Mahābhārata · Adhyāya 12.228
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.228.1
यदिदं तप इत्याहुः किं तपः संप्रकीर्तितम् ।
उपवासमथान्यत्तु वेदाचारमथो नु किम्।
शास्त्रं तपो महाप्राज्ञ तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२२८.१ ॥
O que se chama tapas, o que é declarado como austeridade? É o jejum, ou algo mais, ou a conduta védica? Ou são as escrituras? Ó grande sábio avô, diz-me isso.
12.228.2
पक्षमासोपवासादीन्मन्यन्ते वै तपोधनाः ।
वेदव्रतादीनि तप अपरे वेदपारगाः।
वेदपारायणं चान्ये चाहुस्तत्वमथापरे ॥ १२.२२८.२ ॥
Os que têm a austeridade como riqueza consideram tapas os jejuns quinzenais, mensais e similares. Outros chamam de tapas os votos védicos e semelhantes; outros, versados nos Vedas, chamam de tapas a recitação completa do Veda, e ainda outros chamam a verdade de tapas.
12.228.3
यथाविहितमाचारस्तपः सर्वं व्रतं गताः ।
आत्मविद्याविधानं यत्तत्तपः परिकीर्तितम् ॥ १२.२२८.३ ॥
A conduta prescrita segundo a regra é todo o voto, e a austeridade daqueles que alcançaram os votos. Essa regra do conhecimento do eu é declarada austeridade.
12.228.4
त्यागस्तपस्तथा शान्तिस्तप इन्द्रियनिग्रहः ।
ब्रह्मचर्यं तपः प्रोक्तमाहुरेवं द्विजातयः ॥ १२.२२८.४ ॥
A renúncia é austeridade, assim como a paz; o controle dos sentidos é austeridade. A disciplina de castidade é declarada austeridade; assim dizem os duas vezes nascidos.
12.228.5
सदोपवासो यो विद्वान्ब्रह्मचारी सदा भवेत् ॥ १२.२२८.५ ॥
O sábio que sempre jejua e é sempre um estudante casto.
12.228.6
यो मुनिश्च सदा धीमान्विघसाशी विमत्सरः ।
ततस्त्वनन्तमप्याहुर्यो नित्यमतिथिप्रियः ॥ १२.२२८.६ ॥
O asceta que é sempre sábio, um vighasāśin (aquele que come os restos da refeição) e livre da inveja; chamam-no também infinito, aquele que constantemente ama os hóspedes.
12.228.7
नान्तराशीस्ततो नित्यमुपवासी महाव्रतः ।
ऋतुगामी तथा प्रोक्तो विघसाशी स्मृतो बुधैः ॥ १२.२२८.७ ॥
Quem não come entre as refeições, sempre jejua e mantém grandes votos, quem se une apenas na estação, é assim declarado; e os sábios o consideram um vighasāśī, aquele que come apenas as sobras.
12.228.8
भृत्यशेषं तु यो भुङ्क्ते यज्ञशेषं तथाऽमृतम् ।
एवं नानार्थसंयोगं तपः शश्वदुदाहृतम् ॥ १२.२२८.८ ॥
Quem come o resto dos servos e o resto do sacrifício, que é néctar; assim o tapas, união de muitos fins, sempre foi declarado.
12.228.9
केषां लोका ह्यपर्यन्ताः सर्वे सत्यव्रते स्थिताः ।
येऽपि कर्ममयं प्राहुस्ते द्विजा ब्राह्मणाः स्मृताः।
रमन्ते दिव्यभोगैश्च पूजिता ह्यप्सरोगणैः ॥ १२.२२८.९ ॥
Aqueles cujos mundos são infinitos, todos permanecem no voto da verdade. Os que declaram o tapas como consistindo na ação também são considerados brâmanes nascidos duas vezes; deleitam-se em prazeres divinos e são honrados por companhias de apsarases.
12.228.10
ज्ञानात्मकं तपश्शब्दं ये वदन्ति विनिश्चिताः ।
ते ह्यन्तराऽऽत्मसद्भावं प्रपन्ना नृपसत्तम ॥ १२.२२८.१० ॥
Os resolutos que dizem que a palavra tapas consiste em conhecimento, na verdade alcançaram a verdadeira natureza do eu interior, ó melhor dos reis.
12.228.11
एतत्ते नृपशार्दूल प्रोक्तं यत्पृष्ट्वानसि ।
यथा वस्तुनि संज्ञानि विविधानि भवन्त्युत ॥ १२.२२८.११ ॥
Isto te foi dito, ó tigre entre os reis, como perguntaste; assim como as coisas recebem diversos nomes.
