Mahābhārata · Adhyāya 12.230
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.230.1
यया बुद्ध्या महीपालो भ्रष्टश्रीर्विचरेन्महीम् ।
कालदण्डविनिष्पिष्टस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२३०.१ ॥
Por qual entendimento um rei, caído da prosperidade, vagueia pela terra, esmagado pelo bastão do tempo? Diz-me isso, avô.
12.230.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
वासवस्य च संवादं बलेर्वैरोचनस्य च ॥ १२.२३०.२ ॥
Aqui também recitam esta antiga história, o diálogo entre Vāsava (Indra) e Bali, filho de Virocana.
12.230.3
पितामहमुपागम्य प्रणिपत्य कृताञ्जलिः ।
सर्वानेवासुराञ्जित्वा बलिं पप्रच्छ वासवः ॥ १२.२३०.३ ॥
Aproximando-se do avô, prostrando-se, de mãos postas, Vāsava, tendo vencido todos os asuras, perguntou a Bali.
12.230.4
यस्य स्म ददतो वित्तं न कदाचन हीयते ।
तं बलिं नाधिगच्छामि ब्रह्मन्नाचक्ष्व मे बलिम् ॥ १२.२३०.४ ॥
Aquele cuja riqueza nunca diminui mesmo ao dar — esse Bali não o encontro. Ó brâmane, fala-me de Bali.
12.230.5
स वायुर्वरुणश्चैव स रविः स च चन्द्रमाः ।
सोऽग्निस्तपति भूतानि जलं च स भवत्युत ॥ १२.२३०.५ ॥
Ele é o vento e Varuṇa; ele é o sol e ele é a lua. Ele é o fogo que aquece todos os seres, e ele também se torna água.
12.230.6
तं बलिं नाधिगच्छामि ब्रह्मन्नाचक्ष्व मे बलिम् ।
स एव ह्यस्तमयते स स्म विद्योतते दिशः ॥ १२.२३०.६ ॥
Esse Bali não o encontro. Ó brâmane, fala-me de Bali. Ele mesmo se põe, e ele mesmo ilumina as direções.
12.230.7
स वर्षति स्म वर्षाणि यथाकालमतन्द्रितः ।
तं बलिं नाधिगच्छामि ब्रह्मन्नाचक्ष्व मे बलिम् ॥ १२.२३०.७ ॥
Ele faz chover nas estações chuvosas, no tempo certo e sem cansaço. Ó Brahmā, não encontro aquele Bali; fala-me de Bali.
12.230.8
नैतत्ते साधु मघवन्यदेनमनुपृच्छसि ।
पृष्टस्तु नानृतं ब्रूयात्तस्माद्वक्ष्यामि ते बलिम् ॥ १२.२३०.८ ॥
Não te é adequado, ó Maghavan, perguntar por ele. Quem é interrogado não deve falar falsamente; por isso te falarei de Bali.
12.230.9
उष्ट्रेषु यदि वा गोषु खरेष्वश्वेषु वा पुनः ।
वरिष्ठो भविता जन्तुः शून्यागारे शचीपते ॥ १२.२३०.९ ॥
Qualquer criatura entre camelos, vacas, burros ou cavalos que for a mais excelente, ó senhor de Śacī, estará numa casa vazia.
12.230.10
यदि स्म बलिना ब्रह्मञ्शून्यागारे समेयिवान् ।
हन्यामेनं न वा हन्यां तद्ब्रह्मन्ननुशाधि माम् ॥ १२.२३०.१० ॥
Se eu encontrar Bali numa casa vazia, devo matá-lo ou não? Portanto, ó Brahmā, instrui-me.
12.230.11
मा स्म शक्र बलिं हिंसीर्न बलिर्वधमर्हति ।
न्यायस्तु शक्र प्रष्टव्यस्त्वया वासव काम्यया ॥ १२.२३०.११ ॥
Não firas Bali, ó Śakra; Bali não merece a morte. Ó Vāsava, Śakra, deves perguntar sobre a justiça com verdadeiro desejo.
