగురుతున్నప్పుడు అక్కడ ఒక మాటను నేను విన్నాను.
12.211.15
साधुसाधु महाबाहो प्रीतोस्मि तव दर्शनात् ।
वृणीष्व वचनं मत्तः पक्षीन्द्र गरुडाधुना ॥ १२.२११.१५ ॥
బాగు, బాగు, మహాబాహూ! నిన్ను చూసి సంతోషించాను. పక్షీంద్రా గరుడా, ఇప్పుడు నా నుండి ఒక వరాన్ని కోరుకో.
12.211.16
त्वामहं भक्तितत्वज्ञो ब्रवै वचनमुत्तमम् ।
इत्याह स्म ध्रुवं तत्र मामाह भगवान्पुनः ॥ १२.२११.१६ ॥
"భక్తి తత్త్వం తెలిసినవాడనైన నేను నీతో ఉత్తమ మాటను చెబుతాను" అని అక్కడ నిశ్చయంగా అతడు అన్నాడు; తరువాత భగవానుడు నాతో అన్నాడు.
12.211.17
ऋषिरस्मि महावीर्य न मां जानाति वा मयि ।
असूयति च मां मूढ तच्छ्रुत्वा गर्वमास्थितः ॥ १२.२११.१७ ॥
మహావీర్యుడా, నేను ఋషిని. నీవు నన్ను తెలుసుకోవు, లేదా నాపై అసూయపడుతున్నావు. మూఢుడా, అది విని నీవు గర్వంలో నిలిచావు.
12.211.18
अहं देवनिकायानां मध्ये वचनमब्रवम् ।
ऋषे पूर्वं वरं मत्तस्त्वं वृणीष्व ततो ह्यहम्।
वृणे त्वत्तो वरं पश्चादित्येवं मुनिसत्तमाः ॥ १२.२११.१८ ॥
దేవగణాల మధ్యలో నేను ఇలా అన్నాను: "ఋషీ, ముందుగా నీవు నా నుండి వరం కోరు; తరువాత నేను నీ నుండి వరం కోరుతాను." ఇలాగే, ముని-సత్తములారా.
12.211.19
तस्मात्त्वां भगवान्देवः श्रीमाञ्श्रीवत्सलक्षणः ।
अद्य पश्यति पक्षीन्द्र वाहनं भव मे सदा।
वृणेऽहं वरमेतद्धि त्वत्तोऽद्य पतगेश्वर ॥ १२.२११.१९ ॥
అందువల్ల శ్రీవత్స లక్షణం కలిగిన శ్రీమంతుడైన భగవానుడు దేవుడు ఈరోజు మిమ్మల్ని చూస్తున్నాడు. పక్షీంద్రా, ఎల్లప్పుడూ నాకు వాహనంగా ఉండండి. పతగేశ్వరా, ఈరోజు మీ నుండి ఈ వరాన్నే నేను కోరుతున్నాను.
12.211.20
तथेति तं वीक्ष्य मातामनहंकारमास्थितम् ।
जेतुकामो ह्यहं विष्णुं मायया मायिनं हरिम् ॥ १२.२११.२० ॥
"సరే" అని అతడిని చూసి, అహంకారంలో నిలిచి, మాయతో మాయావియైన హరి విష్ణువును జయించాలని నేను కోరాను.
12.211.21
त्वत्तो ह्यहं वृणे त्वद्य वरं ऋषिवरोत्तम ।
तवोपरिष्टात्स्थास्यामि वरमेतत्प्रयच्छ मे ॥ १२.२११.२१ ॥
మీ నుండి నేను ఈరోజు ఈ వరాన్ని కోరుతున్నాను. ఋషులలో ఉత్తముడా, నేను మీ పైన నిలిచి ఉంటాను. నాకు ఈ వరాన్ని ప్రసాదించండి.
