Mahābhārata · Adhyāya 12.228
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.228.1
यदिदं तप इत्याहुः किं तपः संप्रकीर्तितम् ।
उपवासमथान्यत्तु वेदाचारमथो नु किम्।
शास्त्रं तपो महाप्राज्ञ तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२२८.१ ॥
Was nennt man Tapas, was wird als Askese erklärt? Ist es das Fasten, oder etwas anderes, oder das vedische Verhalten? Oder die heilige Schrift? O weiser Großvater, sag es mir.
12.228.2
पक्षमासोपवासादीन्मन्यन्ते वै तपोधनाः ।
वेदव्रतादीनि तप अपरे वेदपारगाः।
वेदपारायणं चान्ये चाहुस्तत्वमथापरे ॥ १२.२२८.२ ॥
Die, deren Reichtum die Askese ist, halten Fastenzeiten von zwei Wochen, einem Monat und dergleichen für Tapas. Andere nennen die vedischen Gelübde und ähnliches Tapas; wieder andere, die die Veden durchdrungen haben, nennen die vollständige Rezitation des Veda Tapas, und andere nennen die Wahrheit Tapas.
12.228.3
यथाविहितमाचारस्तपः सर्वं व्रतं गताः ।
आत्मविद्याविधानं यत्तत्तपः परिकीर्तितम् ॥ १२.२२८.३ ॥
Das nach Vorschrift festgelegte Verhalten ist das ganze Gelübde und die Askese derer, die die Gelübde erreicht haben. Jene Vorschrift der Selbsterkenntnis wird als Tapas erklärt.
12.228.4
त्यागस्तपस्तथा शान्तिस्तप इन्द्रियनिग्रहः ।
ब्रह्मचर्यं तपः प्रोक्तमाहुरेवं द्विजातयः ॥ १२.२२८.४ ॥
Entsagung ist Askese, ebenso Ruhe; Beherrschung der Sinne ist Askese. Keuscher Lebenswandel wird als Askese erklärt; so sagen es die zweimal Geborenen.
12.228.5
सदोपवासो यो विद्वान्ब्रह्मचारी सदा भवेत् ॥ १२.२२८.५ ॥
Der Gelehrte, der stets fastet und stets ein keuscher Schüler ist.
12.228.6
यो मुनिश्च सदा धीमान्विघसाशी विमत्सरः ।
ततस्त्वनन्तमप्याहुर्यो नित्यमतिथिप्रियः ॥ १२.२२८.६ ॥
Der Weise, der stets klug ist, ein Vighasāśin (der die Reste des Mahles isst) und frei von Neid; ihn nennt man auch unendlich, wer stets die Gäste liebt.
12.228.7
नान्तराशीस्ततो नित्यमुपवासी महाव्रतः ।
ऋतुगामी तथा प्रोक्तो विघसाशी स्मृतो बुधैः ॥ १२.२२८.७ ॥
Wer nicht zwischen den Mahlzeiten isst, stets fastet und große Gelübde hält, wer nur zur rechten Zeit beiwohnt, wird so genannt; und die Weisen halten ihn für einen vighasāśī, der die Überreste isst.
12.228.8
भृत्यशेषं तु यो भुङ्क्ते यज्ञशेषं तथाऽमृतम् ।
एवं नानार्थसंयोगं तपः शश्वदुदाहृतम् ॥ १२.२२८.८ ॥
Wer die Reste der Diener und die Reste des Opfers, das Nektar ist, isst; so wurde die Askese, die Verbindung vieler Zwecke, stets gelehrt.
12.228.9
केषां लोका ह्यपर्यन्ताः सर्वे सत्यव्रते स्थिताः ।
येऽपि कर्ममयं प्राहुस्ते द्विजा ब्राह्मणाः स्मृताः।
रमन्ते दिव्यभोगैश्च पूजिता ह्यप्सरोगणैः ॥ १२.२२८.९ ॥
Deren Welten endlos sind, sie alle weilen im Gelübde der Wahrheit. Jene, die die Askese als aus Handlung bestehend erklären, gelten ebenfalls als zweimal geborene Brahmanen; sie erfreuen sich an göttlichen Genüssen und werden von Scharen der Apsaras verehrt.
12.228.10
ज्ञानात्मकं तपश्शब्दं ये वदन्ति विनिश्चिताः ।
ते ह्यन्तराऽऽत्मसद्भावं प्रपन्ना नृपसत्तम ॥ १२.२२८.१० ॥
Jene Entschlossenen, die sagen, das Wort tapas bestehe aus Erkenntnis, haben in der Tat das wahre Wesen des inneren Selbst erreicht, o bester der Könige.
12.228.11
एतत्ते नृपशार्दूल प्रोक्तं यत्पृष्ट्वानसि ।
यथा वस्तुनि संज्ञानि विविधानि भवन्त्युत ॥ १२.२२८.११ ॥
Dies wurde dir gesagt, o Tiger unter den Königen, wie du gefragt hast; so wie die Dinge vielerlei Namen erhalten.
