Mahābhārata · Adhyāya 12.229
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.229.1
यदिदं कर्म लोकेऽस्मिञ्शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
पुरुषं योजयत्येव फलयोगेन भारत ॥ १२.२२९.१ ॥
Oh Bhārata, cualquier acción en este mundo, buena o mala, ata ciertamente al hombre mediante la conexión con su fruto.
12.229.2
कर्ता स्वित्तस्य पुरुष उताहो नेति संशयः ।
एतदिच्छामि तत्त्वेन त्वत्तः श्रोतुं पितामह ॥ १२.२२९.२ ॥
¿Es el hombre su hacedor, o no? Esta es mi duda. Oh abuelo, deseo oírlo en verdad de tu boca.
12.229.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
प्रह्लादस्य च संवादमिन्द्रस्य च युधिष्ठिर ॥ १२.२२९.३ ॥
Sobre esto también se cuenta esta antigua historia: el diálogo de Prahlāda e Indra, oh Yudhiṣṭhira.
12.229.4
असक्तं धूतपाप्मानं कुले जातं बहुश्रुतम् ।
अस्तब्धमनहंकारं सत्वस्थं संयतेन्द्रियम् ॥ १२.२२९.४ ॥
Desapegado, con los pecados sacudidos, nacido en buena familia y muy instruido, libre de orgullo y arrogancia, asentado en la bondad, con los sentidos dominados.
12.229.5
तुल्यनिन्दास्तुतिं दान्तं शून्यागारसमाकृतिम् ।
चराचराणां भूतानां विदितप्रभवाप्ययम् ॥ १२.२२९.५ ॥
Que considera igual la censura y la alabanza, que está dominado, cuya forma es como una casa vacía, que conoce el origen y la disolución de los seres móviles e inmóviles.
12.229.6
अक्रुध्यन्तमहृष्यन्तमप्रियेषु प्रियेषु च ।
काञ्चने वाऽथ लोष्ठे वा उभयोः समदर्शनम् ॥ १२.२२९.६ ॥
Que no se enoja con lo desagradable ni se alegra con lo agradable, y que ve igual el oro y un terrón de tierra.
12.229.7
आत्मनि श्रेयसि ज्ञाने धीरं निश्चितनिश्चयम् ।
परावरज्ञं भूतानां सर्वज्ञं सर्वदर्शनम् ॥ १२.२२९.७ ॥
Aquel que está firme en el ātman, en el bien supremo y en el conocimiento, de resolución inquebrantable, que conoce lo alto y lo bajo de los seres, omnisciente y omnividente.
12.229.8
अव्यक्तात्मनि गोविन्दे वासुदेवे महात्मनि ।
हृदयेन समाविष्टं सर्वभावप्रियंकरम् ॥ १२.२२९.८ ॥
Cuyo ser es no manifiesto, absorto de corazón en Govinda, Vāsudeva, el de gran alma, que hace lo grato en todo estado.
12.229.9
भक्तं भागवतं नित्यं नारायणपरायणम् ।
ध्यायन्तं परमात्मानं हिरण्यकशिपोः सुतम् ॥ १२.२२९.९ ॥
Devoto, bhāgavata, siempre consagrado a Nārāyaṇa, meditando en el ātman supremo: el hijo de Hiraṇyakaśipu.
12.229.10
शक्रः प्रह्लादमासीनमेकान्ते संयतेन्द्रियम् ।
बुभुत्समानस्तत्प्रज्ञामभिगम्येदमब्रवीत् ॥ १२.२२९.१० ॥
Śakra, acercándose a Prahlāda sentado a solas, con los sentidos dominados, deseoso de conocer su sabiduría, dijo esto.
12.229.11
यैः कैश्चित्संमतो लोके गुणैः स्यात्पुरुषो नृषु ।
भवत्यनपगान्सर्वांस्तान्गुणाँल्लक्षयामहे ॥ १२.२२९.११ ॥
Por cualesquiera cualidades por las que un hombre sea estimado entre los hombres en el mundo, reconocemos todas esas cualidades inseparables.
