Mahābhārata · Adhyāya 12.234
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.234.1
मग्नस्य व्यसने कृच्छ्रे किं श्रेयः पुरुषस्य हि ।
बन्धुनाशे महीपाल राज्यनाशेऽथवा पुनः ॥ १२.२३४.१ ॥
Ó protetor da terra, o que é melhor para um homem submerso na calamidade e na aflição: na perda dos parentes ou na perda do reino?
12.234.2
त्वं हि नः परमो वक्ता लोकेऽस्मिन्भरतर्षभ ।
एतद्भवन्तं पृच्छामि तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि ॥ १२.२३४.२ ॥
Tu, touro dos bharatas, és de fato nosso maior mestre neste mundo. É isto que te pergunto; és digno de mo dizer.
12.234.3
पुत्रदारैः सुखैश्चैव वियक्तस्य धनेन च ।
मग्नस्य व्यसने कृच्छ्रे धृतिः श्रेयस्करी नृप।
धैर्येण युक्तस्य सतः शरीरं न विशीर्यते ॥ १२.२३४.३ ॥
Ó rei, para o homem separado de filhos, esposa, prazeres e riqueza, e submerso na calamidade e na aflição, a firmeza é o que traz o bem. O corpo do homem bom dotado de firmeza não se desfaz.
12.234.4
विशोकता सुखं धत्ते धत्ते चारोग्यमुत्तमम् ।
आरोग्याच्च शरीरस्य स पुनर्विन्दते श्रियम् ॥ १२.२३४.४ ॥
A ausência de tristeza concede a felicidade e também a saúde suprema. Pela saúde do corpo, ele recupera a prosperidade.
12.234.5
यश्च प्राज्ञो नरस्तात सात्विकीं वृत्तिमास्थितः ।
तस्यैश्वर्यं च धैर्यं च व्यवसायश्च कर्मसु ॥ १२.२३४.५ ॥
Querido filho, o homem sábio que adotou uma conduta sáttvica, para ele há soberania, firmeza e esforço determinado em suas ações.
12.234.6
अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
बलिवासवसंवादं पुनरेव युधिष्ठिर ॥ १२.२३४.६ ॥
Aqui mesmo recontam esta antiga narrativa, o diálogo de Bali e Vāsava (Indra). Novamente, ó Yudhiṣṭhira, é esta.
12.234.7
वृत्ते देवासुरे युद्धे दैत्यदानवसंक्षये ।
विष्णुक्रान्तेषु लोकेषु देवराजे शतक्रतौ ॥ १२.२३४.७ ॥
Quando terminou a batalha entre deuses e asuras, com a destruição dos daityas e dānavas, os mundos tendo sido percorridos pelos passos de Viṣṇu, e Indra, rei dos deuses, o realizador de cem sacrifícios, reinando,
12.234.8
इज्यमानेषु देवेषु चातुर्वर्ण्ये व्यवस्थिते ।
समृध्यमाने त्रैलोक्ये प्रीतियुक्ते स्वयंभुवि ॥ १२.२३४.८ ॥
Enquanto os deuses eram venerados com sacrifícios, estabelecida a ordem quádrupla, prosperando os três mundos e satisfeito o Svayaṃbhū (Brahmā),
12.234.9
रुद्रैर्वसुभिरादित्यैरश्विभ्यामपि चर्षिभिः ।
गन्धर्वैर्भुजगेन्द्रैश्च सिद्धैश्चान्यैर्वृतः प्रभुः ॥ १२.२३४.९ ॥
O senhor (Indra), cercado pelos Rudras, pelos Vasus, pelos Ādityas, pelos dois Aśvins, pelos sábios, pelos Gandharvas, pelos senhores das serpentes, pelos Siddhas e outros,
12.234.10
चतुर्दन्तं सुदान्तं च वारणेन्द्रं श्रिया वृतम् ।
आरुह्यैरावणं शक्रस्त्रैलोक्यमनुसंययौ ॥ १२.२३४.१० ॥
Montando Airāvata, o senhor dos elefantes de quatro presas, bem domado e adornado de esplendor, Śakra (Indra) percorreu os três mundos.
12.234.11
स कदाचित्समुद्रान्ते कस्मिंश्चिद्गिरिगह्वरे ।
बलिं वैरोचनिं वज्री ददर्शोपससर्प च ॥ १२.२३४.११ ॥
Certa vez, à beira do oceano, numa caverna de montanha, viu Bali, filho de Virocana, e o portador do raio aproximou-se dele.
