Mahābhārata · Adhyāya 12.223
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.223.1
किं कारणं महाप्राज्ञ दह्यमानश्च मैथिलः ।
मिथिलां नेह धर्मात्मा प्राह वीक्ष्य विदाहिताम् ॥ १२.२२३.१ ॥
O Weiser, warum sprach der gerechte Maithila hier nichts, als er Mithilā brennen sah? Was ist der Grund?
12.223.2
श्रृयतां नृपशार्दूल यदर्थं दीपिता पुरा ।
वह्निना दीपिता सा तु तन्मे शृणु महामते ॥ १२.२२३.२ ॥
Höre, o Tiger unter den Königen: Vernimm von mir, o Weiser, den Grund, weshalb jene Stadt einst mit Feuer entzündet wurde.
12.223.3
जनको जनदेवस्तु कर्माण्याध्याय चात्मनि ।
सर्वभावमनुप्राप्य भावेन विचचार सः ॥ १२.२२३.३ ॥
Janaka, der Gott der Menschen, studierte seine Handlungen, verweilte im Selbst, erlangte alle Zustände des Seins und wandelte mit innerer Gesinnung.
12.223.4
यजन्ददंस्तथा जुह्वन्पालयन्पृथिवीमिमाम् ।
अध्यात्मविन्महाप्राज्ञस्तन्मयत्वेन निष्ठितः ॥ १२.२२३.४ ॥
Opfernd, schenkend, Opfergaben darbringend und diese Erde beschützend, verweilte Janaka, der große weise Kenner des Selbst, in jenem Zustand versunken.
12.223.5
स तस्य हृदि संकल्पं ज्ञातुमैच्छत्स्वयं प्रभुः ।
सर्वलोकाधिपस्तत्र द्विजरूपेण संयुतः ॥ १२.२२३.५ ॥
Jener Herr, der Herrscher aller Welten, wollte selbst den Entschluss in seinem Herzen erkennen; dort erschien er in der Gestalt eines Brahmanen.
12.223.6
मिथिलायां महाबुद्धिर्व्यलीकं किंचिदाचरन् ।
स गृहीत्वा द्विजश्रेष्ठैर्नृपाय प्रतिवेदितः ॥ १२.२२३.६ ॥
In Mithilā beging ein Mann von großer Klugheit ein Unrecht; von den vornehmsten Brahmanen ergriffen, wurde er dem König gemeldet.
12.223.7
अपराधं समुद्दिश्य तं राजा प्रत्यभाषत ।
न त्वां ब्राह्मण दण्डेन नियोक्ष्यामि कथंचन ॥ १२.२२३.७ ॥
Auf jenes Vergehen hinweisend, antwortete ihm der König: O Brahmane, ich werde dir auf keine Weise eine Strafe auferlegen.
12.223.8
मम राज्याद्विनिर्गच्छ यावत्सीमा भुवो मम ।
तच्छ्रुत्वा ब्राह्मणो गत्वा राजानं प्रत्युवाच ह ॥ १२.२२३.८ ॥
Verlass mein Reich, bis zur Grenze meines Landes. Als der Brahmane dies hörte, ging er zum König und antwortete ihm.
12.223.9
करिष्ये वचनं राजन्ब्रवीहि मम जानतः ।
का सीमा तव भूमेस्तु ब्रूहि धर्मं ममाद्य वै ॥ १२.२२३.९ ॥
O König, ich werde deinem Wort folgen; sag mir, da du mich kennst, wo die Grenze deines Landes ist. Sag mir heute meine Pflicht.
12.223.10
तच्छ्रुत्वा मैथिलो राजा लज्जयावनताननः ।
नोवाच वचनं विप्रं तत्वबुद्ध्या समीक्ष्य तत् ॥ १२.२२३.१० ॥
Als der König von Mithilā dies hörte, neigte er beschämt das Antlitz, erwog es mit unterscheidender Einsicht und sprach kein Wort zu dem Brahmanen.
12.223.11
पुनःपुनश्च तं विप्रश्चोदयामास सत्वरम् ।
ब्रूहि राजेन्द्र गच्छामि तव राज्या द्विवासितः ॥ १२.२२३.११ ॥
Der Brahmane drängte ihn immer wieder eilig: Sprich, o Herr der Könige; ich gehe, zum zweiten Mal aus deinem Reich verbannt.
