மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.230
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.230.1
यया बुद्ध्या महीपालो भ्रष्टश्रीर्विचरेन्महीम् ।
कालदण्डविनिष्पिष्टस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२३०.१ ॥
எந்த அறிவினால் அரசன் செல்வம் இழந்து பூமியில் அலைகிறானோ, காலத்தின் தண்டத்தால் நசுக்கப்பட்டவனாய், அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள், பிதாமகரே.
12.230.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
वासवस्य च संवादं बलेर्वैरोचनस्य च ॥ १२.२३०.२ ॥
இங்கும் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தை எடுத்துரைக்கிறார்கள், வாசவனுக்கும் விரோசனன் மகன் பலிக்கும் இடையிலான உரையாடலை.
12.230.3
पितामहमुपागम्य प्रणिपत्य कृताञ्जलिः ।
सर्वानेवासुराञ्जित्वा बलिं पप्रच्छ वासवः ॥ १२.२३०.३ ॥
பிதாமகரை அணுகி, வணங்கி, கைகூப்பி, எல்லா அசுரர்களையும் வென்றபின் வாசவன் பலியிடம் கேட்டான்.
12.230.4
यस्य स्म ददतो वित्तं न कदाचन हीयते ।
तं बलिं नाधिगच्छामि ब्रह्मन्नाचक्ष्व मे बलिम् ॥ १२.२३०.४ ॥
கொடுத்தாலும் எவனுடைய செல்வம் ஒருபோதும் குறைவதில்லையோ, அந்தப் பலியை நான் அறியவில்லை; பிராமணரே, பலியைப் பற்றி எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.230.5
स वायुर्वरुणश्चैव स रविः स च चन्द्रमाः ।
सोऽग्निस्तपति भूतानि जलं च स भवत्युत ॥ १२.२३०.५ ॥
அவனே வாயு, வருணன்; அவனே சூரியன், அவனே சந்திரன்; அவனே அக்கினி உயிர்களைச் சுடுகிறான், அவனே நீரும் ஆகிறான்.
12.230.6
तं बलिं नाधिगच्छामि ब्रह्मन्नाचक्ष्व मे बलिम् ।
स एव ह्यस्तमयते स स्म विद्योतते दिशः ॥ १२.२३०.६ ॥
அந்தப் பலியை நான் அறியவில்லை; பிராமணரே, பலியைப் பற்றி எனக்குச் சொல்லுங்கள். அவனே அஸ்தமிக்கிறான், அவனே திசைகளை ஒளிர்விக்கிறான்.
12.230.7
स वर्षति स्म वर्षाणि यथाकालमतन्द्रितः ।
तं बलिं नाधिगच्छामि ब्रह्मन्नाचक्ष्व मे बलिम् ॥ १२.२३०.७ ॥
அவன் உரிய காலத்தில் சோம்பலின்றி மழை பொழிகிறான். பிரம்மனே, அந்த பலியை நான் காணவில்லை; பலியைப் பற்றி எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.230.8
नैतत्ते साधु मघवन्यदेनमनुपृच्छसि ।
पृष्टस्तु नानृतं ब्रूयात्तस्माद्वक्ष्यामि ते बलिम् ॥ १२.२३०.८ ॥
மகவனே, அவனைப் பற்றி நீ கேட்பது உனக்குத் தகாது. கேட்கப்பட்டால் பொய் சொல்லக்கூடாது; ஆகவே பலியைப் பற்றி உனக்குச் சொல்வேன்.
12.230.9
उष्ट्रेषु यदि वा गोषु खरेष्वश्वेषु वा पुनः ।
वरिष्ठो भविता जन्तुः शून्यागारे शचीपते ॥ १२.२३०.९ ॥
ஒட்டகங்களிலோ, பசுக்களிலோ, கழுதைகளிலோ அல்லது குதிரைகளிலோ எந்த உயிரினம் சிறந்ததாக இருக்குமோ, அது ஒரு வெற்று இல்லத்தில் இருக்கும், ஓ சசீபதியே.
