مهابهاراتا · أدهيايا 12.230
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.230.1
यया बुद्ध्या महीपालो भ्रष्टश्रीर्विचरेन्महीम् ।
कालदण्डविनिष्पिष्टस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२३०.१ ॥
بأي فهم يتجول الملك الذي فقد جاهه في الأرض، مسحوقًا بعصا الزمن؟ أخبرني بذلك يا جدّ.
12.230.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
वासवस्य च संवादं बलेर्वैरोचनस्य च ॥ १२.२३०.२ ॥
وهنا أيضًا يروون هذه القصة القديمة، حوار فاسافا (إندرا) وبالي ابن فيروتشانا.
12.230.3
पितामहमुपागम्य प्रणिपत्य कृताञ्जलिः ।
सर्वानेवासुराञ्जित्वा बलिं पप्रच्छ वासवः ॥ १२.२३०.३ ॥
فاسافا، بعد أن قهر جميع الأسورا، دنا من الجدّ وسجد له وضمّ كفيه، ثم سأل بالي.
12.230.4
यस्य स्म ददतो वित्तं न कदाचन हीयते ।
तं बलिं नाधिगच्छामि ब्रह्मन्नाचक्ष्व मे बलिम् ॥ १२.२३०.४ ॥
من كان ماله لا ينقص أبدًا حتى مع العطاء، ذلك البالي لا أجده. أيها البراهمي، أخبرني عن بالي.
12.230.5
स वायुर्वरुणश्चैव स रविः स च चन्द्रमाः ।
सोऽग्निस्तपति भूतानि जलं च स भवत्युत ॥ १२.२३०.५ ॥
هو الريح والفارونا؛ هو الشمس وهو القمر. هو النار التي تُحرق الكائنات، وهو كذلك يصير الماء.
12.230.6
तं बलिं नाधिगच्छामि ब्रह्मन्नाचक्ष्व मे बलिम् ।
स एव ह्यस्तमयते स स्म विद्योतते दिशः ॥ १२.२३०.६ ॥
ذلك البالي لا أجده. أيها البراهمي، أخبرني عن بالي. هو نفسه يغيب، وهو نفسه ينير الجهات.
12.230.7
स वर्षति स्म वर्षाणि यथाकालमतन्द्रितः ।
तं बलिं नाधिगच्छामि ब्रह्मन्नाचक्ष्व मे बलिम् ॥ १२.२३०.७ ॥
يُمطِر في مواسم الأمطار في وقتها دون كلل. يا براهما، لا أجد ذلك البالي؛ أخبرني عن بالي.
12.230.8
नैतत्ते साधु मघवन्यदेनमनुपृच्छसि ।
पृष्टस्तु नानृतं ब्रूयात्तस्माद्वक्ष्यामि ते बलिम् ॥ १२.२३०.८ ॥
ليس لك أن تسأل عنه يا ماغافان. من سُئل لا ينبغي أن يكذب؛ لذلك سأخبرك عن بالي.
12.230.9
उष्ट्रेषु यदि वा गोषु खरेष्वश्वेषु वा पुनः ।
वरिष्ठो भविता जन्तुः शून्यागारे शचीपते ॥ १२.२३०.९ ॥
أي كائن يكون الأفضل بين الجمال والأبقار والحمير والخيول، يا سيد شاتشي، سيكون في بيت خالٍ.
12.230.10
यदि स्म बलिना ब्रह्मञ्शून्यागारे समेयिवान् ।
हन्यामेनं न वा हन्यां तद्ब्रह्मन्ननुशाधि माम् ॥ १२.२३०.१० ॥
إن التقيت ببالي في بيت خالٍ، فهل أقتله أم لا أقتله؟ فعلّمني يا براهما.
12.230.11
मा स्म शक्र बलिं हिंसीर्न बलिर्वधमर्हति ।
न्यायस्तु शक्र प्रष्टव्यस्त्वया वासव काम्यया ॥ १२.२३०.११ ॥
لا تؤذِ بالي يا شاكرا؛ فبالي لا يستحق الموت. يا فاسافا، يا شاكرا، ينبغي أن تسأل عن العدل برغبة صادقة.
12.230.12
एवमुक्तो भगवता महेन्द्रः पृथिवीं तदा ।
चचारैरावतस्कन्धमधिरुह्य श्रिया वृतः ॥ १२.२३०.१२ ॥
فلما خاطبه الرب المبارك بذلك، صعد ماهيندرا كتف الإيراوانا، وجال على الأرض محاطًا بالجلال.
