ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.211
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.211.1
देवानुरमनुष्येषु ऋषिमुख्येषु वा पुनः ।
विष्णोस्तत्वं यथाख्यातं को विद्वाननुवेत्ति तत् ॥ १२.२११.१ ॥
ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ, ಮನುಷ್ಯೇತರರಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಪ್ರಮುಖ ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ತತ್ತ್ವ ಹೇಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಯಾವ ವಿದ್ವಾಂಸನು ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ?
12.211.2
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व न मे तृप्तिर्हि तत्वतः ।
वर्तते भरतश्रेष्ठ सर्वज्ञोऽसीति मे मतिः ॥ १२.२११.२ ॥
ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನನಗೆ ವಿವರಿಸು; ತತ್ತ್ವತಃ ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ನೀನು ಸರ್ವಜ್ಞನೆಂದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.
12.211.3
कारितोऽहं त्वया राजन्यदॄत्तं च पुरा मम ।
गरुडेन पुरा मह्यं संवादोऽभूभृतोत्तम् ॥ १२.२११.३ ॥
ರಾಜನೇ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೇರಿಸಿದ್ದೀಯ. ಹಿಂದೆ ಗರುಡನೊಂದಿಗೆ ನನಗೆ ನಡೆದ ಸತ್ಯ ಸಂವಾದವನ್ನು ಕೇಳು, ರಾಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ.
12.211.4
पुराहं तप आस्थाय वासुदेवपरायणः ।
ध्यायन्स्तुवन्नमस्यंश्च यजमानस्तमेवच।
गङ्गद्वीपे समासीनो दशवर्षाणि भारत ॥ १२.२११.४ ॥
ಹಿಂದೆ ನಾನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾ, ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ಶರಣಾಗಿ, ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ, ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾ, ಅವನನ್ನೇ ಯಜಿಸುತ್ತಾ, ಭಾರತ, ಗಂಗಾದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಇದ್ದೆ.
12.211.5
माता च मम ता देवी जननी लोकपावनी ।
समासीना समीपे मे रक्षणार्थं ममाच्युत ॥ १२.२११.५ ॥
ನನ್ನ ತಾಯಿ, ಆ ದೇವಿ, ಲೋಕಪಾವನೆಯಾದ ಜನನಿ, ಅಚ್ಯುತನೇ, ನನ್ನ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ನನ್ನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು.
12.211.6
तस्मिन्कालेऽद्भुतः श्रीमान्सर्ववेदमयः प्रभुः ।
सुपर्णः पततांश्रेष्ठो मेरुमन्दरसन्निभः।
आजगाम विशुद्धात्मा गङ्गां द्रष्टुं महायशाः ॥ १२.२११.६ ॥
ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತನೂ, ಶ್ರೀಮಂತನೂ, ಸರ್ವವೇದಮಯನೂ ಆದ ಪ್ರಭು, ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಸುಪರ್ಣ, ಮೇರು ಮಂದರದಂತಿದ್ದವನು, ವಿಶುದ್ಧಾತ್ಮನೂ, ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯೂ ಆದವನು ಗಂಗೆಯನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದನು.
12.211.7
तमागतं महात्मानं प्रत्युद्गम्याहमर्थितः ।
प्रणिपत्य यथान्यायं कृताज्जलिरवस्थितः ॥ १२.२११.७ ॥
ಬಂದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಎದುರುಗೊಂಡು ನಾನು ಕೋರಲ್ಪಟ್ಟೆನು; ಯಥಾನ್ಯಾಯವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಕೈಮುಗಿದು ನಿಂತೆನು.
12.211.8
सोऽपि देवो महाभागामभिनन्द्य च जाह्नवीम् ।
तथा च पूजितः श्रीमानुणेपाविशदासने ॥ १२.२११.८ ॥
ಆ ದೇವನೂ ಮಹಾಭಾಗ್ಯಳಾದ ಜಾಹ್ನವಿಯನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಆ ಶ್ರೀಮಂತನು ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತನು.
12.211.9
ततः कथान्तरे तं वै वचनं चेदमव्रवम् ।
वेदवेद महावीर्य वैनतेग महाबल ॥ १२.२११.९ ॥
ಆಗ ಮಾತುಕತೆಯ ನಡುವೆ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದೆನು: "ವೇದಗಳನ್ನು ಬಲ್ಲವನೇ, ಮಹಾಪರಾಕ್ರಮಿಯೇ, ವಿನತೆಯ ಮಗನೇ, ಮಹಾಬಲನೇ!"
