மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.228
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.228.1
यदिदं तप इत्याहुः किं तपः संप्रकीर्तितम् ।
उपवासमथान्यत्तु वेदाचारमथो नु किम्।
शास्त्रं तपो महाप्राज्ञ तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२२८.१ ॥
இதை tapas என்கிறார்கள்; tapas என்று எது அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது? உபவாசமா, அல்லது வேறு ஏதேனுமா, அல்லது வேதாசாரமா? ஓ மகாபிராஜ்ஞரே, பிதாமகரே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.228.2
पक्षमासोपवासादीन्मन्यन्ते वै तपोधनाः ।
वेदव्रतादीनि तप अपरे वेदपारगाः।
वेदपारायणं चान्ये चाहुस्तत्वमथापरे ॥ १२.२२८.२ ॥
தபோதனர்கள் பக்ஷ, மாச உபவாசங்களை முதலியவற்றை தவமாகக் கருதுகிறார்கள். வேத விரதங்களை மற்றவர்கள் தவம் என்கிறார்கள்; வேதத்தில் தேர்ந்தவர்கள் வேத பாராயணத்தை, மற்றவர்கள் தத்துவத்தை தவம் என்கின்றனர்.
12.228.3
यथाविहितमाचारस्तपः सर्वं व्रतं गताः ।
आत्मविद्याविधानं यत्तत्तपः परिकीर्तितम् ॥ १२.२२८.३ ॥
விதிக்கப்பட்ட ஒழுக்கம் எல்லாம் விரதமாகும்; விரதங்களை அடைந்தவர்களின் தவம் அதுவே. ஆத்மவித்யையின் விதிமுறை எதுவோ, அதுவே தவம் என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
12.228.4
त्यागस्तपस्तथा शान्तिस्तप इन्द्रियनिग्रहः ।
ब्रह्मचर्यं तपः प्रोक्तमाहुरेवं द्विजातयः ॥ १२.२२८.४ ॥
துறவு தவம்; அவ்வாறே அமைதியும் தவம்; புலன்களை அடக்குதல் தவம். பிரம்மசரியம் தவம் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது; இருபிறப்பாளர்கள் இவ்வாறு கூறுகிறார்கள்.
12.228.5
सदोपवासो यो विद्वान्ब्रह्मचारी सदा भवेत् ॥ १२.२२८.५ ॥
எப்போதும் உபவாசம் இருந்து, எப்போதும் பிரம்மசாரியாக இருக்கும் கற்றறிந்தவன்.
12.228.6
यो मुनिश्च सदा धीमान्विघसाशी विमत्सरः ।
ततस्त्वनन्तमप्याहुर्यो नित्यमतिथिप्रियः ॥ १२.२२८.६ ॥
எப்போதும் அறிவுள்ள, விகாசி (எச்சில் உண்பவன்), பொறாமையற்ற முனிவன்; அவனை அநந்தன் என்றும் சொல்கிறார்கள், அவன் எப்போதும் விருந்தினரை விரும்புபவன்.
12.228.7
नान्तराशीस्ततो नित्यमुपवासी महाव्रतः ।
ऋतुगामी तथा प्रोक्तो विघसाशी स्मृतो बुधैः ॥ १२.२२८.७ ॥
இடையில் உண்ணாதவன், எப்போதும் உபவாசம் இருப்பவன், மகாவிரதம் மேற்கொண்டவன், ருதுகாலத்தில் மட்டும் கூடுபவன் என்றும் கூறப்படுகிறான்; அறிஞர்கள் அவனை விகசாசி என்றும் கருதுகின்றனர்.
12.228.8
भृत्यशेषं तु यो भुङ्क्ते यज्ञशेषं तथाऽमृतम् ।
एवं नानार्थसंयोगं तपः शश्वदुदाहृतम् ॥ १२.२२८.८ ॥
ஊழியர்களின் எஞ்சியதையும், யாகத்தின் எஞ்சிய அமுதத்தையும் உண்பவன்; இவ்வாறு பல நோக்கங்களின் சேர்க்கையாக தவம் எப்போதும் கூறப்பட்டுள்ளது.
