Mahābhārata · Adhyāya 12.225
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.225.1
किं कुर्वन्सुखमाप्नोति किं कुर्वन्दुःखमाप्नुयात् ।
किं कुर्वन्निर्भयो लोके सिद्धश्चरति भारत ॥ १२.२२५.१ ॥
¿Haciendo qué obtiene el hombre la felicidad, y haciendo qué obtiene el sufrimiento? ¿Haciendo qué camina el sabio sin temor por el mundo, oh Bhārata?
12.225.2
दममेव प्रशंसन्ति वृद्धाः श्रुतिसमाधयः ।
सर्वेषामेव वर्णानां ब्राह्मणस्य विशेषतः ॥ १२.२२५.२ ॥
Los ancianos, absortos en el saber sagrado, alaban solo el dama (dominio de sí), para todos los varṇas y especialmente para el brāhmaṇa.
12.225.3
नादान्तस्य क्रियासिद्धिर्यथावदुपपद्यते ।
क्रिया तपश्च देवाश्च दमे सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२२५.३ ॥
Para quien no ha dominado su yo, el logro de los ritos no se produce debidamente. El rito, la austeridad y los dioses — todo está establecido en el dama.
12.225.4
दमस्तेजो वर्धयति पवित्रं दम उच्यते ।
विपाष्मा निर्भयो दान्तः पुरुषो विन्दते महत् ॥ १२.२२५.४ ॥
El dama acrecienta el resplandor; el dama se llama puro. El hombre sin pecado, sin temor y dominado obtiene lo grande.
12.225.5
सुखं दान्तः प्रस्वपिति सुखं च प्रतिबुध्यते ।
सुखं लोके विपर्येति मनश्चास्य प्रसीदति ॥ १२.२२५.५ ॥
El hombre dominado duerme feliz y despierta feliz; en el mundo se mueve feliz, y su mente está serena.
12.225.6
तेजो दमन ध्रियते तत्र तीक्ष्णोऽधिगच्छति ।
अमित्रांश्च बहून्नित्यं पृथगात्मनि पश्यति ॥ १२.२२५.६ ॥
Por el dama se sostiene el vigor; allí el agudo lo alcanza. Y siempre ve en sí mismo muchos enemigos, cada uno por separado.
12.225.7
क्रव्याद्भ्य इव भूतानामदान्तेभ्यः सदा भयम् ।
तेषां विप्रतिषेधार्थं राजा सृष्टः स्वयंभुवा ॥ १२.२२५.७ ॥
Igual que las criaturas siempre temen a las bestias carnívoras, así siempre temen a los no domados. Para contenerlos, el Autoexistente creó al rey.
12.225.8
आश्रमेषु च सर्वेषु दम एव विशिष्यते ।
धर्मः संरक्ष्यते तैस्तु यतस्ते धर्मसेतवः।
यच्च तेषु फलं धर्म्यं भूयो दान्ते तदुच्यते ॥ १२.२२५.८ ॥
En todos los ashramas, el autocontrol (dama) es el más excelso. El dharma es protegido por ellos, pues son puentes del dharma. Y el fruto dhármico que hay en ellos se declara de nuevo en el dominado.
12.225.9
तेषां लिङ्गानि वक्ष्यानि येषां समुदयो दमः ।
अकार्पण्यमसंरम्भः संतोषः श्रद्दधानता ॥ १२.२२५.९ ॥
Se dirán las señales de aquellos en quienes surge el autocontrol: ausencia de avaricia, ausencia de agitación, contentamiento y fe.
12.225.10
अक्रोध आर्जवं नित्यं नातिवादोऽभिमानिता ।
गुरुपूजाऽनसूया च दया भूतेष्वपैशुनम् ॥ १२.२२५.१० ॥
Ausencia de ira, rectitud constante, no hablar en exceso, no tener orgullo, honrar a los maestros, no tener envidia, compasión hacia los seres y no calumniar.
