Mahābhārata · Adhyāya 12.228
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.228.1
यदिदं तप इत्याहुः किं तपः संप्रकीर्तितम् ।
उपवासमथान्यत्तु वेदाचारमथो नु किम्।
शास्त्रं तपो महाप्राज्ञ तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२२८.१ ॥
¿Qué se llama tapas, qué se declara como austeridad? ¿Es el ayuno, o algo más, o la conducta conforme a los Vedas? ¿O es la escritura? Oh gran sabio abuelo, dímelo.
12.228.2
पक्षमासोपवासादीन्मन्यन्ते वै तपोधनाः ।
वेदव्रतादीनि तप अपरे वेदपारगाः।
वेदपारायणं चान्ये चाहुस्तत्वमथापरे ॥ १२.२२८.२ ॥
Los que tienen la austeridad por riqueza consideran tapas los ayunos quincenales y mensuales y similares. Otros llaman tapas a los votos védicos y similares; otros, versados en los Vedas, llaman tapas a la recitación completa del Veda, y otros más llaman tapas a la verdad.
12.228.3
यथाविहितमाचारस्तपः सर्वं व्रतं गताः ।
आत्मविद्याविधानं यत्तत्तपः परिकीर्तितम् ॥ १२.२२८.३ ॥
La conducta prescrita según la regla es el voto entero, y la austeridad de quienes han alcanzado los votos. Esa regla del conocimiento del yo se declara austeridad.
12.228.4
त्यागस्तपस्तथा शान्तिस्तप इन्द्रियनिग्रहः ।
ब्रह्मचर्यं तपः प्रोक्तमाहुरेवं द्विजातयः ॥ १२.२२८.४ ॥
La renuncia es austeridad, y también la calma; el control de los sentidos es austeridad. La castidad disciplinada se declara austeridad; así dicen los nacidos dos veces.
12.228.5
सदोपवासो यो विद्वान्ब्रह्मचारी सदा भवेत् ॥ १२.२२८.५ ॥
El sabio que siempre ayuna y siempre es un estudiante célibe.
12.228.6
यो मुनिश्च सदा धीमान्विघसाशी विमत्सरः ।
ततस्त्वनन्तमप्याहुर्यो नित्यमतिथिप्रियः ॥ १२.२२८.६ ॥
El asceta que siempre es sabio, un vighasāśin (el que come los restos de la comida) y libre de envidia; también lo llaman infinito, quien constantemente ama a los huéspedes.
12.228.7
नान्तराशीस्ततो नित्यमुपवासी महाव्रतः ।
ऋतुगामी तथा प्रोक्तो विघसाशी स्मृतो बुधैः ॥ १२.२२८.७ ॥
Quien no come entre comidas, siempre ayuna y mantiene grandes votos, quien se une solo en su estación, es proclamado; y los sabios lo consideran un vighasāśī, quien come sólo lo que queda.
12.228.8
भृत्यशेषं तु यो भुङ्क्ते यज्ञशेषं तथाऽमृतम् ।
एवं नानार्थसंयोगं तपः शश्वदुदाहृतम् ॥ १२.२२८.८ ॥
Quien come lo que queda de los sirvientes y lo que queda del sacrificio, que es néctar; así el tapas, unión de muchos fines, ha sido siempre declarado.
12.228.9
केषां लोका ह्यपर्यन्ताः सर्वे सत्यव्रते स्थिताः ।
येऽपि कर्ममयं प्राहुस्ते द्विजा ब्राह्मणाः स्मृताः।
रमन्ते दिव्यभोगैश्च पूजिता ह्यप्सरोगणैः ॥ १२.२२८.९ ॥
Aquellos cuyos mundos son infinitos, todos permanecen en el voto de la verdad. Quienes declaran que el tapas consiste en la acción también son considerados brahmanes nacidos dos veces; se regocijan en goces divinos y son honrados por bandas de apsarás.
12.228.10
ज्ञानात्मकं तपश्शब्दं ये वदन्ति विनिश्चिताः ।
ते ह्यन्तराऽऽत्मसद्भावं प्रपन्ना नृपसत्तम ॥ १२.२२८.१० ॥
Quienes con firmeza dicen que la palabra tapas consiste en conocimiento, en verdad han alcanzado la naturaleza verdadera del yo interior, oh mejor de los reyes.
12.228.11
एतत्ते नृपशार्दूल प्रोक्तं यत्पृष्ट्वानसि ।
यथा वस्तुनि संज्ञानि विविधानि भवन्त्युत ॥ १२.२२८.११ ॥
Esto te ha sido dicho, oh tigre entre los reyes, según has preguntado; tal como las cosas llegan a tener diversos nombres.