12.230.13
ततो ददर्श स बलिं खरवेषेण संवृतम् ।
यथाख्यातं भगवता शून्यागारकृतालयम् ॥ १२.२३०.१३ ॥
فرأى حينئذ بالي متخفيًا في هيئة حمار، يسكن بيتًا خاليًا، كما وصفه المبارك.
12.230.14
खरयोनिमनुप्राप्तस्तुपभक्षोऽसि दानव ।
इदं ते योनिरसमा शोचस्याहो न शोचसि ॥ १२.२३०.१४ ॥
أيها الدانافا، لقد بلغت رحم حمار وصرت تأكل القشور. هذه ولادتك غير المتكافئة؛ أفتحزن؟ آه، أنت لا تحزن.
12.230.15
अदृष्टं वत पश्यामि द्विषतां वशमागतम् ।
श्रिया विहीनं मित्रैश्च भ्रष्टैश्वर्यपराक्रमम् ॥ १२.२३०.१५ ॥
يا للأسف، أرى ما لم أره من قبل: لقد وقعت في قبضة أعدائك، محرومًا من الحظ والأصدقاء، وقد ضاع جلالك وبأسك.
12.230.16
यत्तद्यानसहस्रैस्त्वं ज्ञातिभिः परिवारितः ।
लोकान्प्रतापयन्सर्वान्यास्यस्मानवितर्कयन् ॥ १२.२३०.१६ ॥
أنت الذي كنت تسير محاطًا بآلاف المركبات وبذويك، تحرق جميع العوالم، غير مكترث بنا.
12.230.17
त्वन्मुखाश्चैव दैतेय व्यतिष्ठंस्तव शासने ।
अकृष्टपच्या पृथिवी तवैश्वर्ये बभूव ह ॥ १२.२३०.१७ ॥
يا ابن ديتي، كان من جعلوك رأسهم يقفون عند أمرك؛ وفي سيادتك كانت الأرض تنبت بلا حرث.
12.230.18
इदं च तेऽद्य व्यसनं शोचस्याहो न शोचसि ।
यदाऽतिष्ठः समुद्रस्य पूर्वकूले विलेलिखन् ॥ १२.२३०.१८ ॥
أتحزن اليوم على هذه النكبة التي أصابتك؟ آه، أنت لا تحزن، حين كنت تقف على الساحل الشرقي للبحر تخدش الأرض.
12.230.19
ज्ञातिभ्यो विभजन्वित्तं तदासीत्ते मनः कथम् ।
यत्ते सहस्रसमिता ननुतुर्देवसोषितः ॥ १२.२३०.१९ ॥
عندما كنت تقسم الثروة على ذويك، فكيف كان قلبك، والآلاف الذين رعتهم الآلهة يرقصون؟
12.230.20
बहूनि वर्षपूगानि विहारे दीप्यतः श्रिया ।
सर्वाः पुष्करमालिन्यः सर्वाः काञ्चनसप्रभाः ॥ १२.२३०.२० ॥
مرت عليك سنوات كثيرة في اللهو، متألقًا بالجلال، وكلهن يلبسن أكاليل اللوتس، وكلهن متوهجات كالذهب.
12.230.21
कथमद्य तदा चैव मनस्ते दानवेश्वर ।
छत्रं तवासीत्सुमहत्सौवर्णं रत्नभूषितम् ॥ १२.२३०.२१ ॥
يا سيد الدانافا، كيف قلبك اليوم، وكيف كان حينها؟ كانت مظلتك عظيمة جدًا، ذهبية، مزينة بالجواهر.
12.230.22
ननृतुस्तत्र गन्धर्वाः षट्सहस्राणि सप्तचा ।
यूपस्तवासीत्सुमहान्यजतः सर्वकाञ्चनः ॥ १२.२३०.२२ ॥
هناك رقص ستة آلاف غاندهارفا سبع مرات؛ وحين كنت تقدم القرابين كان عمود قربانك عظيمًا جدًا، كله من ذهب.