12.230.12
एवमुक्तो भगवता महेन्द्रः पृथिवीं तदा ।
चचारैरावतस्कन्धमधिरुह्य श्रिया वृतः ॥ १२.२३०.१२ ॥
Assim interpelado pelo bem-aventurado Senhor, Mahendra montou então no ombro de Airāvata e percorreu a terra, rodeado de esplendor.
12.230.13
ततो ददर्श स बलिं खरवेषेण संवृतम् ।
यथाख्यातं भगवता शून्यागारकृतालयम् ॥ १२.२३०.१३ ॥
Então ele viu Bali, coberto na forma de um asno, habitando uma casa vazia, exatamente como o Bem-aventurado havia descrito.
12.230.14
खरयोनिमनुप्राप्तस्तुपभक्षोऽसि दानव ।
इदं ते योनिरसमा शोचस्याहो न शोचसि ॥ १२.२३०.१४ ॥
Ó Dānava, chegaste ao ventre de um asno e comes palha. Este é o teu nascimento desigual; lamentas? Ah, não lamentas.
12.230.15
अदृष्टं वत पश्यामि द्विषतां वशमागतम् ।
श्रिया विहीनं मित्रैश्च भ्रष्टैश्वर्यपराक्रमम् ॥ १२.२३०.१५ ॥
Ai de mim, vejo o que nunca vi antes: caíste sob o poder dos teus inimigos, privado de fortuna e amigos, com teu poder e valor arruinados.
12.230.16
यत्तद्यानसहस्रैस्त्वं ज्ञातिभिः परिवारितः ।
लोकान्प्रतापयन्सर्वान्यास्यस्मानवितर्कयन् ॥ १२.२३०.१६ ॥
Tu que seguias cercado de milhares de veículos e de teus parentes, abrasando todos os mundos, sem nos dares atenção.
12.230.17
त्वन्मुखाश्चैव दैतेय व्यतिष्ठंस्तव शासने ।
अकृष्टपच्या पृथिवी तवैश्वर्ये बभूव ह ॥ १२.२३०.१७ ॥
Ó filho de Diti, os que te tinham por chefe permaneciam às tuas ordens; sob teu domínio a terra dava frutos sem ser arada.
12.230.18
इदं च तेऽद्य व्यसनं शोचस्याहो न शोचसि ।
यदाऽतिष्ठः समुद्रस्य पूर्वकूले विलेलिखन् ॥ १२.२३०.१८ ॥
E lamentas hoje esta tua desgraça? Ah, não lamentas, quando estavas de pé na costa oriental do oceano, arranhando o chão.
12.230.19
ज्ञातिभ्यो विभजन्वित्तं तदासीत्ते मनः कथम् ।
यत्ते सहस्रसमिता ननुतुर्देवसोषितः ॥ १२.२३०.१९ ॥
Quando distribuías riquezas entre os teus parentes, como estava a tua mente, enquanto milhares nutridas pelos deuses dançavam?
12.230.20
बहूनि वर्षपूगानि विहारे दीप्यतः श्रिया ।
सर्वाः पुष्करमालिन्यः सर्वाः काञ्चनसप्रभाः ॥ १२.२३०.२० ॥
Muitos anos teus passaram no prazer, brilhando com esplendor; todas usavam guirlandas de lótus, todas tinham o brilho do ouro.
12.230.21
कथमद्य तदा चैव मनस्ते दानवेश्वर ।
छत्रं तवासीत्सुमहत्सौवर्णं रत्नभूषितम् ॥ १२.२३०.२१ ॥
Senhor dos Dānavas, como está hoje a tua mente, e como estava então? O teu guarda-sol era muito grande, dourado, adornado com joias.
12.230.22
ननृतुस्तत्र गन्धर्वाः षट्सहस्राणि सप्तचा ।
यूपस्तवासीत्सुमहान्यजतः सर्वकाञ्चनः ॥ १२.२३०.२२ ॥
Ali seis mil gandharvas dançaram sete vezes; quando sacrificavas, o teu poste de sacrifício era muito grande, inteiramente dourado.
12.230.23
यत्राददः सहस्राणि अयुतानां गवां दश ।
अनन्तरं सहस्रेण तदाऽऽसीद्दैत्या का मतिः ॥ १२.२३०.२३ ॥
Onde deste dez ayutas de vacas, dezenas de milhares, e depois mil mais—então, ó Daitya, qual era a tua intenção?
