மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.229
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.229.1
यदिदं कर्म लोकेऽस्मिञ्शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
पुरुषं योजयत्येव फलयोगेन भारत ॥ १२.२२९.१ ॥
பாரதா, இவ்வுலகில் எந்தச் செயல் நல்லதோ அல்லது தீயதோ, அது மனிதனை பலனின் தொடர்பால் நிச்சயமாகப் பிணைக்கிறது.
12.229.2
कर्ता स्वित्तस्य पुरुष उताहो नेति संशयः ।
एतदिच्छामि तत्त्वेन त्वत्तः श्रोतुं पितामह ॥ १२.२२९.२ ॥
அதன் செயலாளன் மனிதனா, அல்லது இல்லையா? இது ஐயம். பிதாமகரே, இதை உண்மையாக உம்மிடமிருந்து கேட்க விரும்புகிறேன்.
12.229.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
प्रह्लादस्य च संवादमिन्द्रस्य च युधिष्ठिर ॥ १२.२२९.३ ॥
இதில் கூட மக்கள் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தைக் கூறுவர் — யுதிஷ்டிரா, பிரஹ்லாதனுக்கும் இந்திரனுக்கும் இடையிலான உரையாடல் இது.
12.229.4
असक्तं धूतपाप्मानं कुले जातं बहुश्रुतम् ।
अस्तब्धमनहंकारं सत्वस्थं संयतेन्द्रियम् ॥ १२.२२९.४ ॥
பற்றற்றவனும், பாவங்கள் உதிர்ந்தவனும், நல்ல குலத்தில் பிறந்து பல கற்றவனும், செருக்கற்றவனும், அகங்காரமற்றவனும், சத்துவ குணத்தில் நிலைத்தவனும், புலன்களை அடக்கியவனும்.
12.229.5
तुल्यनिन्दास्तुतिं दान्तं शून्यागारसमाकृतिम् ।
चराचराणां भूतानां विदितप्रभवाप्ययम् ॥ १२.२२९.५ ॥
நிந்தையையும் புகழையும் ஒன்றாகக் காண்பவன், அடக்கமுள்ளவன், வெற்று வீட்டைப் போன்ற தோற்றமுடையவன், அசையும் அசையாத உயிர்களின் தோற்றத்தையும் அழிவையும் அறிந்தவன்.
12.229.6
अक्रुध्यन्तमहृष्यन्तमप्रियेषु प्रियेषु च ।
काञ्चने वाऽथ लोष्ठे वा उभयोः समदर्शनम् ॥ १२.२२९.६ ॥
விரும்பத்தகாதவற்றின் மீது சினம் கொள்ளாதவனும், விரும்பத்தக்கவற்றின் மீது மகிழ்ச்சி கொள்ளாதவனும், தங்கத்தையும் மண் கட்டியையும் சமமாகக் காண்பவன்.
12.229.7
आत्मनि श्रेयसि ज्ञाने धीरं निश्चितनिश्चयम् ।
परावरज्ञं भूतानां सर्वज्ञं सर्वदर्शनम् ॥ १२.२२९.७ ॥
ஆன்மாவிலும், உயர்ந்த நன்மையிலும், ஞானத்திலும் நிலைத்த, உறுதியான முடிவு கொண்ட, உயிர்களின் உயர்வையும் தாழ்வையும் அறிந்த, அனைத்தையும் அறிந்த, அனைத்தையும் காணும் அவன்.
12.229.8
अव्यक्तात्मनि गोविन्दे वासुदेवे महात्मनि ।
हृदयेन समाविष्टं सर्वभावप्रियंकरम् ॥ १२.२२९.८ ॥
வெளிப்படாத ஆன்மா கொண்ட, கோவிந்தனும் வாசுதேவனும் ஆகிய மகாத்மாவில் இதயத்தால் ஆழ்ந்தவன், எல்லா நிலைகளிலும் பிரியமானதைச் செய்பவன்.
12.229.9
भक्तं भागवतं नित्यं नारायणपरायणम् ।
ध्यायन्तं परमात्मानं हिरण्यकशिपोः सुतम् ॥ १२.२२९.९ ॥
எப்போதும் பக்தியுள்ள, பாகவதன், நாராயணனில் பற்றுள்ளவன், பரமாத்மாவை தியானிப்பவன், அவன் இரணியகசிபுவின் மகன்.
