مهابهاراتا · أدهيايا 12.229
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.229.1
यदिदं कर्म लोकेऽस्मिञ्शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
पुरुषं योजयत्येव फलयोगेन भारत ॥ १२.२२९.१ ॥
يا بهارata، إن كل فعل في هذا العالم، خيرا كان أو شرا، يربط الإنسان حتما بثمرته.
12.229.2
कर्ता स्वित्तस्य पुरुष उताहो नेति संशयः ।
एतदिच्छामि तत्त्वेन त्वत्तः श्रोतुं पितामह ॥ १२.२२९.२ ॥
هل الإنسان فاعله أم لا؟ هذا هو شكي. يا جدي، أريد أن أسمعه منك بحقيقته.
12.229.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
प्रह्लादस्य च संवादमिन्द्रस्य च युधिष्ठिर ॥ १२.२२९.३ ॥
وفي هذا يروي الناس هذه الحكاية القديمة — حوار براهلاد وإندرا، يا يودهيشتهيرا.
12.229.4
असक्तं धूतपाप्मानं कुले जातं बहुश्रुतम् ।
अस्तब्धमनहंकारं सत्वस्थं संयतेन्द्रियम् ॥ १२.२२९.४ ॥
المتجرد، الذي نفض عنه الآثام، المولود في أسرة طيبة والواسع العلم، الخالي من الكبرياء والأنا، الثابت في الصفاء، المضبوط الحواس.
12.229.5
तुल्यनिन्दास्तुतिं दान्तं शून्यागारसमाकृतिम् ।
चराचराणां भूतानां विदितप्रभवाप्ययम् ॥ १२.२२९.५ ॥
الذي يرى الذم والمدح سواء، المضبوط النفس، الذي هيئته كبيت خال، العارف بنشأة الكائنات المتحركة والساكنة وفنائها.
12.229.6
अक्रुध्यन्तमहृष्यन्तमप्रियेषु प्रियेषु च ।
काञ्चने वाऽथ लोष्ठे वा उभयोः समदर्शनम् ॥ १२.२२९.६ ॥
الذي لا يغضب من غير المحبوب ولا يبتهج بالمحبوب، ويرى الذهب وكتلة التراب سواء.
12.229.7
आत्मनि श्रेयसि ज्ञाने धीरं निश्चितनिश्चयम् ।
परावरज्ञं भूतानां सर्वज्ञं सर्वदर्शनम् ॥ १२.२२९.७ ॥
من هو ثابت في الذات والخير الأسمى والمعرفة، راسخ العزم، يعلم علو الكائنات ودنوها، عليم بكل شيء، بصير بكل شيء.
12.229.8
अव्यक्तात्मनि गोविन्दे वासुदेवे महात्मनि ।
हृदयेन समाविष्टं सर्वभावप्रियंकरम् ॥ १२.२२९.८ ॥
ذاته غير ظاهرة، مستغرق بقلبه في غوفيندا فاسوديفا العظيم النفس، يفعل ما هو محبوب في كل حال.
12.229.9
भक्तं भागवतं नित्यं नारायणपरायणम् ।
ध्यायन्तं परमात्मानं हिरण्यकशिपोः सुतम् ॥ १२.२२९.९ ॥
المتعبد، البهاغافاتا، المتعلق دائماً بنارايانا، المتأمل في الذات العليا — ابن هيرانياكاشيبو.
12.229.10
शक्रः प्रह्लादमासीनमेकान्ते संयतेन्द्रियम् ।
बुभुत्समानस्तत्प्रज्ञामभिगम्येदमब्रवीत् ॥ १२.२२९.१० ॥
اقترب إندرا من برهلاد الجالس في خلوة، ضابطاً حواسه، راغباً في معرفة حكمته، فقال هذا.
12.229.11
यैः कैश्चित्संमतो लोके गुणैः स्यात्पुरुषो नृषु ।
भवत्यनपगान्सर्वांस्तान्गुणाँल्लक्षयामहे ॥ १२.२२९.११ ॥
بأي الصفات يصبح الرجل محترماً بين الناس في العالم، نحن ندرك كل تلك الصفات التي لا تنفصل.