12.234.12
तमैरावतमूर्धस्थं प्रेक्ष्य देवगणैर्वृतम् ।
सुरेन्द्रमिन्द्रं दैत्येन्द्रो न शुशोच न विव्यथे ॥ १२.२३४.१२ ॥
Ao ver Indra, senhor dos deuses, de pé sobre a cabeça de Airāvata, cercado pelas hostes divinas, o senhor dos daityas não se afligiu nem se perturbou.
12.234.13
दृष्ट्वा तमविकारस्थं तिष्ठन्तं निर्भयं बलिम् ।
अधिरूढो द्विपश्रेष्ठमित्युवाच शतक्रतुः ॥ १२.२३४.१३ ॥
Vendo-o de pé, imutável e destemido, Śatakratu (Indra), montado no melhor dos elefantes, disse assim a Bali.
12.234.14
दैत्य न व्यथसे शौर्यादथवा वृद्धसेवया ।
तपसा भावितत्वाद्वा सर्वथैतत्सुदुष्करम् ॥ १२.२३४.१४ ॥
Ó Daitya! Não te perturbas, seja pela coragem, pelo serviço aos anciãos ou por estares amadurecido pela austeridade: isto é, de todo modo, muito difícil.
12.234.15
शत्रुभिर्वशमानीतो हीनः स्थानादनुत्तमात् ।
वैरोचने किमाश्रित्य शोचितव्ये न शोचसि ॥ १२.२३४.१५ ॥
Subjugado pelos inimigos, caído da posição suprema: ó Vairocana! Confiando em quê não choras por aquilo que deveria ser lamentado?
12.234.16
श्रैष्ट्यं प्राप्य स्वजातीनां भुक्त्वा भोगाननुत्तमान् ।
हृतस्वरत्नराज्यस्त्वं ब्रूहि कस्मान्न शोचसि ॥ १२.२३४.१६ ॥
Tendo alcançado a supremacia entre os teus e fruído dos prazeres mais excelentes, agora despojado das joias e do reino: diz-me, por que não choras?
12.234.17
ईश्वरो हि पुरा भूत्वा पितृपैतामहे पदे ।
तत्त्वमद्य हृतं दृष्ट्वा सपत्नैः किं न शोचसि ॥ १२.२३४.१७ ॥
Outrora foste senhor no posto de teus pais e avós; hoje, vendo esse posto arrebatado por teus rivais, por que não choras?
12.234.18
बद्धश्च वारुणैः पाशैर्वज्रेण च समाहतः ।
हृतदारो हृतधनो ब्रूहि कस्मान्न शोचसि ॥ १२.२३४.१८ ॥
Preso pelos laços de Varuṇa e atingido pelo raio, despojado da esposa e da riqueza: diz-me, por que não choras?
12.234.19
नष्टश्रीर्विभवभ्रष्टो यन्न शोचसि दुष्करम् ।
त्रैलोक्यराज्यनाशे हि कोऽन्यो जीवितुमुत्सहेत् ॥ १२.२३४.१९ ॥
Embora tua glória se tenha perdido e teu esplendor tenha caído, não lamentas aquela condição dura. Quando a soberania dos três mundos é destruída, quem mais ousaria viver?
12.234.20
एतच्चान्यच्च परुषं ब्रुवन्तं परिभूय तम् ।
श्रुत्वा दुःखमसंभ्रान्तो बलिर्वैरोचनोऽब्रवीत् ॥ १२.२३४.२० ॥
Tendo ouvido aquele que o insultava com estas e outras palavras duras, Bali, filho de Virocana, sem se perturbar com a dor, falou.
12.234.21
निगृहीते मयि भृशं शक्र किं कत्थितेन ते ।
वज्रमुद्यम्य तिष्ठन्तं पश्यामि त्वां पुरंदर ॥ १२.२३४.२१ ॥
Ó Śakra, enquanto eu estou tão firmemente preso, de que serve tua jactância? Ó Purandara, vejo-te de pé com o raio erguido.
12.234.22
अशक्तः पूर्वमासीस्त्वं कथंचिच्छक्ततां गतः ।
कस्त्वदन्य इमां वाचं सुक्रूरां वक्तुमर्हति ॥ १२.२३४.२२ ॥
Antes eras impotente; de algum modo alcançaste o poder. Além de ti, quem mais ousaria proferir palavras tão cruéis?
12.234.23
यस्तु शत्रोर्वशस्थस्य शक्तोऽपि कुरुते दयाम् ।
हस्तप्राप्तस्य वीरस्य तं चैव पुरुषं विदुः ॥ १२.२३४.२३ ॥
Aquele que, embora capaz, mostra compaixão a um inimigo sob seu controle, e mostra compaixão mesmo a um herói que caiu em suas mãos, esse homem as pessoas reconhecem como verdadeiro homem.