12.229.10
शक्रः प्रह्लादमासीनमेकान्ते संयतेन्द्रियम् ।
बुभुत्समानस्तत्प्रज्ञामभिगम्येदमब्रवीत् ॥ १२.२२९.१० ॥
தனிமையில் அமர்ந்து புலன்களை அடக்கிய பிரஹ்லாதனை அணுகி, அவனுடைய ஞானத்தை அறிய விரும்பி இந்திரன் இவ்வாறு கூறினான்.
12.229.11
यैः कैश्चित्संमतो लोके गुणैः स्यात्पुरुषो नृषु ।
भवत्यनपगान्सर्वांस्तान्गुणाँल्लक्षयामहे ॥ १२.२२९.११ ॥
உலகில் எந்தக் குணங்களால் ஒரு மனிதன் மனிதர்களிடையே மதிக்கப்படுகிறானோ, அந்த அனைத்து நிலையான குணங்களையும் நாங்கள் அறிகிறோம்.
12.229.12
अथ ते लक्ष्यते बुद्धिः समा बालजनैरिह ।
आत्मानं मन्यमानः सञ्श्रेयः किमिह मन्यसे ॥ १२.२२९.१२ ॥
இங்கு உன் புத்தி அறியாமை கொண்டோரைப் போலத் தெரிகிறது. தன்னை (ஞானி என) எண்ணிக்கொண்டு, இங்கே எதை நன்மையென நினைக்கிறாய்?
12.229.13
बद्धः पाशैश्च्युतः स्थानाद्द्विषतां वशमागतः ।
श्रिया विहीनः प्रह्लाद शोचितव्ये न शोचसि ॥ १२.२२९.१३ ॥
கயிறுகளால் கட்டப்பட்டு, தன் இடத்திலிருந்து வீழ்ந்து, எதிரிகளின் வசமாகி, செல்வம் இழந்த பிரஹ்லாதா, துக்கப்பட வேண்டியதற்காக நீ வருந்தவில்லை.
12.229.14
प्रज्ञालाभेन दैतेय उताहो धृतिमत्तथा ।
प्रह्लाद स्वस्थरूपोऽसि पश्यन्व्यसनमात्मनः ॥ १२.२२९.१४ ॥
ஞானம் பெற்றதாலோ, அல்லது திடத்தாலோ, தைத்யனின் மகனே, பிரஹ்லாதா, உன் சொந்தத் துன்பத்தைக் கண்டும் நீ நிலைபெற்ற இயல்புடையவனாக இருக்கிறாய்.
12.229.15
इति संचोदितस्तेन धीरो निश्चितनिश्चयः ।
उवाच श्लक्ष्णया वाचा स्वां प्रज्ञामनुवर्णयन् ॥ १२.२२९.१५ ॥
இவ்வாறு அவனால் தூண்டப்பட்டு, உறுதியான, தீர்மானம் கொண்ட அவன் மென்மையான சொல்லால் தன் ஞானத்தை விவரித்துப் பேசினான்.
12.229.16
प्रवृत्तिं च निवृत्तिं च भूतानां यो न बुध्यते ।
तस्य स्तम्भो भवेद्बाल्यान्नास्ति स्तंभोऽनुपश्यतः ॥ १२.२२९.१६ ॥
உயிர்களின் செயல்பாட்டையும் நிவிருத்தியையும் அறியாதவனுக்கு, சிறுபிள்ளைத்தனத்தால் மயக்கம் உண்டாகும்; காண்பவனுக்கு மயக்கம் இல்லை.
12.229.17
गहनं सर्वभूतानां ध्येयं नित्यं सनातनम् ।
अनिग्रहमनौपम्यं सर्वाकारं परात्परम् ॥ १२.२२९.१७ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆழ்ந்ததும், தியானிக்கத்தக்கதும், நித்தியமும், சனாதனமும், தடுக்க இயலாததும், ஒப்பற்றதும், எல்லா வடிவங்களையும் உடையதும், உயர்வுக்கும் மேலானதுமானது.
12.229.18
सर्वावरणसंभूतं तस्मादेतत्प्रवर्तते ।
तन्मया अपि संपश्य नानालक्षणलक्षिताः ॥ १२.२२९.१८ ॥
எல்லா மறைப்புகளிலிருந்தும் தோன்றியதால், இதுவே இயங்குகிறது; அதுவே நிறைந்த, பல்வேறு அடையாளங்களால் குறிக்கப்பட்டவற்றையும் பார்.