12.228.12
पितामह महाप्राज्ञ राजाधीना नृपाः पुनः ।
अन्यानि च सहस्राणि नामानि विविधानि च ॥ १२.२२८.१२ ॥
Abuelo, oh gran sabio, los reyes sometidos a otros reyes, de nuevo, y miles de otros nombres diversos.
12.228.13
प्रतियोगीनि वै तेषां छन्नान्यस्तमितानि च ।
दृढं सर्वं प्राकृतकभिदं सर्वत्र पश्य वै ॥ १२.२२८.१३ ॥
Sus estados opuestos también se ocultan y se desvanecen. Todo este orden natural es firme; míralo en todas partes.
12.228.14
तस्माद्यथागतं राजन्यथारुचि नृणां भवेत् ।
अस्मिन्नर्थे पुरावृत्तं शृणु राजन्युधिष्ठिर ॥ १२.२२८.१४ ॥
Por tanto, oh rey, sea como ha venido, como plazca a los hombres. Escucha la antigua narración sobre este asunto, oh rey Yudhiṣṭhira.
12.228.15
ब्राह्मणानां समूहे तु यदुवाच सुवर्चला ।
देवलस्य सुता विद्वन्सर्वलक्षणशोभिता ॥ १२.२२८.१५ ॥
Lo que Suvarcalā dijo en la asamblea de los brahmanes: la hija de Devala, oh sabio, adornada con todas las marcas auspiciosas.
12.228.16
कन्या सुवर्चला नाम योगभावितचेतना ।
हेतुना केन जाता सा निर्द्वन्द्वा नष्टसंशया ॥ १२.२२८.१६ ॥
La doncella llamada Suvarcalā, cuya mente estaba cultivada por el yoga: ¿por qué causa nació? Estaba libre de dualidades, con sus dudas destruidas.
12.228.17
साऽब्रवीत्पितरं विप्रं वरान्वेषणतत्परा ॥ १२.२२८.१७ ॥
Dedicada a buscar un don, habló a su padre, aquel brahmán.
12.228.18
अन्धाय मां महाप्राज्ञ देहि वीक्ष्य सुलोचनम् ।
एवं स्म च पितः शश्वन्मयेदं…मुने ॥ १२.२२८.१८ ॥
"Oh muy sabio, dame a un ciego, habiendo visto a la de hermosos ojos... Así, ciertamente, oh padre, siempre por mí esto... oh sabio."
12.228.19
न शक्यं प्रार्थितुं वत्से त्वयाऽद्य प्रतिभाति मे ।
अन्धताऽनन्धता चेति विचारो मम जायते।
उन्मत्तेव सुते वाक्यं भाषसे पृथुलोचने ॥ १२.२२८.१९ ॥
Hija, no me parece posible pedirte esto. Hoy tus palabras no me resultan comprensibles. Me surge la duda sobre la ceguera y la no ceguera. Oh tú de anchos ojos, hablas como una mujer fuera de sí.
12.228.20
नाहमुन्मत्तभूताऽऽद्य बुद्धिपूर्वं ब्रवीमि ते ।
विद्धि वैतादृशं लोके स मां भजति वेदवित् ॥ १२.२२८.२० ॥
Hoy no me he vuelto loca; te hablo con plena conciencia. Sabe que en el mundo es así. Él, conocedor de los Vedas, me elige.
12.228.21
यान्यांस्त्वं मन्यसे दातुं मां द्विजोत्तम तानिह ।
आनयान्यान्महाभाग ह्यहं द्रक्ष्यामि तेषु तम् ॥ १२.२२८.२१ ॥
Oh mejor de los brahmanes, trae aquí lo que pienses darme. Oh bienaventurado, trae también otras cosas. Entre ellas lo veré a él.
12.228.22
तथेति चोक्त्वा तां विप्रः प्रेषयामास शिष्यकान् ।
ऋषेः प्रभावं दृष्ट्वा ते कन्यायाश्च द्विजोत्तमाः।
अनेकमुनयो राजन्संप्राप्ता देवलाश्रमम् ॥ १२.२२८.२२ ॥
Diciendo «Así sea», el brahmán envió a sus discípulos. Al ver el poder del sabio y el esplendor de la doncella, oh rey, aquellos mejores de los dos nacidos y muchos sabios llegaron al ermitaño de Devala.
12.228.23
तानागतानथाभ्यर्च्यं कन्यामाह पिता महान् ।
यदीच्छसि वरं भद्रे तं विप्रं वरय स्वयम् ॥ १२.२२८.२३ ॥
Tras honrar a los que habían llegado, el gran padre dijo a la doncella: «Oh afortunada, si deseas un esposo, elige tú misma a ese brahmán.»