12.211.22
तथेति च हसन्प्राह हरिर्नारायणः प्रभुः ।
ध्वजं च मे भव सदा त्वमेव विहगेश्वर।
उपरिष्टात्स्थितिस्तेऽस्तु मम पक्षीन्द्र सर्वदा ॥ १२.२११.२२ ॥
"సరే" అని నవ్వుతూ ప్రభువైన హరి నారాయణుడు అన్నాడు: పక్షీశ్వరా, నీవే ఎల్లప్పుడూ నా ధ్వజంగా ఉండు. పక్షీంద్రా, నీ స్థితి నా పైన ఎప్పుడూ ఉండు గాక.
12.211.23
इत्युक्त्वा भगवान्देवः शङ्खचक्रगदाधरः ।
सहस्रचरणः श्रीमान्सहस्रादित्यसन्निभः ॥ १२.२११.२३ ॥
ఇలా చెప్పి, శంఖ చక్ర గద ధరించిన భగవానుడు దేవుడు, వేయి పాదాలు కలవాడు, శ్రీమంతుడు, వేయి సూర్యులతో సమానుడు.
12.211.24
सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्रनयनो महान् ।
सहस्रमकुटोऽचिन्त्यः सहस्रवदनो विभुः ॥ १२.२११.२४ ॥
వేయి శిరస్సులు గల పురుషుడు, వేయి నేత్రాలు గల మహానుభావుడు, వేయి కిరీటాలు కలవాడు, అచింత్యుడు, వేయి ముఖాలు కలవాడు, సర్వవ్యాపి.
12.211.25
विद्युन्मालानिभैर्दिव्यैर्नानाभरणराजिभिः ।
क्वचित्संदृश्यमानस्तु चतुर्बाहुः क्वचिद्वरिः ॥ १२.२११.२५ ॥
కొన్నిసార్లు మెరుపు మాలల వంటి దివ్య, అనేక ఆభరణ వరుసలతో ఆయన కనిపించాడు; కొన్నిసార్లు నాలుగు చేతులతో, కొన్నిసార్లు వరదాతగా.
12.211.26
क्वचिज्ज्योतिर्मयोचिन्त्यः क्वचित्स्कन्धे समाहितः ।
एवं मम जयन्देवस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२११.२६ ॥
కొన్నిసార్లు ఆయన జ్యోతిర్మయుడు, అచింత్యుడుగా; కొన్నిసార్లు నా భుజంపై స్థితుడై ఉండేవాడు. ఈ విధంగా నా విజయదాత దేవుడు అక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు.
12.211.27
ततोऽहं विस्मयापन्नः कृत्वा कार्यमनुत्तमम् ।
अस्याविमुच्य जननीं मया सह मुनीश्वराः ॥ १२.२११.२७ ॥
అప్పుడు నేను ఆశ్చర్యంతో నిండి, అత్యుత్తమమైన కార్యాన్ని నెరవేర్చి, ఆయన తల్లిని విడిపించకుండా, ఓ మునీశ్వరులారా, నాతో కలిసి (అక్కడి నుండి బయలుదేరాను).
12.211.28
अचिन्त्योऽयमहं भूयः कोऽसौ मामब्रवीत्पुरा ।
कीदृग्विधः स भगवानिति मत्वा तमास्थितः ॥ १२.२११.२८ ॥
ఈ అచింత్యుడు మళ్ళీ — 'పూర్వం నాతో మాట్లాడినవాడు ఎవడు? ఆ భగవంతుడు ఎటువంటివాడు?' అని తలచి, నేను ఆయనను ఆశ్రయించాను.
12.211.29
अनन्तरं देवदेवं स्कन्धे मम समाश्रितम् ।
अद्राक्षं पुण्डरीकाक्षं वहमानोऽहमद्भुतम् ॥ १२.२११.२९ ॥
తరువాత నా భుజంపై ఆశ్రయించిన దేవదేవుడు, పుండరీకాక్షుడిని నేను చూశాను; ఆ అద్భుతాన్ని మోస్తూ నేను ఉన్నాను.