12.229.19
स वै पाति जगत्स्रष्टा विष्णुरित्यभिशब्दितः ।
पुनर्दर्शति संप्राप्ते…सुरेश्चरः ॥ १२.२२९.१९ ॥
அவரே உலகைப் படைத்துக் காப்பவர்; அவர் விஷ்ணு என்று அழைக்கப்படுகிறார். காலம் வரும்போது அவர் மீண்டும் தோன்றுகிறார்… தேவர்களின் தலைவர்.
12.229.20
स्वभावात्संप्रवर्तन्ते निवर्तन्ते तथैव च ।
सर्वे भावास्तथा भावाः पुरुषार्थो न विद्यते ॥ १२.२२९.२० ॥
இயல்பினாலேயே எல்லாப் பொருட்களும் தோன்றுகின்றன, மறைகின்றன; அவ்வாறே எல்லா நிலைகளும். மனித முயற்சி இல்லை.
12.229.21
पुरुषार्थस्य चाभावे नास्ति कश्चित्स्वकारकः ।
स्वयं च कुर्वतस्तस्य जातु मानो भवेदिह ॥ १२.२२९.२१ ॥
மனித முயற்சி இல்லாதபோது தன்னைத்தானே செய்பவர் எவருமில்லை. தானே செய்பவனுக்கு இங்கே எப்போதாவது கர்வம் உண்டாகலாம்.
12.229.22
यस्तु कर्तारमात्मानं मन्यते साध्वसाधु वा ।
तस्य दोषवती प्रज्ञा अतत्त्वज्ञेति मे मतिः ॥ १२.२२९.२२ ॥
நல்லது அல்லது கெட்டது எதுவானாலும், தன்னைச் செய்பவனாக நினைப்பவனின் அறிவு குறையுடையது; அவன் உண்மையை அறியாதவன் என்பது என் கருத்து.
12.229.23
यदि स्यात्पुरुषः कर्ता शक्रात्मश्रेयसे ध्रुवम् ।
आरम्भास्तस्य सिद्ध्येयुर्न तु जातु पराभवेत् ॥ १२.२२९.२३ ॥
மனிதன் செய்பவனாக இருந்திருந்தால், ஓ இந்திரா, தன் நலனுக்காக அவனுடைய எல்லா முயற்சிகளும் நிச்சயம் வெற்றி பெற்றிருக்கும்; ஒருபோதும் தோல்வி வந்திருக்காது.
12.229.24
अनिष्टस्य हि निर्वृत्तिरनिवृत्तिः प्रियस्य च ।
लक्ष्यते यतमानानां पुरुषार्थस्ततः कुतः ॥ १२.२२९.२४ ॥
முயல்பவர்களிடம் துன்பம் நீங்காமையும், இன்பம் நீங்குவதையும் காண்கிறோம்; அப்படியானால் மனித முயற்சி எங்கிருந்து வரும்?
12.229.25
अनिष्टस्याभिनिर्वृत्तिमिष्टसंवृतिमेव च ।
अप्रयत्नेन पश्यामः केषां चित्तत्स्वभावतः ॥ १२.२२९.२५ ॥
விரும்பத்தகாததின் தோற்றமும், விரும்பியது மறைவதும், முயற்சியின்றியே சிலரிடம் அவர்களின் இயல்பினால் நிகழ்வதை நாம் காண்கிறோம்.
12.229.26
प्रतिरूपतराः केचिद्दृस्यन्ते बुद्धिमत्तराः ।
विरूपेभ्योऽल्पबुद्धिभ्यो लिप्समाना धनागमं ॥ १२.२२९.२६ ॥
சிலர் மிகவும் தகுதியும் அறிவும் உடையவர்களாகக் காணப்படுகின்றனர்; அதே வேளையில் தகுதியற்ற, சிற்றறிவுடையோர் செல்வம் பெற விரும்புகின்றனர்.
12.229.27
स्वभावप्रेरिताः सर्वे निविशन्ते गुणा यदा ।
शुभाशुभास्तदा तत्र तस्य किं मानकारणम् ॥ १२.२२९.२७ ॥
இயல்பால் தூண்டப்பட்டு நல்லவையும் தீயவையுமான எல்லா குணங்களும் ஒருவனுக்குள் புகும்போது, அவனுடைய மதிப்புக்குக் காரணம் என்ன?