12.234.24
अनिश्चयो हि युद्धेषु द्वयोर्विवदमानयोः ।
एकः प्राप्नोति विजयमेकश्चैव पराजयम् ॥ १२.२३४.२४ ॥
Nas batalhas não há certeza para dois que disputam: um obtém a vitória, e o outro sofre a derrota.
12.234.25
मा च ते भूत्स्वभावोऽयं मयि दानवपुङ्गवे ।
ईश्वरः सर्वभूतानां विक्रमेण जितो बलात् ॥ १२.२३४.२५ ॥
Que não haja em ti tal disposição para comigo, touro entre os Dānavas: não penses que venceste pelo valor e pela força o senhor de todos os seres.
12.234.26
नैतदस्मत्कृतं शक्र नैतच्छक्र कृतं त्वया ।
यत्त्वमेवं गतो वज्रिन्यद्वाऽऽप्येवं गता वयम् ॥ १२.२३४.२६ ॥
Isto não foi feito por nós, Śakra, nem foi feito por ti, Śakra. Tu, portador do raio, chegaste a este estado, e também nós.
12.234.27
अहमासं यथाऽद्य त्वं भविता त्वं यथा वयम् ।
मावमंस्था मया कर्म दुष्कृतं कृतमित्युत ॥ १२.२३४.२७ ॥
Como eu fui, assim serás tu hoje; como tu és, assim seremos nós. Não desprezes a má ação que eu cometi.
12.234.28
सुखदुःखे हि पुरुषः पर्यायेणाधिगच्छति ।
पर्यायेणासि शक्रत्वं प्राप्तः शक्र न कर्मणा ॥ १२.२३४.२८ ॥
O homem obtém prazer e dor por turnos. Tu, Śakra, alcançaste a condição de Śakra por turnos, não pela ação.
12.234.29
कालः काले नयति मां त्वां च कालो नयत्ययम् ।
तेनाहं त्वं यथा नाद्य त्वं चापि न यथा वयम् ॥ १२.२३४.२९ ॥
O tempo, no seu momento, me leva, e este mesmo tempo te leva. Por isso não sou hoje como fui, nem tu és como eras, nem nós somos como éramos.
12.234.30
न मातृपितृशुश्रूषा न च दैवतपूजनम् ।
नान्यो गुणसमाचारः पुरुषस्य सुखावहः ॥ १२.२३४.३० ॥
Nem o serviço à mãe e ao pai, nem a adoração dos deuses, nem qualquer outra conduta de boas qualidades traz felicidade ao homem.
12.234.31
न विद्या न तपो दानं न मित्राणि न बान्धवाः ।
शक्नुवन्ति परित्रातुं नरं कालेन पीडितम् ॥ १२.२३४.३१ ॥
Nem o saber, nem a austeridade, nem as dádivas, nem os amigos, nem os parentes podem salvar um homem afligido pelo tempo.
12.234.32
नागामिनमनर्थं हि प्रतिघातशतैरपि ।
शक्नुवन्ति प्रतिव्योढुमृते बुद्धिबलान्नराः ॥ १२.२३४.३२ ॥
Nem com centenas de contramedidas os homens conseguem repelir uma desgraça que se aproxima, exceto pela força da inteligência.
12.234.33
पर्यायैर्हन्यमानानां परित्राता न विद्यते ।
इदं तु दुःखं यच्छक्र कर्ताऽहमिति मन्यसे ॥ १२.२३४.३३ ॥
Para os que são abatidos um após outro não há protetor. Esta é a dor, ó Indra: que penses «eu sou o agente».
12.234.34
यदि कर्ता भवेत्कर्ता न क्रियेत कदाचन ।
यस्मात्तु क्रियते कर्ता तस्मात्कर्ताऽप्यनीश्वरः ॥ १२.२३४.३४ ॥
Se o agente fosse verdadeiramente agente, nunca seria levado a agir. Mas, como também o agente é levado a agir, também o agente não é soberano.
12.234.35
कालेन त्वाऽहमजयं कालेनाहं जितस्त्वया ।
गन्ता गतिमतां कालः कालः कलयति प्रजाः ॥ १२.२३४.३५ ॥
Pelo tempo eu te venci, e pelo tempo fostes vencido por mim. O tempo é o destino dos que se movem; o tempo conta as criaturas.