12.228.9
केषां लोका ह्यपर्यन्ताः सर्वे सत्यव्रते स्थिताः ।
येऽपि कर्ममयं प्राहुस्ते द्विजा ब्राह्मणाः स्मृताः।
रमन्ते दिव्यभोगैश्च पूजिता ह्यप्सरोगणैः ॥ १२.२२८.९ ॥
எவர்களின் உலகங்கள் முடிவற்றவையோ, அவர்கள் அனைவரும் சத்தியவிரதத்தில் நிலைபெற்றவர்கள். கர்மமயமான தவம் என்று கூறுபவர்களும் துவிஜர்களான பிராமணர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர்; அவர்கள் தெய்வீக இன்பங்களில் மகிழ்ந்து, அப்சரஸ் கூட்டங்களால் போற்றப்படுகின்றனர்.
12.228.10
ज्ञानात्मकं तपश्शब्दं ये वदन्ति विनिश्चिताः ।
ते ह्यन्तराऽऽत्मसद्भावं प्रपन्ना नृपसत्तम ॥ १२.२२८.१० ॥
தவம் என்ற சொல்லை ஞானமயமானது என்று உறுதியாகக் கூறுபவர்கள், ஓ மன்னர்களில் சிறந்தவனே, உள்ளான ஆத்மாவின் உண்மை நிலையை அடைந்தவர்கள்.
12.228.11
एतत्ते नृपशार्दूल प्रोक्तं यत्पृष्ट्वानसि ।
यथा वस्तुनि संज्ञानि विविधानि भवन्त्युत ॥ १२.२२८.११ ॥
ஓ மன்னர்களில் புலியே, நீ கேட்டதற்கு இதுவே உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; பொருட்களுக்குப் பலவகைப் பெயர்கள் இருப்பது போல.
12.228.12
पितामह महाप्राज्ञ राजाधीना नृपाः पुनः ।
अन्यानि च सहस्राणि नामानि विविधानि च ॥ १२.२२८.१२ ॥
ஓ பிதாமகரே, ஓ மிகுந்த ஞானியே, அரசர்களுக்கு உட்பட்ட மன்னர்கள் மீண்டும், மேலும் ஆயிரக்கணக்கான பலவகைப் பெயர்களும்.
12.228.13
प्रतियोगीनि वै तेषां छन्नान्यस्तमितानि च ।
दृढं सर्वं प्राकृतकभिदं सर्वत्र पश्य वै ॥ १२.२२८.१३ ॥
அவர்களுக்கு எதிரான நிலைகள் மறைந்தும் அஸ்தமித்தும் போகின்றன. இந்த இயற்கையான அனைத்தும் உறுதியானது; எங்கும் அதைக் காண்க.
12.228.14
तस्माद्यथागतं राजन्यथारुचि नृणां भवेत् ।
अस्मिन्नर्थे पुरावृत्तं शृणु राजन्युधिष्ठिर ॥ १२.२२८.१४ ॥
ஆகவே, அரசே, வந்தபடியே மனிதர்களுக்கு விருப்பம்போல் ஆகட்டும். இந்தப் பொருள் பற்றிய பழைய வரலாற்றைக் கேள், அரசே யுதிஷ்டிரா.
12.228.15
ब्राह्मणानां समूहे तु यदुवाच सुवर्चला ।
देवलस्य सुता विद्वन्सर्वलक्षणशोभिता ॥ १२.२२८.१५ ॥
பிராமணர்களின் சபையில் சுவர்சலா சொன்னது — தேவலரின் மகள், அறிஞரே, எல்லா நற்குறிகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.
12.228.16
कन्या सुवर्चला नाम योगभावितचेतना ।
हेतुना केन जाता सा निर्द्वन्द्वा नष्टसंशया ॥ १२.२२८.१६ ॥
சுவர்சலா என்ற கன்னி, யோகத்தால் பண்படுத்தப்பட்ட மனமுடையவள் — எந்தக் காரணத்தால் அவள் பிறந்தாள்? அவள் இருமைகளற்றவளும் ஐயமற்றவளும் ஆனவள்.
12.228.17
साऽब्रवीत्पितरं विप्रं वरान्वेषणतत्परा ॥ १२.२२८.१७ ॥
வரம் தேடுவதில் ஈடுபட்டவளாக அவள் தந்தையான அந்தப் பிராமணரிடம் சொன்னாள்.
12.228.18
अन्धाय मां महाप्राज्ञ देहि वीक्ष्य सुलोचनम् ।
एवं स्म च पितः शश्वन्मयेदं…मुने ॥ १२.२२८.१८ ॥
"மகா அறிவாளியே, என்னை ஒரு குருடனுக்குக் கொடுங்கள்; கண்ணழகியை நோக்கி... தந்தையே, முனிவரே, இவ்வாறு என்னால் எப்போதும் இது..."