12.229.28
स्वभावादेव तत्सर्वमिति मे निश्चिता मतिः ।
आत्मप्रतिष्ठा प्रज्ञा वा मम नास्ति ततोऽन्यथा ॥ १२.२२९.२८ ॥
இவையனைத்தும் இயல்பினாலேயே நிகழ்கின்றன என்பதே என் உறுதியான கருத்து. என்னிடம் தன்னிலை நிலைத்த ஞானம் இல்லை; ஆகவே இதற்கு மாறாக நான் கூறமாட்டேன்.
12.229.29
कर्मजं त्विह मन्यन्ते पलयोगं शुभाशुभम् ।
कर्मणां विषयं कृत्स्नमहं वक्ष्यामि तच्छृणु ॥ १२.२२९.२९ ॥
இங்கு மக்கள் நல்லதும் தீயதுமான பயன்களின் சேர்க்கை செயலிலிருந்து பிறக்கிறது என்று கருதுகின்றனர். செயல்களின் முழு எல்லையை நான் கூறுவேன்; அதைக் கேள்.
12.229.30
यथा वेदयते कश्चिदोदनं पायसं ह्यदन् ।
एवं सर्वाणि कर्माणि स्वभावस्यैव लक्षणम् ॥ १२.२२९.३० ॥
ஒருவன் சோறோ பாயசமோ உண்ணும்போது அதன் சுவையை அனுபவிப்பது போல, எல்லாச் செயல்களும் இயல்பின் அடையாளமே.
12.229.31
विकारानेव यो वेद न वेद प्रकृतिं पराम् ।
तस्य स्तंभोऽभवेद्बाल्यान्नास्ति स्तंभोऽनुपश्यतः ॥ १२.२२९.३१ ॥
வெறும் மாற்றங்களை மட்டும் அறிந்து உயர்ந்த இயற்கையை அறியாதவனுக்கு, சிறுமையால் செருக்கு உண்டாகும்; உண்மையைக் காண்பவனுக்குச் செருக்கு இல்லை.
12.229.32
स्वभावभाविनो भावान्सर्वानेवेह निश्चये ।
बुद्ध्यमानस्य दर्पो वा मानो वा किं करिष्यति ॥ १२.२२९.३२ ॥
இங்கே உறுதியாக எல்லாப் பொருட்களும் தம் இயல்பிலிருந்தே தோன்றுகின்றன; இதை அறிபவனுக்கு செருக்கோ மானமோ என்ன செய்யும்?
12.229.33
वेद धर्मविधिं कृत्स्नं भूतानां चाप्यनित्यताम् ।
तस्माच्छक्र न शोचारि सर्वं ह्येवेदमन्तवत् ॥ १२.२२९.३३ ॥
தர்மத்தின் முழு விதியையும், உயிர்களின் நிலையாமையையும் அறிபவன்; ஆகவே, இந்திரா, துயரப்படாதே; இவை அனைத்தும் நிச்சயமாக முடிவுடையவை.
12.229.34
निर्ममो निरहंकारो निरीहो मुक्तबन्धनः ।
स्वस्थो व्यपेतः पश्यामि भूतानां प्रभवाप्ययौ ॥ १२.२२९.३४ ॥
'எனது' என்ற பற்றற்றவனாய், அகங்காரமற்றவனாய், ஆசையற்றவனாய், பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டவனாய், நிலைத்தவனாய், விலகியவனாய், உயிர்களின் தோற்றத்தையும் அழிவையும் நான் காண்கிறேன்.
12.229.35
कृतप्रज्ञस्य दान्तस्य वितृष्णाय निराशिषः ।
नायासो विद्यते शक्र पश्यतो योगवित्तया ॥ १२.२२९.३५ ॥
இந்திரா, முழுமை பெற்ற ஞானமும் அடக்கமும் கொண்டவனும், தாகமற்றவனும், ஆசையற்றவனுமான, யோக அறிவால் காண்பவனுக்குச் சோர்வு இல்லை.
12.229.36
प्रकृतौ च विकारे च न मे प्रीतिर्न च द्विषे ।
द्वेष्टारं च न पश्यामि यो ममाद्य विरुध्यति ॥ १२.२२९.३६ ॥
இயற்கையிலும் மாற்றத்திலும் எனக்கு விருப்பமும் வெறுப்பும் இல்லை; இன்று எனக்கு எதிராக நிற்பவனையும் நான் எதிரியாகக் காண்பதில்லை.
