Mahābhārata · Adhyāya 12.225
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.225.1
किं कुर्वन्सुखमाप्नोति किं कुर्वन्दुःखमाप्नुयात् ।
किं कुर्वन्निर्भयो लोके सिद्धश्चरति भारत ॥ १२.२२५.१ ॥
Fazendo o quê o homem obtém felicidade, e fazendo o quê obtém sofrimento? Fazendo o quê o sábio destemido percorre o mundo, ó Bhārata?
12.225.2
दममेव प्रशंसन्ति वृद्धाः श्रुतिसमाधयः ।
सर्वेषामेव वर्णानां ब्राह्मणस्य विशेषतः ॥ १२.२२५.२ ॥
Os anciãos, absorvidos no saber sagrado, louvam somente o domínio de si (dama), para todas as castas e especialmente para o brāhmaṇa.
12.225.3
नादान्तस्य क्रियासिद्धिर्यथावदुपपद्यते ।
क्रिया तपश्च देवाश्च दमे सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२२५.३ ॥
Para quem não domou a si mesmo, o cumprimento dos ritos não se realiza devidamente. O rito, a austeridade e os deuses — tudo está fundado no domínio de si.
12.225.4
दमस्तेजो वर्धयति पवित्रं दम उच्यते ।
विपाष्मा निर्भयो दान्तः पुरुषो विन्दते महत् ॥ १२.२२५.४ ॥
O domínio de si aumenta o brilho; ele é chamado puro. O homem sem pecado, destemido e dominado alcança o grande.
12.225.5
सुखं दान्तः प्रस्वपिति सुखं च प्रतिबुध्यते ।
सुखं लोके विपर्येति मनश्चास्य प्रसीदति ॥ १२.२२५.५ ॥
O homem dominado dorme feliz e acorda feliz; move-se feliz no mundo, e sua mente é serena.
12.225.6
तेजो दमन ध्रियते तत्र तीक्ष्णोऽधिगच्छति ।
अमित्रांश्च बहून्नित्यं पृथगात्मनि पश्यति ॥ १२.२२५.६ ॥
Pelo domínio de si a força se mantém; ali o astuto a alcança. E ele sempre vê em si mesmo muitos inimigos, separadamente.
12.225.7
क्रव्याद्भ्य इव भूतानामदान्तेभ्यः सदा भयम् ।
तेषां विप्रतिषेधार्थं राजा सृष्टः स्वयंभुवा ॥ १२.२२५.७ ॥
Assim como as criaturas sempre temem as feras carnívoras, temem sempre os indomados. Para contê-los, o Autoexistente criou o rei.
12.225.8
आश्रमेषु च सर्वेषु दम एव विशिष्यते ।
धर्मः संरक्ष्यते तैस्तु यतस्ते धर्मसेतवः।
यच्च तेषु फलं धर्म्यं भूयो दान्ते तदुच्यते ॥ १२.२२५.८ ॥
Em todos os eremitérios, o autocontrole (dama) é considerado supremo. O dharma é protegido por eles, pois são pontes do dharma. E o fruto dármico que neles existe é novamente declarado no que é dominado.
12.225.9
तेषां लिङ्गानि वक्ष्यानि येषां समुदयो दमः ।
अकार्पण्यमसंरम्भः संतोषः श्रद्दधानता ॥ १२.२२५.९ ॥
Serão ditos os sinais daqueles em quem surge o autocontrole: ausência de mesquinhez, ausência de agitação, contentamento e fé.
12.225.10
अक्रोध आर्जवं नित्यं नातिवादोऽभिमानिता ।
गुरुपूजाऽनसूया च दया भूतेष्वपैशुनम् ॥ १२.२२५.१० ॥
Ausência de ira, retidão constante, ausência de palavras ásperas, ausência de orgulho, honra aos mestres, ausência de inveja, compaixão pelos seres e ausência de calúnia.