12.234.36
इन्द्र प्राकृतया बुद्ध्या प्रलपन्नावबुद्ध्यसे ।
केचित्त्वां बहुमन्यन्ते श्रैष्ठ्यं प्राप्तं स्वकर्मणा ॥ १२.२३४.३६ ॥
Ó Indra, balbuciando com inteligência comum, não compreendes. Alguns te honram muito, por teres alcançado a supremacia por teus próprios feitos.
12.234.37
कथमस्मद्विधो नाम जानँल्लोकप्रवृत्तयः ।
कालेनाभ्याहतः शोचेन्मुह्येद्वाऽप्यथविभ्रमेत् ॥ १२.२३४.३७ ॥
Como alguém como nós, que conhece o curso dos assuntos do mundo, atingido pelo tempo, deveria lamentar, ficar perplexo ou desviar-se?
12.234.38
कथं कालपरीतस्य मम वा मद्विधस्य वा ।
बुद्धिर्व्यसनमासाद्य भिन्ना नौरिव सीदति ॥ १२.२३४.३८ ॥
Como, para alguém como eu, preso pelo tempo, a mente, ao chegar à calamidade, afunda como um barco quebrado?
12.234.39
अहं च त्वं च ये चान्ये भविष्यन्ति सुराधिपाः ।
ते सर्वे शक्र यास्यन्ति मार्गमिन्द्रशतैर्गतम् ॥ १२.२३४.३९ ॥
Eu, tu e os outros que serão senhores dos deuses, ó Śakra, todos iremos pelo caminho percorrido por centenas de Indras.
12.234.40
त्वामप्येवं सुदुर्धर्षं ज्वलन्तं परया श्रिया ।
काले परिणते कालः कलयिष्यति मामिव ॥ १२.२३४.४० ॥
Também a ti, tão difícil de abater e brilhando com suprema glória, quando o tempo amadurecer, o tempo te apanhará como me apanhou.
12.234.41
बहूनीन्द्रसहस्राणि दैवतानां युगे युगे ।
अभ्यतीतानि कालेन कालो हि दुरतिक्रमः ॥ १२.२३४.४१ ॥
Milhares de Indras, era após era entre os deuses, já passaram pelo tempo, pois o tempo é difícil de superar.
12.234.42
इदं तु लब्ध्वा संस्थानमात्मानं बहु मन्यसे ।
सर्वभूतभवं देवं ब्रह्माणमिव शाश्वतम् ॥ १२.२३४.४२ ॥
Mas, tendo obtido esta posição, tens-te em grande conta, como se fosses Brahmā, o deus eterno, origem de todos os seres.
12.234.43
न चेदमचलं स्थानमनन्तं वाऽपि कस्यचित् ।
त्वं तु बालिशया बुद्ध्या ममेदमिति मन्यसे ॥ १२.२३४.४३ ॥
Esta posição não é fixa nem eterna para ninguém, mas com entendimento infantil você pensa: "Isto é meu."
12.234.44
अविश्वस्ते विश्वसिषि मन्यसे वाऽध्रुवे ध्रुवम् ।
नित्यं कालपरीतात्मा भवत्येवं सुरेश्वर ॥ १२.२३४.४४ ॥
Você confia no que não é confiável e toma o instável por estável. Ó senhor dos deuses, um eu envolvido pelo tempo sempre se torna assim.
12.234.45
ममेयमिति मोहात्त्वं राजश्रियमभीप्ससि ।
नेयं तव न चास्माकं न चान्येषां स्थिरा मता ॥ १२.२३४.४५ ॥
Por ilusão, você deseja o esplendor real, pensando: "Isto é meu." Não é considerado estável nem seu, nem nosso, nem de ninguém mais.
12.234.46
अतिक्रम्य बहूनन्यांस्त्वयि तावदियं गता ।
कंचित्कालमियं स्थित्वा त्वयि वासव चञ्चला ॥ १२.२३४.४६ ॥
Depois de passar por muitos outros, chegou até você até agora. Ó Vāsava, tendo permanecido contigo por algum tempo, esta volúvel (partirá de novo).
12.234.47
गौर्निवासमिवोत्सृज्य पुनरन्यं गमिष्यति ।
सुरेशा ये ह्यतिक्रान्तास्तान्न संख्यातुमुत्सहे ॥ १२.२३४.४७ ॥
Como uma vaca deixa sua morada e vai para outra, assim ela irá de novo para outro. Aqueles senhores dos deuses que já se foram, não sou capaz nem de contá-los.