12.229.37
नोर्ध्वं नावाङ्वतिर्यक्च न क्वचिच्छक्र कामये ।
न हि ज्ञेये न विज्ञाने नाज्ञाने विद्यतेऽन्तरम् ॥ १२.२२९.३७ ॥
ஓ சக்ரா, நான் மேலே, கீழே, குறுக்கே, எங்கும் எதையும் விரும்பவில்லை. உண்மையில் அறியப்படுவதிலும், விஞ்ஞானத்திலும், அறியாமையிலும் வேறுபாடு காணப்படுவதில்லை.
12.229.38
येनैषा लभ्यते प्रज्ञा येन शान्तिरवाप्यते ।
प्रब्रूहि तमुपायं मे सम्यक्प्रह्लाद पृच्छते ॥ १२.२२९.३८ ॥
இதனால் இந்த ஞானம் அடையப்படுகிறதோ, இதனால் அமைதி அடையப்படுகிறதோ, அந்த வழியை ஓ பிரஹ்லாதா, கேட்கும் எனக்கு நன்றாகச் சொல்லுங்கள்.
12.229.39
आर्जवेनाप्रमादेन प्रसादेनात्मवत्तया ।
गुरुशुश्रूषया शक्र पुरुषो लभते महत् ॥ १२.२२९.३९ ॥
நேர்மையாலும், கவனத்தாலும், தெளிவாலும், தன்னடக்கத்தாலும், குருவுக்கான பணிவிடையாலும், ஓ சக்ரா, மனிதன் பெரியதை அடைகிறான்.
12.229.40
स्वभावाल्लभते प्रज्ञां शान्तिमेति स्वभावतः ।
स्वभावादेव तत्सर्वं यत्किंचिदनुपश्यति ॥ १२.२२९.४० ॥
இயல்பிலிருந்தே மனிதன் ஞானத்தைப் பெறுகிறான், இயல்பாகவே அமைதியை அடைகிறான். இயல்பினாலேயே அவன் எதைக் கண்டாலும் அனைத்தையும் காண்கிறான்.
12.229.41
नैवान्तरं विजानाति श्रुत्वा गुरुमुखात्ततः ।
वाक्यं वाक्यार्थविज्ञानमालोक्य मनसा यतिः ॥ १२.२२९.४१ ॥
குருவின் வாயிலிருந்து கேட்டபின், துறவி வாக்கியத்தையும் வாக்கியப் பொருளின் அறிவையும் மனதால் ஆராய்ந்த பிறகே வேறுபாட்டை அறிகிறான்.
12.229.42
विवेकप्रत्ययापन्नमात्मानमनुपश्यति ।
विरज्यति ततो भीत्या परमेश्वरमृच्छति ॥ १२.२२९.४२ ॥
விவேக அறிவைப் பெற்றவனாக அவன் ஆத்மாவைக் காண்கிறான். பின்னர் பயத்தால் (உலகிலிருந்து) விலகி, பரமேஸ்வரனை அடைகிறான்.
12.229.43
त्रातारं सर्वदुःखानां तत्सुखान्वेषणं ततः ।
करोति सद्भिः संसर्गमलं सन्तः सुखाय वै ॥ १२.२२९.४३ ॥
அனைத்துத் துன்பங்களிலிருந்தும் காப்பாற்றுபவரான அந்த இன்பத்தைத் தேடி, அவன் பின்னர் நல்லோருடன் சேர்க்கை கொள்கிறான்; நல்லோர் உண்மையில் இன்பத்திற்காகவே இருக்கின்றனர்.
12.229.44
सतां सकाशादाज्ञाय मार्गं लक्षणवत्तया ।
सर्वसङ्गविनिर्मुक्तः परमात्मानमृच्छति ॥ १२.२२९.४४ ॥
நல்லோரின் அருகிலிருந்து அதன் இலக்கணங்களுடன் வழியை அறிந்து, எல்லா பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபட்டவன் பரமாத்மாவை அடைகிறான்.
12.229.45
विषयेच्छाकृतो धर्मं सरजस्को भयावहः ।
धर्महानिमवाप्नोति क्रमात्तेन नरः पुनः ॥ १२.२२९.४५ ॥
புலன்பொருள் ஆசையால் உண்டாகும், ரஜோகுணத்துடன் கூடிய, பயத்தைத் தரும் தர்மம் — அதனால் மனிதன் படிப்படியாக மீண்டும் தர்மத்தின் இழப்பை அடைகிறான்.