12.211.10
नारायणं हृषीकेशं सहमानोऽनिशं हरिम् ।
जानासि तं यथा वक्तुं यादृग्भूतो जनार्दनः।
ममापि तस्य सद्भातं वक्तुमर्हसि सत्तम ॥ १२.२११.१० ॥
ನಾರಾಯಣ, ಹೃಷೀಕೇಶ, ಹರಿಯನ್ನು ನೀನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಹಿಸಿ ಅರಿತಿರುವೆ; ಅವನು ಹೇಗಿದ್ದಾನೆ, ಜನಾರ್ದನನು ಹೇಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳಲು ನೀನು ಅರ್ಹನು. ನನಗೂ ಅವನ ಸದ್ಭಾವವನ್ನು ಹೇಳುವುದು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯ, ಸತ್ತಮನೇ.
12.211.11
शृणु भीष्म यथान्यायं पुरा त्वमिह सत्तमाः ।
अनेके पुनयः सिद्धा मानसोत्तरवासिनः
पगच्छुर्मा महाप्राज्ञा वासुदेवपरायणाः ॥ १२.२११.११ ॥
ಭೀಷ್ಮನೇ, ಯಥಾನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಕೇಳು. ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲಿ ಮಾನಸೋತ್ತರ ಪರ್ವತವಾಸಿಗಳಾದ ಅನೇಕ ಋಷಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞರು ಹೋದರು.
12.211.12
पक्षीन्द्र वासुदेवस्य तत्वं वेत्सि परं पदम् ।
स्वसा सयो न तस्यास्ति सन्निकृष्टप्रियोपि च ॥ १२.२११.१२ ॥
ಪಕ್ಷೀಂದ್ರನೇ, ವಾಸುದೇವನ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಮತ್ತು ಪರಮ ಪದವನ್ನು ನೀನು ಬಲ್ಲೆ. ಅವನಿಗೆ ಸೋದರಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಒಡೆಯನೂ ಇಲ್ಲ, ಸಮೀಪದ ಪ್ರಿಯನೂ ಇಲ್ಲ.
12.211.13
तेषामहं वचः श्रुत्वा प्रणिपत्य महाहरिम् ।
अब्रवं च यथावृत्तं मम नारायणस्य च ॥ १२.२११.१३ ॥
ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮಹಾಹರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನನಗೂ ನಾರಾಯಣನಿಗೂ ನಡೆದ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಿದೆ.
12.211.14
शृणुध्वं मुनिशार्दूला हृत्वा सोममहं पुरा ।
आकाशे पतमानस्तु वाक्यं तत्र शृणोमि वै ॥ १२.२११.१४ ॥
ಮುನಿ-ಶಾರ್ದೂಲರೇ, ಕೇಳಿರಿ. ಹಿಂದೆ ಸೋಮವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಾಕ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿದೆ.
12.211.15
साधुसाधु महाबाहो प्रीतोस्मि तव दर्शनात् ।
वृणीष्व वचनं मत्तः पक्षीन्द्र गरुडाधुना ॥ १२.२११.१५ ॥
ಸಾಧು, ಸಾಧು, ಮಹಾಬಾಹುವೇ! ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಪಕ್ಷೀಂದ್ರ ಗರುಡನೇ, ಈಗ ನನ್ನಿಂದ ಒಂದು ವರವನ್ನು ಕೇಳಿಕೋ.
12.211.16
त्वामहं भक्तितत्वज्ञो ब्रवै वचनमुत्तमम् ।
इत्याह स्म ध्रुवं तत्र मामाह भगवान्पुनः ॥ १२.२११.१६ ॥
"ಭಕ್ತಿತತ್ತ್ವವನ್ನು ಬಲ್ಲ ನಾನು ನಿನಗೆ ಉತ್ತಮ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಅಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು; ಬಳಿಕ ಭಗವಂತನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು.
12.211.17
ऋषिरस्मि महावीर्य न मां जानाति वा मयि ।
असूयति च मां मूढ तच्छ्रुत्वा गर्वमास्थितः ॥ १२.२११.१७ ॥
ಮಹಾವೀರ್ಯನೇ, ನಾನು ಋಷಿ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಅಥವಾ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅಸೂಯೆ ಪಡುತ್ತೀಯ. ಮೂಢನೇ, ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ನೀನು ಗರ್ವದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೀಯ.