12.230.23
यत्राददः सहस्राणि अयुतानां गवां दश ।
अनन्तरं सहस्रेण तदाऽऽसीद्दैत्या का मतिः ॥ १२.२३०.२३ ॥
حيث وهبت عشرة آيوتات من البقر، عشرات الآلاف، ثم ألفًا بعدها—فما كان قصدك حينئذ يا داياتيا؟
12.230.24
यदा च पृथिवीं सर्वां यजमानोऽनुपर्यगाः ।
शम्याक्षेपेण विधिना तदाऽऽसीत्किंतु ते हृदि ॥ १२.२३०.२४ ॥
حين طفت بالأرض كلها بصفتك القائم بالقربان، وفق طقس رمي الشمياء—فماذا كان في قلبك حينئذ؟
12.230.25
न ते पश्यामि भृङ्गारं न च्छत्रं व्यजनं न च ।
ब्रह्मदत्तां च ते मालां न पश्याम्यसुराधिप ॥ १२.२३०.२५ ॥
يا سيد الأسورا، لا أرى إبريقك ولا مظلتك ولا مروحتك، ولا الإكليل الذي وهبه لك براهما.
12.230.26
ततः प्रहस्य स बलिर्वासवेन समीरितम् ।
निशम्य मानगम्भीरं सुरराजमथाब्रवीत् ॥ १२.२३०.२६ ॥
فضحك بالي، وبعد أن سمع الكلام المهيب المفعم بالزهو الذي نطق به فاسافا، قال لملك الآلهة:
12.230.27
अहो हि तव बालिश्यमिह देवगणाधिप ।
अयुक्तं देवराजस्य तव कष्टमिदं वचः ॥ १२.२३०.२७ ॥
آه، يا سيد جماعات الآلهة، ها هنا طفولتك! إنه غير لائق بملك الآلهة، وكلامك هذا مؤلم.
12.230.28
न त्वं पश्यसि भृङ्गारं न च्छन्नं व्यजनं न च ।
ब्रह्मदत्तां च मे मालां न त्वं द्रक्ष्यसि वासव ॥ १२.२३०.२८ ॥
يا فاسافا، لا ترى الإبريق ولا المروحة المخفية، ولن ترى الإكليل الذي وهبني إياه براهما.
12.230.29
गुहायां निहितानि त्वं मम रत्नानि पृच्छसि ।
यदा मे भविता कालस्तदा त्वं तानि द्रक्ष्यसि ॥ १२.२३०.२९ ॥
تسأل عن جواهري المحفوظة في المغارة؛ فحين يأتي وقتي حينئذ ستراها.
12.230.30
न जानीषे भवान्सिद्धिं शुभाङ्गस्वरूपरूपिणीम् ।
कालेन भविता सर्वो नात्र गच्छति वासव ॥ १२.२३०.३० ॥
أنت لا تعرف ذلك النجاح الذي له صورة أعضاء مباركة. يا فاسافا، كل شيء يأتي في وقته؛ ولا شيء هنا يذهب سدى.
12.230.31
न त्वेतदनुरूपं ते यशसो वा कुलस्य च ।
समृद्धार्थोऽसमृद्धार्थं यन्मां कत्थितुमिच्छसि ॥ १२.२३०.३१ ॥
ليس هذا لائقًا بمجدك ولا بنسبك: أنت الذي تمّت أغراضه تريد أن تفتخر أمامي، وأنا لم تتم أغراضي.
12.230.32
न हि दुःखेषु शोचन्ते न प्रहृष्यन्ति चर्द्धिषु ।
कृतप्रज्ञाः ज्ञानतृप्ताः क्षान्ताः सन्तो मनीषिणः ॥ १२.२३०.३२ ॥
لا يحزنون في الشدائد ولا يفرحون في النعم: هم الحكماء ذوو الحكمة الناضجة، المكتفون بالمعرفة، الصابرون، الأخيار المتأملون.
12.230.33
त्वं तु प्राकृतया बुद्ध्या पुरंदर विकत्थसे ।
यदाऽहमिव भावी स्यास्तदा नैवं वदिष्यसि ॥ १२.२३०.३३ ॥
تتفاخر يا بورندرا بعقل عادي؛ فإذا صرت مثلي لن تتكلم هكذا.
12.230.34
ऐश्वर्यमदमत्तो मां स त्वं किंचिन्न बुद्ध्यसे ।
राज्याद्विनिपतानेन सोहं न त्वपराजितः ॥ १२.२३०.३४ ॥
أنت المخمور بغرور السلطان لا تفهم عني شيئًا؛ وإن سقطت من هذه المملكة فأنا لست مغلوبًا.