12.229.12
अथ ते लक्ष्यते बुद्धिः समा बालजनैरिह ।
आत्मानं मन्यमानः सञ्श्रेयः किमिह मन्यसे ॥ १२.२२९.१२ ॥
Ahora tu intelecto aparece aquí como el de la gente infantil. Creyéndote sabio, ¿qué consideras aquí el bien supremo?
12.229.13
बद्धः पाशैश्च्युतः स्थानाद्द्विषतां वशमागतः ।
श्रिया विहीनः प्रह्लाद शोचितव्ये न शोचसि ॥ १२.२२९.१३ ॥
Atado con lazos, caído de tu lugar, caído bajo el poder de tus enemigos, privado de fortuna, oh Prahlāda, no lloras por aquello por lo que debieras lamentarte.
12.229.14
प्रज्ञालाभेन दैतेय उताहो धृतिमत्तथा ।
प्रह्लाद स्वस्थरूपोऽसि पश्यन्व्यसनमात्मनः ॥ १२.२२९.१४ ॥
Por la obtención de sabiduría, o por firmeza, oh hijo de Diti, oh Prahlāda, tú permaneces de natural sereno aun viendo tu propia desgracia.
12.229.15
इति संचोदितस्तेन धीरो निश्चितनिश्चयः ।
उवाच श्लक्ष्णया वाचा स्वां प्रज्ञामनुवर्णयन् ॥ १२.२२९.१५ ॥
Así estimulado por él, el firme, de resolución inquebrantable, habló con voz suave describiendo su propia sabiduría.
12.229.16
प्रवृत्तिं च निवृत्तिं च भूतानां यो न बुध्यते ।
तस्य स्तम्भो भवेद्बाल्यान्नास्ति स्तंभोऽनुपश्यतः ॥ १२.२२९.१६ ॥
Para quien no comprende la actividad y el cese de los seres, la estupefacción surge de la puerilidad; para quien ve, no hay estupefacción.
12.229.17
गहनं सर्वभूतानां ध्येयं नित्यं सनातनम् ।
अनिग्रहमनौपम्यं सर्वाकारं परात्परम् ॥ १२.२२९.१७ ॥
Insondable para todos los seres, digno de meditación, eterno y perdurable, irrestringible, incomparable, de todas las formas, más alto que lo más alto.
12.229.18
सर्वावरणसंभूतं तस्मादेतत्प्रवर्तते ।
तन्मया अपि संपश्य नानालक्षणलक्षिताः ॥ १२.२२९.१८ ॥
Surgido de todos los velos, por eso esto procede; contempla también a aquellos llenos de ello, marcados por diversas características.
12.229.19
स वै पाति जगत्स्रष्टा विष्णुरित्यभिशब्दितः ।
पुनर्दर्शति संप्राप्ते…सुरेश्चरः ॥ १२.२२९.१९ ॥
Él, creador del mundo, lo protege, y se le llama Viṣṇu. Cuando llega el momento vuelve a manifestarse… el señor de los dioses.
12.229.20
स्वभावात्संप्रवर्तन्ते निवर्तन्ते तथैव च ।
सर्वे भावास्तथा भावाः पुरुषार्थो न विद्यते ॥ १२.२२९.२० ॥
Por naturaleza surgen todos los estados y de igual modo cesan; así también todas las condiciones. No existe el esfuerzo humano.
12.229.21
पुरुषार्थस्य चाभावे नास्ति कश्चित्स्वकारकः ।
स्वयं च कुर्वतस्तस्य जातु मानो भवेदिह ॥ १२.२२९.२१ ॥
Donde no hay esfuerzo humano, nadie es agente de sí mismo. Para quien cree actuar por sí mismo, aquí puede surgir el orgullo.