12.230.10
यदि स्म बलिना ब्रह्मञ्शून्यागारे समेयिवान् ।
हन्यामेनं न वा हन्यां तद्ब्रह्मन्ननुशाधि माम् ॥ १२.२३०.१० ॥
வெற்று இல்லத்தில் பலியை நான் சந்தித்தால், அவனை நான் கொல்லலாமா, கொல்லாமலிருக்கலாமா? ஆகவே பிரம்மனே, எனக்கு உபதேசியுங்கள்.
12.230.11
मा स्म शक्र बलिं हिंसीर्न बलिर्वधमर्हति ।
न्यायस्तु शक्र प्रष्टव्यस्त्वया वासव काम्यया ॥ १२.२३०.११ ॥
சக்கரனே, பலியைத் துன்புறுத்தாதே; பலி கொல்லப்படத் தகுதியுடையவன் அல்லன். வாசவனே, சக்கரனே, நீ விருப்பத்துடன் நியாயத்தைப் பற்றி கேட்க வேண்டும்.
12.230.12
एवमुक्तो भगवता महेन्द्रः पृथिवीं तदा ।
चचारैरावतस्कन्धमधिरुह्य श्रिया वृतः ॥ १२.२३०.१२ ॥
பகவானால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட மகேந்திரன், அப்போது ஐராவதத்தின் தோளில் ஏறி, செல்வத்தால் சூழப்பட்டு பூமியில் சஞ்சரித்தான்.
12.230.13
ततो ददर्श स बलिं खरवेषेण संवृतम् ।
यथाख्यातं भगवता शून्यागारकृतालयम् ॥ १२.२३०.१३ ॥
பின்னர் அவர் பலியை கழுதையின் வடிவில் மூடப்பட்டவனாகக் கண்டார்; பகவான் கூறியபடியே அவன் வெற்று இல்லத்தில் வசித்திருந்தான்.
12.230.14
खरयोनिमनुप्राप्तस्तुपभक्षोऽसि दानव ।
इदं ते योनिरसमा शोचस्याहो न शोचसि ॥ १२.२३०.१४ ॥
ஓ தானவனே, நீ கழுதைப் பிறப்பை அடைந்து உமியை உண்பவனாக ஆகிவிட்டாய். இது உனக்குப் பொருந்தாத பிறப்பு; நீ வருந்துகிறாயா? ஆ, நீ வருந்தவில்லையே.
12.230.15
अदृष्टं वत पश्यामि द्विषतां वशमागतम् ।
श्रिया विहीनं मित्रैश्च भ्रष्टैश्वर्यपराक्रमम् ॥ १२.२३०.१५ ॥
ஐயோ, நீ பகைவர்களின் வசத்திற்கு வந்து, செல்வமும் நண்பர்களும் இழந்து, ஆட்சியும் வீரமும் வீழ்ந்தவனாக இருப்பதை நான் கண்டிராத ஒன்றாகக் காண்கிறேன்.
12.230.16
यत्तद्यानसहस्रैस्त्वं ज्ञातिभिः परिवारितः ।
लोकान्प्रतापयन्सर्वान्यास्यस्मानवितर्कयन् ॥ १२.२३०.१६ ॥
நீ ஆயிரம் வாகனங்களால் சூழப்பட்டு, உறவினர்களுடன் எல்லா உலகங்களையும் வெப்பப்படுத்திச் சென்று, எங்களை ஒரு பொருட்டாக எண்ணாமல் நடந்தவன் அல்லவா.
12.230.17
त्वन्मुखाश्चैव दैतेय व्यतिष्ठंस्तव शासने ।
अकृष्टपच्या पृथिवी तवैश्वर्ये बभूव ह ॥ १२.२३०.१७ ॥
ஓ தைத்தியனே, உன்னை முதன்மையாகக் கொண்டவர்கள் உன் ஆணைக்குக் கீழ் நின்றனர்; உன் ஆட்சியில் உழாமலே விளையும் பூமியாக இருந்தது.