12.230.24
यदा च पृथिवीं सर्वां यजमानोऽनुपर्यगाः ।
शम्याक्षेपेण विधिना तदाऽऽसीत्किंतु ते हृदि ॥ १२.२३०.२४ ॥
Quando, como sacrificador, percorreste toda a terra, pelo rito do lançamento da śamyā, o que havia então no teu coração?
12.230.25
न ते पश्यामि भृङ्गारं न च्छत्रं व्यजनं न च ।
ब्रह्मदत्तां च ते मालां न पश्याम्यसुराधिप ॥ १२.२३०.२५ ॥
Senhor dos asuras, não vejo o teu vaso de água, nem o teu guarda-sol, nem o teu leque, nem a guirlanda dada por Brahmā.
12.230.26
ततः प्रहस्य स बलिर्वासवेन समीरितम् ।
निशम्य मानगम्भीरं सुरराजमथाब्रवीत् ॥ १२.२३०.२६ ॥
Então Bali riu e, tendo ouvido as palavras graves de orgulho proferidas por Vāsava, falou ao rei dos deuses:
12.230.27
अहो हि तव बालिश्यमिह देवगणाधिप ।
अयुक्तं देवराजस्य तव कष्टमिदं वचः ॥ १२.२३०.२७ ॥
Ah, senhor das hostes dos deuses, aqui está a tua puerilidade! Não convém ao rei dos deuses; esta tua fala é dolorosa.
12.230.28
न त्वं पश्यसि भृङ्गारं न च्छन्नं व्यजनं न च ।
ब्रह्मदत्तां च मे मालां न त्वं द्रक्ष्यसि वासव ॥ १२.२३०.२८ ॥
Vāsava, não vês o vaso de água, nem o leque escondido, e não verás a guirlanda que Brahmā me deu.
12.230.29
गुहायां निहितानि त्वं मम रत्नानि पृच्छसि ।
यदा मे भविता कालस्तदा त्वं तानि द्रक्ष्यसि ॥ १२.२३०.२९ ॥
Perguntas pelas minhas joias guardadas na caverna; quando chegar o meu tempo, então as verás.
12.230.30
न जानीषे भवान्सिद्धिं शुभाङ्गस्वरूपरूपिणीम् ।
कालेन भविता सर्वो नात्र गच्छति वासव ॥ १२.२३०.३० ॥
Não conheces aquele sucesso que tem a forma de membros auspiciosos. Vāsava, tudo acontece com o tempo; nada aqui se perde em vão.
12.230.31
न त्वेतदनुरूपं ते यशसो वा कुलस्य च ।
समृद्धार्थोऽसमृद्धार्थं यन्मां कत्थितुमिच्छसि ॥ १२.२३०.३१ ॥
Isto não convém à tua glória nem à tua linhagem: tu, cujos fins estão cumpridos, queres gabar-te diante de mim, cujos fins não estão.
12.230.32
न हि दुःखेषु शोचन्ते न प्रहृष्यन्ति चर्द्धिषु ।
कृतप्रज्ञाः ज्ञानतृप्ताः क्षान्ताः सन्तो मनीषिणः ॥ १२.२३०.३२ ॥
Não se afligem nas desgraças nem se alegram na prosperidade: são os sábios de sabedoria perfeita, saciados de conhecimento, pacientes, os bons e pensadores.
12.230.33
त्वं तु प्राकृतया बुद्ध्या पुरंदर विकत्थसे ।
यदाऽहमिव भावी स्यास्तदा नैवं वदिष्यसि ॥ १२.२३०.३३ ॥
Tu te gabas, ó Purandara, com um intelecto comum; quando fores como eu, não falarás assim.
12.230.34
ऐश्वर्यमदमत्तो मां स त्वं किंचिन्न बुद्ध्यसे ।
राज्याद्विनिपतानेन सोहं न त्वपराजितः ॥ १२.२३०.३४ ॥
Embriagado pelo orgulho do poder, nada de mim compreendes: embora caído deste reino, não estou vencido.