12.229.22
यस्तु कर्तारमात्मानं मन्यते साध्वसाधु वा ।
तस्य दोषवती प्रज्ञा अतत्त्वज्ञेति मे मतिः ॥ १२.२२९.२२ ॥
Quien se considera el hacedor, sea de lo bueno o de lo malo, tiene una inteligencia defectuosa; en mi opinión no conoce la verdad.
12.229.23
यदि स्यात्पुरुषः कर्ता शक्रात्मश्रेयसे ध्रुवम् ।
आरम्भास्तस्य सिद्ध्येयुर्न तु जातु पराभवेत् ॥ १२.२२९.२३ ॥
Si el hombre fuera el hacedor, oh Śakra, sus empresas para su propio bien ciertamente tendrían éxito, y nunca fracasarían.
12.229.24
अनिष्टस्य हि निर्वृत्तिरनिवृत्तिः प्रियस्य च ।
लक्ष्यते यतमानानां पुरुषार्थस्ततः कुतः ॥ १२.२२९.२४ ॥
Entre quienes se esfuerzan se observa que lo no deseado no cesa y lo deseado no permanece; entonces, ¿de dónde vendría el esfuerzo humano?
12.229.25
अनिष्टस्याभिनिर्वृत्तिमिष्टसंवृतिमेव च ।
अप्रयत्नेन पश्यामः केषां चित्तत्स्वभावतः ॥ १२.२२९.२५ ॥
Vemos que la aparición de lo no deseado y el ocultamiento de lo deseado ocurren en algunas personas por su naturaleza, sin esfuerzo.
12.229.26
प्रतिरूपतराः केचिद्दृस्यन्ते बुद्धिमत्तराः ।
विरूपेभ्योऽल्पबुद्धिभ्यो लिप्समाना धनागमं ॥ १२.२२९.२६ ॥
Algunos parecen más aptos y sabios, mientras que los inadecuados y de poca inteligencia buscan obtener riqueza.
12.229.27
स्वभावप्रेरिताः सर्वे निविशन्ते गुणा यदा ।
शुभाशुभास्तदा तत्र तस्य किं मानकारणम् ॥ १२.२२९.२७ ॥
Cuando todas las cualidades, buenas y malas, impulsadas por la naturaleza, entran en un hombre, ¿cuál es entonces la causa de su honor?
12.229.28
स्वभावादेव तत्सर्वमिति मे निश्चिता मतिः ।
आत्मप्रतिष्ठा प्रज्ञा वा मम नास्ति ततोऽन्यथा ॥ १२.२२९.२८ ॥
Que todo proviene solo de la naturaleza es mi opinión firme; no tengo una sabiduría fundada en el yo, y por ello no sostengo lo contrario.
12.229.29
कर्मजं त्विह मन्यन्ते पलयोगं शुभाशुभम् ।
कर्मणां विषयं कृत्स्नमहं वक्ष्यामि तच्छृणु ॥ १२.२२९.२९ ॥
Aquí la gente considera que la unión de frutos buenos y malos nace de la acción. Te diré todo el ámbito de las acciones; escúchalo.
12.229.30
यथा वेदयते कश्चिदोदनं पायसं ह्यदन् ।
एवं सर्वाणि कर्माणि स्वभावस्यैव लक्षणम् ॥ १२.२२९.३० ॥
Así como alguien, al comer arroz hervido o gachas de leche, siente su sabor, así todas las acciones son la marca misma de la naturaleza.
12.229.31
विकारानेव यो वेद न वेद प्रकृतिं पराम् ।
तस्य स्तंभोऽभवेद्बाल्यान्नास्ति स्तंभोऽनुपश्यतः ॥ १२.२२९.३१ ॥
Quien conoce solo las modificaciones y no la naturaleza suprema, en él surge el orgullo por ignorancia; para quien ve, no hay orgullo.
