Mahābhārata · Adhyāya 12.229

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

12.229.1

यदिदं कर्म लोकेऽस्मिञ्शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
पुरुषं योजयत्येव फलयोगेन भारत ॥ १२.२२९.१ ॥

O Bhārata, jede Handlung in dieser Welt, ob gut oder böse, bindet den Menschen gewiss durch die Verbindung mit ihrer Frucht.

12.229.2

कर्ता स्वित्तस्य पुरुष उताहो नेति संशयः ।
एतदिच्छामि तत्त्वेन त्वत्तः श्रोतुं पितामह ॥ १२.२२९.२ ॥

Ist der Mensch sein Täter oder nicht? Das ist mein Zweifel. O Großvater, ich wünsche es wahrhaftig von dir zu hören.

12.229.3

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
प्रह्लादस्य च संवादमिन्द्रस्य च युधिष्ठिर ॥ १२.२२९.३ ॥

Auch hierzu erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog zwischen Prahlāda und Indra, o Yudhiṣṭhira.

12.229.4

असक्तं धूतपाप्मानं कुले जातं बहुश्रुतम् ।
अस्तब्धमनहंकारं सत्वस्थं संयतेन्द्रियम् ॥ १२.२२९.४ ॥

Ungebunden, dessen Sünden abgeschüttelt sind, aus guter Familie stammend und vielfach belesen, frei von Stolz und Eigendünkel, in der Güte gegründet, mit gezügelten Sinnen.

12.229.5

तुल्यनिन्दास्तुतिं दान्तं शून्यागारसमाकृतिम् ।
चराचराणां भूतानां विदितप्रभवाप्ययम् ॥ १२.२२९.५ ॥

Der Tadel und Lob gleich achtet, der gezähmt ist, dessen Gestalt der eines leeren Hauses gleicht, der Ursprung und Vergehen der beweglichen und unbeweglichen Wesen kennt.

12.229.6

अक्रुध्यन्तमहृष्यन्तमप्रियेषु प्रियेषु च ।
काञ्चने वाऽथ लोष्ठे वा उभयोः समदर्शनम् ॥ १२.२२९.६ ॥

Der über Unangenehmes nicht zürnt, über Angenehmes nicht frohlockt und Gold und einen Erdklumpen gleich sieht.

12.229.7

आत्मनि श्रेयसि ज्ञाने धीरं निश्चितनिश्चयम् ।
परावरज्ञं भूतानां सर्वज्ञं सर्वदर्शनम् ॥ १२.२२९.७ ॥

Derjenige, der fest im Selbst, im höchsten Gut und im Wissen ist, von unerschütterlichem Entschluss, der das Höhere und das Niedere der Wesen kennt, allwissend und allsehend.

12.229.8

अव्यक्तात्मनि गोविन्दे वासुदेवे महात्मनि ।
हृदयेन समाविष्टं सर्वभावप्रियंकरम् ॥ १२.२२९.८ ॥

Dessen Selbst unoffenbar ist, der mit dem Herzen in Govinda, Vāsudeva, dem Großseeligen, versunken ist und in allen Zuständen das Liebe tut.

12.229.9

भक्तं भागवतं नित्यं नारायणपरायणम् ।
ध्यायन्तं परमात्मानं हिरण्यकशिपोः सुतम् ॥ १२.२२९.९ ॥

Hingebungsvoll, ein Bhāgavata, stets auf Nārāyaṇa ausgerichtet, das höchste Selbst betrachtend — der Sohn Hiraṇyakaśipus.

12.229.10

शक्रः प्रह्लादमासीनमेकान्ते संयतेन्द्रियम् ।
बुभुत्समानस्तत्प्रज्ञामभिगम्येदमब्रवीत् ॥ १२.२२९.१० ॥

Indra, der zu Prahlāda trat, der allein saß und seine Sinne beherrschte, und seine Weisheit erkennen wollte, sprach dies.