12.211.18
अहं देवनिकायानां मध्ये वचनमब्रवम् ।
ऋषे पूर्वं वरं मत्तस्त्वं वृणीष्व ततो ह्यहम्।
वृणे त्वत्तो वरं पश्चादित्येवं मुनिसत्तमाः ॥ १२.२११.१८ ॥
ದೇವಗಣಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಾನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದೆ: "ಋಷಿಯೇ, ಮೊದಲು ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ವರವನ್ನು ಕೇಳು; ನಂತರ ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ವರ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ." ಹೀಗೆಯೇ, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ.
12.211.19
तस्मात्त्वां भगवान्देवः श्रीमाञ्श्रीवत्सलक्षणः ।
अद्य पश्यति पक्षीन्द्र वाहनं भव मे सदा।
वृणेऽहं वरमेतद्धि त्वत्तोऽद्य पतगेश्वर ॥ १२.२११.१९ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಶ್ರೀವತ್ಸ ಲಕ್ಷಣವುಳ್ಳ ಶ್ರೀಮಂತನಾದ ಭಗವಾನ್ ದೇವನು ಇಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಪಕ್ಷೀಂದ್ರನೇ, ಸದಾ ನನ್ನ ವಾಹನವಾಗಿರು. ಪತಗೇಶ್ವರನೇ, ಇಂದು ನಿನ್ನಿಂದ ನಾನು ಈ ವರವನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
12.211.20
तथेति तं वीक्ष्य मातामनहंकारमास्थितम् ।
जेतुकामो ह्यहं विष्णुं मायया मायिनं हरिम् ॥ १२.२११.२० ॥
"ಸರಿ" ಎಂದು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ, ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮಾಯಾವಿಯಾದ ಹರಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ನಾನು ಬಯಸಿದೆ.
12.211.21
त्वत्तो ह्यहं वृणे त्वद्य वरं ऋषिवरोत्तम ।
तवोपरिष्टात्स्थास्यामि वरमेतत्प्रयच्छ मे ॥ १२.२११.२१ ॥
ನಿಮ್ಮಿಂದ ನಾನು ಇಂದು ಈ ವರವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವೆನು. ನನಗೆ ಈ ವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ.
12.211.22
तथेति च हसन्प्राह हरिर्नारायणः प्रभुः ।
ध्वजं च मे भव सदा त्वमेव विहगेश्वर।
उपरिष्टात्स्थितिस्तेऽस्तु मम पक्षीन्द्र सर्वदा ॥ १२.२११.२२ ॥
"ಸರಿ" ಎಂದು ನಗುತ್ತಾ ಪ್ರಭು ಹರಿ ನಾರಾಯಣ ಹೇಳಿದನು: ಪಕ್ಷಿಗಳ ಒಡೆಯನೇ, ನೀನೇ ಸದಾ ನನ್ನ ಧ್ವಜವಾಗಿರು. ಪಕ್ಷೀಂದ್ರನೇ, ನಿನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಸದಾ ನನ್ನ ಮೇಲಿರಲಿ.
12.211.23
इत्युक्त्वा भगवान्देवः शङ्खचक्रगदाधरः ।
सहस्रचरणः श्रीमान्सहस्रादित्यसन्निभः ॥ १२.२११.२३ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಶಂಖ ಚಕ್ರ ಗದೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಭಗವಾನ್ ದೇವನು, ಸಾವಿರ ಪಾದಗಳುಳ್ಳ ಶ್ರೀಮಂತನು, ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಹೊಳೆಯುವವನು.
12.211.24
सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्रनयनो महान् ।
सहस्रमकुटोऽचिन्त्यः सहस्रवदनो विभुः ॥ १२.२११.२४ ॥
ಸಾವಿರ ತಲೆಗಳ ಪುರುಷ, ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮಹಾನ್, ಸಾವಿರ ಕಿರೀಟಗಳುಳ್ಳವನು, ಅಚಿಂತ್ಯನು, ಸಾವಿರ ಮುಖಗಳುಳ್ಳವನು, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ.
12.211.25
विद्युन्मालानिभैर्दिव्यैर्नानाभरणराजिभिः ।
क्वचित्संदृश्यमानस्तु चतुर्बाहुः क्वचिद्वरिः ॥ १२.२११.२५ ॥
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಿಂಚಿನ ಮಾಲೆಗಳಂತಿದ್ದ, ನಾನಾ ಆಭರಣ ಸಾಲುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ದಿವ್ಯನಾಗಿ ಅವನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳ ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವರ ನೀಡುವವನಾಗಿ.
