مهابهاراتا · أدهيايا 12.234
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.234.1
मग्नस्य व्यसने कृच्छ्रे किं श्रेयः पुरुषस्य हि ।
बन्धुनाशे महीपाल राज्यनाशेऽथवा पुनः ॥ १२.२३४.१ ॥
أيها الحامي للأرض، ماذا يكون الأفضل لرجل غارق في الكارثة والشدة: في فقدان أقاربه أم في فقدان مملكته؟
12.234.2
त्वं हि नः परमो वक्ता लोकेऽस्मिन्भरतर्षभ ।
एतद्भवन्तं पृच्छामि तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि ॥ १२.२३४.२ ॥
أنت يا ثور البهاراتا، أنت حقاً أعظم معلم لنا في هذا العالم. هذا ما أسألك عنه؛ أنت أهل لأن تخبرني به.
12.234.3
पुत्रदारैः सुखैश्चैव वियक्तस्य धनेन च ।
मग्नस्य व्यसने कृच्छ्रे धृतिः श्रेयस्करी नृप।
धैर्येण युक्तस्य सतः शरीरं न विशीर्यते ॥ १२.२३४.३ ॥
أيها الملك، إن الثبات هو ما يجلب الخير لمن انفصل عن أبنائه وزوجته وملذاته وثروته، وغرق في الكارثة والشدة. وجسد الرجل الصالح المتحلي بالثبات لا ينهار.
12.234.4
विशोकता सुखं धत्ते धत्ते चारोग्यमुत्तमम् ।
आरोग्याच्च शरीरस्य स पुनर्विन्दते श्रियम् ॥ १२.२३४.४ ॥
إن التحرر من الحزن يمنح السعادة ويمنح أيضاً الصحة الفضلى. وبصحة الجسد يستعيد الازدهار مرة أخرى.
12.234.5
यश्च प्राज्ञो नरस्तात सात्विकीं वृत्तिमास्थितः ।
तस्यैश्वर्यं च धैर्यं च व्यवसायश्च कर्मसु ॥ १२.२३४.५ ॥
يا بني العزيز، إن الحكيم الذي اعتمد السلوك الساتفي، له السلطان والثبات والجهد الحازم في أعماله.
12.234.6
अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
बलिवासवसंवादं पुनरेव युधिष्ठिर ॥ १२.२३४.६ ॥
هنا بالذات يروون هذه الأسطورة القديمة، حوار بالي وفاسافا (إندرا). ومرة أخرى، يا يودهيشثرا، هي ذلك.
12.234.7
वृत्ते देवासुरे युद्धे दैत्यदानवसंक्षये ।
विष्णुक्रान्तेषु लोकेषु देवराजे शतक्रतौ ॥ १२.२३४.७ ॥
لما انتهت حرب الآلهة والأسورا، وهلك الدايتيات والدانافا، وقد اجتاحت خطوات فيشنو العوالم، وكان إندرا ملك الآلهة، صاحب المائة قربان، يحكم،
12.234.8
इज्यमानेषु देवेषु चातुर्वर्ण्ये व्यवस्थिते ।
समृध्यमाने त्रैलोक्ये प्रीतियुक्ते स्वयंभुवि ॥ १२.२३४.८ ॥
وإذ كانت الآلهة تُعبد بالقرابين، وقام النظام الرباعي، وازدهرت العوالم الثلاثة، وكان سفايامبهو (براهما) راضيًا،
12.234.9
रुद्रैर्वसुभिरादित्यैरश्विभ्यामपि चर्षिभिः ।
गन्धर्वैर्भुजगेन्द्रैश्च सिद्धैश्चान्यैर्वृतः प्रभुः ॥ १२.२३४.९ ॥
والرب (إندرا) محاط بالرودرا والفاسو والأديتيا، والأشفينين كليهما، والحكماء، والغاندارفا، وملوك الثعابين، والسيدهات وغيرهم،
12.234.10
चतुर्दन्तं सुदान्तं च वारणेन्द्रं श्रिया वृतम् ।
आरुह्यैरावणं शक्रस्त्रैलोक्यमनुसंययौ ॥ १२.२३४.१० ॥
راكبًا أيراوتا، سيّد الفيلة ذا الأنياب الأربعة، المروّض جيدًا، المزيّن بالبهاء، سار شَكرا (إندرا) في العوالم الثلاثة.
12.234.11
स कदाचित्समुद्रान्ते कस्मिंश्चिद्गिरिगह्वरे ।
बलिं वैरोचनिं वज्री ददर्शोपससर्प च ॥ १२.२३४.११ ॥
رأى ذات مرة، على شاطئ البحر، في كهف جبلي ما، بالي ابن فيروتشانا، فاقترب منه حامل الصاعقة.
12.234.12
तमैरावतमूर्धस्थं प्रेक्ष्य देवगणैर्वृतम् ।
सुरेन्द्रमिन्द्रं दैत्येन्द्रो न शुशोच न विव्यथे ॥ १२.२३४.१२ ॥
فلما رأى إندرا، سيّد الآلهة، واقفًا على رأس أيراوتا محاطًا بجماعات الآلهة، لم يحزن سيد الدايتيات ولم يضطرب.
12.234.13
दृष्ट्वा तमविकारस्थं तिष्ठन्तं निर्भयं बलिम् ।
अधिरूढो द्विपश्रेष्ठमित्युवाच शतक्रतुः ॥ १२.२३४.१३ ॥
فلما رآه واقفًا بلا اضطراب ولا خوف، قال له شتكرتو (إندرا)، وهو راكب أفضل الفيلة، هكذا لبالي.
12.234.14
दैत्य न व्यथसे शौर्यादथवा वृद्धसेवया ।
तपसा भावितत्वाद्वा सर्वथैतत्सुदुष्करम् ॥ १२.२३४.१४ ॥
أيها الدايتيا! لا تتألم، سواء بسبب الشجاعة، أو خدمة الكبار، أو لكونك قد نضجت بالتقشف — وهذا بكل حال عسير للغاية.
