ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.228
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.228.1
यदिदं तप इत्याहुः किं तपः संप्रकीर्तितम् ।
उपवासमथान्यत्तु वेदाचारमथो नु किम्।
शास्त्रं तपो महाप्राज्ञ तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२२८.१ ॥
ಇದನ್ನು ತಪಸ್ಸು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ; ತಪಸ್ಸು ಎಂದು ಏನು ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ? ಉಪವಾಸವೋ, ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ, ಅಥವಾ ವೇದಾಚಾರವೋ? ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಪಿತಾಮಹ, ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.
12.228.2
पक्षमासोपवासादीन्मन्यन्ते वै तपोधनाः ।
वेदव्रतादीनि तप अपरे वेदपारगाः।
वेदपारायणं चान्ये चाहुस्तत्वमथापरे ॥ १२.२२८.२ ॥
ತಪೋಧನರು ಪಕ್ಷೋಪವಾಸ, ಮಾಸೋಪವಾಸ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ತಪಸ್ಸೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ವೇದವ್ರತಗಳನ್ನು ಇತರರು ತಪಸ್ಸೆನ್ನುತ್ತಾರೆ; ವೇದಪಾರಂಗತರು ವೇದಪಾರಾಯಣವನ್ನೂ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ತತ್ತ್ವವನ್ನೂ ತಪಸ್ಸೆನ್ನುತ್ತಾರೆ.
12.228.3
यथाविहितमाचारस्तपः सर्वं व्रतं गताः ।
आत्मविद्याविधानं यत्तत्तपः परिकीर्तितम् ॥ १२.२२८.३ ॥
ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆಚಾರವೆಲ್ಲವೂ ವ್ರತ; ವ್ರತಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದವರ ತಪಸ್ಸು ಅದೇ. ಆತ್ಮವಿದ್ಯೆಯ ವಿಧಾನವೇ ತಪಸ್ಸೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
12.228.4
त्यागस्तपस्तथा शान्तिस्तप इन्द्रियनिग्रहः ।
ब्रह्मचर्यं तपः प्रोक्तमाहुरेवं द्विजातयः ॥ १२.२२८.४ ॥
ತ್ಯಾಗವೇ ತಪಸ್ಸು; ಹಾಗೆಯೇ ಶಾಂತಿಯೂ ತಪಸ್ಸು; ಇಂದ್ರಿಯ ನಿಗ್ರಹವೂ ತಪಸ್ಸು. ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವೇ ತಪಸ್ಸೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ದ್ವಿಜರು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
12.228.5
सदोपवासो यो विद्वान्ब्रह्मचारी सदा भवेत् ॥ १२.२२८.५ ॥
ಸದಾ ಉಪವಾಸಿಯಾಗಿರುವ, ಸದಾ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯಾಗಿರುವ ವಿದ್ವಾಂಸನು.
12.228.6
यो मुनिश्च सदा धीमान्विघसाशी विमत्सरः ।
ततस्त्वनन्तमप्याहुर्यो नित्यमतिथिप्रियः ॥ १२.२२८.६ ॥
ಸದಾ ಬುದ್ಧಿವಂತನೂ, ವಿಘಸಾಶಿಯೂ (ಉಳಿದ ಅನ್ನ ಸೇವಿಸುವವನೂ), ಮತ್ಸರರಹಿತನೂ ಆದ ಮುನಿ; ಅವನನ್ನು ಅನಂತನೆಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ನಿತ್ಯವೂ ಅತಿಥಿಪ್ರಿಯನಾದವನು.
12.228.7
नान्तराशीस्ततो नित्यमुपवासी महाव्रतः ।
ऋतुगामी तथा प्रोक्तो विघसाशी स्मृतो बुधैः ॥ १२.२२८.७ ॥
ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಉಣ್ಣದವನು, ಸದಾ ಉಪವಾಸವಿರುವವನು, ಮಹಾವ್ರತಿ, ಋತುಕಾಲದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಕೂಡುವವನು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ವಿದ್ವಾಂಸರು ಅವನನ್ನು ವಿಘಸಾಶಿ ಎಂದೂ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ.