12.229.12
अथ ते लक्ष्यते बुद्धिः समा बालजनैरिह ।
आत्मानं मन्यमानः सञ्श्रेयः किमिह मन्यसे ॥ १२.२२९.१२ ॥
الآن يبدو عقلك هنا كعقل الناس الجهال. وأنت تظن نفسك حكيماً، فماذا تعد هنا الخير الأسمى؟
12.229.13
बद्धः पाशैश्च्युतः स्थानाद्द्विषतां वशमागतः ।
श्रिया विहीनः प्रह्लाद शोचितव्ये न शोचसि ॥ १२.२२९.१३ ॥
مقيّد بالحبال، ساقط من مكانك، وقعت في سلطان أعدائك، محروم من الثروة، يا برهلاد، لا تحزن على ما ينبغي الحزن عليه.
12.229.14
प्रज्ञालाभेन दैतेय उताहो धृतिमत्तथा ।
प्रह्लाद स्वस्थरूपोऽसि पश्यन्व्यसनमात्मनः ॥ १२.२२९.१४ ॥
بنيل الحكمة، أو بالثبات، يا ابن ديتي، يا برهلاد، أنت على حالك المتزن وأنت ترى مصيبتك.
12.229.15
इति संचोदितस्तेन धीरो निश्चितनिश्चयः ।
उवाच श्लक्ष्णया वाचा स्वां प्रज्ञामनुवर्णयन् ॥ १२.२२९.१५ ॥
فحثّه على ذلك، فتكلم الثابت الراسخ العزم بصوت لطيف واصفاً حكمته.
12.229.16
प्रवृत्तिं च निवृत्तिं च भूतानां यो न बुध्यते ।
तस्य स्तम्भो भवेद्बाल्यान्नास्ति स्तंभोऽनुपश्यतः ॥ १२.२२९.१६ ॥
من لا يدرك حركة الكائنات وسكونها يصيبه الجمود من الصبا، أما من يبصر فلا جمود له.
12.229.17
गहनं सर्वभूतानां ध्येयं नित्यं सनातनम् ।
अनिग्रहमनौपम्यं सर्वाकारं परात्परम् ॥ १२.२२९.१७ ॥
عميق على جميع الكائنات، جدير بالتأمل، أبدي وسرمدي، لا يُقيَّد، لا نظير له، ذو كل صورة، أعلى من الأعلى.
12.229.18
सर्वावरणसंभूतं तस्मादेतत्प्रवर्तते ।
तन्मया अपि संपश्य नानालक्षणलक्षिताः ॥ १२.२२९.१८ ॥
لأنه نشأ من جميع الحجب، لذلك يجري هذا؛ وانظر أيضاً إلى من امتلأوا به، المتميزين بسمات شتى.
12.229.19
स वै पाति जगत्स्रष्टा विष्णुरित्यभिशब्दितः ।
पुनर्दर्शति संप्राप्ते…सुरेश्चरः ॥ १२.२२९.१९ ॥
هو خالق العالم وحافظه، ويُدعى فِشنو. وحين يحين الوقت يتجلى ثانية… سيد الآلهة.
12.229.20
स्वभावात्संप्रवर्तन्ते निवर्तन्ते तथैव च ।
सर्वे भावास्तथा भावाः पुरुषार्थो न विद्यते ॥ १२.२२९.२० ॥
بالطبيعة تنشأ جميع الأحوال وتنقضي كذلك، وكذلك جميع الكائنات والصفات. لا وجود لجهد الإنسان.
12.229.21
पुरुषार्थस्य चाभावे नास्ति कश्चित्स्वकारकः ।
स्वयं च कुर्वतस्तस्य जातु मानो भवेदिह ॥ १२.२२९.२१ ॥
حيث لا جهد للإنسان لا يكون أحد فاعلاً بذاته. ومن يظن أنه يفعل بنفسه قد ينشأ فيه الكبر هنا.
12.229.22
यस्तु कर्तारमात्मानं मन्यते साध्वसाधु वा ।
तस्य दोषवती प्रज्ञा अतत्त्वज्ञेति मे मतिः ॥ १२.२२९.२२ ॥
من يظن نفسه الفاعل، للخير أو للشر، فإن عقله ناقص؛ وفي رأيي أنه لا يعرف الحقيقة.