12.229.11

यैः कैश्चित्संमतो लोके गुणैः स्यात्पुरुषो नृषु ।
भवत्यनपगान्सर्वांस्तान्गुणाँल्लक्षयामहे ॥ १२.२२९.११ ॥

Durch welche Eigenschaften ein Mensch unter den Menschen in der Welt geachtet wird, all diese unzertrennlichen Eigenschaften erkennen wir.

12.229.12

अथ ते लक्ष्यते बुद्धिः समा बालजनैरिह ।
आत्मानं मन्यमानः सञ्श्रेयः किमिह मन्यसे ॥ १२.२२९.१२ ॥

Nun erscheint dein Verstand hier wie der unreifer Leute. Dich selbst für weise haltend, was hältst du hier für das höchste Gut?

12.229.13

बद्धः पाशैश्च्युतः स्थानाद्द्विषतां वशमागतः ।
श्रिया विहीनः प्रह्लाद शोचितव्ये न शोचसि ॥ १२.२२९.१३ ॥

Gebunden mit Schlingen, von deinem Platz gestürzt, in die Gewalt der Feinde geraten, des Glückes beraubt, o Prahlāda, du trauerst nicht über das, worüber zu trauern wäre.

12.229.14

प्रज्ञालाभेन दैतेय उताहो धृतिमत्तथा ।
प्रह्लाद स्वस्थरूपोऽसि पश्यन्व्यसनमात्मनः ॥ १२.२२९.१४ ॥

Durch den Gewinn von Weisheit, o Sohn der Diti, oder durch Standhaftigkeit, o Prahlāda, bist du von gefasstem Wesen, während du dein eigenes Unglück siehst.

12.229.15

इति संचोदितस्तेन धीरो निश्चितनिश्चयः ।
उवाच श्लक्ष्णया वाचा स्वां प्रज्ञामनुवर्णयन् ॥ १२.२२९.१५ ॥

So von ihm angespornt, sprach der Standhafte, fest in seinem Entschluss, mit sanfter Stimme und legte dabei seine eigene Weisheit dar.

12.229.16

प्रवृत्तिं च निवृत्तिं च भूतानां यो न बुध्यते ।
तस्य स्तम्भो भवेद्बाल्यान्नास्ति स्तंभोऽनुपश्यतः ॥ १२.२२९.१६ ॥

Wer die Tätigkeit und das Aufhören der Wesen nicht erkennt, dem entsteht Verwirrung aus Kindlichkeit; für den Sehenden gibt es keine Verwirrung.

12.229.17

गहनं सर्वभूतानां ध्येयं नित्यं सनातनम् ।
अनिग्रहमनौपम्यं सर्वाकारं परात्परम् ॥ १२.२२९.१७ ॥

Für alle Wesen unergründlich, des Nachsinnens wert, ewig und immerwährend, nicht zu bändigen, unvergleichlich, von allen Gestalten, höher als das Höchste.

12.229.18

सर्वावरणसंभूतं तस्मादेतत्प्रवर्तते ।
तन्मया अपि संपश्य नानालक्षणलक्षिताः ॥ १२.२२९.१८ ॥

Aus allen Hüllen entstanden, deshalb geht dies hervor; sieh auch jene, die davon erfüllt sind, gekennzeichnet durch verschiedene Merkmale.

12.229.19

स वै पाति जगत्स्रष्टा विष्णुरित्यभिशब्दितः ।
पुनर्दर्शति संप्राप्ते…सुरेश्चरः ॥ १२.२२९.१९ ॥

Er, der Schöpfer der Welt, erhält sie, und er wird Viṣṇu genannt. Wenn die Zeit gekommen ist, erscheint er wieder… der Herr der Götter.

12.229.20

स्वभावात्संप्रवर्तन्ते निवर्तन्ते तथैव च ।
सर्वे भावास्तथा भावाः पुरुषार्थो न विद्यते ॥ १२.२२९.२० ॥

Aus ihrer Natur entstehen alle Zustände und ebenso vergehen sie; so auch alle Bedingungen. Menschliches Bemühen existiert nicht.

12.229.21

पुरुषार्थस्य चाभावे नास्ति कश्चित्स्वकारकः ।
स्वयं च कुर्वतस्तस्य जातु मानो भवेदिह ॥ १२.२२९.२१ ॥

Wo menschliches Bemühen fehlt, ist niemand sein eigener Urheber. Wer glaubt, selbst zu handeln, kann hier Hochmut empfinden.

