Mahābhārata · Adhyāya 12.223
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.223.1
किं कारणं महाप्राज्ञ दह्यमानश्च मैथिलः ।
मिथिलां नेह धर्मात्मा प्राह वीक्ष्य विदाहिताम् ॥ १२.२२३.१ ॥
Ó grande sábio, por que o justo Maithila, vendo Mithilā queimar, nada disse aqui? Qual é a razão?
12.223.2
श्रृयतां नृपशार्दूल यदर्थं दीपिता पुरा ।
वह्निना दीपिता सा तु तन्मे शृणु महामते ॥ १२.२२३.२ ॥
Ouve, ó tigre entre os reis: ouve de mim, ó grande sábio, a razão pela qual aquela cidade outrora foi incendiada.
12.223.3
जनको जनदेवस्तु कर्माण्याध्याय चात्मनि ।
सर्वभावमनुप्राप्य भावेन विचचार सः ॥ १२.२२३.३ ॥
Janaka, deus dos homens, tendo estudado as suas ações e permanecendo no eu, alcançando todos os estados do ser, movia-se com disposição interior.
12.223.4
यजन्ददंस्तथा जुह्वन्पालयन्पृथिवीमिमाम् ।
अध्यात्मविन्महाप्राज्ञस्तन्मयत्वेन निष्ठितः ॥ १२.२२३.४ ॥
Sacrificando, dando dádivas, oferecendo libações e protegendo esta terra, Janaka, grande sábio conhecedor do eu, permanecia absorto nisso.
12.223.5
स तस्य हृदि संकल्पं ज्ञातुमैच्छत्स्वयं प्रभुः ।
सर्वलोकाधिपस्तत्र द्विजरूपेण संयुतः ॥ १२.२२३.५ ॥
Aquele senhor, soberano de todos os mundos, quis ele próprio conhecer o propósito do seu coração; ali apareceu revestido com forma de brâmane.
12.223.6
मिथिलायां महाबुद्धिर्व्यलीकं किंचिदाचरन् ।
स गृहीत्वा द्विजश्रेष्ठैर्नृपाय प्रतिवेदितः ॥ १२.२२३.६ ॥
Em Mithilā, um homem de grande inteligência cometeu alguma falta; apreendido pelos melhores brâmanes, foi denunciado ao rei.
12.223.7
अपराधं समुद्दिश्य तं राजा प्रत्यभाषत ।
न त्वां ब्राह्मण दण्डेन नियोक्ष्यामि कथंचन ॥ १२.२२३.७ ॥
Apontando aquela falta, o rei lhe respondeu: Ó brâmane, não te imporei castigo algum de forma alguma.
12.223.8
मम राज्याद्विनिर्गच्छ यावत्सीमा भुवो मम ।
तच्छ्रुत्वा ब्राह्मणो गत्वा राजानं प्रत्युवाच ह ॥ १२.२२३.८ ॥
Sai do meu reino, até onde se estende a fronteira da minha terra. Ao ouvir isto, o brâmane foi ao rei e lhe respondeu.
12.223.9
करिष्ये वचनं राजन्ब्रवीहि मम जानतः ।
का सीमा तव भूमेस्तु ब्रूहि धर्मं ममाद्य वै ॥ १२.२२३.९ ॥
Ó rei, farei conforme tua palavra; diz-me, tu que me conheces, qual é o limite da tua terra. Diz-me hoje o meu dever.
12.223.10
तच्छ्रुत्वा मैथिलो राजा लज्जयावनताननः ।
नोवाच वचनं विप्रं तत्वबुद्ध्या समीक्ष्य तत् ॥ १२.२२३.१० ॥
Ao ouvir isso, o rei de Mithilā, com o rosto baixo de vergonha, considerou com sabedoria discernente e nada respondeu ao brâmane.
12.223.11
पुनःपुनश्च तं विप्रश्चोदयामास सत्वरम् ।
ब्रूहि राजेन्द्र गच्छामि तव राज्या द्विवासितः ॥ १२.२२३.११ ॥
O brâmane o instou repetidamente com pressa: Fala, ó senhor dos reis; eu parto, banido pela segunda vez do teu reino.