12.211.30
अवशस्तस्य भावेन यत्र यत्र स चेच्छति ।
विस्मयापन्नहृदयो ह्यहं किमिति चिन्तयन्।
अन्तर्जलमहं सर्वं वहमानोऽगमं पुनः ॥ १२.२११.३० ॥
ఆయన స్వభావానికి వశుడై, ఆయన ఎక్కడికి కోరితే అక్కడికి, ఆశ్చర్యంతో నిండిన హృదయంతో — 'ఇది ఏమిటి?' అని ఆలోచిస్తూ — అన్నిటినీ మోస్తూ నేను మళ్ళీ నీటిలోకి వెళ్ళాను.
12.211.31
सेन्द्रैर्देवैर्महाभागैर्ब्रह्माद्यैः कल्पजीविभिः ।
स्तूयमानो ह्यहमपि तैस्तैरभ्यर्चितः पृथक् ॥ १२.२११.३१ ॥
ఇంద్రునితో కూడిన దేవతలచేత, కల్పకాలం జీవించే బ్రహ్మాది మహాభాగులచేత స్తుతింపబడుతూ, వారిలో ప్రతి ఒక్కరిచేత వేరువేరుగా పూజింపబడిన నేనూ.
12.211.32
क्षीरोदस्योत्तरे कूले दिव्ये मणिमये शुभे ।
वैकर्णनाम सदनं हरेस्तस्य महात्मनः ॥ १२.२११.३२ ॥
క్షీరసాగరపు ఉత్తర తీరంలో, దివ్యమైన, మణిమయమైన, శుభకరమైన వైకర్ణమనే పేరుగల ఆ మహాత్ముడైన హరి నివాసం.
12.211.33
दिव्यं तेजोमयं श्रीमदचिन्त्यममरैरपि ।
तेजोनिलमयैः स्तम्भैर्नानासंस्थानसंस्थितैः ॥ १२.२११.३३ ॥
దివ్యమైన, తేజోమయమైన, శ్రీమంతమైన, దేవతలకూ అచింత్యమైన, తేజస్సు మరియు వాయువుతో నిర్మితమైన స్తంభాలతో, వివిధ రీతులలో నిలిచిన.
12.211.34
विभूषितं हिरण्येन भास्वरेण समन्ततः ।
दिव्यं ज्योतिः समायुक्तं गीतवादित्रशोभितम् ॥ १२.२११.३४ ॥
అన్ని వైపులా ప్రకాశించే బంగారంతో అలంకరించబడిన, దివ్యమైన కాంతితో కూడిన, గానవాద్యాలతో శోభిల్లే.
12.211.35
शृणोमि शब्दं तत्राहं न पश्यामि शरीरिणम् ।
न च स्थलं न चान्यच्च पादयोस्तं समन्ततः।
वेपमानो ह्यहं तत्र विष्ठितोऽहं कृताञ्जलिः ॥ १२.२११.३५ ॥
అక్కడ నేను ధ్వనిని వింటాను, కాని దేహధారి ఎవరినీ చూడను; స్థలమూ, కాళ్ల కింద మరేదీ కనబడదు. వణకుతూ నేను అక్కడ చేతులు జోడించి నిలిచి ఉన్నాను.
12.211.36
ततो ब्रह्मादयो देवा लोकपालास्तथैव च ।
सनन्दनाद्या मुनयस्तथाऽन्ये परजीविनः ॥ १२.२११.३६ ॥
అప్పుడు బ్రహ్మాది దేవతలు, లోకపాలురు, అలాగే సనందనాదులైన మునులు, ఇతర పరజీవులు కూడా వచ్చారు.
12.211.37
प्राप्तास्तत्र सभाद्वारि देवगन्धर्वसत्तमाः ।
ब्रह्माणं परतः कृत्वा कृताञ्जलिपुटास्तदा ॥ १२.२११.३७ ॥
అక్కడ సభా ద్వారం వద్ద దేవగంధర్వులలో శ్రేష్ఠులు వచ్చారు; బ్రహ్మను ముందుంచుకొని, అప్పుడు చేతులు జోడించి.