12.234.48
त्वत्तो बहुतराश्चान्ये भविष्यन्ति पुरंदर ।
सवृक्षौषधिगुल्मेयं ससरित्पर्वताकरा ॥ १२.२३४.४८ ॥
Ó Purandara, muitos outros, bem mais que você, virão a existir. Esta terra, com suas árvores, ervas e arbustos, com seus rios, montanhas e minas, (perdurará).
12.234.49
तानिदानीं न पश्यामि यैर्भुक्तेयं पुरा मही ।
पृथुरैलो मयो भीमो नरकः शम्बरस्तथा ॥ १२.२३४.४९ ॥
Aqueles que outrora desfrutaram desta terra já não vejo agora: Pṛthu, o filho de Ilā, Maya, Bhīma, Naraka e também Śambara.
12.234.50
अश्वग्रीवः पुलोमा च स्वर्भानुरमितप्रभः ।
प्रह्लादो नमुचिर्दक्षो विप्रचित्तिर्विरोचनः ॥ १२.२३४.५० ॥
Aśvagrīva, Puloman e Svarbhānu de esplendor sem medida; Prahrāda, Namuci, Dakṣa, Vipracitti e Virocana.
12.234.51
ह्रीनिषेवः सुहोत्रश्च भूरिहा पुष्पवान्वृषः ।
सत्येषुर्ऋषभो बाहुः कपिलाश्वो निरूपकः ॥ १२.२३४.५१ ॥
Hrīniṣeva, Suhotra, Bhūrihā, Puṣpavat, Vṛṣa, Satyeṣu, Ṛṣabha, Bāhu, Kapilāśva e Nirūpaka.
12.234.52
बाणः कार्तस्वरो वह्निर्विश्वदंष्ट्रोऽथ नैर्ऋतिः ।
संकोचोऽथ वरीताक्षो वराहाश्वो रुचिप्रभः ॥ १२.२३४.५२ ॥
Bāṇa, Kārtasvara, Vahni, Viśvadaṃṣṭra, Nairṛti, Saṃkoca, Varītākṣa, Varāhāśva e Ruciprabha.
12.234.53
विश्वजित्प्रतिरूपश्च वृषाण्डो विष्करो मधुः ।
हिरण्यकशिपुश्चैव कैटभश्चैव दानवः ॥ १२.२३४.५३ ॥
Viśvajit, Pratirūpa, Vṛṣāṇḍa, Viṣkara, Madhu, Hiraṇyakaśipu, e também o dānava Kaiṭabha.
12.234.54
दैतेया दानवाश्चैव सर्वे ते नैर्ऋतैः सह ।
एते चान्ये च बहवः पूर्वे पूर्वतराश्च ये ॥ १२.२३४.५४ ॥
Os Daiteyas e Dānavas, todos eles junto com os Nairṛtas; estes e muitos outros, anteriores e ainda mais antigos.
12.234.55
दैत्येन्द्रा दानवेन्द्राश्च यांश्चान्याननुशुश्रुम् ।
बहवः पूर्वदैत्येन्द्राः संत्यज्य पृथिवीं गताः ॥ १२.२३४.५५ ॥
Os senhores dos Daityas e os senhores dos Dānavas, e outros de quem ouvimos falar: muitos antigos senhores dos Daityas, tendo abandonado a terra, partiram.
12.234.56
कालेनाभ्याहताः सर्वे कालो हि बलवत्तरः ।
सर्वैः क्रतुशतैरिष्टं न त्वमेकः शतक्रतुः ॥ १२.२३४.५६ ॥
Pelo tempo todos foram abatidos, pois o tempo é, de fato, o mais poderoso. Ainda que honrado com centenas de sacrifícios, tu não és sozinho Śatakratu.
12.234.57
सर्वे धर्मपराश्चासन्सर्वे सततसत्रिणः ।
अन्तरिक्षचराः सर्वे सर्वेऽभिमुखयोधिनः ॥ १२.२३४.५७ ॥
Todos eles eram devotados ao dharma, todos realizavam sacrifícios sattra continuamente, todos percorriam o céu e todos combatiam de frente na batalha.
12.234.58
सर्वे संहननोपेताः सर्वे परिघबाहवः ।
सर्वे मायाशतधराः सर्वे ते कामरूपिणः।
सर्वे समरमासाद्य न श्रूयन्ते पराजिताः ॥ १२.२३४.५८ ॥
Todos eram dotados de corpos firmes, todos tinham braços como barras de ferro; todos possuíam centenas de ilusões e podiam assumir qualquer forma à vontade; ao chegarem à batalha, nunca se ouviu dizer que tivessem sido derrotados.