12.225.11
जनवादमृषावादस्तुतिनिन्दाविवर्जनम् ।
साधुकामांश्च स्पृहयेन्नायतिं प्रत्ययेषु च ॥ १२.२२५.११ ॥
Evitar fofocas, a palavra falsa e tanto o elogio quanto a censura; deve-se desejar os que querem o bem, não o ganho futuro, mesmo nas coisas de confiança.
12.225.12
अवैरकृत्सूपचारः समो निन्दाप्रशंसयोः ।
सुवृत्तः शीलसंपन्नः प्रसन्नात्माऽऽत्मवाञ्शुचिः ॥ १२.२२५.१२ ॥
Quem não nutre inimizade, conduz-se bem, é equânime diante da censura e do elogio, de boa conduta, dotado de bom caráter, sereno de espírito, senhor de si e puro.
12.225.13
प्राप्य लोके च सत्कारं स्वर्गं वै प्रेत्य गच्छति ।
दुर्गमं सर्वभूतानां प्रापयन्मोदते सुखी ॥ १२.२२५.१३ ॥
Tendo obtido honra no mundo, após a morte vai ao céu; fazendo todos os seres alcançarem o que é difícil de atingir, regozija-se, feliz.
12.225.14
सर्वभूतहिते युक्तो न स्म यो द्विषते जनम् ।
महाह्रद इवाक्षोभ्यः प्राज्ञस्तृप्तः प्रसीदति ॥ १२.२२५.१४ ॥
Quem se dedica ao bem de todos os seres e não odeia ninguém é inabalável como um grande lago; o sábio, satisfeito, está em paz.
12.225.15
अभयं यस्य भूतेभ्यः सर्वेषामभयं यतः ।
नमस्यः सर्वभूतानां दान्तो भवति बुद्धिमान् ॥ १२.२२५.१५ ॥
Aquele que não tem medo de nenhum ser e de quem todos os seres não têm medo torna-se digno de reverência por todos os seres; é dominado de si e sábio.
12.225.16
न हृष्यति महत्यर्थे व्यसने च न शोचति ।
सदाऽपरिमितप्रज्ञः स दान्तो द्विज उच्यते ॥ १२.२२५.१६ ॥
Não se alegra com grande ganho nem se aflige na desgraça; sempre de sabedoria ilimitada, é chamado de dvija dominado de si.
12.225.17
कर्मभिः श्रुतसंपन्नः सद्भिराचारेतः शुचिः ।
सदैव दमसंयुक्तस्तस्य भुङ्क्ते महाफलम् ॥ १२.२२५.१७ ॥
Dotado de ações e saber, e puro pela conduta dos bons, deve-se sempre agir com domínio de si; quem é sempre dominado desfruta do seu grande fruto.
12.225.18
अनसूयाऽक्षमा शान्तिः संतोषः प्रियवादिता ।
सत्यं दानमनायासो नैष मार्गो दुरात्मनाम् ॥ १२.२२५.१८ ॥
Ausência de inveja, paciência, paz, contentamento, fala agradável, verdade, dádiva e facilidade — este não é o caminho dos malvados.
12.225.19
कामक्रोधौ च लोभश्च परस्येर्ष्या विकत्थना ।
अतुष्टिरनृतं मोह एष मार्गो दुरात्मनाम् ॥ १२.२२५.१९ ॥
O desejo e a ira, a cobiça, a inveja do outro, a jactância, a insatisfação, a falsidade e a ilusão: este é o caminho dos de mente perversa.
12.225.20
कामक्रोधौ वशे कृत्वा ब्रह्मचारी जितेन्द्रियः ।
विक्रम्य घोरे तमसि ब्राह्मणः संशितव्रतः।
कालाकाङ्क्षी चरेल्लोकान्निरपाय इवात्मवान् ॥ १२.२२५.२० ॥
Tendo submetido o desejo e a ira, um brâmane celibatário que venceu os sentidos, tendo entrado com bravura nas trevas terríveis, de votos firmes, aguardando o seu tempo, deve percorrer os mundos, sem medo e senhor de si.