12.234.15
शत्रुभिर्वशमानीतो हीनः स्थानादनुत्तमात् ।
वैरोचने किमाश्रित्य शोचितव्ये न शोचसि ॥ १२.२३४.१५ ॥
أيها الفيروتشانا! وقد وقعت في قبضة الأعداء، وسقطت من أرفع المنازل — بماذا تتكل فلا تحزن على ما ينبغي الحزن عليه؟
12.234.16
श्रैष्ट्यं प्राप्य स्वजातीनां भुक्त्वा भोगाननुत्तमान् ।
हृतस्वरत्नराज्यस्त्वं ब्रूहि कस्मान्न शोचसि ॥ १२.२३४.१६ ॥
لقد نلت الرفعة بين قومك، وتمتعت بأفضل المتع، والآن سُلبت جواهرك ومملكتك — قل لي، لماذا لا تحزن؟
12.234.17
ईश्वरो हि पुरा भूत्वा पितृपैतामहे पदे ।
तत्त्वमद्य हृतं दृष्ट्वा सपत्नैः किं न शोचसि ॥ १२.२३४.१७ ॥
كنت من قبل سيدًا في منصب آبائك وأجدادك؛ واليوم، وقد رأيت ذلك المنصب مسلوبًا من خصومك، فلماذا لا تحزن؟
12.234.18
बद्धश्च वारुणैः पाशैर्वज्रेण च समाहतः ।
हृतदारो हृतधनो ब्रूहि कस्मान्न शोचसि ॥ १२.२३४.१८ ॥
مقيّد بأربطة فارونا، ومضروب بالصاعقة، مسلوب الزوجة والمال — قل لي، لماذا لا تحزن؟
12.234.19
नष्टश्रीर्विभवभ्रष्टो यन्न शोचसि दुष्करम् ।
त्रैलोक्यराज्यनाशे हि कोऽन्यो जीवितुमुत्सहेत् ॥ १२.२३४.१९ ॥
وقد ضاع مجدك وسقط عزّك، ومع ذلك لا تحزن على تلك الحال الشاقة. فعند ضياع ملك العوالم الثلاثة، من غيرك يجرؤ على الحياة؟
12.234.20
एतच्चान्यच्च परुषं ब्रुवन्तं परिभूय तम् ।
श्रुत्वा दुःखमसंभ्रान्तो बलिर्वैरोचनोऽब्रवीत् ॥ १२.२३४.२० ॥
ولما سمع بالي، ابن فيروتشانا، إهانته بهذه الكلمات القاسية وغيرها، لم يضطرب من الألم، فقال.
12.234.21
निगृहीते मयि भृशं शक्र किं कत्थितेन ते ।
वज्रमुद्यम्य तिष्ठन्तं पश्यामि त्वां पुरंदर ॥ १२.२३४.२१ ॥
يا شakra، وأنا مقيّد بشدة، ما نفع تفاخرك؟ يا بورندارا، أراك واقفاً ورعد الصاعقة مرفوع في يدك.
12.234.22
अशक्तः पूर्वमासीस्त्वं कथंचिच्छक्ततां गतः ।
कस्त्वदन्य इमां वाचं सुक्रूरां वक्तुमर्हति ॥ १२.२३४.२२ ॥
كنتَ من قبل عاجزاً، ثم نلتَ القوة بطريقة ما. فمن غيرك يستحق أن ينطق بهذه الكلمات القاسية جداً؟
12.234.23
यस्तु शत्रोर्वशस्थस्य शक्तोऽपि कुरुते दयाम् ।
हस्तप्राप्तस्य वीरस्य तं चैव पुरुषं विदुः ॥ १२.२३४.२३ ॥
فالذي يُظهر الرحمة لعدوٍّ وقع تحت سلطانه، وهو قادر، ويرحم حتى البطل الذي صار في يده، هذا يعرفه الناس رجلاً حقاً.
12.234.24
अनिश्चयो हि युद्धेषु द्वयोर्विवदमानयोः ।
एकः प्राप्नोति विजयमेकश्चैव पराजयम् ॥ १२.२३४.२४ ॥
وفي الحروب لا يقين لاثنين يتنازعان؛ فواحد ينال النصر، والآخر يلقى الهزيمة.
12.234.25
मा च ते भूत्स्वभावोऽयं मयि दानवपुङ्गवे ।
ईश्वरः सर्वभूतानां विक्रमेण जितो बलात् ॥ १२.२३४.२५ ॥
لا يكن لك هذا الموقف نحوي يا ثور الدانافا: لا تظن أنك قهرت رب جميع الكائنات بالبأس والقوة.
12.234.26
नैतदस्मत्कृतं शक्र नैतच्छक्र कृतं त्वया ।
यत्त्वमेवं गतो वज्रिन्यद्वाऽऽप्येवं गता वयम् ॥ १२.२३४.२६ ॥
هذا لم نفعله نحن يا شاكرا، ولا فعلته أنت يا شاكرا. أيها حامل الصاعقة، لقد صرت أنت إلى هذه الحال، وصرنا نحن أيضا إليها.
12.234.27
अहमासं यथाऽद्य त्वं भविता त्वं यथा वयम् ।
मावमंस्था मया कर्म दुष्कृतं कृतमित्युत ॥ १२.२३४.२७ ॥
كما كنتُ، كذلك ستكون أنت اليوم؛ وكما أنت، كذلك سنكون نحن. لا تحتقر العمل السيئ الذي فعلته.
12.234.28
सुखदुःखे हि पुरुषः पर्यायेणाधिगच्छति ।
पर्यायेणासि शक्रत्वं प्राप्तः शक्र न कर्मणा ॥ १२.२३४.२८ ॥
ينال الإنسان اللذة والألم بالتناوب. أنت يا شاكرا نلت منزلة شاكرا بالتناوب، لا بالفعل.
12.234.29
कालः काले नयति मां त्वां च कालो नयत्ययम् ।
तेनाहं त्वं यथा नाद्य त्वं चापि न यथा वयम् ॥ १२.२३४.२९ ॥
يذهب بي الزمن في وقته، ويذهب بك هذا الزمن نفسه. لذلك لستُ اليوم كما كنتُ، ولستَ أنت كما كنتَ، ولسنا نحن كما كنّا.