12.211.26
क्वचिज्ज्योतिर्मयोचिन्त्यः क्वचित्स्कन्धे समाहितः ।
एवं मम जयन्देवस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२११.२६ ॥
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜ್ಯೋತಿರ್ಮಯನೂ ಅಚಿಂತ್ಯನೂ ಆಗಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ನೆಲೆಸಿದವನಾಗಿ ಇದ್ದನು. ಹೀಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸುವ ದೇವನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು.
12.211.27
ततोऽहं विस्मयापन्नः कृत्वा कार्यमनुत्तमम् ।
अस्याविमुच्य जननीं मया सह मुनीश्वराः ॥ १२.२११.२७ ॥
ಆಗ ನಾನು ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಉತ್ತಮ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅವನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡದೆ, ಓ ಮುನೀಶ್ವರರೇ, ನನ್ನೊಂದಿಗೆ (ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆನು).
12.211.28
अचिन्त्योऽयमहं भूयः कोऽसौ मामब्रवीत्पुरा ।
कीदृग्विधः स भगवानिति मत्वा तमास्थितः ॥ १२.२११.२८ ॥
ಈ ಅಚಿಂತ್ಯನು ಮತ್ತೆ — 'ಹಿಂದೆ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದವನು ಯಾರು? ಆ ಭಗವಂತ ಯಾವ ರೀತಿಯವನು?' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ನಾನು ಅವನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದೆ.
12.211.29
अनन्तरं देवदेवं स्कन्धे मम समाश्रितम् ।
अद्राक्षं पुण्डरीकाक्षं वहमानोऽहमद्भुतम् ॥ १२.२११.२९ ॥
ನಂತರ ನನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ನೆಲೆಸಿದ ದೇವದೇವನಾದ ಕಮಲನಯನನನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆನು; ಆ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಹೊತ್ತವನಾಗಿ ನಾನಿದ್ದೆ.
12.211.30
अवशस्तस्य भावेन यत्र यत्र स चेच्छति ।
विस्मयापन्नहृदयो ह्यहं किमिति चिन्तयन्।
अन्तर्जलमहं सर्वं वहमानोऽगमं पुनः ॥ १२.२११.३० ॥
ಅವನ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ವಶನಾಗಿ, ಅವನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾನೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ, ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹೃದಯದಿಂದ — 'ಇದೇನು?' ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ — ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೊತ್ತು ನಾನು ಮತ್ತೆ ನೀರಿನೊಳಗೆ ಹೋದೆನು.
12.211.31
सेन्द्रैर्देवैर्महाभागैर्ब्रह्माद्यैः कल्पजीविभिः ।
स्तूयमानो ह्यहमपि तैस्तैरभ्यर्चितः पृथक् ॥ १२.२११.३१ ॥
ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಇರುವ ದೇವತೆಗಳಿಂದ, ಕಲ್ಪಕಾಲ ಬದುಕುವ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಮಹಾಭಾಗರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಅವರೆಲ್ಲರಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪೂಜಿತನಾದ ನಾನೂ.
12.211.32
क्षीरोदस्योत्तरे कूले दिव्ये मणिमये शुभे ।
वैकर्णनाम सदनं हरेस्तस्य महात्मनः ॥ १२.२११.३२ ॥
ಕ್ಷೀರಸಾಗರದ ಉತ್ತರ ತೀರದಲ್ಲಿ, ದಿವ್ಯವೂ ಮಣಿಮಯವೂ ಶುಭವೂ ಆದ ವೈಕರ್ಣ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ, ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಹರಿಯ ನಿವಾಸ.
12.211.33
दिव्यं तेजोमयं श्रीमदचिन्त्यममरैरपि ।
तेजोनिलमयैः स्तम्भैर्नानासंस्थानसंस्थितैः ॥ १२.२११.३३ ॥
ದಿವ್ಯವೂ ತೇಜೋಮಯವೂ ಶ್ರೀಮಂತವೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಚಿಂತ್ಯವೂ ಆದ, ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ವಾಯುವಿನಿಂದ ರಚಿತ ಕಂಬಗಳಿಂದ ಕೂಡಿ ನಾನಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ.
12.211.34
विभूषितं हिरण्येन भास्वरेण समन्ततः ।
दिव्यं ज्योतिः समायुक्तं गीतवादित्रशोभितम् ॥ १२.२११.३४ ॥
ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೊಳೆಯುವ ಚಿನ್ನದಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ, ದಿವ್ಯ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಗೀತ ಮತ್ತು ವಾದ್ಯಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುವ.