12.229.23
यदि स्यात्पुरुषः कर्ता शक्रात्मश्रेयसे ध्रुवम् ।
आरम्भास्तस्य सिद्ध्येयुर्न तु जातु पराभवेत् ॥ १२.२२९.२३ ॥
لو كان الإنسان هو الفاعل، يا شكرا، لنجحت مساعيه لخيره حتماً، ولما فشلت أبداً.
12.229.24
अनिष्टस्य हि निर्वृत्तिरनिवृत्तिः प्रियस्य च ।
लक्ष्यते यतमानानां पुरुषार्थस्ततः कुतः ॥ १२.२२९.२४ ॥
يُرى عند الساعين أن المكروه لا يزول والمحبوب لا يدوم؛ فمن أين يأتي جهد الإنسان إذن؟
12.229.25
अनिष्टस्याभिनिर्वृत्तिमिष्टसंवृतिमेव च ।
अप्रयत्नेन पश्यामः केषां चित्तत्स्वभावतः ॥ १२.२२९.२५ ॥
نرى أن ظهور غير المرغوب فيه وحجب المرغوب فيه يقعان عند بعض الناس بطبيعتهم وحدها دون جهد.
12.229.26
प्रतिरूपतराः केचिद्दृस्यन्ते बुद्धिमत्तराः ।
विरूपेभ्योऽल्पबुद्धिभ्यो लिप्समाना धनागमं ॥ १२.२२९.२६ ॥
يُرى بعض الناس أكثر لياقة وحكمة، بينما يسعى غير الأكفاء وقليلو العقل إلى نيل الثروة.
12.229.27
स्वभावप्रेरिताः सर्वे निविशन्ते गुणा यदा ।
शुभाशुभास्तदा तत्र तस्य किं मानकारणम् ॥ १२.२२९.२७ ॥
عندما تدخل في الإنسان جميع الصفات، الحسنة والسيئة، مدفوعةً بالطبيعة، فما سبب إكرامه إذن؟
12.229.28
स्वभावादेव तत्सर्वमिति मे निश्चिता मतिः ।
आत्मप्रतिष्ठा प्रज्ञा वा मम नास्ति ततोऽन्यथा ॥ १२.२२९.२८ ॥
أن كل ذلك يأتي من الطبيعة وحدها هو رأيي الراسخ؛ ليس لي حكمة راسخة في الذات، ولذلك لا أقول بغيره.
12.229.29
कर्मजं त्विह मन्यन्ते पलयोगं शुभाशुभम् ।
कर्मणां विषयं कृत्स्नमहं वक्ष्यामि तच्छृणु ॥ १२.२२९.२९ ॥
يعتقد الناس هنا أن اقتران الثمار الحسنة والسيئة يولد من الفعل. سأبين لك المجال الكامل للأفعال؛ فاستمع إليه.
12.229.30
यथा वेदयते कश्चिदोदनं पायसं ह्यदन् ।
एवं सर्वाणि कर्माणि स्वभावस्यैव लक्षणम् ॥ १२.२२९.३० ॥
كما أن من يأكل الأرز المطبوخ أو عصيدة الحليب يتذوق طعمه، كذلك جميع الأفعال هي عين علامة الطبيعة.
12.229.31
विकारानेव यो वेद न वेद प्रकृतिं पराम् ।
तस्य स्तंभोऽभवेद्बाल्यान्नास्ति स्तंभोऽनुपश्यतः ॥ १२.२२९.३१ ॥
من يعرف التحولات فقط ولا يعرف الطبيعة العليا، يظهر فيه الكبر من الطفولية؛ أما من يبصر فلا كبر فيه.