12.228.12
पितामह महाप्राज्ञ राजाधीना नृपाः पुनः ।
अन्यानि च सहस्राणि नामानि विविधानि च ॥ १२.२२८.१२ ॥
Großvater, o Weisester, die Könige, die Herrschern untergeben sind, wiederum, und Tausende andere verschiedene Namen.
12.228.13
प्रतियोगीनि वै तेषां छन्नान्यस्तमितानि च ।
दृढं सर्वं प्राकृतकभिदं सर्वत्र पश्य वै ॥ १२.२२८.१३ ॥
Auch ihre gegensätzlichen Zustände verbergen sich und vergehen. Diese ganze natürliche Ordnung ist fest; sieh sie überall.
12.228.14
तस्माद्यथागतं राजन्यथारुचि नृणां भवेत् ।
अस्मिन्नर्थे पुरावृत्तं शृणु राजन्युधिष्ठिर ॥ १२.२२८.१४ ॥
Daher, o König, möge es sein, wie es gekommen ist, wie es den Menschen gefällt. Höre die alte Erzählung zu diesem Gegenstand, o König Yudhiṣṭhira.
12.228.15
ब्राह्मणानां समूहे तु यदुवाच सुवर्चला ।
देवलस्य सुता विद्वन्सर्वलक्षणशोभिता ॥ १२.२२८.१५ ॥
Was Suvarcalā in der Versammlung der Brahmanen sprach — die Tochter Devalas, o Gelehrter, geschmückt mit allen glückverheißenden Zeichen.
12.228.16
कन्या सुवर्चला नाम योगभावितचेतना ।
हेतुना केन जाता सा निर्द्वन्द्वा नष्टसंशया ॥ १२.२२८.१६ ॥
Die Jungfrau namens Suvarcalā, deren Geist durch Yoga geläutert war — durch welche Ursache wurde sie geboren? Sie war frei von Gegensätzen, ihre Zweifel vernichtet.
12.228.17
साऽब्रवीत्पितरं विप्रं वरान्वेषणतत्परा ॥ १२.२२८.१७ ॥
Auf die Suche nach einer Gabe bedacht, sprach sie zu ihrem Vater, jenem Brahmanen.
12.228.18
अन्धाय मां महाप्राज्ञ देहि वीक्ष्य सुलोचनम् ।
एवं स्म च पितः शश्वन्मयेदं…मुने ॥ १२.२२८.१८ ॥
»O Hochweiser, gib mich einem Blinden, nachdem ich die Schönäugige gesehen habe … So also, o Vater, stets von mir dies … o Weiser.«
12.228.19
न शक्यं प्रार्थितुं वत्से त्वयाऽद्य प्रतिभाति मे ।
अन्धताऽनन्धता चेति विचारो मम जायते।
उन्मत्तेव सुते वाक्यं भाषसे पृथुलोचने ॥ १२.२२८.१९ ॥
Tochter, es scheint mir nicht möglich, dies von dir zu erbitten. Heute sind deine Worte für mich nicht verständlich. In mir entsteht der Zweifel über Blindheit und Nicht-Blindheit. Du Breitäugige, du sprichst wie eine Wahnsinnige.
12.228.20
नाहमुन्मत्तभूताऽऽद्य बुद्धिपूर्वं ब्रवीमि ते ।
विद्धि वैतादृशं लोके स मां भजति वेदवित् ॥ १२.२२८.२० ॥
Ich bin heute nicht wahnsinnig geworden; ich spreche dies mit Bedacht zu dir. Wisse, so ist es in der Welt. Er, der die Veden kennt, erwählt mich.
12.228.21
यान्यांस्त्वं मन्यसे दातुं मां द्विजोत्तम तानिह ।
आनयान्यान्महाभाग ह्यहं द्रक्ष्यामि तेषु तम् ॥ १२.२२८.२१ ॥
Du Bester der Brahmanen, bringe hierher, was du mir zu geben gedenkst. Du Hochbeglückter, bringe auch andere Dinge. Unter ihnen werde ich ihn sehen.
12.228.22
तथेति चोक्त्वा तां विप्रः प्रेषयामास शिष्यकान् ।
ऋषेः प्रभावं दृष्ट्वा ते कन्यायाश्च द्विजोत्तमाः।
अनेकमुनयो राजन्संप्राप्ता देवलाश्रमम् ॥ १२.२२८.२२ ॥
Mit den Worten »So sei es« schickte der Brahmane seine Schüler aus. Als sie die Macht des Weisen und den Glanz der Jungfrau sahen, o König, kamen jene besten Zweimalgeborenen und viele Weise zur Einsiedelei des Devala.