12.229.22

यस्तु कर्तारमात्मानं मन्यते साध्वसाधु वा ।
तस्य दोषवती प्रज्ञा अतत्त्वज्ञेति मे मतिः ॥ १२.२२९.२२ ॥

Wer sich selbst für den Handelnden hält, sei es des Guten oder des Bösen, dessen Einsicht ist fehlerhaft; nach meiner Auffassung kennt er die Wahrheit nicht.

12.229.23

यदि स्यात्पुरुषः कर्ता शक्रात्मश्रेयसे ध्रुवम् ।
आरम्भास्तस्य सिद्ध्येयुर्न तु जातु पराभवेत् ॥ १२.२२९.२३ ॥

Wenn der Mensch der Handelnde wäre, o Śakra, dann würden seine Unternehmungen für sein eigenes Wohl gewiss gelingen und niemals scheitern.

12.229.24

अनिष्टस्य हि निर्वृत्तिरनिवृत्तिः प्रियस्य च ।
लक्ष्यते यतमानानां पुरुषार्थस्ततः कुतः ॥ १२.२२९.२४ ॥

Bei denen, die sich bemühen, sieht man, dass das Unerwünschte nicht endet und das Erwünschte nicht bleibt; woher käme dann menschliches Bemühen?

12.229.25

अनिष्टस्याभिनिर्वृत्तिमिष्टसंवृतिमेव च ।
अप्रयत्नेन पश्यामः केषां चित्तत्स्वभावतः ॥ १२.२२९.२५ ॥

Wir sehen, dass bei manchen das Entstehen des Unerwünschten und das Verhüllen des Erwünschten ohne Bemühung allein durch ihre Natur geschieht.

12.229.26

प्रतिरूपतराः केचिद्दृस्यन्ते बुद्धिमत्तराः ।
विरूपेभ्योऽल्पबुद्धिभ्यो लिप्समाना धनागमं ॥ १२.२२९.२६ ॥

Manche erscheinen als würdiger und klüger, während die Unwürdigen und Schwachsinnigen nach dem Erwerb von Reichtum streben.

12.229.27

स्वभावप्रेरिताः सर्वे निविशन्ते गुणा यदा ।
शुभाशुभास्तदा तत्र तस्य किं मानकारणम् ॥ १२.२२९.२७ ॥

Wenn alle Eigenschaften, gute und schlechte, von der Natur getrieben, in einen Menschen eintreten, was ist dann der Grund seiner Ehre?

12.229.28

स्वभावादेव तत्सर्वमिति मे निश्चिता मतिः ।
आत्मप्रतिष्ठा प्रज्ञा वा मम नास्ति ततोऽन्यथा ॥ १२.२२९.२८ ॥

Dass alles allein aus der Natur kommt, ist meine feste Ansicht; ich besitze keine im Selbst gegründete Weisheit und halte daher nichts anderes.

12.229.29

कर्मजं त्विह मन्यन्ते पलयोगं शुभाशुभम् ।
कर्मणां विषयं कृत्स्नमहं वक्ष्यामि तच्छृणु ॥ १२.२२९.२९ ॥

Hier glaubt man, dass die Verbindung guter und schlechter Früchte aus dem Handeln entsteht. Ich werde dir das ganze Feld der Handlungen darlegen; höre es.

12.229.30

यथा वेदयते कश्चिदोदनं पायसं ह्यदन् ।
एवं सर्वाणि कर्माणि स्वभावस्यैव लक्षणम् ॥ १२.२२९.३० ॥

So wie jemand beim Essen von gekochtem Reis oder Milchbrei dessen Geschmack empfindet, so sind alle Handlungen eben das Merkmal der Natur.

12.229.31

विकारानेव यो वेद न वेद प्रकृतिं पराम् ।
तस्य स्तंभोऽभवेद्बाल्यान्नास्ति स्तंभोऽनुपश्यतः ॥ १२.२२९.३१ ॥

Wer nur die Wandlungen kennt und nicht die höchste Natur, in dem entsteht Hochmut aus Unreife; für den Sehenden gibt es keinen Hochmut.