12.229.32
स्वभावभाविनो भावान्सर्वानेवेह निश्चये ।
बुद्ध्यमानस्य दर्पो वा मानो वा किं करिष्यति ॥ १२.२२९.३२ ॥
هنا يقيناً، كل الأحوال تنشأ من طبيعتها الذاتية؛ فماذا يفعل الكبر أو الاعتزاز بالنفس بمن يدرك هذا؟
12.229.33
वेद धर्मविधिं कृत्स्नं भूतानां चाप्यनित्यताम् ।
तस्माच्छक्र न शोचारि सर्वं ह्येवेदमन्तवत् ॥ १२.२२९.३३ ॥
أنا أعرف كل أحكام الدارما وفناء الكائنات؛ فلا تحزن أيها الشكرا، فكل هذا ذو نهاية حقاً.
12.229.34
निर्ममो निरहंकारो निरीहो मुक्तबन्धनः ।
स्वस्थो व्यपेतः पश्यामि भूतानां प्रभवाप्ययौ ॥ १२.२२९.३४ ॥
متحرر من الملكية، خالٍ من الأنا، خالٍ من الرغبة، مُطلق من القيود، ثابت في ذاتي ومنفصل، أرى نشأة الكائنات وفناءها.
12.229.35
कृतप्रज्ञस्य दान्तस्य वितृष्णाय निराशिषः ।
नायासो विद्यते शक्र पश्यतो योगवित्तया ॥ १२.२२९.३५ ॥
يا شكرا، لمن كمُلت حكمته، المضبوط النفس، الخالي من العطش والآمال، لا يوجد تعب عندما يبصر بمعرفة اليوغا.
12.229.36
प्रकृतौ च विकारे च न मे प्रीतिर्न च द्विषे ।
द्वेष्टारं च न पश्यामि यो ममाद्य विरुध्यति ॥ १२.२२९.३६ ॥
في الطبيعة وفي التحول لا أجد لي محبةً ولا كراهية، ولا أرى عدواً فيمن يعارضني اليوم.
12.229.37
नोर्ध्वं नावाङ्वतिर्यक्च न क्वचिच्छक्र कामये ।
न हि ज्ञेये न विज्ञाने नाज्ञाने विद्यतेऽन्तरम् ॥ १२.२२९.३७ ॥
يا شakra، لا أرغب في شيء، لا في الأعلى ولا في الأسفل ولا في الجانب ولا في أي مكان. فإنه لا فرق حقاً بين المعلوم والمعرفة الحقة والجهل.
12.229.38
येनैषा लभ्यते प्रज्ञा येन शान्तिरवाप्यते ।
प्रब्रूहि तमुपायं मे सम्यक्प्रह्लाद पृच्छते ॥ १२.२२९.३८ ॥
أخبرني على وجهه، يا برهلادا، بالوسيلة التي بها تُنال هذه الحكمة وبها يُدرك السلام، لي وأنا أسألك.
12.229.39
आर्जवेनाप्रमादेन प्रसादेनात्मवत्तया ।
गुरुशुश्रूषया शक्र पुरुषो लभते महत् ॥ १२.२२९.३९ ॥
بالاستقامة واليقظة والصفاء وضبط النفس وخدمة المعلم، يا شakra، ينال الإنسان العظيم.
12.229.40
स्वभावाल्लभते प्रज्ञां शान्तिमेति स्वभावतः ।
स्वभावादेव तत्सर्वं यत्किंचिदनुपश्यति ॥ १२.२२९.४० ॥
من طبيعته يكتسب الإنسان الحكمة، وبطبعه يبلغ السكينة. وبالطبع وحده يرى كل ما يراه.
12.229.41
नैवान्तरं विजानाति श्रुत्वा गुरुमुखात्ततः ।
वाक्यं वाक्यार्थविज्ञानमालोक्य मनसा यतिः ॥ १२.२२९.४१ ॥
بعد أن يسمع الكلمات من فم المعلم، يتأمل الزاهد بعقله الجملة وفهم معناها، فحينئذ يعرف الفرق.
12.229.42
विवेकप्रत्ययापन्नमात्मानमनुपश्यति ।
विरज्यति ततो भीत्या परमेश्वरमृच्छति ॥ १२.२२९.४२ ॥
متى تحلى بالمعرفة التمييزية أبصر الذات، ثم يزهد خوفاً من الدنيا فيبلغ الرب الأعلى.