12.229.46
भक्तिहीनो भवत्येव परमात्मनि चाच्युत ।
वाचके वाऽपि च स्थानं न हन्त्येव विमोचितः ॥ १२.२२९.४६ ॥
பரமாத்மாவிலும், அச்யுதனிடத்திலும் பக்தியற்றவனாகவே அவன் ஆகிறான்; வாசகத்திலும் அவனுக்கு இடமில்லை — விடுவிக்கப்பட்டவன் உண்மையில் அடிப்பதில்லை.
12.229.47
सार्क्ष्ये चास्य रतिर्नित्यं संसारे च रतिर्भवेत् ।
तस्य नित्यमविज्ञानादात्माचैव न सिद्ध्यति ॥ १२.२२९.४७ ॥
அவனுக்கு சார்க்ஷ்யத்திலும், உலகியலிலும் எப்போதும் இன்பம் உண்டாகிறது; அவனுக்கு எப்போதும் அறியாமையால் ஆத்மாவும் சித்திக்காது.
12.229.48
उन्मत्तवृत्तिर्भवति क्रमादेवं प्रवर्तते ।
आशौचं वर्धते नित्यं न शाम्यति कथंचन ॥ १२.२२९.४८ ॥
அவன் படிப்படியாக பித்துபிடித்த இயல்புடையவனாகி, இவ்வாறு நடக்கிறான்; தூய்மையின்மை எப்போதும் வளர்கிறது, எந்த வகையிலும் அது அடங்குவதில்லை.
12.229.49
विषये चान्वितस्यास्य मोक्षवाञ्छा न जायते ।
हेत्वाभासेषु संलीनः स्तौति वैषयिकान्गुणान् ॥ १२.२२९.४९ ॥
புலன்பொருட்களில் பற்றுக்கொண்ட இவனுக்கு விடுதலையின் விருப்பம் எழுவதில்லை. போலித் தர்க்கங்களில் மூழ்கி அவன் புலன்சார்ந்த குணங்களையே புகழ்கிறான்.
12.229.50
न शास्त्राणि शृणोत्येव मानदर्पसमन्वितः ।
स्वतःसिद्धं न भोगस्तं स्वतः सिद्धं न वेत्ति च।
चिद्रूपधारणं चैव परसृष्टिमथाव्ययम् ॥ १२.२२९.५० ॥
செருக்கும் அகந்தையும் நிறைந்தவன் சாஸ்திரங்களைக் கேட்பதே இல்லை. தானாகவே நிலைத்ததையும், தானாக நிலைக்காத போகத்தையும் அவன் அறிவதில்லை; சித்ரூபத்தைத் தாங்கியிருப்பதையும், அழியாத பரசிருஷ்டியையும் அறிவதில்லை.
12.229.51
नानायोनिगतस्तेन भ्राम्यमाणः स्वकर्मभिः ।
तीर्णपारं न जानाति महामोहसमन्वितः।
आचार्यसंश्रयाद्विद्याद्विनयं समुपागतः ॥ १२.२२९.५१ ॥
பல யோனிகளில் பிறந்து தன் கர்மங்களால் அலைக்கழிக்கப்படும் அவன், மாபெரும் மயக்கத்தால் கரையைக் கடக்கும் வழியை அறிவதில்லை. ஆசிரியரை அடைவதால், பணிவை அடைந்து அவன் வித்தையை அறிவான்.
12.229.52
अनुकूलेषु धर्मेषु चिनोत्येनं ततस्ततः ।
आचार्य इति च ख्यातस्तेनासौ बलवृत्रहन् ॥ १२.२२९.५२ ॥
ஏற்புடைய தர்மங்களில் அவன் இவனை மீண்டும் மீண்டும் ஒன்று சேர்க்கிறான். அதனால் அவர் ஆசிரியர் எனப் புகழ் பெறுகிறார், ஓ பலவிருத்ரஹா.
12.229.53
नियतेनैव सद्भावस्तेन जन्मान्तरादिषु ।
कर्मसञ्चयतूलौघः क्षिप्यते ज्ञानवायुना ॥ १२.२२९.५३ ॥
நிலையான வழியாலேயே உண்மை நிலை உண்டாகிறது; அதனால் மறுபிறப்புகளிலும் பிற நிலைகளிலும் திரண்ட கர்மக் குவியல் பஞ்சுக் குவியலைப் போல ஞான காற்றால் வீசி எறியப்படுகிறது.