12.229.32
स्वभावभाविनो भावान्सर्वानेवेह निश्चये ।
बुद्ध्यमानस्य दर्पो वा मानो वा किं करिष्यति ॥ १२.२२९.३२ ॥
Aquí, con certeza, todos los estados nacen de la propia naturaleza; ¿qué puede hacer el orgullo o la estima propia contra quien lo comprende?
12.229.33
वेद धर्मविधिं कृत्स्नं भूतानां चाप्यनित्यताम् ।
तस्माच्छक्र न शोचारि सर्वं ह्येवेदमन्तवत् ॥ १२.२२९.३३ ॥
Conozco todo el ordenamiento del dharma y la impermanencia de los seres; por eso, oh Śakra, no te aflijas, pues todo esto ciertamente tiene fin.
12.229.34
निर्ममो निरहंकारो निरीहो मुक्तबन्धनः ।
स्वस्थो व्यपेतः पश्यामि भूतानां प्रभवाप्ययौ ॥ १२.२२९.३४ ॥
Libre de posesividad, libre de egoísmo, libre de deseo, liberado de las ataduras, firme en mí mismo y apartado, veo el origen y la disolución de los seres.
12.229.35
कृतप्रज्ञस्य दान्तस्य वितृष्णाय निराशिषः ।
नायासो विद्यते शक्र पश्यतो योगवित्तया ॥ १२.२२९.३५ ॥
Oh Śakra, para quien tiene sabiduría perfecta, es dueño de sí, libre de sed y de esperanzas, no hay fatiga cuando contempla por el conocimiento del yoga.
12.229.36
प्रकृतौ च विकारे च न मे प्रीतिर्न च द्विषे ।
द्वेष्टारं च न पश्यामि यो ममाद्य विरुध्यति ॥ १२.२२९.३६ ॥
Ni en la naturaleza ni en la modificación siento deleite ni aversión, y no veo un enemigo en quien hoy se me opone.
12.229.37
नोर्ध्वं नावाङ्वतिर्यक्च न क्वचिच्छक्र कामये ।
न हि ज्ञेये न विज्ञाने नाज्ञाने विद्यतेऽन्तरम् ॥ १२.२२९.३७ ॥
Oh Śakra, no deseo nada, ni arriba, ni abajo, ni de lado, ni en ningún lugar. En verdad, entre lo cognoscible, el conocimiento verdadero y la ignorancia no hay diferencia.
12.229.38
येनैषा लभ्यते प्रज्ञा येन शान्तिरवाप्यते ।
प्रब्रूहि तमुपायं मे सम्यक्प्रह्लाद पृच्छते ॥ १२.२२९.३८ ॥
Dime rectamente, oh Prahlāda, el medio por el cual se obtiene esta sabiduría y por el cual se alcanza la paz, a mí que te pregunto.
12.229.39
आर्जवेनाप्रमादेन प्रसादेनात्मवत्तया ।
गुरुशुश्रूषया शक्र पुरुषो लभते महत् ॥ १२.२२९.३९ ॥
Con rectitud, vigilancia, serenidad, dominio de sí mismo y servicio al maestro, oh Śakra, el hombre alcanza lo grande.
12.229.40
स्वभावाल्लभते प्रज्ञां शान्तिमेति स्वभावतः ।
स्वभावादेव तत्सर्वं यत्किंचिदनुपश्यति ॥ १२.२२९.४० ॥
Por su naturaleza el hombre obtiene la sabiduría, y por su naturaleza alcanza la paz. Por la naturaleza sola ve todo lo que ve.
12.229.41
नैवान्तरं विजानाति श्रुत्वा गुरुमुखात्ततः ।
वाक्यं वाक्यार्थविज्ञानमालोक्य मनसा यतिः ॥ १२.२२९.४१ ॥
Tras escuchar las palabras de la boca del maestro, el asceta, habiendo considerado con la mente la afirmación y la comprensión de su sentido, entonces conoce la diferencia.