12.229.43
त्रातारं सर्वदुःखानां तत्सुखान्वेषणं ततः ।
करोति सद्भिः संसर्गमलं सन्तः सुखाय वै ॥ १२.२२९.४३ ॥
وهو يبحث عن تلك السعادة التي تنقذ من كل الأحزان، فيصاحب الأخيار؛ فالأخيار حقًا إنما هم للسعادة.
12.229.44
सतां सकाशादाज्ञाय मार्गं लक्षणवत्तया ।
सर्वसङ्गविनिर्मुक्तः परमात्मानमृच्छति ॥ १२.२२९.४४ ॥
بعد أن يتعلم الطريق بعلاماته المميزة من حضرة الأخيار، ويتحرر من كل تعلق، يبلغ الذات العليا.
12.229.45
विषयेच्छाकृतो धर्मं सरजस्को भयावहः ।
धर्महानिमवाप्नोति क्रमात्तेन नरः पुनः ॥ १२.२२९.४५ ॥
الدهرما المولودة من رغبة الموضوعات الحسية، المصبوغة بالشهوة، الجالبة للخوف — بها يفقد الإنسان الدهرما تدريجيًا مرة أخرى.
12.229.46
भक्तिहीनो भवत्येव परमात्मनि चाच्युत ।
वाचके वाऽपि च स्थानं न हन्त्येव विमोचितः ॥ १२.२२९.४६ ॥
يصبح حقًا خاليًا من التعبد للذات العليا وللخالد؛ ولا مكان له حتى عند المعلم. وإذا تحرر فإنه حقًا لا يضرب.
12.229.47
सार्क्ष्ये चास्य रतिर्नित्यं संसारे च रतिर्भवेत् ।
तस्य नित्यमविज्ञानादात्माचैव न सिद्ध्यति ॥ १२.२२९.४७ ॥
وتكون لذته دائمًا في الساركشيا وكذلك في الوجود الدنيوي؛ ولجهله الدائم لا تتحقق ذاته أبدًا.
12.229.48
उन्मत्तवृत्तिर्भवति क्रमादेवं प्रवर्तते ।
आशौचं वर्धते नित्यं न शाम्यति कथंचन ॥ १२.२२९.४८ ॥
يصبح تدريجيًا ذا طبع مهووس ويمضي هكذا؛ يتزايد النجس دائمًا، ولا يهدأ بأي حال.
12.229.49
विषये चान्वितस्यास्य मोक्षवाञ्छा न जायते ।
हेत्वाभासेषु संलीनः स्तौति वैषयिकान्गुणान् ॥ १२.२२९.४९ ॥
في من هو متعلق بموضوعات الحواس لا تنشأ رغبة في التحرر؛ فهو، غارق في حجج زائفة، يمدح الصفات المتعلقة بموضوعات الحواس.
12.229.50
न शास्त्राणि शृणोत्येव मानदर्पसमन्वितः ।
स्वतःसिद्धं न भोगस्तं स्वतः सिद्धं न वेत्ति च।
चिद्रूपधारणं चैव परसृष्टिमथाव्ययम् ॥ १२.२२९.५० ॥
وهو مملوء بالكبر والغرور، لا يصغي حتى إلى الكتب المقدسة. لا يعرف ما قام بذاته، ولا المتعة التي ليست قائمة بذاتها؛ ولا يعرف حمل صورة الوعي، ولا الخلق الذي لا يفنى لغيره.
12.229.51
नानायोनिगतस्तेन भ्राम्यमाणः स्वकर्मभिः ।
तीर्णपारं न जानाति महामोहसमन्वितः।
आचार्यसंश्रयाद्विद्याद्विनयं समुपागतः ॥ १२.२२९.५१ ॥
مولود في أرحام كثيرة، يتيه بأعماله، مغمور بالوهم العظيم، لا يعرف الشاطئ البعيد. بالالتجاء إلى المعلّم، والوصول إلى التواضع، ينبغي أن ينال العلم.