12.211.35
शृणोमि शब्दं तत्राहं न पश्यामि शरीरिणम् ।
न च स्थलं न चान्यच्च पादयोस्तं समन्ततः।
वेपमानो ह्यहं तत्र विष्ठितोऽहं कृताञ्जलिः ॥ १२.२११.३५ ॥
ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ, ಆದರೆ ದೇಹಧಾರಿಯನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಸ್ಥಳವೂ ಇಲ್ಲ, ಕಾಲಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೇನೂ ಇಲ್ಲ. ನಡುಗುತ್ತಾ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಕೈಮುಗಿದು ನಿಂತಿದ್ದೆ.
12.211.36
ततो ब्रह्मादयो देवा लोकपालास्तथैव च ।
सनन्दनाद्या मुनयस्तथाऽन्ये परजीविनः ॥ १२.२११.३६ ॥
ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳು, ಲೋಕಪಾಲಕರು, ಹಾಗೆಯೇ ಸನಂದನಾದಿ ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಪರಜೀವಿಗಳೂ (ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು).
12.211.37
प्राप्तास्तत्र सभाद्वारि देवगन्धर्वसत्तमाः ।
ब्रह्माणं परतः कृत्वा कृताञ्जलिपुटास्तदा ॥ १२.२११.३७ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಸಭೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ದೇವಗಂಧರ್ವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಬಂದರು; ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಆಗ ಕೈಮುಗಿದು.
12.211.38
ततस्तदन्तरे तस्मिन्क्षीरोदार्णवशीकरैः ।
बोध्यमानो महाविष्णुराविर्भूत इवाबभौ ॥ १२.२११.३८ ॥
ಆಗ ಆ ನಡುವೆ, ಕ್ಷೀರಸಾಗರದ ತುಂತುರುಗಳಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಾವಿಷ್ಣು ಪ್ರಕಟಗೊಂಡವನಂತೆ ಹೊಳೆದನು.
12.211.39
फणासहस्रमालाढ्यं शेषमव्यक्तसंस्थितम् ।
पश्याम्यहं मुदाऽऽकाशे यस्योपरि जनार्दनम् ॥ १२.२११.३९ ॥
ಸಾವಿರ ಹೆಡೆಗಳ ಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾದ, ಅವ್ಯಕ್ತದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಶೇಷನನ್ನು ನಾನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಅವನ ಮೇಲೆ ಜನಾರ್ದನನಿದ್ದಾನೆ.
12.211.40
दीर्घवृत्तैः समैः पीनैः केयूरवलयोज्ज्वलैः ।
चर्तुभिर्बाहुभिर्युक्तं… ॥ १२.२११.४० ॥
ಉದ್ದ, ಸುತ್ತಗಿನ, ಸಮವಾದ, ದಪ್ಪವಾದ, ತೋಳುಬಂದಿ ಮತ್ತು ಕಂಕಣಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ ನಾಲ್ಕು ತೋಳುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ…
12.211.41
पिताम्बरेण संवीतं कौस्तुभेन विराजितम् ।
वक्षस्थलेन संयुक्तं पद्मयाऽधिष्ठितेन च ॥ १२.२११.४१ ॥
ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಹೊದ್ದು, ಕೌಸ್ತುಭದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತ, ಎದೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿ, ಪದ್ಮಾ (ಲಕ್ಷ್ಮಿ) ನೆಲೆಸಿದವನಾಗಿ.
12.211.42
ईषदुन्मीलिताक्षं तं सर्वकारणकारणम् ।
क्षीरोदस्योपरि बभौ नीलाभ्रं परमं यथा ॥ १२.२११.४२ ॥
ಸ್ವಲ್ಪ ತೆರೆದ ಕಣ್ಣುಗಳ, ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ ಕಾರಣನಾದ ಅವನು, ಕ್ಷೀರಸಾಗರದ ಮೇಲೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನೀಲಮೇಘದಂತೆ ಹೊಳೆದನು.
12.211.43
न कश्चिद्वदते कश्चिन्न व्याहरति कश्चन ।
ब्रह्मादिस्तम्बपर्यन्तं माशब्दमिति रोषितम्।
भ्रुकुटीकुटिलाक्षास्ते नानाभूतगणाः स्थिताः ॥ १२.२११.४३ ॥
ಯಾರೂ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಏನನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಹುಲ್ಲುಗಡ್ಡೆಯವರೆಗೆ 'ಮಾ' ಎಂಬ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಕೋಪಗೊಂಡು, ಹುಬ್ಬು ಗಂಟಿಕ್ಕಿ, ಕಣ್ಣು ಓರೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ನಾನಾ ಭೂತಗಣಗಳು.
