Mahābhārata · Adhyāya 12.225
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.225.1
किं कुर्वन्सुखमाप्नोति किं कुर्वन्दुःखमाप्नुयात् ।
किं कुर्वन्निर्भयो लोके सिद्धश्चरति भारत ॥ १२.२२५.१ ॥
Was muss man tun, um Glück zu erlangen, und was, um Leid zu erfahren? Was muss man tun, um furchtlos in der Welt zu wandeln als Vollendeter, o Bhārata?
12.225.2
दममेव प्रशंसन्ति वृद्धाः श्रुतिसमाधयः ।
सर्वेषामेव वर्णानां ब्राह्मणस्य विशेषतः ॥ १२.२२५.२ ॥
Die Alten, in die heilige Lehre versenkt, preisen allein die Selbstbeherrschung (dama), für alle Stände und besonders für den brāhmaṇa.
12.225.3
नादान्तस्य क्रियासिद्धिर्यथावदुपपद्यते ।
क्रिया तपश्च देवाश्च दमे सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२२५.३ ॥
Dem Ungezügelten gelingt das Ritual nicht recht. Ritus, Askese und die Götter — alles gründet in der Selbstbeherrschung.
12.225.4
दमस्तेजो वर्धयति पवित्रं दम उच्यते ।
विपाष्मा निर्भयो दान्तः पुरुषो विन्दते महत् ॥ १२.२२५.४ ॥
Selbstbeherrschung mehrt den Glanz; sie heißt rein. Der sündenlose, furchtlose, gezügelte Mensch erlangt das Große.
12.225.5
सुखं दान्तः प्रस्वपिति सुखं च प्रतिबुध्यते ।
सुखं लोके विपर्येति मनश्चास्य प्रसीदति ॥ १२.२२५.५ ॥
Der Gezügelte schläft glücklich und erwacht glücklich; er wandelt glücklich in der Welt, und sein Geist ist heiter.
12.225.6
तेजो दमन ध्रियते तत्र तीक्ष्णोऽधिगच्छति ।
अमित्रांश्च बहून्नित्यं पृथगात्मनि पश्यति ॥ १२.२२५.६ ॥
Durch Selbstbeherrschung wird die Kraft bewahrt; dort erlangt sie der Scharfsinnige. Und er sieht stets in sich selbst viele Feinde, einzeln.
12.225.7
क्रव्याद्भ्य इव भूतानामदान्तेभ्यः सदा भयम् ।
तेषां विप्रतिषेधार्थं राजा सृष्टः स्वयंभुवा ॥ १२.२२५.७ ॥
Wie die Lebewesen immer die fleischfressenden Tiere fürchten, so fürchten sie stets die Ungezähmten. Um sie zu zügeln, schuf der Selbstgeborene den König.
12.225.8
आश्रमेषु च सर्वेषु दम एव विशिष्यते ।
धर्मः संरक्ष्यते तैस्तु यतस्ते धर्मसेतवः।
यच्च तेषु फलं धर्म्यं भूयो दान्ते तदुच्यते ॥ १२.२२५.८ ॥
In allen Einsiedeleien gilt die Selbstbeherrschung (dama) allein als das Höchste. Durch sie wird der Dharma bewahrt, denn sie sind Brücken des Dharma. Und die dharmische Frucht, die in ihnen liegt, wird wiederum beim Selbstbeherrschten verkündet.
12.225.9
तेषां लिङ्गानि वक्ष्यानि येषां समुदयो दमः ।
अकार्पण्यमसंरम्भः संतोषः श्रद्दधानता ॥ १२.२२५.९ ॥
Die Kennzeichen derer, in denen die Selbstbeherrschung entsteht, sollen genannt werden: Freiheit von Geiz, Abwesenheit von Erregung, Zufriedenheit und Vertrauen.
12.225.10
अक्रोध आर्जवं नित्यं नातिवादोऽभिमानिता ।
गुरुपूजाऽनसूया च दया भूतेष्वपैशुनम् ॥ १२.२२५.१० ॥
Freiheit von Zorn, beständige Geradheit, keine verletzenden Worte, kein Stolz, Verehrung der Lehrer, Freiheit von Neid, Mitgefühl gegenüber den Wesen und keine Verleumdung.