12.228.24
तथेचि चोक्त्वा कल्याणी तप्तहेमनिभानना ।
करसंमितमध्याङ्गी वाक्यमाह तपोधनाः ॥ १२.२२८.२४ ॥
Diciendo «Así sea», la bienaventurada doncella, de rostro como oro fundido y cintura del ancho de una mano, pronunció estas palabras, oh ricos en austeridad.
12.228.25
यद्यस्ति संमतो विप्रो ह्यन्धोऽनन्धः स मे वरः ।
नोचुर्विप्रा महाभागां प्रतिवाक्यं ययुश्च ते ॥ १२.२२८.२५ ॥
Si hay un brahmán que me sea aceptable, sea ciego o no ciego, ese es mi esposo. Pero los brahmanes no le dieron respuesta a la de gran fortuna, y se marcharon.
12.228.26
कन्या च तिष्ठतामत्र पितुर्वेश्मनि भारत ॥ १२.२२८.२६ ॥
Y que la doncella permanezca aquí, en la casa de su padre, oh Bhārata.
12.228.27
श्वेतकेतुः कहालस्य श्यालः परमधर्मवित् ।
श्रुत्वा ब्रह्मा तदागम्य कन्यामाह महीपते ॥ १२.२२८.२७ ॥
Śvetaketu, cuñado de Kahāla, conocedor del supremo dharma, al oírlo llegó allí y habló a la doncella, oh señor de la tierra.
12.228.28
सोहं भद्रे समावृत्तस्त्वयोक्तो यः पुरा द्विजः ।
विशालनयनं विद्धि मामन्धोऽहं वृणीष्व माम् ॥ १२.२२८.२८ ॥
Oh buena señora, yo soy aquel dvija al que antes te dirigiste. Sabe que tengo ojos grandes, aunque soy ciego. Elígeme.
12.228.29
कथं विशालनेत्रोऽसि कथं वा त्वमलोचनः ।
ब्रूहि पश्चादहं विद्वन्परीक्षे त्वां द्विजोत्तम ॥ १२.२२८.२९ ॥
¿Cómo eres de ojos grandes, o cómo eres sin ojos? Dime, oh sabio; después te pondré a prueba, mejor de los dvijas.
12.228.30
शब्दे स्पर्शे तथा रूपे रसे गन्धे सहेतुकम् ।
न मे प्रवर्तते चेतो न प्रत्यक्षं हि तेषु मे।
अलोचनोऽहं तस्माद्धि न गतिर्विद्यते यतः ॥ १२.२२८.३० ॥
Mi mente no se vuelve, con causa, hacia el sonido, el tacto, la forma, el sabor o el olor; no tengo percepción directa de ellos. Por tanto soy sin ojos, pues no tengo camino.
12.228.31
येन पश्यति सुश्रोणि भाषते स्पृशते पुनः ।
भुज्यते घ्रायते नित्यं शृणोति मनुते तथा ॥ १२.२२८.३१ ॥
Aquello, oh de bellas caderas, con lo que uno ve, habla, vuelve a tocar, siempre come, huele, oye y piensa, así también.
12.228.32
तच्चक्षुर्विद्यते मह्यं येन पश्यति वै स्फुटम् ।
सुलोचनोऽहं भद्रे वै पृच्छ वा किं वदामि ते।
सर्वमस्मिन्न मे विद्या विद्वान्हि परमार्थतः ॥ १२.२२८.३२ ॥
Tengo ese ojo con el que veo claramente. Oh dama gentil, soy de buena vista. Pregunta, o ¿qué te diré? En esto no todo el saber es mío, pero en el sentido supremo soy sabio.
12.228.33
सा विशुद्धा ततो भूत्वा श्वेतकेतुं महामुनिम् ।
प्रणम्य पूजयामास तां भार्यां स च लब्धवान् ॥ १२.२२८.३३ ॥
Entonces ella, purificada, se inclinó ante el gran sabio Śvetaketu y lo honró; y él la obtuvo como esposa.
12.228.34
वैराग्यसंयुता कन्या तादृशं परिमुत्तमम् ।
प्राप्ता राजन्महाप्राज्ञ तस्मादर्थः पृथक्पृथक् ॥ १२.२२८.३४ ॥
La doncella dotada de desapego alcanzó un estado tan supremo y excelente. Por eso, oh rey, oh gran sabio, comprende el sentido uno a uno.
12.228.35
एतत्ते कथितं राजन्किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १२.२२८.३५ ॥
Esto te ha sido contado, oh rey. ¿Qué más deseas escuchar?