12.223.12
ततो नृपो विचार्यैवमाह ब्राह्मणपुङ्गवम् ।
आवासो वा न मेऽस्त्यत्र सर्वा वा पृथिवी मम।
गच्छ वा तिष्ठ वा ब्रह्मन्निति मे निश्चिता मतिः ॥ १२.२२३.१२ ॥
Então o rei, após refletir, disse àquele melhor dos brâmanes: Não tenho morada aqui, ou então toda a terra é minha. Vai ou fica, ó brâmane — esta é a minha resolução firme.
12.223.13
इत्युक्तः स तथा तेन मैथिलेन द्विजोत्तमः ।
अब्रवीत्तं महात्मानं राजानं मन्त्रिभिर्वृतम् ॥ १२.२२३.१३ ॥
Assim interpelado pelo rei de Mithilā, aquele melhor dos brâmanes falou ao grande rei cercado por seus ministros.
12.223.14
त्वमेवं पद्मनाभस्य नित्यं पक्षपदाहितः ।
अहो सिद्धार्थरूपोऽसि गमिष्ये स्वस्ति तेऽस्तु वै ॥ १२.२२३.१४ ॥
Assim, tu estás sempre do lado de Padmanābha. Ah, tens a forma de quem alcançou seus fins. Vou-me; que tenhas bem-estar.
12.223.15
इत्युक्त्वा प्रययौ विप्रस्तज्जिज्ञासुर्द्विजोत्तमान् ।
अदहच्चाग्निना तस्य मिथिलां भगवान्स्वयम् ॥ १२.२२३.१५ ॥
Tendo dito isto, o brâmane partiu, desejando conhecer aquilo junto aos melhores dos duas-vezes-nascidos; e o bem-aventurado mesmo queimou Mithilā com fogo.
12.223.16
प्रदीप्यमानां मिथिलां दृष्ट्वा राजा न कम्पितः ।
जनैः स परिपृष्टस्तु वाक्यमेतदुवाच ह ॥ १२.२२३.१६ ॥
Vendo Mithilā em chamas, o rei não tremeu. Questionado pelo povo, pronunciou estas palavras.
12.223.17
अनन्तं वत मे वित्तं भाव्यं मे नास्ति किंचन ।
मिथिलायां प्रदीप्तायां न मे किंचन दह्यते ॥ १२.२२३.१७ ॥
Em verdade, minha riqueza é ilimitada; não há nada que seja realmente meu para perder. Quando Mithilā arde, nada meu se queima.
12.223.18
तदस्य भाषमाणस्य श्रुत्वा श्रुत्वा हृदि स्थितम् ।
पुनः संजीवयामास मिथिलां तां द्विजोत्तमः ॥ १२.२२३.१८ ॥
Ouvindo repetidamente as palavras que ele proferia, as que estavam em seu coração, o melhor dos duas-vezes-nascidos devolveu Mithilā à vida novamente.
12.223.19
आत्मानं दर्शयामास वरं चास्नै दद्रौ पुनः ।
धर्मे तिष्ठस्व सद्भावो बुद्धिस्तेऽर्थे नराधिप ॥ १२.२२३.१९ ॥
Ele revelou-se e concedeu-lhe de novo um dom. Permanece firme no dharma, ó senhor dos homens; que a tua boa intenção e a tua mente permaneçam fixas nesse objetivo.
12.223.20
सत्ये तिष्ठस्व निर्विण्णः स्वस्ति तेऽस्तु व्रजाम्यहम् ।
इत्युक्त्वा भगवांश्चैनं तत्रैवान्तरधीयत।
एतत्ते कथितं राजन्किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १२.२२३.२० ॥
Permanece firme na verdade e desapegado; que tenhas bem-estar, pois agora vou-me embora. Tendo dito isto, o bem-aventurado desapareceu ali mesmo. Ó rei, isto foi-te contado; o que mais desejas ouvir?