12.228.12
पितामह महाप्राज्ञ राजाधीना नृपाः पुनः ।
अन्यानि च सहस्राणि नामानि विविधानि च ॥ १२.२२८.१२ ॥
Avô, ó grande sábio, os reis sujeitos a reis, de novo, e milhares de outros nomes diversos.
12.228.13
प्रतियोगीनि वै तेषां छन्नान्यस्तमितानि च ।
दृढं सर्वं प्राकृतकभिदं सर्वत्र पश्य वै ॥ १२.२२८.१३ ॥
Seus estados opostos também se ocultam e se extinguem. Toda esta ordem natural é firme; veja-a em toda parte.
12.228.14
तस्माद्यथागतं राजन्यथारुचि नृणां भवेत् ।
अस्मिन्नर्थे पुरावृत्तं शृणु राजन्युधिष्ठिर ॥ १२.२२८.१४ ॥
Portanto, ó rei, seja como veio, como agrada aos homens. Ouve a antiga narrativa sobre este assunto, ó rei Yudhiṣṭhira.
12.228.15
ब्राह्मणानां समूहे तु यदुवाच सुवर्चला ।
देवलस्य सुता विद्वन्सर्वलक्षणशोभिता ॥ १२.२२८.१५ ॥
O que Suvarcalā disse na assembleia dos brâmanes: a filha de Devala, ó sábio, adornada com todos os sinais auspiciosos.
12.228.16
कन्या सुवर्चला नाम योगभावितचेतना ।
हेतुना केन जाता सा निर्द्वन्द्वा नष्टसंशया ॥ १२.२२८.१६ ॥
A donzela chamada Suvarcalā, cuja mente estava cultivada pelo yoga: por qual causa ela nasceu? Estava livre das dualidades, com as dúvidas destruídas.
12.228.17
साऽब्रवीत्पितरं विप्रं वरान्वेषणतत्परा ॥ १२.२२८.१७ ॥
Empenhada em buscar uma dádiva, falou ao pai, aquele brâmane.
12.228.18
अन्धाय मां महाप्राज्ञ देहि वीक्ष्य सुलोचनम् ।
एवं स्म च पितः शश्वन्मयेदं…मुने ॥ १२.२२८.१८ ॥
"Ó muito sábio, dá-me a um cego, tendo visto a de belos olhos... Assim, de fato, ó pai, sempre por mim isto... ó sábio."
12.228.19
न शक्यं प्रार्थितुं वत्से त्वयाऽद्य प्रतिभाति मे ।
अन्धताऽनन्धता चेति विचारो मम जायते।
उन्मत्तेव सुते वाक्यं भाषसे पृथुलोचने ॥ १२.२२८.१९ ॥
Filha, não me parece possível pedir isso. Hoje tuas palavras não me fazem sentido. Nasce em mim a dúvida sobre cegueira e não-cegueira. Ó de olhos largos, falas como alguém fora de si.
12.228.20
नाहमुन्मत्तभूताऽऽद्य बुद्धिपूर्वं ब्रवीमि ते ।
विद्धि वैतादृशं लोके स मां भजति वेदवित् ॥ १२.२२८.२० ॥
Hoje não enlouqueci; falo-te deliberadamente. Sabe que no mundo é assim. Ele, conhecedor dos Vedas, me escolhe.
12.228.21
यान्यांस्त्वं मन्यसे दातुं मां द्विजोत्तम तानिह ।
आनयान्यान्महाभाग ह्यहं द्रक्ष्यामि तेषु तम् ॥ १२.२२८.२१ ॥
Ó melhor dos brâmanes, traze aqui o que pensas dar-me. Ó bem-aventurado, traze também outras coisas. Entre elas o verei.
12.228.22
तथेति चोक्त्वा तां विप्रः प्रेषयामास शिष्यकान् ।
ऋषेः प्रभावं दृष्ट्वा ते कन्यायाश्च द्विजोत्तमाः।
अनेकमुनयो राजन्संप्राप्ता देवलाश्रमम् ॥ १२.२२८.२२ ॥
Dizendo «Assim seja», o brâmane enviou seus discípulos. Ao verem o poder do sábio e o esplendor da donzela, ó rei, aqueles melhores dos duas vezes nascidos e muitos sábios chegaram à ermida de Devala.
12.228.23
तानागतानथाभ्यर्च्यं कन्यामाह पिता महान् ।
यदीच्छसि वरं भद्रे तं विप्रं वरय स्वयम् ॥ १२.२२८.२३ ॥
Tendo honrado os que tinham chegado, o grande pai disse à donzela: «Ó bem-aventurada, se desejas um esposo, escolhe tu mesma aquele brâmane.»