12.229.54
एवं युक्तसमाचारः संसारविनिवर्तकः ।
अनुकूलवृत्तिं सततं छिनत्त्येव भृगुर्यथा ॥ १२.२२९.५४ ॥
இவ்வாறு ஒழுங்கான நடத்தையுடையவன், சம்சாரத்திலிருந்து விடுவிப்பவன், ஏற்புடைய நடத்தையை இடைவிடாமல் பிளக்கிறான், பிருகு முனிவரைப் போல.
12.229.55
येन चायं समापन्नं वैतृष्ण्यं नाधिगच्छति ।
अभ्यन्तरः स्मृतः शक्र तत्साम्यं परिवर्जयेत् ॥ १२.२२९.५५ ॥
எதனால் இவன் பற்றின்மையை அடைவதில்லையோ, ஓ சக்ரா, அது உள்ளான (பற்று) எனப்படுகிறது; அதன் சமத்தன்மையை விலக்க வேண்டும்.
12.229.56
प्रथमं तत्कृतेनैव कर्मणा परिमृच्छति ।
द्वितीयं स्वप्नयोगं च कर्मणा परिगच्छति ॥ १२.२२९.५६ ॥
முதலில் அதைச் செய்த செயலாலேயே அவன் அதை ஆராய்கிறான்; இரண்டாவது, செயலால் கனவு-யோகத்தையும் அடைகிறான்.
12.229.57
एतैरक्षैः समापन्नः प्रत्यक्षोऽसौ समास्थितः ।
सुपुप्त्याख्यस्तुरीयोसौ न च ह्यावरणान्वितः ॥ १२.२२९.५७ ॥
இந்த அக்ஷங்களால் கூடியவன், வெளிப்படையாக அவன் நிலைபெற்றுள்ளான்; சுஷுப்தி எனப்படும் அவனே துரீயம், அவன் மறைப்புடன் கூடியவனல்ல.
12.229.58
लोकवृत्त्या तमीशानं यजञ्जुह्वन्यमी भवेत् ।
आत्मन्यायासयोगेन निष्क्रियं स परात्परम् ॥ १२.२२९.५८ ॥
உலக நடைமுறையால் அந்த ஈசானனை யஜித்து, ஹோமம் செய்பவனாய் யமி ஆக வேண்டும்; ஆத்மாவில் ஆயாச-யோகத்தால் அவன் செயலற்ற பராத்பரன்.
12.229.59
आयामे तां विजानाति मायैषा परमात्मनः ।
प्रातिभासिकसामान्याद्बुद्धेर्या संविदात्मिका ॥ १२.२२९.५९ ॥
விரிவில் அவளை அறிகிறான்; இது பரமாத்மாவின் மாயை. பிரதிபாசிக பொதுமையால், புத்தியின் எந்த ஆத்மிக சம்வித் (உணர்வு) உளதோ (அதுவும் மாயையே).
12.229.60
स्फुलिङ्गसत्त्वसदृशादग्निभावो यथा भवेत् ।
शिशूनामेवमज्ञानामात्मभावोऽन्यथा स्मृतः ॥ १२.२२९.६० ॥
தீப்பொறியின் தன்மையை ஒத்திருப்பதால் நெருப்பின் நிலை உண்டாவதுபோல, அறிவிலா குழந்தைகளுக்கு ஆத்மபாவம் வேறுவிதமாக நினைவுகூரப்படுகிறது.
12.229.61
साध्येऽप्यवस्तुभूताख्ये मित्रामित्रादयः कुतः ।
तदभावे तु शोकाद्या न वर्तन्ते सुरेश्वर ॥ १२.२२९.६१ ॥
தேவர்களின் தலைவனே, சாதிக்கப்பட வேண்டியதும் உண்மையான பொருள் அல்ல; அப்படியிருக்க நண்பர்களும் எதிரிகளும் எப்படி இருக்க முடியும்? அது இல்லாதபோது துக்கம் முதலியவையும் எழுவதில்லை.
12.229.62
एवं बुध्यस्व भगवन्समबुद्धिं समन्वियात् ।
उपायमेतदाख्यातं मा वक्रं गच्छ देवप ॥ १२.२२९.६२ ॥
ஓ பகவானே, இவ்வாறு சம புத்தியை உணர்ந்து அதை அடைவாயாக. இந்த உபாயம் கூறப்பட்டது; தேவர்களின் காவலனே, வளைந்த வழியில் செல்லாதே.
