மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.223
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.223.1
किं कारणं महाप्राज्ञ दह्यमानश्च मैथिलः ।
मिथिलां नेह धर्मात्मा प्राह वीक्ष्य विदाहिताम् ॥ १२.२२३.१ ॥
ஓ மகா ஞானியே! மிதிலை எரிந்துகொண்டிருந்தபோது, தர்மாத்மாவான மைதிலர் அதைக் கண்டும் இங்கு ஏன் எதுவும் சொல்லவில்லை? அதற்குக் காரணம் என்ன?
12.223.2
श्रृयतां नृपशार्दूल यदर्थं दीपिता पुरा ।
वह्निना दीपिता सा तु तन्मे शृणु महामते ॥ १२.२२३.२ ॥
ஓ அரசர்களில் புலியே! முன்பு எதற்காக அந்நகரம் நெருப்பால் கொளுத்தப்பட்டதோ, அதை என்னிடமிருந்து கேள், ஓ மகாபுத்தியுள்ளவனே.
12.223.3
जनको जनदेवस्तु कर्माण्याध्याय चात्मनि ।
सर्वभावमनुप्राप्य भावेन विचचार सः ॥ १२.२२३.३ ॥
மக்களின் தேவனான ஜனகர், செயல்களை ஆராய்ந்து, ஆன்மாவில் நிலைபெற்று, எல்லா நிலைகளையும் அடைந்து, உள்ளார்ந்த பாவத்துடன் சஞ்சரித்தார்.
12.223.4
यजन्ददंस्तथा जुह्वन्पालयन्पृथिवीमिमाम् ।
अध्यात्मविन्महाप्राज्ञस्तन्मयत्वेन निष्ठितः ॥ १२.२२३.४ ॥
யாகம் செய்தும், தானம் அளித்தும், ஹோமம் செய்தும், இந்தப் பூமியைக் காத்தும், ஆன்மஞானியான மகாபுத்திசாலி அதிலேயே நிலைபெற்றிருந்தார்.
12.223.5
स तस्य हृदि संकल्पं ज्ञातुमैच्छत्स्वयं प्रभुः ।
सर्वलोकाधिपस्तत्र द्विजरूपेण संयुतः ॥ १२.२२३.५ ॥
அந்த எல்லா உலகங்களின் அதிபதியான பிரபு, அவனது இதயத்தின் சங்கல்பத்தை அறிய விரும்பினார்; அங்கு அவர் ஒரு பிராமண வடிவத்துடன் தோன்றினார்.
12.223.6
मिथिलायां महाबुद्धिर्व्यलीकं किंचिदाचरन् ।
स गृहीत्वा द्विजश्रेष्ठैर्नृपाय प्रतिवेदितः ॥ १२.२२३.६ ॥
மிதிலையில் ஒரு மகாபுத்தியுள்ளவன் சிறிது தவறான செயலைச் செய்தான்; அவனை சிறந்த பிராமணர்கள் பிடித்து அரசனிடம் அறிவித்தனர்.
12.223.7
अपराधं समुद्दिश्य तं राजा प्रत्यभाषत ।
न त्वां ब्राह्मण दण्डेन नियोक्ष्यामि कथंचन ॥ १२.२२३.७ ॥
அந்தக் குற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டி அரசன் அவனுக்குப் பதிலளித்தான்: அந்தணனே, நான் உன்னை எந்த வகையிலும் தண்டிக்கமாட்டேன்.
12.223.8
मम राज्याद्विनिर्गच्छ यावत्सीमा भुवो मम ।
तच्छ्रुत्वा ब्राह्मणो गत्वा राजानं प्रत्युवाच ह ॥ १२.२२३.८ ॥
என் நாட்டிலிருந்து வெளியேறு; என் நிலத்தின் எல்லை வரை. இதைக் கேட்ட அந்தணன் அரசனிடம் சென்று பதிலளித்தான்.
12.223.9
करिष्ये वचनं राजन्ब्रवीहि मम जानतः ।
का सीमा तव भूमेस्तु ब्रूहि धर्मं ममाद्य वै ॥ १२.२२३.९ ॥
அரசே, உன் சொல்லை நான் செய்வேன்; உன் நிலத்தின் எல்லை எது என்று சொல். இன்று எனக்கு என் கடமையைச் சொல்.
12.223.10
तच्छ्रुत्वा मैथिलो राजा लज्जयावनताननः ।
नोवाच वचनं विप्रं तत्वबुद्ध्या समीक्ष्य तत् ॥ १२.२२३.१० ॥
அதைக் கேட்ட மிதிலை அரசன் வெட்கத்தால் முகம் தாழ்த்தினான்; உண்மை அறிவால் ஆராய்ந்து அந்தணனுக்கு ஒரு சொல்லும் சொல்லவில்லை.