12.228.8
भृत्यशेषं तु यो भुङ्क्ते यज्ञशेषं तथाऽमृतम् ।
एवं नानार्थसंयोगं तपः शश्वदुदाहृतम् ॥ १२.२२८.८ ॥
ಸೇವಕರ ಉಳಿದ ಊಟವನ್ನು, ಯಜ್ಞದ ಉಳಿದ ಅಮೃತವನ್ನು ಉಣ್ಣುವವನು; ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಉದ್ದೇಶಗಳ ಸಂಯೋಗವಾದ ತಪಸ್ಸು ಸದಾ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
12.228.9
केषां लोका ह्यपर्यन्ताः सर्वे सत्यव्रते स्थिताः ।
येऽपि कर्ममयं प्राहुस्ते द्विजा ब्राह्मणाः स्मृताः।
रमन्ते दिव्यभोगैश्च पूजिता ह्यप्सरोगणैः ॥ १२.२२८.९ ॥
ಯಾರ ಲೋಕಗಳು ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದವೋ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಸತ್ಯವ್ರತದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದವರು. ಕರ್ಮಮಯ ತಪಸ್ಸು ಎಂದು ಹೇಳುವವರೂ ದ್ವಿಜರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ಅವರು ದಿವ್ಯ ಭೋಗಗಳಲ್ಲಿ ರಮಿಸಿ ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗಣಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.
12.228.10
ज्ञानात्मकं तपश्शब्दं ये वदन्ति विनिश्चिताः ।
ते ह्यन्तराऽऽत्मसद्भावं प्रपन्ना नृपसत्तम ॥ १२.२२८.१० ॥
ತಪಸ್ ಎಂಬ ಶಬ್ದವನ್ನು ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪವೆಂದು ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳುವವರು, ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಅಂತರಾತ್ಮನ ಸತ್ಯಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿದವರು.
12.228.11
एतत्ते नृपशार्दूल प्रोक्तं यत्पृष्ट्वानसि ।
यथा वस्तुनि संज्ञानि विविधानि भवन्त्युत ॥ १२.२२८.११ ॥
ಓ ನೃಪಶಾರ್ದೂಲನೇ, ನೀನು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಇದನ್ನೇ ನಿನಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಅನೇಕ ಹೆಸರುಗಳಿರುವಂತೆ.
12.228.12
पितामह महाप्राज्ञ राजाधीना नृपाः पुनः ।
अन्यानि च सहस्राणि नामानि विविधानि च ॥ १२.२२८.१२ ॥
ಓ ಪಿತಾಮಹರೇ, ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನೇ, ರಾಜರಿಗೆ ಅಧೀನರಾದ ನೃಪರು ಮತ್ತೆ, ಇನ್ನೂ ಸಾವಿರಾರು ವಿವಿಧ ಹೆಸರುಗಳು.
12.228.13
प्रतियोगीनि वै तेषां छन्नान्यस्तमितानि च ।
दृढं सर्वं प्राकृतकभिदं सर्वत्र पश्य वै ॥ १२.२२८.१३ ॥
ಅವರ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದ ಭಾವಗಳೂ ಅಡಗಿ ಅಸ್ತಂಗತವಾಗುತ್ತವೆ. ಈ ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಾಕೃತ ಸೃಷ್ಟಿ ದೃಢವಾಗಿದೆ; ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಇದನ್ನೇ ನೋಡು.
12.228.14
तस्माद्यथागतं राजन्यथारुचि नृणां भवेत् ।
अस्मिन्नर्थे पुरावृत्तं शृणु राजन्युधिष्ठिर ॥ १२.२२८.१४ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ, ರಾಜನೇ, ಬಂದಂತೆಯೇ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದಂತೆ ಆಗಲಿ. ಈ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಪೂರ್ವದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳು, ರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ.
12.228.15
ब्राह्मणानां समूहे तु यदुवाच सुवर्चला ।
देवलस्य सुता विद्वन्सर्वलक्षणशोभिता ॥ १२.२२८.१५ ॥
ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸುವರ್ಚಲೆ ಹೇಳಿದ್ದು — ದೇವಲನ ಮಗಳು, ಓ ವಿದ್ವಾಂಸನೇ, ಸಕಲ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತಳಾದವಳು.
12.228.16
कन्या सुवर्चला नाम योगभावितचेतना ।
हेतुना केन जाता सा निर्द्वन्द्वा नष्टसंशया ॥ १२.२२८.१६ ॥
ಸುವರ್ಚಲೆ ಎಂಬ ಕನ್ಯೆ, ಯೋಗದಿಂದ ಭಾವಿತವಾದ ಚಿತ್ತವುಳ್ಳವಳು — ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವಳು ಹುಟ್ಟಿದಳು? ಅವಳು ದ್ವಂದ್ವರಹಿತಳೂ ಸಂಶಯನಾಶವಾದವಳೂ ಆಗಿದ್ದಳು.
12.228.17
साऽब्रवीत्पितरं विप्रं वरान्वेषणतत्परा ॥ १२.२२८.१७ ॥
ವರವನ್ನು ಹುಡುಕುವುದರಲ್ಲಿ ತತ್ಪರಳಾಗಿ ಅವಳು ತಂದೆಯಾದ ಆ ವಿಪ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು.