12.228.19
न शक्यं प्रार्थितुं वत्से त्वयाऽद्य प्रतिभाति मे ।
अन्धताऽनन्धता चेति विचारो मम जायते।
उन्मत्तेव सुते वाक्यं भाषसे पृथुलोचने ॥ १२.२२८.१९ ॥
மகளே, இதை நான் கேட்பது இயலாதது போலத் தோன்றுகிறது. இன்று உன் பேச்சு எனக்குப் புரியவில்லை. குருடு, குருடின்மை என்பதில் எனக்கு ஐயம் எழுகிறது. பரந்த விழிகளை உடையவளே, பைத்தியம் பிடித்தவள் போலப் பேசுகிறாய்.
12.228.20
नाहमुन्मत्तभूताऽऽद्य बुद्धिपूर्वं ब्रवीमि ते ।
विद्धि वैतादृशं लोके स मां भजति वेदवित् ॥ १२.२२८.२० ॥
நான் இன்று பைத்தியமானவள் அல்ல; நான் அறிவுடன் உன்னிடம் சொல்கிறேன். உலகில் இப்படியே அறிந்துகொள். வேதம் அறிந்தவன் என்னை ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
12.228.21
यान्यांस्त्वं मन्यसे दातुं मां द्विजोत्तम तानिह ।
आनयान्यान्महाभाग ह्यहं द्रक्ष्यामि तेषु तम् ॥ १२.२२८.२१ ॥
இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, நீ எனக்குக் கொடுக்க நினைக்கும் பொருட்களை இங்கே கொண்டுவா. மகாபாக்கியவானே, மற்றவற்றையும் கொண்டுவா. அவற்றில் நான் அவனைக் காண்பேன்.
12.228.22
तथेति चोक्त्वा तां विप्रः प्रेषयामास शिष्यकान् ।
ऋषेः प्रभावं दृष्ट्वा ते कन्यायाश्च द्विजोत्तमाः।
अनेकमुनयो राजन्संप्राप्ता देवलाश्रमम् ॥ १२.२२८.२२ ॥
'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, அந்த அந்தணன் தன் சீடர்களை அனுப்பினான். முனிவரின் மகிமையையும் கன்னியின் ஒளியையும் கண்டு, அரசே, அந்தச் சிறந்த இருபிறப்பாளர்களும் பல முனிவர்களும் தேவலரின் ஆசிரமத்திற்கு வந்தடைந்தனர்.
12.228.23
तानागतानथाभ्यर्च्यं कन्यामाह पिता महान् ।
यदीच्छसि वरं भद्रे तं विप्रं वरय स्वयम् ॥ १२.२२८.२३ ॥
வந்திருந்தவர்களை வரவேற்று உபசரித்த பின், மகத்தான தந்தை கன்னியிடம் சொன்னார்: 'நல்லவளே, நீ கணவனை விரும்பினால், அந்த அந்தணனையே நீயே தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்.'
12.228.24
तथेचि चोक्त्वा कल्याणी तप्तहेमनिभानना ।
करसंमितमध्याङ्गी वाक्यमाह तपोधनाः ॥ १२.२२८.२४ ॥
'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, உருக்கிய பொன் போன்ற முகமும் கைப்பிடியளவு இடையும் கொண்ட நல்லவள், தவவளம் மிக்கவர்களே, இந்த சொல்லைச் சொன்னாள்.
12.228.25
यद्यस्ति संमतो विप्रो ह्यन्धोऽनन्धः स मे वरः ।
नोचुर्विप्रा महाभागां प्रतिवाक्यं ययुश्च ते ॥ १२.२२८.२५ ॥
அந்தணர் ஒருவர் ஏற்புடையவராக இருந்தால், அவர் குருடராயினும் குருடில்லாதவராயினும் அவரே எனக்கு வரன். ஆனால் அந்தணர்கள் அந்த மகாபாகைக்கு பதில் எதுவும் சொல்லாமல் சென்றனர்.
12.228.26
कन्या च तिष्ठतामत्र पितुर्वेश्मनि भारत ॥ १२.२२८.२६ ॥
பரதனே, அந்தக் கன்னி தன் தந்தையின் வீட்டிலேயே இங்கு இருக்கட்டும்.