12.223.12
ततो नृपो विचार्यैवमाह ब्राह्मणपुङ्गवम् ।
आवासो वा न मेऽस्त्यत्र सर्वा वा पृथिवी मम।
गच्छ वा तिष्ठ वा ब्रह्मन्निति मे निश्चिता मतिः ॥ १२.२२३.१२ ॥
Da sprach der König, nachdem er überlegt hatte, zu jenem besten der Brahmanen: Ich habe hier keine Wohnung, oder aber die ganze Erde gehört mir. Geh oder bleib, o Brahmane — das ist mein fester Entschluss.
12.223.13
इत्युक्तः स तथा तेन मैथिलेन द्विजोत्तमः ।
अब्रवीत्तं महात्मानं राजानं मन्त्रिभिर्वृतम् ॥ १२.२२३.१३ ॥
So angesprochen von ihm, dem König von Mithilā, sprach jener beste der Brahmanen zu dem großherzigen König, umgeben von seinen Ministern.
12.223.14
त्वमेवं पद्मनाभस्य नित्यं पक्षपदाहितः ।
अहो सिद्धार्थरूपोऽसि गमिष्ये स्वस्ति तेऽस्तु वै ॥ १२.२२३.१४ ॥
So stehst du stets auf der Seite Padmanābhas. Ach, du hast die Gestalt eines, dessen Ziele erreicht sind. Ich gehe; Heil sei dir.
12.223.15
इत्युक्त्वा प्रययौ विप्रस्तज्जिज्ञासुर्द्विजोत्तमान् ।
अदहच्चाग्निना तस्य मिथिलां भगवान्स्वयम् ॥ १२.२२३.१५ ॥
Nachdem er so gesprochen hatte, brach der Brahmane auf, um dies bei den besten der Zweimalgeborenen zu erfahren; und der Erhabene selbst verbrannte Mithilā mit Feuer.
12.223.16
प्रदीप्यमानां मिथिलां दृष्ट्वा राजा न कम्पितः ।
जनैः स परिपृष्टस्तु वाक्यमेतदुवाच ह ॥ १२.२२३.१६ ॥
Als er Mithilā brennen sah, zitterte der König nicht. Von den Leuten befragt, sprach er diese Worte.
12.223.17
अनन्तं वत मे वित्तं भाव्यं मे नास्ति किंचन ।
मिथिलायां प्रदीप्तायां न मे किंचन दह्यते ॥ १२.२२३.१७ ॥
Wahrlich, mein Besitz ist grenzenlos; es gibt nichts, was wirklich mein wäre und verloren gehen könnte. Wenn Mithilā brennt, verbrennt nichts von dem, was mein ist.
12.223.18
तदस्य भाषमाणस्य श्रुत्वा श्रुत्वा हृदि स्थितम् ।
पुनः संजीवयामास मिथिलां तां द्विजोत्तमः ॥ १२.२२३.१८ ॥
Indem er immer wieder die Worte hörte, die er sprach und die in seinem Herzen lagen, erweckte der Beste der Zweimalgeborenen Mithilā erneut zum Leben.
12.223.19
आत्मानं दर्शयामास वरं चास्नै दद्रौ पुनः ।
धर्मे तिष्ठस्व सद्भावो बुद्धिस्तेऽर्थे नराधिप ॥ १२.२२३.१९ ॥
Er offenbarte sich und gewährte ihm erneut eine Gabe. Bleibe fest im Dharma, o Herr der Menschen; dein gutes Streben und dein Verstand mögen auf jenes Ziel gerichtet bleiben.
12.223.20
सत्ये तिष्ठस्व निर्विण्णः स्वस्ति तेऽस्तु व्रजाम्यहम् ।
इत्युक्त्वा भगवांश्चैनं तत्रैवान्तरधीयत।
एतत्ते कथितं राजन्किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १२.२२३.२० ॥
Bleibe fest in der Wahrheit und sei gelassen; dir sei Wohlergehen, denn nun gehe ich. So sprach er und entschwand dort auf der Stelle. O König, dies wurde dir erzählt; was willst du noch weiter hören?