12.229.32

स्वभावभाविनो भावान्सर्वानेवेह निश्चये ।
बुद्ध्यमानस्य दर्पो वा मानो वा किं करिष्यति ॥ १२.२२९.३२ ॥

Hier entstehen gewiss alle Zustände aus der eigenen Natur; was können Hochmut oder Selbstachtung dem ausrichten, der dies erkennt?

12.229.33

वेद धर्मविधिं कृत्स्नं भूतानां चाप्यनित्यताम् ।
तस्माच्छक्र न शोचारि सर्वं ह्येवेदमन्तवत् ॥ १२.२२९.३३ ॥

Ich kenne die ganze Ordnung des Dharma und die Vergänglichkeit der Wesen; darum, o Śakra, trauere nicht, denn all dies hat gewiss ein Ende.

12.229.34

निर्ममो निरहंकारो निरीहो मुक्तबन्धनः ।
स्वस्थो व्यपेतः पश्यामि भूतानां प्रभवाप्ययौ ॥ १२.२२९.३४ ॥

Frei von Mein-Gefühl, frei von Ich-Hochmut, frei von Begierde, von den Fesseln gelöst, in sich selbst gegründet und losgelöst, sehe ich das Entstehen und Vergehen der Wesen.

12.229.35

कृतप्रज्ञस्य दान्तस्य वितृष्णाय निराशिषः ।
नायासो विद्यते शक्र पश्यतो योगवित्तया ॥ १२.२२९.३५ ॥

O Śakra, für den, dessen Weisheit vollendet, der gezügelt, frei von Durst und frei von Hoffnungen ist, gibt es keine Mühsal, wenn er mit dem Wissen des Yoga sieht.

12.229.36

प्रकृतौ च विकारे च न मे प्रीतिर्न च द्विषे ।
द्वेष्टारं च न पश्यामि यो ममाद्य विरुध्यति ॥ १२.२२९.३६ ॥

In der Natur und in der Wandlung empfinde ich weder Freude noch Abneigung, und ich sehe keinen Feind in dem, der sich mir heute widersetzt.

12.229.37

नोर्ध्वं नावाङ्वतिर्यक्च न क्वचिच्छक्र कामये ।
न हि ज्ञेये न विज्ञाने नाज्ञाने विद्यतेऽन्तरम् ॥ १२.२२९.३७ ॥

O Śakra, ich begehre nichts, weder oben noch unten, weder seitwärts noch irgendwo. Denn zwischen dem Erkennbaren, dem wahren Wissen und der Unwissenheit gibt es keinen Unterschied.

12.229.38

येनैषा लभ्यते प्रज्ञा येन शान्तिरवाप्यते ।
प्रब्रूहि तमुपायं मे सम्यक्प्रह्लाद पृच्छते ॥ १२.२२९.३८ ॥

Sage mir recht, o Prahlāda, das Mittel, durch das diese Weisheit erlangt wird und durch das Frieden erreicht wird, mir, der ich dich frage.

12.229.39

आर्जवेनाप्रमादेन प्रसादेनात्मवत्तया ।
गुरुशुश्रूषया शक्र पुरुषो लभते महत् ॥ १२.२२९.३९ ॥

Durch Aufrichtigkeit, Wachsamkeit, Gelassenheit, Selbstbeherrschung und Dienst am Lehrer, o Śakra, erlangt der Mensch das Große.

12.229.40

स्वभावाल्लभते प्रज्ञां शान्तिमेति स्वभावतः ।
स्वभावादेव तत्सर्वं यत्किंचिदनुपश्यति ॥ १२.२२९.४० ॥

Aus seiner Natur erlangt der Mensch Weisheit, und durch seine Natur erreicht er Frieden. Allein durch die Natur sieht er alles, was er sieht.