12.223.11
पुनःपुनश्च तं विप्रश्चोदयामास सत्वरम् ।
ब्रूहि राजेन्द्र गच्छामि तव राज्या द्विवासितः ॥ १२.२२३.११ ॥
அந்தணன் மீண்டும் மீண்டும் விரைவாக அவனை வற்புறுத்தினான்: அரசர்க்கரசே, சொல்; உன் நாட்டிலிருந்து இரண்டாம் முறையாக விரட்டப்பட்டு நான் போகிறேன்.
12.223.12
ततो नृपो विचार्यैवमाह ब्राह्मणपुङ्गवम् ।
आवासो वा न मेऽस्त्यत्र सर्वा वा पृथिवी मम।
गच्छ वा तिष्ठ वा ब्रह्मन्निति मे निश्चिता मतिः ॥ १२.२२३.१२ ॥
பின்னர் அரசன் சிந்தித்து அந்த மேன்மையான அந்தணனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: இங்கு எனக்கு வீடு இல்லை, அல்லது முழு பூமியும் எனதே. அந்தணனே, போ அல்லது இரு — இதுவே என் உறுதியான முடிவு.
12.223.13
इत्युक्तः स तथा तेन मैथिलेन द्विजोत्तमः ।
अब्रवीत्तं महात्मानं राजानं मन्त्रिभिर्वृतम् ॥ १२.२२३.१३ ॥
மைதிலன் அவ்வாறு கூறியபோது, அமைச்சர்களால் சூழப்பட்ட அந்த மகாத்மா அரசனிடம் அந்தச் சிறந்த அந்தணர் பேசினார்.
12.223.14
त्वमेवं पद्मनाभस्य नित्यं पक्षपदाहितः ।
अहो सिद्धार्थरूपोऽसि गमिष्ये स्वस्ति तेऽस्तु वै ॥ १२.२२३.१४ ॥
நீ இவ்வாறு எப்போதும் பத்மநாபனின் பக்கத்தில் நிற்பவன். ஆ, நீ நிறைவேறிய நோக்கம் கொண்டவன். நான் செல்கிறேன்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்.
12.223.15
इत्युक्त्वा प्रययौ विप्रस्तज्जिज्ञासुर्द्विजोत्तमान् ।
अदहच्चाग्निना तस्य मिथिलां भगवान्स्वयम् ॥ १२.२२३.१५ ॥
இவ்வாறு கூறி அந்தணர் புறப்பட்டார்; அதை அறிய விரும்பிய சிறந்த அந்தணர்களிடம் சென்றார். பின்னர் பகவான் தானே அக்னியால் மிதிலையை எரித்தார்.
12.223.16
प्रदीप्यमानां मिथिलां दृष्ट्वा राजा न कम्पितः ।
जनैः स परिपृष्टस्तु वाक्यमेतदुवाच ह ॥ १२.२२३.१६ ॥
எரியும் மிதிலையைக் கண்டும் அரசன் நடுங்கவில்லை. மக்களால் கேட்கப்பட்டபோது அவன் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
12.223.17
अनन्तं वत मे वित्तं भाव्यं मे नास्ति किंचन ।
मिथिलायां प्रदीप्तायां न मे किंचन दह्यते ॥ १२.२२३.१७ ॥
ஐயோ, என் செல்வம் அளவற்றது. என்னுடையதாக இருக்கவேண்டியது எதுவும் இல்லை. மிதிலை எரிந்தபோதும் என்னுடையது எதுவும் எரியவில்லை.
12.223.18
तदस्य भाषमाणस्य श्रुत्वा श्रुत्वा हृदि स्थितम् ।
पुनः संजीवयामास मिथिलां तां द्विजोत्तमः ॥ १२.२२३.१८ ॥
அவன் பேசிய அந்த வார்த்தைகளை, அவன் இதயத்தில் இருந்தவற்றை, கேட்டுக்கேட்டு, அந்தச் சிறந்த அந்தணர் அந்த மிதிலையை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார்.
12.223.19
आत्मानं दर्शयामास वरं चास्नै दद्रौ पुनः ।
धर्मे तिष्ठस्व सद्भावो बुद्धिस्तेऽर्थे नराधिप ॥ १२.२२३.१९ ॥
அவர் தம்மை வெளிப்படுத்தினார்; அவருக்கு மீண்டும் ஒரு வரத்தையும் அளித்தார். மன்னா, தர்மத்தில் நிலைத்திரு; உன் நல்லெண்ணமும் அறிவும் அந்தப் பொருளில் நிலைக்கட்டும்.
12.223.20
सत्ये तिष्ठस्व निर्विण्णः स्वस्ति तेऽस्तु व्रजाम्यहम् ।
इत्युक्त्वा भगवांश्चैनं तत्रैवान्तरधीयत।
एतत्ते कथितं राजन्किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १२.२२३.२० ॥
சத்தியத்தில் நிலைத்திரு, பற்றற்றவனாக இரு; உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும், நான் போகிறேன். இவ்வாறு சொல்லி பகவான் அங்கேயே மறைந்தார். அரசே, இதை உனக்குச் சொன்னேன்; இனி வேறு எதைக் கேட்க விரும்புகிறாய்?