12.228.23
तानागतानथाभ्यर्च्यं कन्यामाह पिता महान् ।
यदीच्छसि वरं भद्रे तं विप्रं वरय स्वयम् ॥ १२.२२८.२३ ॥
Nachdem er die Angekommenen geehrt hatte, sprach der große Vater zur Jungfrau: »O Glückliche, wenn du einen Gemahl wünschst, so wähle selbst jenen Brahmanen.«
12.228.24
तथेचि चोक्त्वा कल्याणी तप्तहेमनिभानना ।
करसंमितमध्याङ्गी वाक्यमाह तपोधनाः ॥ १२.२२८.२४ ॥
Mit den Worten »So sei es« sprach die glückliche Jungfrau, deren Antlitz wie geschmolzenes Gold und deren Taille handbreit war, diese Worte, o ihr Reichen an Askese.
12.228.25
यद्यस्ति संमतो विप्रो ह्यन्धोऽनन्धः स मे वरः ।
नोचुर्विप्रा महाभागां प्रतिवाक्यं ययुश्च ते ॥ १२.२२८.२५ ॥
Wenn es einen Brahmanen gibt, der mir genehm ist, ob blind oder nicht blind, so ist er mein Bräutigam. Doch die Brahmanen gaben der Hochbeglückten keine Antwort und gingen davon.
12.228.26
कन्या च तिष्ठतामत्र पितुर्वेश्मनि भारत ॥ १२.२२८.२६ ॥
Und die Jungfrau möge hier im Haus ihres Vaters bleiben, o Bhārata.
12.228.27
श्वेतकेतुः कहालस्य श्यालः परमधर्मवित् ।
श्रुत्वा ब्रह्मा तदागम्य कन्यामाह महीपते ॥ १२.२२८.२७ ॥
Śvetaketu, der Schwager Kahālas, Kenner des höchsten Dharma, kam, als er dies hörte, dorthin und sprach zu der Jungfrau, o Herr der Erde.
12.228.28
सोहं भद्रे समावृत्तस्त्वयोक्तो यः पुरा द्विजः ।
विशालनयनं विद्धि मामन्धोऽहं वृणीष्व माम् ॥ १२.२२८.२८ ॥
O gute Frau, ich bin jener Zweimalgeborene, mit dem du zuvor gesprochen hast. Wisse, dass ich großäugig bin, obwohl ich blind bin. Wähle mich.
12.228.29
कथं विशालनेत्रोऽसि कथं वा त्वमलोचनः ।
ब्रूहि पश्चादहं विद्वन्परीक्षे त्वां द्विजोत्तम ॥ १२.२२८.२९ ॥
Wie bist du großäugig, oder wie bist du augenlos? Sag es mir, o Gelehrter; danach werde ich dich prüfen, bester der Zweimalgeborenen.
12.228.30
शब्दे स्पर्शे तथा रूपे रसे गन्धे सहेतुकम् ।
न मे प्रवर्तते चेतो न प्रत्यक्षं हि तेषु मे।
अलोचनोऽहं तस्माद्धि न गतिर्विद्यते यतः ॥ १२.२२८.३० ॥
Mein Geist richtet sich nicht, mit Ursache, auf Klang, Berührung, Gestalt, Geschmack oder Geruch; ich habe keine unmittelbare Wahrnehmung von ihnen. Darum bin ich augenlos, denn ich habe keinen Weg.
12.228.31
येन पश्यति सुश्रोणि भाषते स्पृशते पुनः ।
भुज्यते घ्रायते नित्यं शृणोति मनुते तथा ॥ १२.२२८.३१ ॥
Wodurch, o Schönhüftige, man sieht, spricht, wieder berührt, stets isst, riecht, hört und denkt, ebenso.
12.228.32
तच्चक्षुर्विद्यते मह्यं येन पश्यति वै स्फुटम् ।
सुलोचनोऽहं भद्रे वै पृच्छ वा किं वदामि ते।
सर्वमस्मिन्न मे विद्या विद्वान्हि परमार्थतः ॥ १२.२२८.३२ ॥
Ich besitze jenes Auge, durch das ich klar sehe. O edle Frau, ich bin der mit den schönen Augen. Frag, oder was soll ich dir sagen? Darin ist mir nicht alles Wissen eigen, doch im höchsten Sinne bin ich gelehrt.
12.228.33
सा विशुद्धा ततो भूत्वा श्वेतकेतुं महामुनिम् ।
प्रणम्य पूजयामास तां भार्यां स च लब्धवान् ॥ १२.२२८.३३ ॥
Da verneigte sie sich, rein geworden, vor dem großen Weisen Śvetaketu und ehrte ihn; und er gewann sie zur Gattin.
12.228.34
वैराग्यसंयुता कन्या तादृशं परिमुत्तमम् ।
प्राप्ता राजन्महाप्राज्ञ तस्मादर्थः पृथक्पृथक् ॥ १२.२२८.३४ ॥
Das Mädchen, mit Entsagung begabt, erlangte solch einen höchsten, trefflichen Zustand. Darum, o König, o überaus Weiser, versteh den Sinn Stück für Stück.
12.228.35
एतत्ते कथितं राजन्किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १२.२२८.३५ ॥
Dies ist dir erzählt worden, o König. Was willst du noch hören?