12.211.38
ततस्तदन्तरे तस्मिन्क्षीरोदार्णवशीकरैः ।
बोध्यमानो महाविष्णुराविर्भूत इवाबभौ ॥ १२.२११.३८ ॥
అప్పుడు ఆ మధ్యలో, క్షీరసాగర తుంపరలతో మేల్కొల్పబడిన మహావిష్ణువు ఆవిర్భవించినట్లు ప్రకాశించాడు.
12.211.39
फणासहस्रमालाढ्यं शेषमव्यक्तसंस्थितम् ।
पश्याम्यहं मुदाऽऽकाशे यस्योपरि जनार्दनम् ॥ १२.२११.३९ ॥
వేయి పడగల మాలతో అలంకృతమైన, అవ్యక్తంలో నిలిచి ఉన్న శేషుని నేను ఆనందంగా ఆకాశంలో చూస్తున్నాను; అతని పైన జనార్దనుడు ఉన్నాడు.
12.211.40
दीर्घवृत्तैः समैः पीनैः केयूरवलयोज्ज्वलैः ।
चर्तुभिर्बाहुभिर्युक्तं… ॥ १२.२११.४० ॥
పొడవైన, గుండ్రని, సమానమైన, బలిష్టమైన, భుజకీర్తులు మరియు కంకణాలతో ప్రకాశించే నాలుగు భుజాలతో కూడిన…
12.211.41
पिताम्बरेण संवीतं कौस्तुभेन विराजितम् ।
वक्षस्थलेन संयुक्तं पद्मयाऽधिष्ठितेन च ॥ १२.२११.४१ ॥
పసుపు వస్త్రంతో కప్పబడి, కౌస్తుభంతో ప్రకాశించి, వక్షస్థలంతో కూడి, పద్మ (లక్ష్మి) అధిష్ఠించిన వాడుగా.
12.211.42
ईषदुन्मीलिताक्षं तं सर्वकारणकारणम् ।
क्षीरोदस्योपरि बभौ नीलाभ्रं परमं यथा ॥ १२.२११.४२ ॥
కొద్దిగా తెరిచిన కన్నులతో, సర్వ కారణాలకు కారణుడైన ఆయన, క్షీరసాగరం పైన శ్రేష్ఠమైన నీల మేఘంలా ప్రకాశించాడు.
12.211.43
न कश्चिद्वदते कश्चिन्न व्याहरति कश्चन ।
ब्रह्मादिस्तम्बपर्यन्तं माशब्दमिति रोषितम्।
भ्रुकुटीकुटिलाक्षास्ते नानाभूतगणाः स्थिताः ॥ १२.२११.४३ ॥
ఎవరూ ఏమీ మాట్లాడలేదు, ఎవరూ ఏమీ పలకలేదు. బ్రహ్మ నుండి గడ్డిపోచ వరకు 'మా' అనే మాటతో కోపించి, కనుబొమలు ముడిపడి, కళ్ళు వంకరగా ఉన్న నానా భూతగణాలు నిలబడి ఉన్నాయి.
12.211.44
कृत्वा च प्रस्थितं तत्र जगतां हितकाम्यया ।
गच्छध्वमिति मामुक्त्वा गरुडेत्याह मां ततः ॥ १२.२११.४४ ॥
అక్కడ లోకాల హితాన్ని కోరి బయలుదేరి, 'వెళ్ళు' అని నాతో చెప్పి, అప్పుడు 'గరుడా' అని నన్ను పిలిచాడు.
12.211.45
ततोऽहं प्रणिपत्याग्रे कृताञ्जलिरवस्थितः ।
आगच्छेति च मामुक्त्वा पूर्वोत्तरपथं गतः ॥ १२.२११.४५ ॥
అప్పుడు నేను ఆయన ముందు నమస్కరించి, అంజలి ఘటించి నిలబడ్డాను. 'రా' అని నాతో చెప్పి ఆయన ఈశాన్య మార్గంలో వెళ్ళాడు.