12.229.42
विवेकप्रत्ययापन्नमात्मानमनुपश्यति ।
विरज्यति ततो भीत्या परमेश्वरमृच्छति ॥ १२.२२९.४२ ॥
Dotado de conocimiento discriminativo, percibe el yo; luego, desapegado por temor, alcanza al Señor Supremo.
12.229.43
त्रातारं सर्वदुःखानां तत्सुखान्वेषणं ततः ।
करोति सद्भिः संसर्गमलं सन्तः सुखाय वै ॥ १२.२२९.४३ ॥
Buscando esa felicidad que libera de todo dolor, entonces frecuenta la compañía de los buenos; los buenos existen, en verdad, para la felicidad.
12.229.44
सतां सकाशादाज्ञाय मार्गं लक्षणवत्तया ।
सर्वसङ्गविनिर्मुक्तः परमात्मानमृच्छति ॥ १२.२२९.४४ ॥
Habiendo aprendido el camino, con sus rasgos característicos, de la presencia de los buenos, libre de todo apego, alcanza el Ser supremo.
12.229.45
विषयेच्छाकृतो धर्मं सरजस्को भयावहः ।
धर्महानिमवाप्नोति क्रमात्तेन नरः पुनः ॥ १२.२२९.४५ ॥
El dharma nacido del deseo de los objetos de los sentidos, teñido de pasión, que trae temor: por él el hombre, gradualmente, vuelve a sufrir la pérdida del dharma.
12.229.46
भक्तिहीनो भवत्येव परमात्मनि चाच्युत ।
वाचके वाऽपि च स्थानं न हन्त्येव विमोचितः ॥ १२.२२९.४६ ॥
Se vuelve, en efecto, carente de devoción hacia el Ser supremo y hacia el Inmutable; ni siquiera tiene lugar en el maestro. Liberado, en verdad no hiere.
12.229.47
सार्क्ष्ये चास्य रतिर्नित्यं संसारे च रतिर्भवेत् ।
तस्य नित्यमविज्ञानादात्माचैव न सिद्ध्यति ॥ १२.२२९.४७ ॥
Su deleite está siempre en el sārkṣya y también en la existencia mundana; por su ignorancia constante, su ser nunca se perfecciona.
12.229.48
उन्मत्तवृत्तिर्भवति क्रमादेवं प्रवर्तते ।
आशौचं वर्धते नित्यं न शाम्यति कथंचन ॥ १२.२२९.४८ ॥
Gradualmente se vuelve de disposición enloquecida y avanza así; la impureza crece constantemente y nunca se apacigua de ninguna manera.
12.229.49
विषये चान्वितस्यास्य मोक्षवाञ्छा न जायते ।
हेत्वाभासेषु संलीनः स्तौति वैषयिकान्गुणान् ॥ १२.२२९.४९ ॥
En quien está apegado a los objetos de los sentidos no surge el deseo de liberación; absorto en razones falsas, alaba las cualidades pertenecientes a los objetos sensoriales.
12.229.50
न शास्त्राणि शृणोत्येव मानदर्पसमन्वितः ।
स्वतःसिद्धं न भोगस्तं स्वतः सिद्धं न वेत्ति च।
चिद्रूपधारणं चैव परसृष्टिमथाव्ययम् ॥ १२.२२९.५० ॥
Lleno de orgullo y arrogancia, ni siquiera escucha las escrituras. No conoce lo que es autoestablecido ni el goce que no lo es; tampoco conoce la sustentación de la forma de la conciencia ni la creación imperecedera de otro.
12.229.51
नानायोनिगतस्तेन भ्राम्यमाणः स्वकर्मभिः ।
तीर्णपारं न जानाति महामोहसमन्वितः।
आचार्यसंश्रयाद्विद्याद्विनयं समुपागतः ॥ १२.२२९.५१ ॥
Nacido en muchos vientres y errando por sus propios actos, él, dotado de gran ofuscación, no conoce la orilla lejana. Acudiendo a un maestro y llegando a la humildad, debe alcanzarse el conocimiento.