12.211.44
कृत्वा च प्रस्थितं तत्र जगतां हितकाम्यया ।
गच्छध्वमिति मामुक्त्वा गरुडेत्याह मां ततः ॥ १२.२११.४४ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ಹೊರಟು, 'ಹೋಗು' ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳಿ, ಆಮೇಲೆ 'ಗರುಡ' ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದನು.
12.211.45
ततोऽहं प्रणिपत्याग्रे कृताञ्जलिरवस्थितः ।
आगच्छेति च मामुक्त्वा पूर्वोत्तरपथं गतः ॥ १२.२११.४५ ॥
ಆಗ ನಾನು ಅವನ ಮುಂದೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಿಂತೆನು. 'ಬಾ' ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳಿ ಅವನು ಈಶಾನ್ಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋದನು.
12.211.46
अतीव मृदुभावेन गच्छन्निव स दृश्यते ।
अयुतं नियुतं चाहं प्रयुतं चार्बुदं तथा।
पतमानोऽहमनिशं योजनानि ततस्ततः ॥ १२.२११.४६ ॥
ಅತ್ಯಂತ ಮೃದು ಭಾವದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಂತೆ ಅವನು ಕಾಣಿಸಿದನು. ನಾನು ಅಯುತ, ನಿಯುತ, ಪ್ರಯುತ, ಅರ್ಬುದ ಸಂಖ್ಯೆಗಳವರೆಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾ ರಾತ್ರಿ ಹಗಲು ಯೋಜನಗಳನ್ನು ದಾಟಿದೆನು.
12.211.47
ननु तत्वमहं भक्तो विष्ठितोस्मि प्रशास्तु नः ।
आगच्छ गरुडेत्येवं पुनराह स माधवः ॥ १२.२११.४७ ॥
'ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಾನು ನಿನ್ನ ಭಕ್ತನು, ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಮಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸು.' ಆಮೇಲೆ 'ಬಾ, ಗರುಡ' ಎಂದು ಆ ಮಾಧವ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದನು.
12.211.48
ततो भूयो ह्यहं पातं पतमानो विहायसम् ।
आजगाम ततो घोरं शतकोटिसमावृतम् ॥ १२.२११.४८ ॥
ಆಗ ಮತ್ತೆ ನಾನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಾ ಬಂದೆನು. ಆಗ ಭಯಂಕರವಾದ, ನೂರು ಕೋಟಿಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದೆನು.
12.211.49
तामसानीव भूतानि पर्वताभानि तत्र ह ।
समानानीव पद्मानि ततोऽहं भीत आस्थितः ॥ १२.२११.४९ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆಯ ಜೀವಿಗಳು ಪರ್ವತಗಳಂತೆಯೂ ಕಮಲಗಳಂತೆಯೂ ಇದ್ದವು; ಆಗ ನಾನು ಭಯಗೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದೆ.
12.211.50
ततो मां किंकरो घोरः शतयोजनमायतम् ।
निगृह्य पाणिना तस्माच्चिक्षेप च स लोष्टवत् ॥ १२.२११.५० ॥
ಆಗ ಒಬ್ಬ ಭಯಂಕರ ಸೇವಕ ನನ್ನನ್ನು ನೂರು ಯೋಜನ ಉದ್ದದ ಆ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಮಣ್ಣಿನ ಉಂಡೆಯಂತೆ ಎಸೆದನು.
12.211.51
तत्तमोऽहमतिक्रम्य ह्यापं चैव विहायसम् ।
हुङ्कारघोपं तत्राहमशनीपातसन्निभान्।
कर्णमूले ह्यशृण्वन्तस्ततो भूतैः समास्थितः ॥ १२.२११.५१ ॥
ಆ ಕತ್ತಲನ್ನು ದಾಟಿ, ನೀರು ಮತ್ತು ಆಕಾಶವನ್ನೂ ದಾಟಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸಿಡಿಲು ಬಡಿದಂತೆ ಹುಂಕಾರದ ಘೋಷವನ್ನು ಕಿವಿಯ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದೆ; ಆಗ ಜೀವಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದವು.
12.211.52
ततोऽहं देवदेवेश त्राहि मां पुष्करेक्षण ।
इत्यब्रवमहं तत्र ततो विष्णुरुवाच माम् ॥ १२.२११.५२ ॥
ಆಗ ನಾನು, 'ದೇವದೇವನೇ, ಕಮಲನಯನನೇ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು' ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ; ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.