12.234.59
सर्वे सत्यव्रतपराः सर्वे कामविहारिणः ।
सर्वे वेदव्रतपराः सर्वे चैव बहुश्रुताः ॥ १२.२३४.५९ ॥
Todos estavam devotados ao voto da verdade e vagavam à vontade; todos estavam devotados ao voto dos Vedas, e todos eram, de fato, muito versados.
12.234.60
सर्वे संमतमैश्वर्यमीश्वराः प्रतिपेदिरे ।
न चैश्वर्यमदस्तेषां भूतपूर्वो महात्मनाम् ॥ १२.२३४.६० ॥
Todos eles, como senhores, alcançaram a soberania consagrada; e naqueles grandes de alma nunca existiu a embriaguez do poder.
12.234.61
सर्वे यथार्हदातारः सर्वे विगतमत्सराः ।
सर्वे सर्वेषु भूतेषु यथावत्प्रतिपेदरे ॥ १२.२३४.६१ ॥
Todos davam conforme o que era devido, todos estavam livres de inveja; todos se comportavam corretamente com todos os seres.
12.234.62
सर्वे दाक्षायणीपुत्राः प्राजपत्या महाबलाः ।
ज्वलन्तः प्रतपन्तश्च कालेन प्रतिसंहृताः ॥ १२.२३४.६२ ॥
Todos os filhos das filhas de Dakṣa, descendentes de Prajāpati, poderosos, resplandecentes e ardentes, foram, contudo, levados pelo tempo.
12.234.63
त्वं चैवेमां यदा भुक्त्वा पृथिवीं त्यक्ष्यसे पुनः ।
न शक्ष्यसि तदा शक्र नियन्तुं शोकमात्मनः ॥ १२.२३४.६३ ॥
E tu também, quando, tendo desfrutado esta terra, a deixares novamente, então, ó Śakra, não poderás conter a tua própria dor.
12.234.64
मुञ्चेच्छां कामभोगेषु मुञ्जेमं श्रीभवं मदम् ।
एवं स्वराज्यनाशे त्वं शोकं संप्रसहिष्यसि ॥ १२.२३४.६४ ॥
Abandona o desejo dos prazeres sensuais, abandona esta embriaguez nascida da prosperidade; assim, diante da perda do teu reino, suportarás a dor.
12.234.65
शोककाले शुचो मा त्वं हर्षकाले च मा हृषः ।
अतीतानागतं हित्वा प्रत्युत्पन्नेन वर्तय ॥ १२.२३४.६५ ॥
Em tempo de dor não te aflijas, e em tempo de alegria não te alegres; deixando o passado e o futuro, vive no presente.
12.234.66
मां चेदभ्यागतः कालः सदा युक्तमतन्द्रितः ।
क्षमस्व न चिरादिन्द्र त्वामप्युपगमिष्यति ॥ १२.२३४.६६ ॥
Se o tempo se aproximou de mim, sê sempre atento e incansável; suporta com paciência. Ó Indra, em breve ele também se aproximará de ti.
12.234.67
त्रासयन्निव देवेन्द्र वाग्भिस्तक्षसि मामिह ।
संयते मयि ननं त्वमात्मानं बहु मन्यसे ॥ १२.२३४.६७ ॥
Ó senhor dos deuses, como se quisesses assustar-me, aqui me feres com palavras. Sem dúvida, diante de mim, que estou contido, tu te julgas muito importante.
12.234.68
कालः प्रथममायान्मां पञ्चात्त्वामनुधावति ।
तेन गर्जसि देवेन्द्र पूर्वं कालहते मयि ॥ १२.२३४.६८ ॥
O tempo veio primeiro a mim, e depois corre atrás de ti. Por isso, ó senhor dos deuses, tu rugeste contra mim, já abatido pelo tempo.
12.234.69
को हि स्थातुमलं लोके मम क्रुद्धस्य संयुगे ।
कालस्तु बलवान्प्राप्तस्तेन तिष्ठसि वासव ॥ १२.२३४.६९ ॥
Quem no mundo pode permanecer diante de mim, quando estou irado na batalha? Mas o tempo é poderoso e chegou; por isso, ó Vāsava, tu permaneces de pé.
12.234.70
यत्तद्वर्षसहस्रान्तं तूर्णं भवितुमर्हति ।
यथा मे सर्वगात्राणि न सुस्थानि महौजसः ॥ १२.२३४.७० ॥
O que deveria vir rapidamente no fim de mil anos chegou, pois todos os meus membros, ó poderoso, já não estão bem dispostos.