12.230.18
इदं च तेऽद्य व्यसनं शोचस्याहो न शोचसि ।
यदाऽतिष्ठः समुद्रस्य पूर्वकूले विलेलिखन् ॥ १२.२३०.१८ ॥
இன்று உனக்கு வந்த இந்தத் துன்பத்திற்கு நீ வருந்துகிறாயா? ஆ, நீ வருந்தவில்லையே; நீ கடலின் கிழக்குக் கரையில் நிலத்தைக் கீறியபடி நின்ற போது.
12.230.19
ज्ञातिभ्यो विभजन्वित्तं तदासीत्ते मनः कथम् ।
यत्ते सहस्रसमिता ननुतुर्देवसोषितः ॥ १२.२३०.१९ ॥
உறவினர்களுக்குச் செல்வத்தைப் பகிர்ந்தளித்த அப்போது உன் மனம் எப்படி இருந்தது? தேவர்களால் போற்றப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் நடனமாடிக்கொண்டிருந்தபோது?
12.230.20
बहूनि वर्षपूगानि विहारे दीप्यतः श्रिया ।
सर्वाः पुष्करमालिन्यः सर्वाः काञ्चनसप्रभाः ॥ १२.२३०.२० ॥
இன்பத்தில் செல்வத்தால் ஒளிர்ந்த உன் பல ஆண்டுகள் கழிந்தன; அனைவரும் தாமரைமாலை அணிந்தவர்கள், அனைவரும் பொன்னொளி கொண்டவர்கள்.
12.230.21
कथमद्य तदा चैव मनस्ते दानवेश्वर ।
छत्रं तवासीत्सुमहत्सौवर्णं रत्नभूषितम् ॥ १२.२३०.२१ ॥
தானவர்களின் அரசே, அன்று நீ கொண்ட மனம் இன்று எப்படி? உன் குடை மிகப்பெரியதாய், பொன்னாலானதாய், இரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாய் இருந்தது.
12.230.22
ननृतुस्तत्र गन्धर्वाः षट्सहस्राणि सप्तचा ।
यूपस्तवासीत्सुमहान्यजतः सर्वकाञ्चनः ॥ १२.२३०.२२ ॥
அங்கே ஆறாயிரம் கந்தர்வர்கள் ஏழு முறை நடனமாடினர்; நீ யாகம் செய்தபோது உன் யூபஸ்தம்பம் மிகப்பெரியதாய், முழுவதும் பொன்னாலானதாய் இருந்தது.
12.230.23
यत्राददः सहस्राणि अयुतानां गवां दश ।
अनन्तरं सहस्रेण तदाऽऽसीद्दैत्या का मतिः ॥ १२.२३०.२३ ॥
நீ பத்து அயுதம் பசுக்கள், ஆயிரக்கணக்கில் தானம் செய்த இடத்தில், பின்னர் ஓர் ஆயிரம் மேலும் கொடுத்தாய்; அப்போது, தைத்யனே, உன் எண்ணம் என்ன?
12.230.24
यदा च पृथिवीं सर्वां यजमानोऽनुपर्यगाः ।
शम्याक्षेपेण विधिना तदाऽऽसीत्किंतु ते हृदि ॥ १२.२३०.२४ ॥
யாகம் செய்பவனாக நீ முழு பூமியையும் சுற்றிவந்தபோது—சமி எறியும் விதியின்படி—அப்போது உன் இதயத்தில் என்ன இருந்தது?
12.230.25
न ते पश्यामि भृङ्गारं न च्छत्रं व्यजनं न च ।
ब्रह्मदत्तां च ते मालां न पश्याम्यसुराधिप ॥ १२.२३०.२५ ॥
அசுரர்களின் அரசே, உன்னிடம் பிருங்காரத்தையோ, குடையையோ, விசிறியையோ காணவில்லை; பிரம்மதத்தமான உன் மாலையையும் நான் காணவில்லை.
12.230.26
ततः प्रहस्य स बलिर्वासवेन समीरितम् ।
निशम्य मानगम्भीरं सुरराजमथाब्रवीत् ॥ १२.२३०.२६ ॥
பின்னர் அந்தப் பலி, வாசவன் கூறிய பெருமிதமான அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு சிரித்துவிட்டு, தேவர்களின் அரசனிடம் கூறினான்.