12.211.53
सुषिरस्य मुखे कश्चिन्मां चिक्षेप भयङ्करः ।
अतीतोऽहं क्षणादग्निमपश्यं वायुमण्डलम् ॥ १२.२११.५३ ॥
ಒಂದು ರಂಧ್ರದ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಭಯಂಕರನು ನನ್ನನ್ನು ಎಸೆದನು; ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ನಾನು ದಾಟಿ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ವಾಯುಮಂಡಲವನ್ನು ಕಂಡೆನು.
12.211.54
आकाशमिव संप्रेक्ष्य क्षेप्तुकाममुपागतः ।
तत्राहं दुःखितो भूतः क्रोशमानो ह्यवस्थितः ॥ १२.२११.५४ ॥
ಆಕಾಶದಂತೆ ನೋಡಿ, ಎಸೆಯುವ ಬಯಕೆಯಿಂದ ಅವನು ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದನು; ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ದುಃಖಿತನಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಾ ನಿಂತೆನು.
12.211.55
क्षणान्तरेण घोरेण क्रुद्धो हि परमात्मना ।
स्वपक्षराजिना दृष्ट्वा मां चिक्षेप भयङ्करः ॥ १२.२११.५५ ॥
ಕ್ಷಣದ ಬಳಿಕ ಭಯಂಕರನೂ ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರುದ್ಧನೂ ಆದ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಭೀಕರವಾಗಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಎರಗಿದನು.
12.211.56
…गरुडकुलं सहस्रादित्यसन्निभम् ।
मां दृष्ट्वाऽप्यथ संस्थेऽथ ह्यल्पकालोऽतिदुर्बलः ॥ १२.२११.५६ ॥
…ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರಂತಿದ್ದ ಗರುಡಕುಲವು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಯೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತಿತು; ಅಲ್ಪಕಾಲವೇ ಅದು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಬಲವಾಗಿತ್ತು.
12.211.57
अहो विहङ्गमः प्राप्त इति विस्मयमानसाः ।
मां दृष्ट्वोचुरहं तत्र पश्यामि गरुडध्वजम् ॥ १२.२११.५७ ॥
"ಅಯ್ಯೋ! ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ ಬಂದಿದೆ!" ಎಂದು ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಹೇಳಿದರು; ಅಲ್ಲಿ ಗರುಡಧ್ವಜವನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ.
12.211.58
सहस्रयोजनायामं सहस्रादित्यवर्चसम् ।
सहस्रगरुडारूढं गरुडास्ते महाबलाः ॥ १२.२११.५८ ॥
ಸಾವಿರ ಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರ, ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರ ತೇಜಸ್ಸು, ಸಾವಿರ ಗರುಡರು ಏರಿದ್ದ ಅದು — ಅವರು ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ಗರುಡರು.
12.211.59
अत्याश्चर्यमिमं देव वपुषाऽस्मत्कुलोद्भवः ।
स्वल्पप्राणः स्वल्पकायः कोसौ पक्षी इहागतः ॥ १२.२११.५९ ॥
"ಓ ದೇವ! ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ — ನಮ್ಮ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿಯೂ ಅಲ್ಪ ಪ್ರಾಣ, ಸಣ್ಣ ದೇಹದ ಈ ಹಕ್ಕಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದದ್ದು ಯಾರು?"
12.211.60
तच्छ्रुत्वाऽहं नष्टगर्वो भीतो लज्जासमन्वितः ।
स्वयं बुद्ध्श्च संविग्नस्ततो ह्यशृणवं पुनः ॥ १२.२११.६० ॥
ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ನನ್ನ ಗರ್ವ ನಾಶವಾಯಿತು; ನಾನು ಭಯಭೀತನೂ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದವನೂ ಆದೆ. ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದಲೇ ಕಳವಳಗೊಂಡು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದೆ.
12.211.61
आगच्छ गरुडेत्येव ततोऽहं यानमास्थितः ।
परार्ध्यं च ततो गत्वा योजनानां शतं पुनः।
तत्रापश्यमहं यो वै ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ॥ १२.२११.६१ ॥
'ಬಾ, ಗರುಡ!' ಎಂದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟು, ಆಗ ನಾನು ವಾಹನವೇರಿದೆನು. ಬಳಿಕ ಪರಾರ್ಧ್ಯ ಮತ್ತು ನೂರು ಯೋಜನ ದೂರ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಪರಮೇಷ್ಠಿ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆನು.