12.234.71
अहमैन्द्राच्च्युतः स्थानात्त्वमिन्द्रः प्रकृतो दिवि ।
सुचित्रे जीवलोकेऽस्मिन्नुपास्यः कालपर्ययः ॥ १२.२३४.७१ ॥
Eu caí da posição de Indra, e tu foste estabelecido como Indra no céu. Ó maravilhoso, neste mundo dos vivos, o curso do tempo é o que deve ser reverenciado.
12.234.72
किं हि कृत्वा स्वमिन्द्रोऽद्य किं वा कृत्वा वयं च्युताः ।
कालः कर्ता विकर्ता च सर्वमन्यदकारणम् ॥ १२.२३४.७२ ॥
O que fez Indra hoje para obter o seu posto, ou o que fizemos nós para cair? O tempo é o criador e o destruidor; tudo o mais é sem causa.
12.234.73
नाशं विनाशमैश्वर्यं सुखदुःखे भवाभवौ ।
विद्वान्प्राप्यैवमत्यर्थं न प्रहृष्येन्न च व्यथेत् ॥ १२.२३४.७३ ॥
Ruína, destruição total, soberania, prazer e dor, nascimento e não-nascimento: tendo obtido essas coisas assim, o sábio não deve regozijar-se em excesso nem afligir-se.
12.234.74
त्वमेव हीन्द्र वेत्थास्मान्वेदाहं त्वां च वासव ।
किं कत्थसे मां किंच त्वं कालेन निरपत्रयः ॥ १२.२३४.७४ ॥
Indra, tu de fato nos conheces, e eu te conheço, ó Vāsava. Por que te vanglorias diante de mim? Até tu foste humilhado pelo tempo.
12.234.75
त्वमेव हि पुरा वेत्थ यत्तदा पौरुषं मम ।
समरेषु च विक्रान्तं पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥ १२.२३४.७५ ॥
Tu mesmo sabes desde outrora qual era então a minha força viril e a bravura que mostrei nas batalhas; essa prova basta.
12.234.76
आदित्याश्चैव रुद्राश्च साध्याश्च वसुभिः सह ।
मया विनिर्जिताः पूर्वं मरुतश्च शचीपते ॥ १२.२३४.७६ ॥
Os Ādityas e os Rudras, os Sādhyas junto com os Vasus, foram outrora vencidos por mim; e os Maruts também, ó senhor de Śacī.
12.234.77
त्वमेव शक्र जानासि देवासुरसमागमे ।
समेता विबुधा भग्नास्तरसा समरे मया ॥ १२.२३४.७७ ॥
Tu sabes, ó Śakra, que no encontro de deuses e asuras, os deuses reunidos foram rapidamente derrotados por mim na batalha.
12.234.78
पर्वताश्चासकृत्क्षिप्ताः सवनाः सवनौकसः ।
सशृङ्गशिखरा भग्नाः समरे मूर्ध्निं ते मया ॥ १२.२३४.७८ ॥
Montanhas também foram arremessadas repetidamente, com seus bosques e habitantes, com suas cristas e cumes; na batalha foram quebradas por mim sobre a tua cabeça.
12.234.79
किं नु शक्यं मया कर्तुं कालो हि दुरतिक्रमः ।
न हि त्वां नोत्सहे हन्तुं सवज्रमपि मुष्टिना ॥ १२.२३४.७९ ॥
O que posso fazer? O tempo é difícil de superar. Mesmo com o raio, não tenho ânimo para te golpear com o punho.
12.234.80
न तु विक्रमकालोऽयं क्षमाकालोऽयमागतः ।
तेन त्वां मर्षये शक्र दुर्मर्षणतरस्त्वया ॥ १२.२३४.८० ॥
Este não é tempo de bravura; chegou o tempo da paciência. Por isso, ó Śakra, eu te suporto, embora seja mais difícil suportar-te.
12.234.81
तं मां परिणते काले परीतं कालवह्निना ।
नियतं कालपाशेन बद्धं शक्र विकत्थसे ॥ १२.२३४.८१ ॥
Quando o tempo amadurece, estou cercado pelo fogo do tempo e certamente atado pelo laço do tempo; e ainda assim tu te vanglorias, ó Śakra.
12.234.82
अयं स पुरुषः श्यामो लोकस्य दुरतिक्रमः ।
बद्ध्वा तिष्ठति मां रौद्रः पशुं रशनया यथा ॥ १२.२३४.८२ ॥
Este é aquele homem, de pele escura, insuperável para o mundo; tendo-me atado, o feroz permanece, como se prende um animal com uma corda.