12.228.18
अन्धाय मां महाप्राज्ञ देहि वीक्ष्य सुलोचनम् ।
एवं स्म च पितः शश्वन्मयेदं…मुने ॥ १२.२२८.१८ ॥
"ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನೇ, ನನ್ನನ್ನು ಒಬ್ಬ ಕುರುಡನಿಗೆ ಕೊಡು; ಸುಲೋಚನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ... ತಂದೆಯೇ, ಮುನಿಯೇ, ಹೀಗೆ ನನ್ನಿಂದ ಸದಾ ಇದು..."
12.228.19
न शक्यं प्रार्थितुं वत्से त्वयाऽद्य प्रतिभाति मे ।
अन्धताऽनन्धता चेति विचारो मम जायते।
उन्मत्तेव सुते वाक्यं भाषसे पृथुलोचने ॥ १२.२२८.१९ ॥
ಮಗಳೇ, ಇದನ್ನು ಕೇಳುವುದು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಇಂದು ನಿನ್ನ ಮಾತು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕುರುಡುತನ ಮತ್ತು ಕುರುಡಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದೆ. ವಿಶಾಲ ನೇತ್ರೆಯೇ, ನೀನು ಹುಚ್ಚಿಯಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ.
12.228.20
नाहमुन्मत्तभूताऽऽद्य बुद्धिपूर्वं ब्रवीमि ते ।
विद्धि वैतादृशं लोके स मां भजति वेदवित् ॥ १२.२२८.२० ॥
ನಾನು ಇಂದು ಹುಚ್ಚಿಯಾಗಿಲ್ಲ; ಬುದ್ಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇದು ಹೀಗೆಯೇ ಎಂದು ತಿಳಿ. ವೇದಜ್ಞನಾದ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ.
12.228.21
यान्यांस्त्वं मन्यसे दातुं मां द्विजोत्तम तानिह ।
आनयान्यान्महाभाग ह्यहं द्रक्ष्यामि तेषु तम् ॥ १२.२२८.२१ ॥
ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನೇ, ನೀನು ನನಗೆ ಕೊಡಲು ಉದ್ದೇಶಿಸುವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಾ. ಮಹಾಭಾಗ್ಯನೇ, ಇತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ತಾ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ.
12.228.22
तथेति चोक्त्वा तां विप्रः प्रेषयामास शिष्यकान् ।
ऋषेः प्रभावं दृष्ट्वा ते कन्यायाश्च द्विजोत्तमाः।
अनेकमुनयो राजन्संप्राप्ता देवलाश्रमम् ॥ १२.२२८.२२ ॥
'ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಋಷಿಯ ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ಕನ್ಯೆಯ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಿ, ಅರಸನೇ, ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಮುನಿಗಳು ದೇವಲನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದರು.
12.228.23
तानागतानथाभ्यर्च्यं कन्यामाह पिता महान् ।
यदीच्छसि वरं भद्रे तं विप्रं वरय स्वयम् ॥ १२.२२८.२३ ॥
ಬಂದಿದ್ದವರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ, ಮಹಾನ್ ತಂದೆ ಕನ್ಯೆಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಶುಭೆಯೇ, ನೀನು ವರನನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನೇ ನೀನು ಸ್ವಯಂ ವರಿಸು.'
12.228.24
तथेचि चोक्त्वा कल्याणी तप्तहेमनिभानना ।
करसंमितमध्याङ्गी वाक्यमाह तपोधनाः ॥ १२.२२८.२४ ॥
'ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಕರಗಿದ ಚಿನ್ನದಂತಹ ಮುಖ ಮತ್ತು ಕೈಯಗಲದ ಸೊಂಟವುಳ್ಳ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ತಪೋಧನರೇ, ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದಳು.
12.228.25
यद्यस्ति संमतो विप्रो ह्यन्धोऽनन्धः स मे वरः ।
नोचुर्विप्रा महाभागां प्रतिवाक्यं ययुश्च ते ॥ १२.२२८.२५ ॥
ಯಾವುದಾದರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸಮ್ಮತನಾದರೆ, ಅವನು ಕುರುಡನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಕುರುಡನಲ್ಲದವನಾಗಲಿ, ಅವನೇ ನನ್ನ ವರ. ಆದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಆ ಮಹಾಭಾಗೆಗೆ ಪ್ರತಿಉತ್ತರ ಹೇಳದೆ ಹೊರಟುಹೋದರು.
12.228.26
कन्या च तिष्ठतामत्र पितुर्वेश्मनि भारत ॥ १२.२२८.२६ ॥
ಭಾರತ, ಆ ಕನ್ಯೆ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಇರಲಿ.