12.234.30
न मातृपितृशुश्रूषा न च दैवतपूजनम् ।
नान्यो गुणसमाचारः पुरुषस्य सुखावहः ॥ १२.२३४.३० ॥
لا خدمة الأم والأب، ولا عبادة الآلهة، ولا أي سلوك آخر حميد يجلب السعادة للإنسان.
12.234.31
न विद्या न तपो दानं न मित्राणि न बान्धवाः ।
शक्नुवन्ति परित्रातुं नरं कालेन पीडितम् ॥ १२.२३४.३१ ॥
لا العلم ولا التقشف ولا الصدقات ولا الأصدقاء ولا الأقارب يستطيعون إنقاذ رجل أنهكه الزمن.
12.234.32
नागामिनमनर्थं हि प्रतिघातशतैरपि ।
शक्नुवन्ति प्रतिव्योढुमृते बुद्धिबलान्नराः ॥ १२.२३४.३२ ॥
لا يستطيع البشر صدّ مصيبة قادمة ولو بمئات التدابير، إلا بقوة العقل.
12.234.33
पर्यायैर्हन्यमानानां परित्राता न विद्यते ।
इदं तु दुःखं यच्छक्र कर्ताऽहमिति मन्यसे ॥ १२.२३४.३३ ॥
لا حامي للذين يُقتلون واحدًا بعد آخر. هذا هو الألم يا إندرا: أن تظن أنك «أنا الفاعل».
12.234.34
यदि कर्ता भवेत्कर्ता न क्रियेत कदाचन ।
यस्मात्तु क्रियते कर्ता तस्मात्कर्ताऽप्यनीश्वरः ॥ १२.२३४.३४ ॥
لو كان الفاعل فاعلًا حقًا لما أُجبر على الفعل أبدًا. ولكن لأن الفاعل أيضًا يُجبَر على الفعل، فالفاعل ليس سيدًا كذلك.
12.234.35
कालेन त्वाऽहमजयं कालेनाहं जितस्त्वया ।
गन्ता गतिमतां कालः कालः कलयति प्रजाः ॥ १२.२३४.३५ ॥
بالزمن غلبتك، وبالزمن غُلبتَ على يدي. الزمن هو غاية السائرين؛ والزمن يُحصي الخلائق.
12.234.36
इन्द्र प्राकृतया बुद्ध्या प्रलपन्नावबुद्ध्यसे ।
केचित्त्वां बहुमन्यन्ते श्रैष्ठ्यं प्राप्तं स्वकर्मणा ॥ १२.२३४.३६ ॥
يا إندرا، إنك تهذي بعقل عادي فلا تدرك. بعضهم يعظّمك كثيرًا، إذ نلت السؤدد بعملك.
12.234.37
कथमस्मद्विधो नाम जानँल्लोकप्रवृत्तयः ।
कालेनाभ्याहतः शोचेन्मुह्येद्वाऽप्यथविभ्रमेत् ॥ १२.२३४.३७ ॥
كيف يحزن من هو مثلنا، العارف بمجرى أمور العالم، إذا أصابه الزمن، أو يُبهَت، أو يضل؟
12.234.38
कथं कालपरीतस्य मम वा मद्विधस्य वा ।
बुद्धिर्व्यसनमासाद्य भिन्ना नौरिव सीदति ॥ १२.२३४.३८ ॥
كيف، لمن هو مثلي وقد أسره الزمن، ينهار العقل إذا بلغ البلاء، فيغرق كالزورق المكسور؟
12.234.39
अहं च त्वं च ये चान्ये भविष्यन्ति सुराधिपाः ।
ते सर्वे शक्र यास्यन्ति मार्गमिन्द्रशतैर्गतम् ॥ १२.२३४.३९ ॥
أنا وأنت والآخرون الذين سيكونون أسياد الآلهة، يا شكرا، سنسلك جميعا الطريق الذي سلكته مئات الإندرا.
12.234.40
त्वामप्येवं सुदुर्धर्षं ज्वलन्तं परया श्रिया ।
काले परिणते कालः कलयिष्यति मामिव ॥ १२.२३४.४० ॥
وأنت أيضا، يا من يصعب قهره ويتوهج بالمجد الأسمى، حين يحين الوقت سيقبض عليك الزمن كما قبض عليّ.
12.234.41
बहूनीन्द्रसहस्राणि दैवतानां युगे युगे ।
अभ्यतीतानि कालेन कालो हि दुरतिक्रमः ॥ १२.२३४.४१ ॥
لقد مضت آلاف الإندرا، عصرا بعد عصر بين الآلهة، بفعل الزمن، فالزمن عسير الاجتياز.
12.234.42
इदं तु लब्ध्वा संस्थानमात्मानं बहु मन्यसे ।
सर्वभूतभवं देवं ब्रह्माणमिव शाश्वतम् ॥ १२.२३४.४२ ॥
لكنك إذ نلت هذه المكانة تعظم نفسك كثيرا، كأنك براهما الإله الأزلي، مصدر جميع الكائنات.
12.234.43
न चेदमचलं स्थानमनन्तं वाऽपि कस्यचित् ।
त्वं तु बालिशया बुद्ध्या ममेदमिति मन्यसे ॥ १२.२३४.४३ ॥
وهذا المقام ليس ثابتًا ولا أبديًّا لأحد، ومع ذلك تظن بعقل طفلي: «هذا لي».
12.234.44
अविश्वस्ते विश्वसिषि मन्यसे वाऽध्रुवे ध्रुवम् ।
नित्यं कालपरीतात्मा भवत्येवं सुरेश्वर ॥ १२.२३४.४४ ॥
تثق بما لا يُوثق به، وتحسب المتقلب ثابتًا. أيها سيد الآلهة، إن النفس المحاطة بالزمن تصير دائمًا على هذا النحو.
12.234.45
ममेयमिति मोहात्त्वं राजश्रियमभीप्ससि ।
नेयं तव न चास्माकं न चान्येषां स्थिरा मता ॥ १२.२३४.४५ ॥
من الوهم تشتهي عز الملك قائلًا: «هذا لي». ولا يُعدّ ثابتًا لك ولا لنا ولا لغيرنا.