12.211.62
तत्रापि चापरं तत्र शतकोटिपितामहान् ।
पुनरेहीत्युवाचोच्चैर्भगवान्मधुसूदनः ॥ १२.२११.६२ ॥
ಅಲ್ಲಿಯೂ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ನೂರು ಕೋಟಿ ಪಿತಾಮಹರನ್ನು ನೋಡಿದೆನು. ಬಳಿಕ ಭಗವಾನ್ ಮಧುಸೂದನನು ಜೋರಾಗಿ, 'ಮತ್ತೆ ಬಾ' ಎಂದನು.
12.211.63
महाकुलं ततोऽपश्यं प्रमाणानि तमव्ययम् ।
कपित्थफलसंकाशमन्धकारैः समाश्रितम् ॥ १२.२११.६३ ॥
ಬಳಿಕ ನಾನು ಒಂದು ಮಹಾ ಕುಲವನ್ನು ಕಂಡೆನು — ಅವ್ಯಯವಾದ, ಪ್ರಮಾಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಬೇಲದ ಹಣ್ಣಿನಂತಿದ್ದ, ಅಂಧಕಾರಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಅದನ್ನು.
12.211.64
तत्र स्थितो हरिः श्रीमानण्डमेकं बिभेद ह ।
महद्भूतं हि मां गृह्य दत्त्वा वै प्राक्षिपत्पुनः ॥ १२.२११.६४ ॥
ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಹರಿ ಒಂದು ಅಂಡವನ್ನು ಸೀಳಿದನು. ನನ್ನನ್ನು, ಮಹಾಭೂತನಾದ ನನ್ನನ್ನು, ಹಿಡಿದು, ಕೊಟ್ಟು, ಪುನಃ ಎಸೆದನು.
12.211.65
तन्सध्ये सागरान्सप्त ब्रह्माणं च तथा सुरान् ।
पश्याम्यहं यथायोगं मातरं स्वकुलं तथा ॥ १२.२११.६५ ॥
ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಏಳು ಸಾಗರಗಳನ್ನು, ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಯಥಾಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ನಾನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ — ತಾಯಿಯನ್ನು, ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಕುಲವನ್ನೂ.
12.211.66
एवं मयाऽनुभूतं हि तत्वान्वेषणकाङ्क्षिणा ।
शिबिकासदृशं मां वै पश्यध्वं मुनिसत्तमाः ॥ १२.२११.६६ ॥
ಹೀಗೆ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಆಸೆಯಿಂದ ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದೆನು. ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯಂತಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿರಿ.
12.211.67
इत्येवमब्रवं विप्रान्भीष्म यन्मे पुराऽभवत् ।
तत्ते सर्वं यथान्यायमुक्तवानस्मि सत्तम ॥ १२.२११.६७ ॥
ಹೀಗೆ ನಾನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹೇಳಿದೆನು, ಭೀಷ್ಮ, ಹಿಂದೆ ನನಗೆ ಆದದ್ದನ್ನು. ಓ ಸತ್ತಮ, ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಥಾನ್ಯಾಯವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ.
12.211.68
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति ज्ञानं दृष्ट्वा परं हरिम् ।
नान्यथा शक्यरूपोसौ ज्ञानगम्यः परः पुमान् ॥ १२.२११.६८ ॥
ಯೋಗಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪರಮ ಹರಿಯನ್ನು ಕಂಡು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಜ್ಞಾನದಿಂದ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುವ ಆ ಪರಮ ಪುರುಷ ಅವನು.
12.211.69
अनन्यया च भक्त्या च प्राप्तुं शक्यो महाहरिः ॥ १२.२११.६९ ॥
ಅನನ್ಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ಮಹಾಹರಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ.
12.211.70
इत्येवमुक्त्वा भगवान्सुपर्णः पक्षिराट् प्रभुः ।
आमन्त्र्य जननीं मे वै तत्रैवान्तरधीयत ॥ १२.२११.७० ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಭಗವಂತ ಸುಪರ್ಣ, ಪಕ್ಷಿರಾಜ ಪ್ರಭು, ನನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು.
12.211.71
तस्माद्राजेन्द्र सर्वात्मा वासुदेवः प्रधानकृत् ।
ज्ञानेन भक्त्या सुलभो नान्यथेति मतिर्मम ॥ १२.२११.७१ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಸರ್ವಾತ್ಮನಾದ ವಾಸುದೇವನು, ಪ್ರಧಾನನ ಕರ್ತನು, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸುಲಭವಾಗಿ ಲಭ್ಯನು; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ — ಇದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.