12.229.52
अनुकूलेषु धर्मेषु चिनोत्येनं ततस्ततः ।
आचार्य इति च ख्यातस्तेनासौ बलवृत्रहन् ॥ १२.२२९.५२ ॥
بين الواجبات الموافقة يجمعه مرة بعد أخرى؛ ولذلك يُعرف بأنه المعلّم، يا قاتل قوة فريترا.
12.229.53
नियतेनैव सद्भावस्तेन जन्मान्तरादिषु ।
कर्मसञ्चयतूलौघः क्षिप्यते ज्ञानवायुना ॥ १२.२२९.५३ ॥
بالطريق المحدد وحده يقوم الكيان الحق؛ وبه، في الولادات وما بعدها، تُنثر كومة الكرم المتراكم، كأنها كومة قطن، بريح المعرفة.
12.229.54
एवं युक्तसमाचारः संसारविनिवर्तकः ।
अनुकूलवृत्तिं सततं छिनत्त्येव भृगुर्यथा ॥ १२.२२९.५४ ॥
هكذا يقطع، من كان سلوكه مضبوطاً ومن يرتد عن السمسارا، باستمرار مسار الحياة الموافق، كما فعل بهريغو.
12.229.55
येन चायं समापन्नं वैतृष्ण्यं नाधिगच्छति ।
अभ्यन्तरः स्मृतः शक्र तत्साम्यं परिवर्जयेत् ॥ १२.२२९.५५ ॥
ما به لا ينال هذا المرء التجرد من الشهوة، يا شكرا، يُذكر بأنه الداخلي؛ وينبغي اجتناب مثله.
12.229.56
प्रथमं तत्कृतेनैव कर्मणा परिमृच्छति ।
द्वितीयं स्वप्नयोगं च कर्मणा परिगच्छति ॥ १२.२२९.५६ ॥
أولاً، بالعمل الذي قام به نفسه يبحث عنه؛ وثانياً، بالعمل يبلغ أيضاً يوغا الحلم.
12.229.57
एतैरक्षैः समापन्नः प्रत्यक्षोऽसौ समास्थितः ।
सुपुप्त्याख्यस्तुरीयोसौ न च ह्यावरणान्वितः ॥ १२.२२९.५७ ॥
متصف بهذه الحواس يقوم ظاهراً؛ وذاك المسمّى نوم العمق هو الرابع، وليس مقروناً بحجاب.
12.229.58
लोकवृत्त्या तमीशानं यजञ्जुह्वन्यमी भवेत् ।
आत्मन्यायासयोगेन निष्क्रियं स परात्परम् ॥ १२.२२९.५८ ॥
بأن يعبد ذلك السيد وفق سلوك العالم ويقدم القرابين، ينبغي أن يصير ضابطاً لنفسه؛ وفي الذات، بيوغا الكد، هو غير فاعل، أعلى من الأعلى.
12.229.59
आयामे तां विजानाति मायैषा परमात्मनः ।
प्रातिभासिकसामान्याद्बुद्धेर्या संविदात्मिका ॥ १२.२२९.५९ ॥
في الامتداد يعرفها؛ هذه هي مايا الذات العليا. ومن الظهور الوهمي المشترك، فإن الوعي الذاتي للعقل هو أيضاً وهم.
12.229.60
स्फुलिङ्गसत्त्वसदृशादग्निभावो यथा भवेत् ।
शिशूनामेवमज्ञानामात्मभावोऽन्यथा स्मृतः ॥ १२.२२९.६० ॥
كما أن الشبه بالشرارة في الطبيعة يصير حال النار، كذلك حال الذات عند الأطفال الجهلة يُذكر على غير ذلك.
12.229.61
साध्येऽप्यवस्तुभूताख्ये मित्रामित्रादयः कुतः ।
तदभावे तु शोकाद्या न वर्तन्ते सुरेश्वर ॥ १२.२२९.६१ ॥
أيها ربّ الآلهة، حتى ما يُراد تحقيقه ليس شيئًا حقيقيًا؛ فكيف تكون الأصدقاء والأعداء وما شابههم؟ وعند غيابه لا تنشأ الأحزان وما شاكلها.