12.211.46
अतीव मृदुभावेन गच्छन्निव स दृश्यते ।
अयुतं नियुतं चाहं प्रयुतं चार्बुदं तथा।
पतमानोऽहमनिशं योजनानि ततस्ततः ॥ १२.२११.४६ ॥
అత్యంత మృదువైన భావంతో నడుస్తున్నట్లు ఆయన కనిపించాడు. నేను అయుతం, నియుతం, ప్రయుతం, అర్బుదం వంటి సంఖ్యల వరకు నిరంతరం పడుతూ యోజనాల తర్వాత యోజనాలు వెళ్ళాను.
12.211.47
ननु तत्वमहं भक्तो विष्ठितोस्मि प्रशास्तु नः ।
आगच्छ गरुडेत्येवं पुनराह स माधवः ॥ १२.२११.४७ ॥
'నిజంగా నేను నీ భక్తుడను, స్థిరంగా ఉన్నాను; మాకు ఆజ్ఞాపించు.' మళ్లీ 'రా, గరుడా' అని ఆ మాధవుడు అన్నాడు.
12.211.48
ततो भूयो ह्यहं पातं पतमानो विहायसम् ।
आजगाम ततो घोरं शतकोटिसमावृतम् ॥ १२.२११.४८ ॥
అప్పుడు మళ్లీ నేను ఆకాశంలో పడుతూ వచ్చాను. అప్పుడు భయంకరమైన, వందకోట్లచే చుట్టబడిన ప్రదేశానికి చేరాను.
12.211.49
तामसानीव भूतानि पर्वताभानि तत्र ह ।
समानानीव पद्मानि ततोऽहं भीत आस्थितः ॥ १२.२११.४९ ॥
అక్కడ చీకటి జీవులు పర్వతాల వలె, పద్మాల వలె ఉన్నాయి; అప్పుడు నేను భయపడి నిలిచాను.
12.211.50
ततो मां किंकरो घोरः शतयोजनमायतम् ।
निगृह्य पाणिना तस्माच्चिक्षेप च स लोष्टवत् ॥ १२.२११.५० ॥
అప్పుడు ఒక భయంకర సేవకుడు నన్ను వంద యోజనాల పొడవుగల ఆ మార్గం నుండి చేతితో పట్టుకుని, మట్టి ముద్దలా విసిరివేశాడు.
12.211.51
तत्तमोऽहमतिक्रम्य ह्यापं चैव विहायसम् ।
हुङ्कारघोपं तत्राहमशनीपातसन्निभान्।
कर्णमूले ह्यशृण्वन्तस्ततो भूतैः समास्थितः ॥ १२.२११.५१ ॥
ఆ చీకటిని దాటి, నీటిని మరియు ఆకాశాన్ని కూడా దాటి, అక్కడ పిడుగుపాటులా హుంకార ధ్వనిని చెవి మూలలో విన్నాను; అప్పుడు జీవులు నన్ను చుట్టుముట్టాయి.
12.211.52
ततोऽहं देवदेवेश त्राहि मां पुष्करेक्षण ।
इत्यब्रवमहं तत्र ततो विष्णुरुवाच माम् ॥ १२.२११.५२ ॥
అప్పుడు నేను, 'దేవదేవా, పుష్కరాక్షా, నన్ను రక్షించు' అని అన్నాను; అప్పుడు అక్కడ విష్ణువు నాతో మాట్లాడాడు.
12.211.53
सुषिरस्य मुखे कश्चिन्मां चिक्षेप भयङ्करः ।
अतीतोऽहं क्षणादग्निमपश्यं वायुमण्डलम् ॥ १२.२११.५३ ॥
ఒక రంధ్రపు ముఖం వద్ద ఎవరో భయంకరుడు నన్ను విసిరాడు; క్షణంలో నేను దాటి వెళ్లి అగ్నిని, వాయుమండలాన్ని చూశాను.
12.211.54
आकाशमिव संप्रेक्ष्य क्षेप्तुकाममुपागतः ।
तत्राहं दुःखितो भूतः क्रोशमानो ह्यवस्थितः ॥ १२.२११.५४ ॥
ఆకాశంలా చూసి, విసరాలనే కోరికతో అతడు సమీపించాడు; అక్కడ నేను దుఃఖితుడనై అరుస్తూ నిలిచాను.