12.234.46
अतिक्रम्य बहूनन्यांस्त्वयि तावदियं गता ।
कंचित्कालमियं स्थित्वा त्वयि वासव चञ्चला ॥ १२.२३४.४६ ॥
بعد أن تجاوزت كثيرين غيرك، جاءت إليك حتى الآن. أيها الواسافا، بعد أن بقيت عندك زمنًا، هذه المتقلبة (ستمضي من جديد).
12.234.47
गौर्निवासमिवोत्सृज्य पुनरन्यं गमिष्यति ।
सुरेशा ये ह्यतिक्रान्तास्तान्न संख्यातुमुत्सहे ॥ १२.२३४.४७ ॥
كما تترك البقرة مأواها وتذهب إلى غيره، كذلك ستمضي إلى آخر من جديد. أما أولئك سادة الآلهة الذين مضوا، فلا أستطيع حتى عدّهم.
12.234.48
त्वत्तो बहुतराश्चान्ये भविष्यन्ति पुरंदर ।
सवृक्षौषधिगुल्मेयं ससरित्पर्वताकरा ॥ १२.२३४.४८ ॥
أيها بورندارا، سيكون غيرك كثيرون أكثر منك بكثير. وهذه الأرض بأشجارها وأعشابها وشجيراتها، وأنهارها وجبالها ومناجمها، (ستبقى).
12.234.49
तानिदानीं न पश्यामि यैर्भुक्तेयं पुरा मही ।
पृथुरैलो मयो भीमो नरकः शम्बरस्तथा ॥ १२.२३४.४९ ॥
أولئك الذين تمتعوا بهذه الأرض في الماضي لا أراهم الآن — بريثو ابن إيلا، ومايا، وبهيما، ونراكا، وكذلك شامبارا.
12.234.50
अश्वग्रीवः पुलोमा च स्वर्भानुरमितप्रभः ।
प्रह्लादो नमुचिर्दक्षो विप्रचित्तिर्विरोचनः ॥ १२.२३४.५० ॥
أشفاغريفا، وبولومان، وسفارباهانو ذو البهاء الذي لا يُحد؛ وبرهلادا، وناموتشي، وداكشا، وفيبراتشيتي، وفيروتشانا.
12.234.51
ह्रीनिषेवः सुहोत्रश्च भूरिहा पुष्पवान्वृषः ।
सत्येषुर्ऋषभो बाहुः कपिलाश्वो निरूपकः ॥ १२.२३४.५१ ॥
هريniشيفا، وسوهوترا، وبهوريها، وبوشبافات، وفريشا، وساتيشو، وريشابها، وباهو، وكابيلاشفا، وني روباكا.
12.234.52
बाणः कार्तस्वरो वह्निर्विश्वदंष्ट्रोऽथ नैर्ऋतिः ।
संकोचोऽथ वरीताक्षो वराहाश्वो रुचिप्रभः ॥ १२.२३४.५२ ॥
باناه، وكارتاسفارا، وفهني، وفيشفادامشترا، ونايريتي، وسانكوكا، وفاريتاكشا، وفاراهاشفا، وروتشيبرابها.
12.234.53
विश्वजित्प्रतिरूपश्च वृषाण्डो विष्करो मधुः ।
हिरण्यकशिपुश्चैव कैटभश्चैव दानवः ॥ १२.२३४.५३ ॥
فيشفاجيت، وبراتيروبا، وفريشاندا، وفيشكارا، وماذو، وهيرانياكاشيبو، والدانافا كايتابها أيضًا.
12.234.54
दैतेया दानवाश्चैव सर्वे ते नैर्ऋतैः सह ।
एते चान्ये च बहवः पूर्वे पूर्वतराश्च ये ॥ १२.२३४.५४ ॥
الديتيا والدانافا، جميعهم مع النيريتا؛ هؤلاء وكثيرون غيرهم، من قبلهم ومن قبل من قبلهم.
12.234.55
दैत्येन्द्रा दानवेन्द्राश्च यांश्चान्याननुशुश्रुम् ।
बहवः पूर्वदैत्येन्द्राः संत्यज्य पृथिवीं गताः ॥ १२.२३४.५५ ॥
سادةُ الدَّايتيا وسادةُ الدَّانافا، وآخرون سمعنا بهم: كثيرٌ من سادة الدَّايتيا القدماء، إذ تركوا الأرضَ، رحلوا.
12.234.56
कालेनाभ्याहताः सर्वे कालो हि बलवत्तरः ।
सर्वैः क्रतुशतैरिष्टं न त्वमेकः शतक्रतुः ॥ १२.२३४.५६ ॥
قد أصابهم الزمانُ جميعًا، فإنّ الزمانَ أقوى من كلّ شيء. وإنْ عُبدتَ بمئاتِ القرابين، فلستَ وحدكَ شَتَكَرَتُو.
12.234.57
सर्वे धर्मपराश्चासन्सर्वे सततसत्रिणः ।
अन्तरिक्षचराः सर्वे सर्वेऽभिमुखयोधिनः ॥ १२.२३४.५७ ॥
كانوا جميعًا مُكرّسين للدهرما، وجميعهم كانوا يقيمون قرابين السَّتْرا باستمرار، وجميعهم يجوبون السماء، وجميعهم يقاتلون وجهًا لوجه.
12.234.58
सर्वे संहननोपेताः सर्वे परिघबाहवः ।
सर्वे मायाशतधराः सर्वे ते कामरूपिणः।
सर्वे समरमासाद्य न श्रूयन्ते पराजिताः ॥ १२.२३४.५८ ॥
كانوا جميعًا ذوي أجسادٍ صلبة، وكانت أذرعُهم كالعمد الحديدية؛ وكانوا جميعًا يملكون مئةَ سحرٍ، ويتخذون أيَّ صورةٍ يشاؤون؛ ولمّا بلغوا ساحة القتال لم يُسمع أنهم هُزموا.
12.234.59
सर्वे सत्यव्रतपराः सर्वे कामविहारिणः ।
सर्वे वेदव्रतपराः सर्वे चैव बहुश्रुताः ॥ १२.२३४.५९ ॥
كانوا جميعًا متمسكين بعهد الحق، يتنقلون كيف شاؤوا؛ وكانوا جميعًا متمسكين بعهد الفيدا، وكانوا جميعًا عالمين واسعي العلم.