12.228.24
तथेचि चोक्त्वा कल्याणी तप्तहेमनिभानना ।
करसंमितमध्याङ्गी वाक्यमाह तपोधनाः ॥ १२.२२८.२४ ॥
Dizendo «Assim seja», a bem-aventurada donzela, de rosto como ouro fundido e cintura da largura de uma mão, proferiu estas palavras, ó ricos em ascese.
12.228.25
यद्यस्ति संमतो विप्रो ह्यन्धोऽनन्धः स मे वरः ।
नोचुर्विप्रा महाभागां प्रतिवाक्यं ययुश्च ते ॥ १२.२२८.२५ ॥
Se há um brâmane que me seja agradável, cego ou não cego, esse é o meu noivo. Mas os brâmanes não deram resposta à de grande ventura, e partiram.
12.228.26
कन्या च तिष्ठतामत्र पितुर्वेश्मनि भारत ॥ १२.२२८.२६ ॥
E que a donzela permaneça aqui, na casa de seu pai, ó Bhārata.
12.228.27
श्वेतकेतुः कहालस्य श्यालः परमधर्मवित् ।
श्रुत्वा ब्रह्मा तदागम्य कन्यामाह महीपते ॥ १२.२२८.२७ ॥
Śvetaketu, cunhado de Kahāla, conhecedor do supremo dharma, ao ouvir isso, foi até lá e falou à donzela, ó senhor da terra.
12.228.28
सोहं भद्रे समावृत्तस्त्वयोक्तो यः पुरा द्विजः ।
विशालनयनं विद्धि मामन्धोऽहं वृणीष्व माम् ॥ १२.२२८.२८ ॥
Ó boa senhora, eu sou aquele dvija com quem falaste antes. Saiba que tenho olhos grandes, embora seja cego. Escolhe-me.
12.228.29
कथं विशालनेत्रोऽसि कथं वा त्वमलोचनः ।
ब्रूहि पश्चादहं विद्वन्परीक्षे त्वां द्विजोत्तम ॥ १२.२२८.२९ ॥
Como és de olhos grandes, ou como és sem olhos? Diz-me, ó sábio; depois eu te porei à prova, o melhor dos dvijas.
12.228.30
शब्दे स्पर्शे तथा रूपे रसे गन्धे सहेतुकम् ।
न मे प्रवर्तते चेतो न प्रत्यक्षं हि तेषु मे।
अलोचनोऽहं तस्माद्धि न गतिर्विद्यते यतः ॥ १२.२२८.३० ॥
A minha mente não se dirige, com causa, ao som, ao toque, à forma, ao sabor ou ao odor; não tenho percepção direta deles. Por isso sou sem olhos, pois não tenho caminho.
12.228.31
येन पश्यति सुश्रोणि भाषते स्पृशते पुनः ।
भुज्यते घ्रायते नित्यं शृणोति मनुते तथा ॥ १२.२२८.३१ ॥
Pelo qual, ó de belas ancas, vê-se, fala, toca novamente, sempre come, cheira, ouve e pensa, assim também.
12.228.32
तच्चक्षुर्विद्यते मह्यं येन पश्यति वै स्फुटम् ।
सुलोचनोऽहं भद्रे वै पृच्छ वा किं वदामि ते।
सर्वमस्मिन्न मे विद्या विद्वान्हि परमार्थतः ॥ १२.२२८.३२ ॥
Possuo aquele olho pelo qual vejo claramente. Ó nobre senhora, sou de belos olhos. Pergunta, ou o que te direi? Nisto nem todo o saber é meu, mas no sentido supremo sou sábio.
12.228.33
सा विशुद्धा ततो भूत्वा श्वेतकेतुं महामुनिम् ।
प्रणम्य पूजयामास तां भार्यां स च लब्धवान् ॥ १२.२२८.३३ ॥
Então ela, purificada, prostrou-se diante do grande sábio Śvetaketu e o honrou; e ele a obteve como esposa.
12.228.34
वैराग्यसंयुता कन्या तादृशं परिमुत्तमम् ।
प्राप्ता राजन्महाप्राज्ञ तस्मादर्थः पृथक्पृथक् ॥ १२.२२८.३४ ॥
A donzela dotada de desapego alcançou um estado tão supremo e excelente. Portanto, ó rei, ó grande sábio, compreende o sentido um a um.
12.228.35
एतत्ते कथितं राजन्किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १२.२२८.३५ ॥
Isto te foi contado, ó rei. O que mais desejas ouvir?