12.229.63
ज्ञानेन पश्यते कर्म ज्ञानिनां न प्रवर्तकम् ।
यावदारब्धमस्येह तावन्नैवोपशाम्यति ॥ १२.२२९.६३ ॥
அறிவால் செயலைக் காண்கிறார்கள்; அறிந்தவர்களுக்கு அது தூண்டுவதில்லை. இங்கு அது தொடங்கப்பட்டவரை அது நிச்சயமாக அடங்குவதில்லை.
12.229.64
तदन्ते तं प्रयात्येव न विद्वानिति मे मतिः ।
यदस्य वाचकं वक्ष्ये संस्मरे तद्भवेत्तदा ॥ १२.२२९.६४ ॥
அதன் முடிவில் அது நிச்சயமாகச் செல்கிறது; அறிஞன் செல்வதில்லை என்பது என் கருத்து. இதன் பெயரை நான் கூறுவேன்; நினைவுகூர்ந்தால் அது அப்போதே ஆகட்டும்.
12.229.65
तेनतेन च भावेन अपायं तत्र पश्यति ।
स्थानभेदेषु वागेषा तालुसंस्था यथा तथा ॥ १२.२२९.६५ ॥
அந்த அந்த மனநிலையால் அங்கே அழிவு காணப்படுகிறது. இடங்களின் வேறுபாட்டில் இந்த வாக்கு அண்ணத்தில் நிலைபெறுவதைப் போலவே.
12.229.66
तद्वदुद्धिगता ह्यर्था बुद्धिमात्मगतः सदा ॥ १२.२२९.६६ ॥
அதுபோலவே புத்தியில் சென்ற பொருள்கள்; புத்தி எப்போதும் ஆன்மாவில் நிலைபெற்றுள்ளது.
12.229.67
समस्तसंकल्पविशेषमुक्तं ।
परं पराणां परमं महात्मा।
त्रय्यन्तविद्भिः परिगीयतेऽसौ ।
विष्णुर्विभुर्वास्ति गुणो न नित्यम् ॥ १२.२२९.६७ ॥
அனைத்து சங்கல்ப விசேஷங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவர், உயர்ந்தவர்களுக்கெல்லாம் உயர்ந்தவரான மகாத்மா. த்ரயீயின் முடிவை அறிந்தவர்களால் அவர் போற்றப்படுகிறார். விஷ்ணு, எங்கும் வியாபித்தவர்; அவர் குணமுடையவர், ஆனால் நித்தியமானவர் அல்ல.
12.229.68
न चक्षुषा पश्यति कश्चिदेनम् ॥ १२.२२९.६८ ॥
எவரும் கண்ணால் அவரைக் காண்பதில்லை.
12.229.69
भक्त्या च धृत्या च समाहितात्मा ।
ज्ञानस्वरूपं परिपश्यतीह ॥ १२.२२९.६९ ॥
பக்தியாலும் உறுதியாலும் மனம் அடங்கியவன் இங்கே ஞானஸ்வரூபமான அவரை முழுமையாகக் காண்கிறான்.
12.229.70
वदन्ति तन्मे भगवान्ददौ स ।
स एव शेषं मघवान्महात्मा।
एवं ममोपायमवैहि शक्र ।
तस्माल्लोको नास्ति मह्यं सदैव ॥ १२.२२९.७० ॥
பகவான் எனக்கு அதைக் கொடுத்ததாக மக்கள் கூறுகின்றனர்; அந்த மகாத்மா இந்திரனும் மீதியையும் கொடுத்தார். ஹே சக்ரா, இவ்வாறே என் வழியை அறிவாயாக; ஆகையால் எனக்கு எப்போதும் ஒரு உலகம் இல்லை.
12.229.71
इत्युक्तो दैत्यपतिना शक्रो विस्मयमागमत् ।
प्रीतिमांश्च तदा राजंस्तद्वाक्यं प्रत्यपूजयत् ॥ १२.२२९.७१ ॥
தைத்தியர்களின் தலைவனால் இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் சக்ரன் வியப்படைந்தான். ஹே அரசே, அப்போது மகிழ்ந்து அந்த வார்த்தையை மதித்துப் போற்றினான்.
12.229.72
स तदाभ्यर्च्य दैत्येन्द्रं त्रैलोक्यपतिरीश्वरः ।
असुरेन्द्रमुपामन्त्र्य जगाम स्वं निवेशनम् ॥ १२.२२९.७२ ॥
அப்போது மூவுலகின் தலைவனான ஈசுவரன், தைத்தியர் தலைவனை வணங்கி, அசுரேந்திரனிடம் விடைபெற்று தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்.