12.234.60
सर्वे संमतमैश्वर्यमीश्वराः प्रतिपेदिरे ।
न चैश्वर्यमदस्तेषां भूतपूर्वो महात्मनाम् ॥ १२.२३४.६० ॥
نال جميعُهم، بوصفهم أربابًا، سيادةً مُقرَّة؛ ولم يكن في أولئك النفوس العظيمة قطُّ سُكرُ السلطان.
12.234.61
सर्वे यथार्हदातारः सर्वे विगतमत्सराः ।
सर्वे सर्वेषु भूतेषु यथावत्प्रतिपेदरे ॥ १२.२३४.६१ ॥
كان الجميع يعطون بحسب ما يليق، وكانوا جميعًا خالين من الحسد؛ وكانوا جميعًا يسلكون مع جميع الكائنات على الوجه الحق.
12.234.62
सर्वे दाक्षायणीपुत्राः प्राजपत्या महाबलाः ।
ज्वलन्तः प्रतपन्तश्च कालेन प्रतिसंहृताः ॥ १२.२३४.६२ ॥
جميع أبناء بنات داكشا، من نسل براجاباتي، الأقوياء المتوهجون المحرقون، قد استُردّوا مع ذلك بفعل الزمن.
12.234.63
त्वं चैवेमां यदा भुक्त्वा पृथिवीं त्यक्ष्यसे पुनः ।
न शक्ष्यसि तदा शक्र नियन्तुं शोकमात्मनः ॥ १२.२३४.६३ ॥
وأنت أيضًا، حين تكون قد تمتعت بهذه الأرض ثم تتركها من جديد، فعندئذٍ يا شَكْرُ لن تستطيع كبح حزنك.
12.234.64
मुञ्चेच्छां कामभोगेषु मुञ्जेमं श्रीभवं मदम् ।
एवं स्वराज्यनाशे त्वं शोकं संप्रसहिष्यसि ॥ १२.२३४.६४ ॥
اترك الرغبة في لذائذ الشهوات، واترك هذا السكر الناشئ عن الثروة؛ وهكذا، عند خسارة مملكتك، ستحتمل الحزن.
12.234.65
शोककाले शुचो मा त्वं हर्षकाले च मा हृषः ।
अतीतानागतं हित्वा प्रत्युत्पन्नेन वर्तय ॥ १२.२३४.६५ ॥
في زمن الحزن لا تحزن، وفي زمن الفرح لا تفرح؛ ودع الماضي والمستقبل، وعِش في الحاضر.
12.234.66
मां चेदभ्यागतः कालः सदा युक्तमतन्द्रितः ।
क्षमस्व न चिरादिन्द्र त्वामप्युपगमिष्यति ॥ १२.२३४.६६ ॥
إن كان الزمن قد دنا مني، فكن دائمًا يقظًا غير كَلٍّ؛ واصبر. يا إندرا، لن يطول الأمر حتى يأتيك هو أيضًا.
12.234.67
त्रासयन्निव देवेन्द्र वाग्भिस्तक्षसि मामिह ।
संयते मयि ननं त्वमात्मानं बहु मन्यसे ॥ १२.२३४.६७ ॥
أيها سيد الآلهة، كأنما تخيفني، تطعنني هنا بالكلام. لا شك أنك أمام من هو مضبوط النفس تحسب نفسك عظيمًا.
12.234.68
कालः प्रथममायान्मां पञ्चात्त्वामनुधावति ।
तेन गर्जसि देवेन्द्र पूर्वं कालहते मयि ॥ १२.२३४.६८ ॥
جاء الزمن أولًا إليّ، ثم يطارد إياك. لذلك أيها سيد الآلهة، تزمجر عليّ وقد ضربني الزمن من قبل.
12.234.69
को हि स्थातुमलं लोके मम क्रुद्धस्य संयुगे ।
कालस्तु बलवान्प्राप्तस्तेन तिष्ठसि वासव ॥ १२.२३४.६९ ॥
من في العالم يقدر على الثبات أمامي حين أغضب في القتال؟ لكن الزمن قوي، وقد أتى؛ ولذلك أيها الواسافا، أنت واقف.
12.234.70
यत्तद्वर्षसहस्रान्तं तूर्णं भवितुमर्हति ।
यथा मे सर्वगात्राणि न सुस्थानि महौजसः ॥ १२.२३४.७० ॥
وما كان يجب أن يأتي سريعًا عند نهاية ألف عام قد أتى، لأن جميع أعضائي، أيها العظيم القوة، لم تعد في حالها الحسن.
12.234.71
अहमैन्द्राच्च्युतः स्थानात्त्वमिन्द्रः प्रकृतो दिवि ।
सुचित्रे जीवलोकेऽस्मिन्नुपास्यः कालपर्ययः ॥ १२.२३४.७१ ॥
لقد سقطت من مقام إندرا، وقد أُقمت أنت إندرا في السماء. أيها البديع، في عالم الأحياء هذا، دورة الزمن هي ما ينبغي أن يُعبد.
12.234.72
किं हि कृत्वा स्वमिन्द्रोऽद्य किं वा कृत्वा वयं च्युताः ।
कालः कर्ता विकर्ता च सर्वमन्यदकारणम् ॥ १२.२३४.७२ ॥
ماذا فعل إندرا اليوم حتى نال مقامه، أو ماذا فعلنا نحن حتى سقطنا؟ الزمن هو الفاعل والمبطل، وكل شيء آخر بلا سبب.
12.234.73
नाशं विनाशमैश्वर्यं सुखदुःखे भवाभवौ ।
विद्वान्प्राप्यैवमत्यर्थं न प्रहृष्येन्न च व्यथेत् ॥ १२.२३४.७३ ॥
الفناء والهلاك التام والسيادة واللذة والألم والولادة وعدم الولادة، فالحكيم إذا نالها هكذا لا يفرح كثيرا ولا يحزن.
12.234.74
त्वमेव हीन्द्र वेत्थास्मान्वेदाहं त्वां च वासव ।
किं कत्थसे मां किंच त्वं कालेन निरपत्रयः ॥ १२.२३४.७४ ॥
يا إندرا، أنت تعرفنا حقا، وأنا أعرفك يا فاسافا. لماذا تتفاخر أمامي؟ لقد أذلك الزمان أنت أيضا.