12.229.52
अनुकूलेषु धर्मेषु चिनोत्येनं ततस्ततः ।
आचार्य इति च ख्यातस्तेनासौ बलवृत्रहन् ॥ १२.२२९.५२ ॥
Entre los deberes favorables, lo reúne una y otra vez; por ello es conocido como maestro, oh matador de Vṛtra en su fuerza.
12.229.53
नियतेनैव सद्भावस्तेन जन्मान्तरादिषु ।
कर्मसञ्चयतूलौघः क्षिप्यते ज्ञानवायुना ॥ १२.२२९.५३ ॥
Solo por el camino fijo surge el verdadero ser; por él, en los renacimientos y demás, la masa de karma acumulado, como un montón de algodón, es dispersada por el viento del conocimiento.
12.229.54
एवं युक्तसमाचारः संसारविनिवर्तकः ।
अनुकूलवृत्तिं सततं छिनत्त्येव भृगुर्यथा ॥ १२.२२९.५४ ॥
Así, quien tiene una conducta disciplinada, que se aparta del saṃsāra, corta constantemente el curso favorable de la vida, tal como Bhṛgu.
12.229.55
येन चायं समापन्नं वैतृष्ण्यं नाधिगच्छति ।
अभ्यन्तरः स्मृतः शक्र तत्साम्यं परिवर्जयेत् ॥ १२.२२९.५५ ॥
Aquello por lo cual este no alcanza la liberación de la sed, oh Śakra, es recordado como lo interior; debe evitarse su igualdad.
12.229.56
प्रथमं तत्कृतेनैव कर्मणा परिमृच्छति ।
द्वितीयं स्वप्नयोगं च कर्मणा परिगच्छति ॥ १२.२२९.५६ ॥
Primero, por la misma acción que ha realizado, lo investiga; segundo, por la acción también llega al yoga del sueño.
12.229.57
एतैरक्षैः समापन्नः प्रत्यक्षोऽसौ समास्थितः ।
सुपुप्त्याख्यस्तुरीयोसौ न च ह्यावरणान्वितः ॥ १२.२२९.५७ ॥
Dotado de estos sentidos, él permanece manifiesto; aquel llamado sueño profundo es el cuarto, y no está acompañado de ningún velo.
12.229.58
लोकवृत्त्या तमीशानं यजञ्जुह्वन्यमी भवेत् ।
आत्मन्यायासयोगेन निष्क्रियं स परात्परम् ॥ १२.२२९.५८ ॥
Sacrificando a aquel Señor mediante la conducta del mundo y ofreciendo libaciones, uno debe volverse dominado; en el ser, por el yoga del esfuerzo, él es inactivo, más alto que lo más alto.
12.229.59
आयामे तां विजानाति मायैषा परमात्मनः ।
प्रातिभासिकसामान्याद्बुद्धेर्या संविदात्मिका ॥ १२.२२९.५९ ॥
En la extensión la conoce; esta es la ilusión del Ser Supremo. Por la apariencia ilusoria común, la conciencia del intelecto, que es de naturaleza del yo, también es ilusión.
12.229.60
स्फुलिङ्गसत्त्वसदृशादग्निभावो यथा भवेत् ।
शिशूनामेवमज्ञानामात्मभावोऽन्यथा स्मृतः ॥ १२.२२९.६० ॥
Como por ser semejante en naturaleza a una chispa surge el estado de fuego, así para los niños ignorantes el estado del yo se recuerda como distinto.
12.229.61
साध्येऽप्यवस्तुभूताख्ये मित्रामित्रादयः कुतः ।
तदभावे तु शोकाद्या न वर्तन्ते सुरेश्वर ॥ १२.२२९.६१ ॥
Oh señor de los dioses, incluso aquello que ha de lograrse no es una cosa real; ¿cómo, entonces, podrían existir amigos, enemigos y demás? Cuando eso está ausente, el dolor y otros no surgen tampoco.