12.228.27
श्वेतकेतुः कहालस्य श्यालः परमधर्मवित् ।
श्रुत्वा ब्रह्मा तदागम्य कन्यामाह महीपते ॥ १२.२२८.२७ ॥
கஹாலனின் மைத்துனர் சுவேதகேது, பரமதர்மம் அறிந்தவர், இதைக் கேட்டு அங்கு வந்து கன்னியிடம் சொன்னார், மன்னனே.
12.228.28
सोहं भद्रे समावृत्तस्त्वयोक्तो यः पुरा द्विजः ।
विशालनयनं विद्धि मामन्धोऽहं वृणीष्व माम् ॥ १२.२२८.२८ ॥
அம்மா, நான் தான் முன்பு நீ சொன்ன அந்த துவிஜன். என்னை விசாலக் கண்ணனாக அறிக; நான் குருடன். என்னை வரித்துக்கொள்.
12.228.29
कथं विशालनेत्रोऽसि कथं वा त्वमलोचनः ।
ब्रूहि पश्चादहं विद्वन्परीक्षे त्वां द्विजोत्तम ॥ १२.२२८.२९ ॥
நீ விசாலக் கண்ணனாக எப்படி இருக்கிறாய், அல்லது நீ கண் இல்லாதவனாக எப்படி இருக்கிறாய்? சொல், அறிஞனே. பின்னர் உன்னை நான் பரிசோதிப்பேன், துவிஜோத்தமனே.
12.228.30
शब्दे स्पर्शे तथा रूपे रसे गन्धे सहेतुकम् ।
न मे प्रवर्तते चेतो न प्रत्यक्षं हि तेषु मे।
अलोचनोऽहं तस्माद्धि न गतिर्विद्यते यतः ॥ १२.२२८.३० ॥
சத்தம், தொடுதல், உருவம், சுவை, மணம் ஆகியவற்றில் காரணத்துடன் என் மனம் செல்வதில்லை; அவற்றின் நேரடி உணர்வு எனக்கு இல்லை. ஆகவே நான் கண் இல்லாதவன், ஏனெனில் எனக்கு வழி இல்லை.
12.228.31
येन पश्यति सुश्रोणि भाषते स्पृशते पुनः ।
भुज्यते घ्रायते नित्यं शृणोति मनुते तथा ॥ १२.२२८.३१ ॥
அழகிய இடையுடையவளே, எதனால் ஒருவன் பார்க்கிறான், பேசுகிறான், மீண்டும் தொடுகிறான், எப்போதும் உண்கிறான், முகர்கிறான், கேட்கிறான், நினைக்கிறான், அவ்வாறே.
12.228.32
तच्चक्षुर्विद्यते मह्यं येन पश्यति वै स्फुटम् ।
सुलोचनोऽहं भद्रे वै पृच्छ वा किं वदामि ते।
सर्वमस्मिन्न मे विद्या विद्वान्हि परमार्थतः ॥ १२.२२८.३२ ॥
அதை நான் பெற்றுள்ளேன், அதனால் நான் தெளிவாகப் பார்க்கிறேன். நற்குணவளே, நான் நல்ல கண்களுடையவன். கேள், அல்லது உனக்கு என்ன சொல்வேன்? இதில் எல்லாம் எனக்கு அறிவாக இல்லை, ஆனால் உண்மையில் நான் அறிஞன்.
12.228.33
सा विशुद्धा ततो भूत्वा श्वेतकेतुं महामुनिम् ।
प्रणम्य पूजयामास तां भार्यां स च लब्धवान् ॥ १२.२२८.३३ ॥
பின்னர் அவள் தூய்மையடைந்து, மகாமுனிவர் ஷ்வேதகேதுவை வணங்கி அவரை வழிபட்டாள்; அவரும் அவளை மனைவியாகப் பெற்றார்.
12.228.34
वैराग्यसंयुता कन्या तादृशं परिमुत्तमम् ।
प्राप्ता राजन्महाप्राज्ञ तस्मादर्थः पृथक्पृथक् ॥ १२.२२८.३४ ॥
வைராக்கியம் பொருந்திய கன்னி இப்படிப்பட்ட உயர்ந்த நிலையை அடைந்தாள். ஓ அரசே, ஓ மகா ஞானியே, ஆகையால் பொருளை ஒவ்வொன்றாகப் புரிந்துகொள்.
12.228.35
एतत्ते कथितं राजन्किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १२.२२८.३५ ॥
ஓ அரசே, இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. இன்னும் எதைக் கேட்க விரும்புகிறாய்?