12.234.75
त्वमेव हि पुरा वेत्थ यत्तदा पौरुषं मम ।
समरेषु च विक्रान्तं पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥ १२.२३४.७५ ॥
أنت نفسك تعرف من قبل ما كانت عليه رجولتي حينئذ، وبأسي الذي أظهرته في المعارك؛ وهذا الدليل كاف.
12.234.76
आदित्याश्चैव रुद्राश्च साध्याश्च वसुभिः सह ।
मया विनिर्जिताः पूर्वं मरुतश्च शचीपते ॥ १२.२३४.७६ ॥
الأديتيا والرودرا، والساديا مع الفاسو، قد هزمتهم من قبل؛ والمارُوتُ أيضا، يا سيد شاتشي.
12.234.77
त्वमेव शक्र जानासि देवासुरसमागमे ।
समेता विबुधा भग्नास्तरसा समरे मया ॥ १२.२३४.७७ ॥
أنت تعلم يا شكرا أنه في لقاء الآلهة والأسوريين، قد تفرّق الآلهة المجتمعون في المعركة سريعا على يدي.
12.234.78
पर्वताश्चासकृत्क्षिप्ताः सवनाः सवनौकसः ।
सशृङ्गशिखरा भग्नाः समरे मूर्ध्निं ते मया ॥ १२.२३४.७८ ॥
وقد أُلقيت الجبال مرارا وتكرارا مع غاباتها وسكانها، مع قممها ورؤوسها؛ وفي المعركة تحطمت على رأسك على يدي.
12.234.79
किं नु शक्यं मया कर्तुं कालो हि दुरतिक्रमः ।
न हि त्वां नोत्सहे हन्तुं सवज्रमपि मुष्टिना ॥ १२.२३४.७९ ॥
ماذا يمكنني أن أفعل؟ الزمن عسير على التجاوز. حتى لو حملت الصاعقة، لا أستطيع أن أضربك بقبضتي.
12.234.80
न तु विक्रमकालोऽयं क्षमाकालोऽयमागतः ।
तेन त्वां मर्षये शक्र दुर्मर्षणतरस्त्वया ॥ १२.२३४.८० ॥
ليس هذا وقت البسالة، بل جاء وقت الصبر. لذلك، يا شكرا، أحتملك، وإن كان احتمالك أشد عليّ من احتمال غيرك.
12.234.81
तं मां परिणते काले परीतं कालवह्निना ।
नियतं कालपाशेन बद्धं शक्र विकत्थसे ॥ १२.२३४.८१ ॥
حين نضج الزمان، أنا محاط بنار الزمان ومقيّد بلا ريب بحبل الزمان؛ ومع ذلك تتفاخر، يا شكرا.
12.234.82
अयं स पुरुषः श्यामो लोकस्य दुरतिक्रमः ।
बद्ध्वा तिष्ठति मां रौद्रः पशुं रशनया यथा ॥ १२.२३४.८२ ॥
هذا ذلك الرجل، أسود اللون، لا يُتجاوز للعالم. لقد قيّدني ذلك الرهيب وقام، كما يُربط الحيوان بالحبل.
12.234.83
लाभालाभौ सुखं दुःखं कामक्रोधौ भवाभवौ ।
वधो बन्धप्रमोक्षश्च सर्वं कालेन लभ्यते ॥ १२.२३४.८३ ॥
الربح والخسارة، والسرور والألم، والشهوة والغضب، والوجود والعدم، والموت والتحرر من الأسر — كل ذلك يُنال بالزمان.
12.234.84
नाहं कर्ता न कर्ता त्वं कर्ता यस्तु सदा प्रभुः ।
सोयं पचति कालो मां वृक्षे फलमिवागतम् ॥ १२.२३४.८४ ॥
لستُ أنا الفاعل، ولستَ أنت الفاعل؛ الفاعل هو من هو دائمًا السيد. هذا الزمان ينضجني، كما تنضج الثمرة التي أتت على الشجرة.
12.234.85
यान्येव पुरुषः कुर्वन्सुखैः कालेन युज्यते ।
पुनस्तान्येव कुर्वाणो दुःखैः कालेन युज्यते ॥ १२.२३४.८५ ॥
إن الأعمال التي يعملها الإنسان، بها يتصل في وقته بالسرور، وإذ يعمل تلك الأعمال نفسها يتصل في وقته بالأحزان.
12.234.86
न च कालेन कालज्ञः स्पृष्टः शोचितुमर्हति ।
तेन शक्र न शोचामि नास्ति शोके सहायता ॥ १२.२३४.८६ ॥
العارف بالوقت، وإن مسه الوقت، لا يستحق أن يحزن. لذلك، يا شakra، لا أحزن؛ فليس في الحزن عون.
12.234.87
यदा हि शोचतः शोको व्यसनं नाषकर्षति ।
सामर्थ्यं शोचतो नास्तीत्यतोऽहं नाद्य शोचिमि ॥ १२.२३४.८७ ॥
إذ حين لا يبعد حزن الحزين البلية، ولا قدرة للحزين، لذلك لا أحزن اليوم.
12.234.88
एवमुक्तः सहस्राक्षो भगवान्पाकशासनः ।
प्रतिसंहृत्य संरम्भमित्युवाच शतक्रतुः ॥ १२.२३४.८८ ॥
فلما خوطب بذلك، كبح الإله ذو الألف عين، باكاشاسانا، إندرا ذو المائة قربان، غضبه وقال:
12.234.89
सवज्रमुद्यतं बाहुं दृष्ट्वा पाशांश्च वारुणान् ।
कस्येह न व्यथेद्बुद्धिर्मृत्योरपि जिघांसतः ॥ १२.२३४.८९ ॥
عند رؤية الذراع المرفوعة بالصاعقة وأربطة فارونا، أي عقل هنا لا يضطرب، حتى والموت نفسه يريد القتل؟
12.234.90
सा ते न व्यथते बुद्धिरचला तत्त्वदर्शिनी ।
व्रुवन्न व्यथसेऽद्य त्वं धैर्यात्सत्यपराक्रम ॥ १२.२३४.९० ॥
عقلك الثابت الذي يرى الحق لا يضطرب. يا ذا البأس الصادق، إنك وأنت تتكلم اليوم لا تضطرب بالثبات.