12.229.62
एवं बुध्यस्व भगवन्समबुद्धिं समन्वियात् ।
उपायमेतदाख्यातं मा वक्रं गच्छ देवप ॥ १२.२२९.६२ ॥
Oh bienaventurado, comprende así y alcanza la mente ecuánime. Este medio ha sido declarado; oh protector de los dioses, no sigas el camino torcido.
12.229.63
ज्ञानेन पश्यते कर्म ज्ञानिनां न प्रवर्तकम् ।
यावदारब्धमस्येह तावन्नैवोपशाम्यति ॥ १२.२२९.६३ ॥
Mediante el conocimiento se ve la acción; para los sabios no es impulsora. Mientras aquí se haya emprendido, ciertamente no se aquieta.
12.229.64
तदन्ते तं प्रयात्येव न विद्वानिति मे मतिः ।
यदस्य वाचकं वक्ष्ये संस्मरे तद्भवेत्तदा ॥ १२.२२९.६४ ॥
Al final, ciertamente se va; el sabio no, tal es mi parecer. Diré la palabra que lo designa; cuando la recuerde, entonces existirá.
12.229.65
तेनतेन च भावेन अपायं तत्र पश्यति ।
स्थानभेदेषु वागेषा तालुसंस्था यथा तथा ॥ १२.२२९.६५ ॥
Por cada estado así, allí se ve la destrucción; en las diferencias de lugar, esta palabra se asienta en el paladar, del mismo modo.
12.229.66
तद्वदुद्धिगता ह्यर्था बुद्धिमात्मगतः सदा ॥ १२.२२९.६६ ॥
Del mismo modo, los objetos que han entrado en el intelecto; el intelecto, siempre situado en el yo.
12.229.67
समस्तसंकल्पविशेषमुक्तं ।
परं पराणां परमं महात्मा।
त्रय्यन्तविद्भिः परिगीयतेऽसौ ।
विष्णुर्विभुर्वास्ति गुणो न नित्यम् ॥ १२.२२९.६७ ॥
Liberado de toda voluntad particular, supremo entre los supremos, el de gran alma. Quienes conocen el final de las tres Vedas lo cantan. Viṣṇu es omnipresente; posee cualidades, pero no es eterno.
12.229.68
न चक्षुषा पश्यति कश्चिदेनम् ॥ १२.२२९.६८ ॥
Nadie lo ve con el ojo.
12.229.69
भक्त्या च धृत्या च समाहितात्मा ।
ज्ञानस्वरूपं परिपश्यतीह ॥ १२.२२९.६९ ॥
Quien tiene el alma recogida por la devoción y la firmeza contempla aquí plenamente a aquel cuya naturaleza es conocimiento.
12.229.70
वदन्ति तन्मे भगवान्ददौ स ।
स एव शेषं मघवान्महात्मा।
एवं ममोपायमवैहि शक्र ।
तस्माल्लोको नास्ति मह्यं सदैव ॥ १२.२२९.७० ॥
Dicen que el Señor bendito me lo dio; ese gran-alma Indra también dio lo restante. Oh Śakra, conoce así mi medio; por eso para mí nunca hay un mundo.
12.229.71
इत्युक्तो दैत्यपतिना शक्रो विस्मयमागमत् ।
प्रीतिमांश्च तदा राजंस्तद्वाक्यं प्रत्यपूजयत् ॥ १२.२२९.७१ ॥
Así dirigido por el señor de los daitya, Śakra se llenó de asombro; y entonces, oh rey, complacido, honró aquel discurso.
12.229.72
स तदाभ्यर्च्य दैत्येन्द्रं त्रैलोक्यपतिरीश्वरः ।
असुरेन्द्रमुपामन्त्र्य जगाम स्वं निवेशनम् ॥ १२.२२९.७२ ॥
Entonces el señor de los tres mundos, el soberano, habiendo honrado al señor de los daitya, se despidió del señor de los asura y se marchó a su propia morada.