12.230.27
अहो हि तव बालिश्यमिह देवगणाधिप ।
अयुक्तं देवराजस्य तव कष्टमिदं वचः ॥ १२.२३०.२७ ॥
ஆ, தேவகணங்களின் தலைவனே, இங்கே உன் குழந்தைத்தனம் தெரிகிறது! தேவர்களின் அரசனுக்கு இது தகாதது; உன் இந்த வார்த்தை வேதனையானது.
12.230.28
न त्वं पश्यसि भृङ्गारं न च्छन्नं व्यजनं न च ।
ब्रह्मदत्तां च मे मालां न त्वं द्रक्ष्यसि वासव ॥ १२.२३०.२८ ॥
வாசவனே, நீ பிருங்காரத்தையோ மறைந்திருக்கும் விசிறியையோ காணவில்லை; பிரம்மதத்தமான என் மாலையையும் நீ காண மாட்டாய்.
12.230.29
गुहायां निहितानि त्वं मम रत्नानि पृच्छसि ।
यदा मे भविता कालस्तदा त्वं तानि द्रक्ष्यसि ॥ १२.२३०.२९ ॥
குகையில் வைக்கப்பட்ட என் ரத்தினங்களைப் பற்றி நீ கேட்கிறாய்; என் காலம் வரும்போது அவற்றை நீ காண்பாய்.
12.230.30
न जानीषे भवान्सिद्धिं शुभाङ्गस्वरूपरूपिणीम् ।
कालेन भविता सर्वो नात्र गच्छति वासव ॥ १२.२३०.३० ॥
வாசவனே, சுப அங்கங்களின் வடிவம் கொண்ட அந்த சித்தியை நீ அறியவில்லை; காலத்தால் எல்லாம் நிகழும், இங்கு எதுவும் வீணாவதில்லை.
12.230.31
न त्वेतदनुरूपं ते यशसो वा कुलस्य च ।
समृद्धार्थोऽसमृद्धार्थं यन्मां कत्थितुमिच्छसि ॥ १२.२३०.३१ ॥
உமது புகழுக்கோ குலத்துக்கோ இது ஏற்றதல்ல; காரியம் நிறைவேறியவரான நீர், காரியம் நிறைவேறாத என்னிடம் பெருமை பேச விரும்புகிறீர்.
12.230.32
न हि दुःखेषु शोचन्ते न प्रहृष्यन्ति चर्द्धिषु ।
कृतप्रज्ञाः ज्ञानतृप्ताः क्षान्ताः सन्तो मनीषिणः ॥ १२.२३०.३२ ॥
துன்பங்களில் துயருறார்கள்; செல்வத்திலும் மகிழ்ச்சியடையார்கள்; முதிர்ந்த ஞானமும் அறிவில் நிறைவும் கொண்ட, பொறுமையுள்ள, நல்லோரான ஞானிகள் அவர்கள்.
12.230.33
त्वं तु प्राकृतया बुद्ध्या पुरंदर विकत्थसे ।
यदाऽहमिव भावी स्यास्तदा नैवं वदिष्यसि ॥ १२.२३०.३३ ॥
புரந்தரா, நீர் சாதாரண புத்தியால் பெருமை பேசுகிறீர்; நீரும் என்னைப் போல ஆகும் காலம் வந்தால், இவ்வாறு பேசமாட்டீர்.
12.230.34
ऐश्वर्यमदमत्तो मां स त्वं किंचिन्न बुद्ध्यसे ।
राज्याद्विनिपतानेन सोहं न त्वपराजितः ॥ १२.२३०.३४ ॥
அதிகாரச் செருக்கால் மயங்கிய நீர் என்னைச் சிறிதும் அறியவில்லை; இந்த அரசிலிருந்து வீழ்ந்தவன் நான் அல்ல, நான் தோற்கடிக்கப்படாதவன்.