12.234.91
को हि विश्वासमर्थेषु शरीरे वा शरीरभृत् ।
कर्तुमुत्सहते लोके दृष्ट्वा संप्रस्थितं जगत् ॥ १२.२३४.९१ ॥
إذ يرى المرءُ العالمَ مُقبلًا على الرحيل، أيُّ كائنٍ متجسِّدٍ يجرؤ على الوثوق بالثروة أو بهذا الجسد؟
12.234.92
अहमप्येवमेवैनं लोकं जानाम्यशाश्वतम् ।
कालाग्नावाहितं घोरे गुह्ये सततगेऽक्षरे ॥ १२.२३४.९२ ॥
وأنا أيضًا أعلم أن هذا العالم غير دائم على هذا النحو، موضوعًا في نار الزمن المرعبة الخفية الدائمة الحركة الخالدة.
12.234.93
न चात्र परिहारोऽस्ति कालस्पृष्टस्य कस्यचित् ।
सूक्ष्माणां महतां चैव भूतानां परिपच्यताम् ॥ १२.२३४.९३ ॥
لا مفرّ هنا لأحدٍ مسَّه الزمن، لا للكائنات الدقيقة ولا للعظيمة التي تنضج.
12.234.94
अनीशस्याप्रमत्तस्य भूतानि पचतः सदा ।
अनिवृत्तस्य कालस्य क्षयं प्राप्तो न मुच्यते ॥ १२.२३४.९४ ॥
وإن كان عاجزًا يقظًا، فإن من بلغ فناء الزمن الذي لا ينقطع، الذي يُنضج الكائنات دومًا، لا يتحرر.
12.234.95
अप्रमत्तः प्रमत्तेषु कालो जागर्ति देहिषु ।
प्रयत्नेनाप्यपक्रान्तो दृष्टपूर्वो न केनचित् ॥ १२.२३४.९५ ॥
الزمن يبقى يقظًا، ساهرًا بين الكائنات المتجسدة الغافلة؛ لم يُر أحدٌ قط قد أفلت منه، ولو بالجهد.
12.234.96
पुराणः शाश्वतो धर्मः सर्वप्राणभृतां समः ।
कालो न परिहार्यश्च न चास्यास्ति व्यतिक्रमः ॥ १२.२३४.९६ ॥
هذا هو الدهر القديم والقانون الأبدي: الزمن سواءٌ على جميع الكائنات الحية؛ لا يُتَّقى، ولا سبيل إلى مخالفته.
12.234.97
अहोरात्रांश्च मासांश्च क्षणान्काष्ठा लवान्कलाः ।
संपीडयति यः कालो वृद्धिं वार्धुपिको यथा ॥ १२.२३४.९७ ॥
الزمن الذي يضغط الأيام والليالي والشهور واللحظات والكاشتها واللافا والكالا، كالمرابي الذي يزيد الفائدة باستمرار.
12.234.98
इदमद्य करिष्यामि श्वः कर्ताऽस्मीति वादिनम् ।
कालो हरति संप्राप्तो नदीवेग इव द्रुमम् ॥ १२.२३४.९८ ॥
الزمن إذا أقبل يختطف من يقول: «سأفعل هذا اليوم، وغدًا سأكون الفاعل»، كما يجرف تيار النهر الشجرة.
12.234.99
इदानीं तावदेवासौ मया दृष्टः कथं मृतः ।
इति कालेन ह्रियतां प्रलापः श्रूयते नृणाम् ॥ १२.२३४.९९ ॥
«لقد رأيته للتو، كيف مات؟» هكذا يُسمع النواح بين الناس؛ فليحمله الزمن بعيدًا.
12.234.100
नश्यन्त्यर्थास्तथा भोगाः स्थानमैश्वर्यमेव च ।
जीवितं जीवलोकस्य कालेनागम्य नीयते ॥ १२.२३४.१०० ॥
تهلك الثروات، وكذلك الملذات والمكانة والسلطان؛ وتُحمل حياة عالم الأحياء عندما يأتي الزمن.
12.234.101
उच्छ्राया विनिपातान्ता भावोऽभावः स एव च ।
अनित्यमध्रुवं सर्वं व्यवसायो हि दुष्करः ॥ १२.२३४.१०१ ॥
نهاية الصعود هي السقوط؛ والوجود والعدم سواء. كل شيء فانٍ غير ثابت، وإنجاز العزم حقًا عسير.
12.234.102
सा ते न व्यथते बुद्धिरचला तत्त्वदर्शिनी ।
अहमासं पुरा चेति मनसाऽपि न बुद्ध्यते ॥ १२.२३४.१०२ ॥
عقلك الذي يرى الحقيقة ولا يتزعزع لا يضطرب؛ فلا يُدرك بالذهن حتى الفكرة «كنتُ من قبل».
12.234.103
कालेनाक्रम्य लोकेऽस्मिन्पच्यमाने बलीयसा ।
अज्येष्ठमकनिष्ठं च क्षिप्यमाणो न बुद्ध्यते ॥ १२.२३४.१०३ ॥
يمسكه الزمن في هذا العالم، ويطبخه الأقوى، ويُرمى دون تمييز بين الأكبر والأصغر، والكائن لا يدرك ذلك.
12.234.104
ईर्ष्याभिमानलोभेषु कामक्रोधभयेषु च ।
स्पृहामोहाभिमानेषु लोकः सक्तो विमुह्यति ॥ १२.२३४.१०४ ॥
العالم المتعلق بالحسد والكبرياء والطمع، وبالشهوة والغضب والخوف، وبالتوق والوهم والغرور، يضل.
12.234.105
भवांस्तु भावतत्त्वज्ञो विद्वाञ्ज्ञानतपोन्वितः ।
कालं पश्यति सुव्यक्तं पाणावामलकं यथा ॥ १२.२३४.१०५ ॥
أنت حقاً العالم الحكيم العارف بحقيقة الكائنات، المتحلي بالمعرفة والتقشف؛ ترى الزمن بوضوح كما ترى ثمرة الآمالكا في كف يدك.