12.228.27
श्वेतकेतुः कहालस्य श्यालः परमधर्मवित् ।
श्रुत्वा ब्रह्मा तदागम्य कन्यामाह महीपते ॥ १२.२२८.२७ ॥
ಕಹಾಲನ ಮೈದುನ ಶ್ವೇತಕೇತು, ಪರಮಧರ್ಮಜ್ಞನು, ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಕನ್ಯೆಗೆ ಹೇಳಿದನು, ಮಹೀಪತಿ.
12.228.28
सोहं भद्रे समावृत्तस्त्वयोक्तो यः पुरा द्विजः ।
विशालनयनं विद्धि मामन्धोऽहं वृणीष्व माम् ॥ १२.२२८.२८ ॥
ಭದ್ರೆ, ನೀನು ಮೊದಲು ಹೇಳಿದ ದ್ವಿಜ ನಾನೇ. ನನ್ನನ್ನು ವಿಶಾಲ ನೇತ್ರನೆಂದು ತಿಳಿ; ನಾನು ಕುರುಡ. ನನ್ನನ್ನು ವರಿಸು.
12.228.29
कथं विशालनेत्रोऽसि कथं वा त्वमलोचनः ।
ब्रूहि पश्चादहं विद्वन्परीक्षे त्वां द्विजोत्तम ॥ १२.२२८.२९ ॥
ನೀನು ವಿಶಾಲ ನೇತ್ರನಾಗಿರುವುದು ಹೇಗೆ, ಅಥವಾ ನೀನು ಕುರುಡನಾಗಿರುವುದು ಹೇಗೆ? ಹೇಳು, ವಿದ್ವಾಂಸನೇ. ನಂತರ ನಿನ್ನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವೆನು, ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನೇ.
12.228.30
शब्दे स्पर्शे तथा रूपे रसे गन्धे सहेतुकम् ।
न मे प्रवर्तते चेतो न प्रत्यक्षं हि तेषु मे।
अलोचनोऽहं तस्माद्धि न गतिर्विद्यते यतः ॥ १२.२२८.३० ॥
ಶಬ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶ, ರೂಪ, ರಸ, ಗಂಧದಲ್ಲಿ ಕಾರಣಸಹಿತವಾಗಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರವರ್ತಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಜ್ಞಾನ ನನಗಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಕಣ್ಣಿಲ್ಲದವನು, ಏಕೆಂದರೆ ನನಗೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲ.
12.228.31
येन पश्यति सुश्रोणि भाषते स्पृशते पुनः ।
भुज्यते घ्रायते नित्यं शृणोति मनुते तथा ॥ १२.२२८.३१ ॥
ಸುಂದರ ಸೊಂಟದವಳೇ, ಯಾವುದರಿಂದ ಒಬ್ಬನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ, ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತೆ ಮುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ, ಸದಾ ತಿನ್ನುತ್ತಾನೆ, ವಾಸನೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ, ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ, ಹಾಗೆಯೇ.
12.228.32
तच्चक्षुर्विद्यते मह्यं येन पश्यति वै स्फुटम् ।
सुलोचनोऽहं भद्रे वै पृच्छ वा किं वदामि ते।
सर्वमस्मिन्न मे विद्या विद्वान्हि परमार्थतः ॥ १२.२२८.३२ ॥
ನನಗೆ ಆ ಕಣ್ಣಿದೆ, ಅದರಿಂದ ನಾನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಶುಭೆಯೇ, ನಾನು ಸುಲೋಚನನು. ಕೇಳು, ಅಥವಾ ನಿನಗೆ ಏನು ಹೇಳಲಿ? ಇದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ನಾನು ಜ್ಞಾನಿ.
12.228.33
सा विशुद्धा ततो भूत्वा श्वेतकेतुं महामुनिम् ।
प्रणम्य पूजयामास तां भार्यां स च लब्धवान् ॥ १२.२२८.३३ ॥
ನಂತರ ಅವಳು ಶುದ್ಧಳಾಗಿ, ಮಹಾಮುನಿ ಶ್ವೇತಕೇತುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದಳು; ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಪಡೆದನು.
12.228.34
वैराग्यसंयुता कन्या तादृशं परिमुत्तमम् ।
प्राप्ता राजन्महाप्राज्ञ तस्मादर्थः पृथक्पृथक् ॥ १२.२२८.३४ ॥
ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕನ್ಯೆ ಇಂತಹ ಪರಮೋತ್ತಮವನ್ನು ಪಡೆದಳು. ಓ ರಾಜನೇ, ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನೇ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ತಿಳಿ.
12.228.35
एतत्ते कथितं राजन्किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १२.२२८.३५ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ಇದನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀಯ?