மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.225
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.225.1
किं कुर्वन्सुखमाप्नोति किं कुर्वन्दुःखमाप्नुयात् ।
किं कुर्वन्निर्भयो लोके सिद्धश्चरति भारत ॥ १२.२२५.१ ॥
எதைச் செய்தால் மனிதன் இன்பம் அடைகிறான், எதைச் செய்தால் துன்பம் அடைகிறான்? எதைச் செய்தால் உலகில் அச்சமின்றி சித்தன் உலவுகிறான், ஓ பாரதா?
12.225.2
दममेव प्रशंसन्ति वृद्धाः श्रुतिसमाधयः ।
सर्वेषामेव वर्णानां ब्राह्मणस्य विशेषतः ॥ १२.२२५.२ ॥
வேதக் கல்வியில் ஒன்றியிருக்கும் பெரியோர்கள் தமத்தையே புகழ்கின்றனர் — எல்லா வர்ணங்களுக்கும், குறிப்பாக பிராமணனுக்கு.
12.225.3
नादान्तस्य क्रियासिद्धिर्यथावदुपपद्यते ।
क्रिया तपश्च देवाश्च दमे सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२२५.३ ॥
தன்னடக்கம் இல்லாதவனுக்கு சடங்கின் பலன் முறையாக கிடைப்பதில்லை. சடங்கும், தவமும், தேவர்களும் — எல்லாம் தமத்தில் நிலைபெற்றுள்ளன.
12.225.4
दमस्तेजो वर्धयति पवित्रं दम उच्यते ।
विपाष्मा निर्भयो दान्तः पुरुषो विन्दते महत् ॥ १२.२२५.४ ॥
தமம் தேஜஸை வளர்க்கிறது; தமமே பரிசுத்தமானது என்று சொல்லப்படுகிறது. பாவமற்ற, அச்சமற்ற, அடக்கமுள்ள மனிதன் மகத்தானதை அடைகிறான்.
12.225.5
सुखं दान्तः प्रस्वपिति सुखं च प्रतिबुध्यते ।
सुखं लोके विपर्येति मनश्चास्य प्रसीदति ॥ १२.२२५.५ ॥
அடக்கமுள்ளவன் இன்பமாகத் தூங்குகிறான், இன்பமாக விழிக்கிறான்; உலகில் இன்பமாக நடமாடுகிறான், அவனது மனம் தெளிவாக இருக்கிறது.
12.225.6
तेजो दमन ध्रियते तत्र तीक्ष्णोऽधिगच्छति ।
अमित्रांश्च बहून्नित्यं पृथगात्मनि पश्यति ॥ १२.२२५.६ ॥
தமத்தால் தேஜஸ் தாங்கப்படுகிறது; அங்கு கூர்மையானவன் அடைகிறான். மேலும் அவன் தன்னுள் பல பகைவர்களை எப்போதும் தனித்தனியாகக் காண்கிறான்.
12.225.7
क्रव्याद्भ्य इव भूतानामदान्तेभ्यः सदा भयम् ।
तेषां विप्रतिषेधार्थं राजा सृष्टः स्वयंभुवा ॥ १२.२२५.७ ॥
மாமிசம் உண்ணும் விலங்குகளிடமிருந்து உயிரினங்களுக்கு எப்போதும் பயம் இருப்பது போல, அடக்கப்படாதவர்களிடமிருந்தும் எப்போதும் பயம் உண்டு. அவர்களைக் கட்டுப்படுத்த சுயம்பு அரசனைப் படைத்தார்.
12.225.8
आश्रमेषु च सर्वेषु दम एव विशिष्यते ।
धर्मः संरक्ष्यते तैस्तु यतस्ते धर्मसेतवः।
यच्च तेषु फलं धर्म्यं भूयो दान्ते तदुच्यते ॥ १२.२२५.८ ॥
எல்லா ஆசிரமங்களிலும் தமமே (சுயக்கட்டுப்பாடு) சிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. அவர்களாலேயே தர்மம் காக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அவர்கள் தர்மத்தின் பாலங்கள். அவர்களிடம் உள்ள தர்ம பலன் மீண்டும் தாந்தனில் கூறப்படுகிறது.
12.225.9
तेषां लिङ्गानि वक्ष्यानि येषां समुदयो दमः ।
अकार्पण्यमसंरम्भः संतोषः श्रद्दधानता ॥ १२.२२५.९ ॥
யாரிடம் தமம் எழுகிறதோ அவர்களின் அடையாளங்கள் கூறப்படும்: கஞ்சத்தனமின்மை, கோபமின்மை, மனநிறைவு, நம்பிக்கை.
12.225.10
अक्रोध आर्जवं नित्यं नातिवादोऽभिमानिता ।
गुरुपूजाऽनसूया च दया भूतेष्वपैशुनम् ॥ १२.२२५.१० ॥
சினமின்மை, எப்போதும் நேர்மை, கடுஞ்சொல் இன்மை, செருக்கின்மை, ஆசிரியர் வழிபாடு, பொறாமையின்மை, உயிர்களிடம் கருணை, புறங்கூறாமை.
12.225.11
जनवादमृषावादस्तुतिनिन्दाविवर्जनम् ।
साधुकामांश्च स्पृहयेन्नायतिं प्रत्ययेषु च ॥ १२.२२५.११ ॥
மக்கள் பேச்சு, பொய் பேசுதல், புகழ்ச்சி இகழ்ச்சி ஆகியவற்றை விலக்குதல்; நல்லவர்களின் விருப்பத்தை விரும்ப வேண்டும், எதிர்கால பலனை அல்ல, நம்பிக்கைக்குரிய விஷயங்களிலும்.
12.225.12
अवैरकृत्सूपचारः समो निन्दाप्रशंसयोः ।
सुवृत्तः शीलसंपन्नः प्रसन्नात्माऽऽत्मवाञ्शुचिः ॥ १२.२२५.१२ ॥
பகையற்றவன், நல்ல நடத்தையுள்ளவன், நிந்தை புகழ்ச்சியில் சமமானவன், நல்லொழுக்கமுள்ளவன், நற்குணமுடையவன், தெளிந்த மனமுடையவன், தன்னடக்கமுள்ளவன், தூயவன்.
12.225.13
प्राप्य लोके च सत्कारं स्वर्गं वै प्रेत्य गच्छति ।
दुर्गमं सर्वभूतानां प्रापयन्मोदते सुखी ॥ १२.२२५.१३ ॥
உலகில் மரியாதையைப் பெற்று, இறந்த பின் அவன் சொர்க்கத்தை அடைகிறான். அனைத்து உயிர்களுக்கும் அடைய முடியாததை அடையச் செய்து அவன் சுகமாக மகிழ்கிறான்.
12.225.14
सर्वभूतहिते युक्तो न स्म यो द्विषते जनम् ।
महाह्रद इवाक्षोभ्यः प्राज्ञस्तृप्तः प्रसीदति ॥ १२.२२५.१४ ॥
அனைத்து உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டு எவன் ஒருவனையும் வெறுக்கவில்லையோ, அந்த ஞானி பெரிய ஏரியைப் போல் அசையாதவனாய், திருப்தியுடன் தெளிவாக இருக்கிறான்.
12.225.15
अभयं यस्य भूतेभ्यः सर्वेषामभयं यतः ।
नमस्यः सर्वभूतानां दान्तो भवति बुद्धिमान् ॥ १२.२२५.१५ ॥
எந்த உயிரிடமிருந்தும் அவனுக்கு பயமில்லை; அவனால் அனைவருக்கும் பயமில்லை. அனைத்து உயிர்களாலும் வணங்கத்தக்கவனாகி, அடக்கமும் அறிவும் உள்ளவனாகிறான்.
12.225.16
न हृष्यति महत्यर्थे व्यसने च न शोचति ।
सदाऽपरिमितप्रज्ञः स दान्तो द्विज उच्यते ॥ १२.२२५.१६ ॥
பெரிய பயனில் அவன் மகிழ்வதில்லை; துன்பத்தில் வருந்துவதுமில்லை. எப்போதும் அளவற்ற அறிவுடையவனான அவனே அடக்கமுள்ள த்விஜன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
12.225.17
कर्मभिः श्रुतसंपन्नः सद्भिराचारेतः शुचिः ।
सदैव दमसंयुक्तस्तस्य भुङ्क्ते महाफलम् ॥ १२.२२५.१७ ॥
செயல்களாலும் கல்வியாலும் நிறைந்தவனாய், நல்லோரின் நடத்தையுடன் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும். எப்போதும் அடக்கத்துடன் இருப்பவன் அதன் மகத்தான பலனை அனுபவிக்கிறான்.
12.225.18
अनसूयाऽक्षमा शान्तिः संतोषः प्रियवादिता ।
सत्यं दानमनायासो नैष मार्गो दुरात्मनाम् ॥ १२.२२५.१८ ॥
பொறாமையின்மை, பொறுமை, அமைதி, திருப்தி, இனிய சொல், உண்மை, தானம், இயல்பான எளிமை — இவை தீயவர்களின் வழி அல்ல.
12.225.19
कामक्रोधौ च लोभश्च परस्येर्ष्या विकत्थना ।
अतुष्टिरनृतं मोह एष मार्गो दुरात्मनाम् ॥ १२.२२५.१९ ॥
காமமும் கோபமும், பேராசையும், பிறர் மீதான பொறாமையும், தற்பெருமையும், அதிருப்தியும், பொய்யும், மோகமும் — இதுவே தீய மனமுடையோரின் வழி.
12.225.20
कामक्रोधौ वशे कृत्वा ब्रह्मचारी जितेन्द्रियः ।
विक्रम्य घोरे तमसि ब्राह्मणः संशितव्रतः।
कालाकाङ्क्षी चरेल्लोकान्निरपाय इवात्मवान् ॥ १२.२२५.२० ॥
காமத்தையும் கோபத்தையும் அடக்கி, பிரம்மச்சாரியாகவும் புலன்களை வென்றவனாகவும், கடுமையான விரதமுள்ள பிராமணன் காலத்தை எதிர்நோக்கி, பயமின்றி தன்னடக்கமுள்ளவனைப் போல் கொடிய இருளில் துணிவுடன் நுழைந்து உலகங்களில் திரியட்டும்.