12.211.55
क्षणान्तरेण घोरेण क्रुद्धो हि परमात्मना ।
स्वपक्षराजिना दृष्ट्वा मां चिक्षेप भयङ्करः ॥ १२.२११.५५ ॥
క్షణకాలం తర్వాత భయంకరుడు, ఎంతో కోపోద్రిక్తుడు అయిన అతడు నన్ను చూసి, తన రెక్కల కాంతితో భయంకరంగా నామీద విసిరాడు.
12.211.56
…गरुडकुलं सहस्रादित्यसन्निभम् ।
मां दृष्ट्वाऽप्यथ संस्थेऽथ ह्यल्पकालोऽतिदुर्बलः ॥ १२.२११.५६ ॥
…వేయి సూర్యుల వంటి గరుడకులం నన్ను చూసినప్పటికీ అక్కడే నిలిచింది; అల్పకాలమే అది అత్యంత బలహీనంగా ఉంది.
12.211.57
अहो विहङ्गमः प्राप्त इति विस्मयमानसाः ।
मां दृष्ट्वोचुरहं तत्र पश्यामि गरुडध्वजम् ॥ १२.२११.५७ ॥
"అరే! ఒక పక్షి వచ్చింది!" అని ఆశ్చర్యపడిన మనసులతో వారు నన్ను చూసి అన్నారు; అక్కడ గరుడధ్వజాన్ని నేను చూస్తున్నాను.
12.211.58
सहस्रयोजनायामं सहस्रादित्यवर्चसम् ।
सहस्रगरुडारूढं गरुडास्ते महाबलाः ॥ १२.२११.५८ ॥
వెయ్యి యోజనాల విస్తీర్ణం, వేయి సూర్యుల తేజస్సు, వేయి గరుడులు ఎక్కినది — వారు మహాబలులైన గరుడులు.
12.211.59
अत्याश्चर्यमिमं देव वपुषाऽस्मत्कुलोद्भवः ।
स्वल्पप्राणः स्वल्पकायः कोसौ पक्षी इहागतः ॥ १२.२११.५९ ॥
"ఓ దేవా! ఇది అత్యంత ఆశ్చర్యకరం — మన కులంలో పుట్టి కూడా అల్ప ప్రాణం, చిన్న శరీరం గల ఈ పక్షి ఇక్కడికి ఎవరు వచ్చారు?"
12.211.60
तच्छ्रुत्वाऽहं नष्टगर्वो भीतो लज्जासमन्वितः ।
स्वयं बुद्ध्श्च संविग्नस्ततो ह्यशृणवं पुनः ॥ १२.२११.६० ॥
అది విని నా గర్వం నశించింది; నేను భయపడి, సిగ్గుతో నిండిపోయాను. నా స్వబుద్ధిచేతనే కలత చెంది, అప్పుడు నేను మళ్లీ విన్నాను.
12.211.61
आगच्छ गरुडेत्येव ततोऽहं यानमास्थितः ।
परार्ध्यं च ततो गत्वा योजनानां शतं पुनः।
तत्रापश्यमहं यो वै ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ॥ १२.२११.६१ ॥
'రా, గరుడా!' అని అలా పలికి, అప్పుడు నేను వాహనమెక్కాను. తరువాత పరార్ధ్యం, నూరు యోజనాలు వెళ్ళి, అక్కడ పరమేష్ఠి అయిన బ్రహ్మను నేను చూశాను.
12.211.62
तत्रापि चापरं तत्र शतकोटिपितामहान् ।
पुनरेहीत्युवाचोच्चैर्भगवान्मधुसूदनः ॥ १२.२११.६२ ॥
అక్కడ కూడా, అక్కడే మరొకచోట నూరు కోట్ల పితామహులను చూశాను. అప్పుడు భగవానుడైన మధుసూదనుడు గట్టిగా, 'రా' అన్నాడు.