12.229.62
एवं बुध्यस्व भगवन्समबुद्धिं समन्वियात् ।
उपायमेतदाख्यातं मा वक्रं गच्छ देवप ॥ १२.२२९.६२ ॥
أيها المبارك، فافهم هكذا واحصل على العقل المتساوي. لقد بُيّنت هذه الوسيلة؛ أيها حامي الآلهة، لا تسلك الطريق المعوجّ.
12.229.63
ज्ञानेन पश्यते कर्म ज्ञानिनां न प्रवर्तकम् ।
यावदारब्धमस्येह तावन्नैवोपशाम्यति ॥ १२.२२९.६३ ॥
بالمعرفة يُرى الفعل؛ وللعارفين ليس هو بالدافع. وما دام قد بدأ هنا، فإنه لا يسكن حقًا.
12.229.64
तदन्ते तं प्रयात्येव न विद्वानिति मे मतिः ।
यदस्य वाचकं वक्ष्ये संस्मरे तद्भवेत्तदा ॥ १२.२२९.६४ ॥
وفي نهايته يرحل حقًا؛ أما العالِم فلا يرحل، هذا رأيي. سأذكر الكلمة الدالة عليه؛ فإذا تذكّرتها كان ذلك حينئذ.
12.229.65
तेनतेन च भावेन अपायं तत्र पश्यति ।
स्थानभेदेषु वागेषा तालुसंस्था यथा तथा ॥ १२.२२९.६५ ॥
وبكلّ حال من هذه الأحوال يُرى هناك الفناء؛ وفي اختلاف المواضع يستقرّ هذا الكلام في الحنك، كذلك.
12.229.66
तद्वदुद्धिगता ह्यर्था बुद्धिमात्मगतः सदा ॥ १२.२२९.६६ ॥
وكذلك الأشياء التي دخلت العقل؛ والعقل دائمًا قائم في الذات.
12.229.67
समस्तसंकल्पविशेषमुक्तं ।
परं पराणां परमं महात्मा।
त्रय्यन्तविद्भिः परिगीयतेऽसौ ।
विष्णुर्विभुर्वास्ति गुणो न नित्यम् ॥ १२.२२९.६७ ॥
متحرر من كل إرادة خاصة، الأعلى بين الأعالي، العظيم الروح. يتغنى به العارفون بخاتمة الفيدات الثلاثة. فيشنو منتشر في كل مكان؛ له صفات، لكنه ليس أزليًا.
12.229.68
न चक्षुषा पश्यति कश्चिदेनम् ॥ १२.२२९.६८ ॥
لا يراه أحد بالعين.
12.229.69
भक्त्या च धृत्या च समाहितात्मा ।
ज्ञानस्वरूपं परिपश्यतीह ॥ १२.२२९.६९ ॥
من كانت نفسه ساكنة بالتعبد والثبات، يرى هنا بتمام من طبيعته المعرفة.
12.229.70
वदन्ति तन्मे भगवान्ददौ स ।
स एव शेषं मघवान्महात्मा।
एवं ममोपायमवैहि शक्र ।
तस्माल्लोको नास्ति मह्यं सदैव ॥ १२.२२९.७० ॥
يقولون إن الرب المبارك أعطاني ذلك؛ وأعطى ذلك العظيم الروح إندرا أيضًا البقية. أيها الشكرا، اعلم هكذا وسيلتي؛ لذلك ليس لي عالم أبدًا.
12.229.71
इत्युक्तो दैत्यपतिना शक्रो विस्मयमागमत् ।
प्रीतिमांश्च तदा राजंस्तद्वाक्यं प्रत्यपूजयत् ॥ १२.२२९.७१ ॥
لما خاطبه بهذا سيد الدايتيا، امتلأ شكرا بالعجب؛ ثم، أيها الملك، مسرورًا، أكرم ذلك القول.
12.229.72
स तदाभ्यर्च्य दैत्येन्द्रं त्रैलोक्यपतिरीश्वरः ।
असुरेन्द्रमुपामन्त्र्य जगाम स्वं निवेशनम् ॥ १२.२२९.७२ ॥
ثم إن رب العوالم الثلاثة، السيد، بعدما أكرم سيد الدايتيا، ودّع سيد الأسورا ومضى إلى مسكنه.