12.229.41

नैवान्तरं विजानाति श्रुत्वा गुरुमुखात्ततः ।
वाक्यं वाक्यार्थविज्ञानमालोक्य मनसा यतिः ॥ १२.२२९.४१ ॥

Nachdem er die Worte aus dem Munde des Lehrers gehört hat, erkennt der Asket den Unterschied erst, wenn er den Satz und das Verständnis seines Sinnes mit dem Geist betrachtet hat.

12.229.42

विवेकप्रत्ययापन्नमात्मानमनुपश्यति ।
विरज्यति ततो भीत्या परमेश्वरमृच्छति ॥ १२.२२९.४२ ॥

Mit unterscheidender Erkenntnis ausgestattet, erblickt er das Selbst; dann wird er aus Furcht gleichgültig und erreicht den höchsten Herrn.

12.229.43

त्रातारं सर्वदुःखानां तत्सुखान्वेषणं ततः ।
करोति सद्भिः संसर्गमलं सन्तः सुखाय वै ॥ १२.२२९.४३ ॥

Auf der Suche nach jenem Glück, das vor allem Leid rettet, sucht er dann den Umgang mit den Guten; die Guten sind ja um des Glückes willen da.

12.229.44

सतां सकाशादाज्ञाय मार्गं लक्षणवत्तया ।
सर्वसङ्गविनिर्मुक्तः परमात्मानमृच्छति ॥ १२.२२९.४४ ॥

Nachdem er den Pfad mit seinen Kennzeichen von den Guten erfahren hat, von allen Anhaftungen befreit, erreicht er das höchste Selbst.

12.229.45

विषयेच्छाकृतो धर्मं सरजस्को भयावहः ।
धर्महानिमवाप्नोति क्रमात्तेन नरः पुनः ॥ १२.२२९.४५ ॥

Ein Dharma, aus dem Verlangen nach Sinnesobjekten geboren, von Leidenschaft gefärbt, Furcht bringend — durch ihn erleidet der Mensch allmählich wieder den Verlust des Dharma.

12.229.46

भक्तिहीनो भवत्येव परमात्मनि चाच्युत ।
वाचके वाऽपि च स्थानं न हन्त्येव विमोचितः ॥ १२.२२९.४६ ॥

Er wird in der Tat ohne Hingabe an das höchste Selbst und an den Unvergänglichen; auch im Lehrer hat er keinen Platz. Befreit, schlägt er wahrlich nicht.

12.229.47

सार्क्ष्ये चास्य रतिर्नित्यं संसारे च रतिर्भवेत् ।
तस्य नित्यमविज्ञानादात्माचैव न सिद्ध्यति ॥ १२.२२९.४७ ॥

Seine Freude gilt stets dem Sārkṣya und ebenso dem weltlichen Dasein; durch beständige Unwissenheit wird sein Selbst niemals vollendet.

12.229.48

उन्मत्तवृत्तिर्भवति क्रमादेवं प्रवर्तते ।
आशौचं वर्धते नित्यं न शाम्यति कथंचन ॥ १२.२२९.४८ ॥

Allmählich wird er von wahnsinnigem Wesen und schreitet so voran; die Unreinheit wächst beständig und wird auf keine Weise besänftigt.

12.229.49

विषये चान्वितस्यास्य मोक्षवाञ्छा न जायते ।
हेत्वाभासेषु संलीनः स्तौति वैषयिकान्गुणान् ॥ १२.२२९.४९ ॥

In dem, der an den Sinnesobjekten haftet, entsteht kein Verlangen nach Befreiung; in falschen Gründen versunken, preist er die Eigenschaften der Sinnesobjekte.

12.229.50

न शास्त्राणि शृणोत्येव मानदर्पसमन्वितः ।
स्वतःसिद्धं न भोगस्तं स्वतः सिद्धं न वेत्ति च।
चिद्रूपधारणं चैव परसृष्टिमथाव्ययम् ॥ १२.२२९.५० ॥

Voller Stolz und Hochmut hört er nicht einmal auf die Schriften. Er erkennt weder das, was aus sich selbst besteht, noch den Genuss, der nicht aus sich selbst besteht; auch das Tragen der Gestalt des Bewusstseins und die unvergängliche Schöpfung eines anderen kennt er nicht.