12.225.11
जनवादमृषावादस्तुतिनिन्दाविवर्जनम् ।
साधुकामांश्च स्पृहयेन्नायतिं प्रत्ययेषु च ॥ १२.२२५.११ ॥
Evitar el chisme, la palabra falsa y tanto el elogio como la censura; debe anhelar a quienes desean el bien, no la ganancia futura, incluso en asuntos de confianza.
12.225.12
अवैरकृत्सूपचारः समो निन्दाप्रशंसयोः ।
सुवृत्तः शीलसंपन्नः प्रसन्नात्माऽऽत्मवाञ्शुचिः ॥ १२.२२५.१२ ॥
Quien no alberga enemistad, se conduce bien, es ecuánime ante la censura y el elogio, de buena conducta, dotado de buen carácter, sereno de ánimo, dueño de sí y puro.
12.225.13
प्राप्य लोके च सत्कारं स्वर्गं वै प्रेत्य गच्छति ।
दुर्गमं सर्वभूतानां प्रापयन्मोदते सुखी ॥ १२.२२५.१३ ॥
Habiendo obtenido honor en el mundo, tras la muerte va al cielo; haciendo que todos los seres alcancen lo inalcanzable, se regocija, feliz.
12.225.14
सर्वभूतहिते युक्तो न स्म यो द्विषते जनम् ।
महाह्रद इवाक्षोभ्यः प्राज्ञस्तृप्तः प्रसीदति ॥ १२.२२५.१४ ॥
Quien se entrega al bienestar de todos los seres y no odia a nadie es imperturbable como un gran lago; el sabio, satisfecho, está en paz.
12.225.15
अभयं यस्य भूतेभ्यः सर्वेषामभयं यतः ।
नमस्यः सर्वभूतानां दान्तो भवति बुद्धिमान् ॥ १२.२२५.१५ ॥
Aquel del que nadie tiene temor y que no teme a nadie es digno de reverencia para todos los seres; se vuelve dominado de sí y sabio.
12.225.16
न हृष्यति महत्यर्थे व्यसने च न शोचति ।
सदाऽपरिमितप्रज्ञः स दान्तो द्विज उच्यते ॥ १२.२२५.१६ ॥
No se alegra con una gran ganancia ni se aflige en la desgracia; de sabiduría siempre ilimitada, se le llama un dvija dominado de sí.
12.225.17
कर्मभिः श्रुतसंपन्नः सद्भिराचारेतः शुचिः ।
सदैव दमसंयुक्तस्तस्य भुङ्क्ते महाफलम् ॥ १२.२२५.१७ ॥
Dotado de acciones y saber, y puro por la conducta de los buenos, debe conducirse siempre con dominio de sí; quien siempre está dominado goza de su gran fruto.
12.225.18
अनसूयाऽक्षमा शान्तिः संतोषः प्रियवादिता ।
सत्यं दानमनायासो नैष मार्गो दुरात्मनाम् ॥ १२.२२५.१८ ॥
Ausencia de envidia, paciencia, paz, contentamiento, palabra amable, verdad, generosidad y facilidad — este no es el camino de los malvados.
12.225.19
कामक्रोधौ च लोभश्च परस्येर्ष्या विकत्थना ।
अतुष्टिरनृतं मोह एष मार्गो दुरात्मनाम् ॥ १२.२२५.१९ ॥
El deseo y la ira, la codicia, la envidia hacia otro, la jactancia, la insatisfacción, la falsedad y la ofuscación: este es el camino de los de mente perversa.
12.225.20
कामक्रोधौ वशे कृत्वा ब्रह्मचारी जितेन्द्रियः ।
विक्रम्य घोरे तमसि ब्राह्मणः संशितव्रतः।
कालाकाङ्क्षी चरेल्लोकान्निरपाय इवात्मवान् ॥ १२.२२५.२० ॥
Habiendo sometido el deseo y la ira, un brahmín célibe que ha vencido sus sentidos, que ha entrado con valor en la terrible oscuridad, de votos firmes, aguardando su tiempo, debe errar por los mundos, sin temor y dueño de sí mismo.