12.211.63
महाकुलं ततोऽपश्यं प्रमाणानि तमव्ययम् ।
कपित्थफलसंकाशमन्धकारैः समाश्रितम् ॥ १२.२११.६३ ॥
తరువాత నేను ఒక మహాకులాన్ని చూశాను — నాశనం లేనిది, ప్రమాణాలతో కూడినది, వెలగపండును పోలినది, చీకట్లతో ఆవరించబడినది.
12.211.64
तत्र स्थितो हरिः श्रीमानण्डमेकं बिभेद ह ।
महद्भूतं हि मां गृह्य दत्त्वा वै प्राक्षिपत्पुनः ॥ १२.२११.६४ ॥
అక్కడ నిలిచిన శ్రీమాన్ హరి ఒక అండాన్ని చీల్చాడు. నన్ను, మహాభూతమైన నన్ను పట్టుకొని, ఇచ్చి, మళ్లీ విసిరివేశాడు.
12.211.65
तन्सध्ये सागरान्सप्त ब्रह्माणं च तथा सुरान् ।
पश्याम्यहं यथायोगं मातरं स्वकुलं तथा ॥ १२.२११.६५ ॥
దాని మధ్యలో ఏడు సముద్రాలను, బ్రహ్మను, అలాగే దేవతలను నేను తగినట్లుగా చూస్తున్నాను — తల్లిని, నా స్వంత కులాన్ని కూడా.
12.211.66
एवं मयाऽनुभूतं हि तत्वान्वेषणकाङ्क्षिणा ।
शिबिकासदृशं मां वै पश्यध्वं मुनिसत्तमाः ॥ १२.२११.६६ ॥
ఈ విధంగా తత్త్వాన్ని అన్వేషించాలనే కోరికతో నేను అనుభవించాను. మునులలో శ్రేష్ఠులారా, పల్లకిలా ఉన్న నన్ను చూడండి.
12.211.67
इत्येवमब्रवं विप्रान्भीष्म यन्मे पुराऽभवत् ।
तत्ते सर्वं यथान्यायमुक्तवानस्मि सत्तम ॥ १२.२११.६७ ॥
ఈ విధంగా నేను బ్రాహ్మణులకు చెప్పాను, భీష్మా, పూర్వం నాకు జరిగినది. ఓ సత్తమా, అదంతా న్యాయంగా నీకు చెప్పాను.
12.211.68
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति ज्ञानं दृष्ट्वा परं हरिम् ।
नान्यथा शक्यरूपोसौ ज्ञानगम्यः परः पुमान् ॥ १२.२११.६८ ॥
యోగులు ఆయనను చూస్తారు, జ్ఞానం ద్వారా పరమ హరిని చూసి. లేకపోతే ఆ రూపం పొందలేము; జ్ఞానం ద్వారా తెలుసుకోదగిన ఆ పరమ పురుషుడు అతడు.
12.211.69
अनन्यया च भक्त्या च प्राप्तुं शक्यो महाहरिः ॥ १२.२११.६९ ॥
అనన్య భక్తి ద్వారా మహాహరిని పొందడం సాధ్యమే.
12.211.70
इत्येवमुक्त्वा भगवान्सुपर्णः पक्षिराट् प्रभुः ।
आमन्त्र्य जननीं मे वै तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२११.७० ॥
ఇలా చెప్పి, భగవంతుడు సుపర్ణుడు, పక్షిరాజు ప్రభువు, నా తల్లికి వీడ్కోలు చెప్పి అక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు.
12.211.71
तस्माद्राजेन्द्र सर्वात्मा वासुदेवः प्रधानकृत् ।
ज्ञानेन भक्त्या सुलभो नान्यथेति मतिर्मम ॥ १२.२११.७१ ॥
కాబట్టి, ఓ రాజేంద్రా, సర్వాత్మ అయిన వాసుదేవుడు, ప్రధానాన్ని సృష్టించినవాడు, జ్ఞానం మరియు భక్తి ద్వారా సులభంగా లభిస్తాడు; వేరే విధంగా కాదు — ఇది నా అభిప్రాయం.