12.234.106
कालचारित्रतत्त्वज्ञः सर्वशास्त्रविशारदः ।
वैरोचते कृतार्थोऽसि स्पृहणीयो विजानताम् ॥ १२.२३४.१०६ ॥
يا عارف حقيقة مسير الزمن، المتبحر في جميع الشاستراس، أنت متألق؛ قد بلغت غايتك وأنت محل رغبة العارفين.
12.234.107
सर्वलोको ह्ययं मन्ये बुद्ध्या परिगतस्त्वया ।
विहरन्सर्वतोमुक्तो न क्वचिच्च विषीदसि ॥ १२.२३४.१०७ ॥
أظن أنك أحطت بهذا العالم كله بعقلك؛ تتجول متحرراً من كل جانب، ولا تيأس في أي مكان.
12.234.108
रजश्च हि तमश्च त्वां स्पृशते न जितेन्द्रियम् ।
निष्प्रीतिं नष्टसंतापमात्मानं त्वमुपाससे ॥ १२.२३४.१०८ ॥
لا تمسّك الشهوة والظلمة، لأنك مَن قهر حواسه؛ وأنت تعبد الذات الخالية من التعلق ومن الكرب.
12.234.109
सुहृदं सर्वभूतानां निर्वैरं शान्तमानसम् ।
दृष्ट्वा त्वां मम संजाता त्वय्यनुक्रोशिनी मतिः ॥ १२.२३४.१०९ ॥
لمّا رأيتك صديقًا لجميع الكائنات، خاليًا من العداوة، هادئ النفس، نشأ في قلبي تجاهك الرحمة.
12.234.110
नाहमेतादृशं बुद्धं हन्तुमिच्छामि बन्धनैः ।
आनृशंस्यं परो धर्मो ह्यनुक्रोशश्च मे त्वयि ॥ १२.२३४.११० ॥
لا أرغب في قتل مثل هذا العارف المستنير بالقيود. اللاعنف هو الدَّهرما الأسمى، وفي قلبي رحمة لك.
12.234.111
मोक्ष्यन्ते वारुणाः पाशास्तवेमे कालपर्ययात् ।
प्रजानामुपचारेण स्वस्ति तेऽस्तु महासुर ॥ १२.२३४.१११ ॥
ستنحلّ عنك أغلال فارونا هذه مع مرور الزمن. فليكن لك الخير بخدمة الناس، أيها الأسور العظيم.
12.234.112
यदा श्वश्रूं स्नुषा वृद्धां परिचारेण योक्ष्यते ।
पुत्रश्च पितरं मोहात्प्रेषयिष्यति कर्मसु ॥ १२.२३४.११२ ॥
حين تُجبر الكنّة حماتها المسنّة على خدمتها، ويرسل الابن أباه إلى الأعمال من الوهم.
12.234.113
ब्राह्मणैः कारयिष्यन्ति वृषलाः पादधावनम् ।
शूद्राश्च ब्राह्मणीं भार्यामुपयास्यन्ति निर्भयाः ॥ १२.२३४.११३ ॥
سيجعل الأوغاد البراهمة يغسلون أقدامهم، وسيقترب الشودرا الذين لا يخافون من النساء البراهمانيات زوجات لهم.
12.234.114
वियोनिषु विमोक्ष्यन्ति बीजानि पुरुषा यदा ।
संकरं कांस्यभाण्डैश्च बलिं चैव कुपात्रकैः ॥ १२.२३४.११४ ॥
حين يبذر الناس بذورهم في أرحام غير لائقة، ويخلطون الطبقات، ويقدّمون القرابين بأوانٍ من البرونز وأوانٍ غير لائقة.
12.234.115
चातुर्वर्ण्यं यदा कृत्स्नममर्यादं भविष्यति ।
एकैकस्ते तदा पाशः क्रमशः परिमोक्ष्यते ॥ १२.२३४.११५ ॥
حين تصبح الطوائف الأربع كلها بلا حدود، عندئذ ستُفَكُّ قيودك واحدًا تلو الآخر على التوالي.
12.234.116
अस्मत्तस्ते भयं नास्ति समयं प्रतिपालय ।
सुखी भव निराबाधः स्वस्थचेता निरामयः ॥ १२.२३४.११६ ॥
لا خوف عليك منا؛ فانتظر الوقت المناسب. كن سعيدًا، بلا عائق، مطمئن القلب، سليمًا من العلل.
12.234.117
तमेवमुक्त्वा भगवाञ्छतक्रतुः ।
प्रतिप्रयातो गजराजवाहनः।
विजित्य सर्वानसुरान्सुराधिपो ।
ननन्द हर्षेण बभूव चैकराट् ॥ १२.२३४.११७ ॥
وبعد أن قال ذلك له، انصرف المبارك شتكرتو (إندرا) راكبًا ملك الفيلة. وبعد أن قهر جميع الأسورا، ابتهج سيد الآلهة بفرح وصار الملك الوحيد.
12.234.118
महर्षयस्तुष्टुवुरञ्जसा च तं ।
वृषाकर्पि सर्वचराचरेश्वरम्।
हिमापहो हव्यमुवाह चाध्वरे ।
तथाऽमृतं चार्पितमीश्वरोऽपि हि ॥ १२.२३४.११८ ॥
أثنى عليه العظماء من الحكماء على الوجه الصحيح، فيروشاكابي سيد كل الكائنات المتحركة والساكنة. وحمل مُبعد البرد القربان في القربان؛ وكذلك قدّم السيد الأمرتا أيضًا.
12.234.119
द्विजोत्तमैः सर्वगतैरभिष्टुतो ।
विदीप्ततेजाः शतमन्युरीश्वरः।
प्रशान्तचेता मुदितः स्वमालयं ।
त्रिविष्टपं प्राप्य मुमोद वासवः ॥ १२.२३४.११९ ॥
مُمجَّدًا من أفضل المولودين مرتين، المنتشر في كل مكان، شتامانيو سيد الضياء المتوهج، ذو عقل هادئ ومسرور، بعد أن بلغ مسكنه، السماوات الثلاث، ابتهج فاسافا.