12.225.11
जनवादमृषावादस्तुतिनिन्दाविवर्जनम् ।
साधुकामांश्च स्पृहयेन्नायतिं प्रत्ययेषु च ॥ १२.२२५.११ ॥
Meiden von Klatsch, falscher Rede sowie von Lob und Tadel; man soll die Guten begehren, nicht den künftigen Gewinn, auch in vertrauenswürdigen Angelegenheiten.
12.225.12
अवैरकृत्सूपचारः समो निन्दाप्रशंसयोः ।
सुवृत्तः शीलसंपन्नः प्रसन्नात्माऽऽत्मवाञ्शुचिः ॥ १२.२२५.१२ ॥
Wer keine Feindschaft hegt, sich gut verhält, gegenüber Tadel und Lob gleichmütig ist, von gutem Wandel, mit gutem Charakter begabt, geistig heiter, selbstbeherrscht und rein ist.
12.225.13
प्राप्य लोके च सत्कारं स्वर्गं वै प्रेत्य गच्छति ।
दुर्गमं सर्वभूतानां प्रापयन्मोदते सुखी ॥ १२.२२५.१३ ॥
Nachdem er in der Welt Ehre erlangt hat, geht er nach dem Tod in den Himmel; indem er alle Wesen zum schwer Erreichbaren führt, freut er sich, glücklich.
12.225.14
सर्वभूतहिते युक्तो न स्म यो द्विषते जनम् ।
महाह्रद इवाक्षोभ्यः प्राज्ञस्तृप्तः प्रसीदति ॥ १२.२२५.१४ ॥
Wer dem Wohl aller Wesen dient und keinen Menschen hasst, ist unerschütterlich wie ein großer See; der Weise, zufrieden, ist im Frieden.
12.225.15
अभयं यस्य भूतेभ्यः सर्वेषामभयं यतः ।
नमस्यः सर्वभूतानां दान्तो भवति बुद्धिमान् ॥ १२.२२५.१५ ॥
Wer vor keinem Wesen Furcht hat und dem alle Wesen furchtlos begegnen, wird von allen Wesen verehrungswürdig; er ist selbstbeherrscht und weise.
12.225.16
न हृष्यति महत्यर्थे व्यसने च न शोचति ।
सदाऽपरिमितप्रज्ञः स दान्तो द्विज उच्यते ॥ १२.२२५.१६ ॥
Er freut sich nicht über großen Gewinn und trauert nicht im Unglück; stets von grenzenloser Weisheit, heißt er ein selbstbeherrschter Zweimalgeborener.
12.225.17
कर्मभिः श्रुतसंपन्नः सद्भिराचारेतः शुचिः ।
सदैव दमसंयुक्तस्तस्य भुङ्क्ते महाफलम् ॥ १२.२२५.१७ ॥
Mit Taten und Wissen ausgestattet und durch den Wandel der Guten rein, soll man stets selbstbeherrscht handeln; wer stets gezügelt ist, genießt ihre große Frucht.
12.225.18
अनसूयाऽक्षमा शान्तिः संतोषः प्रियवादिता ।
सत्यं दानमनायासो नैष मार्गो दुरात्मनाम् ॥ १२.२२५.१८ ॥
Neidlosigkeit, Geduld, Frieden, Zufriedenheit, freundliche Rede, Wahrheit, Geben und Mühelosigkeit — dies ist nicht der Weg der Bösgesinnten.
12.225.19
कामक्रोधौ च लोभश्च परस्येर्ष्या विकत्थना ।
अतुष्टिरनृतं मोह एष मार्गो दुरात्मनाम् ॥ १२.२२५.१९ ॥
Begierde und Zorn, Gier, Neid auf andere, Selbstlob, Unzufriedenheit, Lüge und Verblendung – das ist der Pfad der Übelgesinnten.
12.225.20
कामक्रोधौ वशे कृत्वा ब्रह्मचारी जितेन्द्रियः ।
विक्रम्य घोरे तमसि ब्राह्मणः संशितव्रतः।
कालाकाङ्क्षी चरेल्लोकान्निरपाय इवात्मवान् ॥ १२.२२५.२० ॥
Nachdem er Begierde und Zorn bezwungen hat, soll ein zölibatärer Brahmane, der seine Sinne besiegt hat, mutig in die schreckliche Finsternis getreten ist, strenge Gelübde hält und auf die Zeit wartet, furchtlos und selbstbeherrscht durch die Welten wandern.