12.234.83
लाभालाभौ सुखं दुःखं कामक्रोधौ भवाभवौ ।
वधो बन्धप्रमोक्षश्च सर्वं कालेन लभ्यते ॥ १२.२३४.८३ ॥
Ganho e perda, prazer e dor, desejo e ira, existência e não existência, morte e libertação do cativeiro: tudo se obtém pelo tempo.
12.234.84
नाहं कर्ता न कर्ता त्वं कर्ता यस्तु सदा प्रभुः ।
सोयं पचति कालो मां वृक्षे फलमिवागतम् ॥ १२.२३४.८४ ॥
Eu não sou o agente, nem tu és o agente; aquele que é sempre o senhor é o agente. Este tempo me amadurece, como o fruto que chegou à árvore.
12.234.85
यान्येव पुरुषः कुर्वन्सुखैः कालेन युज्यते ।
पुनस्तान्येव कुर्वाणो दुःखैः कालेन युज्यते ॥ १२.२३४.८५ ॥
Quaisquer ações que uma pessoa realiza, por meio delas ela se une, no tempo devido, aos prazeres; e, realizando de novo essas mesmas ações, no tempo devido se une aos sofrimentos.
12.234.86
न च कालेन कालज्ञः स्पृष्टः शोचितुमर्हति ।
तेन शक्र न शोचामि नास्ति शोके सहायता ॥ १२.२३४.८६ ॥
Quem conhece o tempo, ainda que tocado pelo tempo, não merece lamentar-se. Por isso, ó Śakra, eu não me lamento; no luto não há ajuda.
12.234.87
यदा हि शोचतः शोको व्यसनं नाषकर्षति ।
सामर्थ्यं शोचतो नास्तीत्यतोऽहं नाद्य शोचिमि ॥ १२.२३४.८७ ॥
Quando a dor de quem se lamenta não afasta a desgraça, e quem se lamenta não tem poder, por isso hoje não me lamento.
12.234.88
एवमुक्तः सहस्राक्षो भगवान्पाकशासनः ।
प्रतिसंहृत्य संरम्भमित्युवाच शतक्रतुः ॥ १२.२३४.८८ ॥
Assim interpelado, o bem-aventurado de mil olhos Pākaśāsana, Indra dos cem sacrifícios, contendo sua ira, falou assim.
12.234.89
सवज्रमुद्यतं बाहुं दृष्ट्वा पाशांश्च वारुणान् ।
कस्येह न व्यथेद्बुद्धिर्मृत्योरपि जिघांसतः ॥ १२.२३४.८९ ॥
Ao ver o braço erguido com o raio e os laços de Varuṇa, de quem a mente aqui não se perturbaria, mesmo quando a própria Morte deseja matar?
12.234.90
सा ते न व्यथते बुद्धिरचला तत्त्वदर्शिनी ।
व्रुवन्न व्यथसेऽद्य त्वं धैर्यात्सत्यपराक्रम ॥ १२.२३४.९० ॥
Tua mente inabalável, que vê a verdade, não se perturba. Ó tu de verdadeiro valor, mesmo falando hoje, não te abalas pela firmeza.
12.234.91
को हि विश्वासमर्थेषु शरीरे वा शरीरभृत् ।
कर्तुमुत्सहते लोके दृष्ट्वा संप्रस्थितं जगत् ॥ १२.२३४.९१ ॥
Ao ver o mundo partindo, qual ser encarnado ousaria depositar confiança nas riquezas ou neste corpo?
12.234.92
अहमप्येवमेवैनं लोकं जानाम्यशाश्वतम् ।
कालाग्नावाहितं घोरे गुह्ये सततगेऽक्षरे ॥ १२.२३४.९२ ॥
Eu também sei que este mundo é assim impermanente, colocado no terrível, secreto, sempre móvel e imperecível fogo do tempo.
12.234.93
न चात्र परिहारोऽस्ति कालस्पृष्टस्य कस्यचित् ।
सूक्ष्माणां महतां चैव भूतानां परिपच्यताम् ॥ १२.२३४.९३ ॥
Aqui não há escape para quem é tocado pelo tempo, nem para os seres sutis ou grandes que estão amadurecendo.
12.234.94
अनीशस्याप्रमत्तस्य भूतानि पचतः सदा ।
अनिवृत्तस्य कालस्य क्षयं प्राप्तो न मुच्यते ॥ १२.२३४.९४ ॥
Mesmo impotente mas vigilante, quem chegou à destruição do tempo incessante, que sempre amadurece os seres, não é libertado.
12.234.95
अप्रमत्तः प्रमत्तेषु कालो जागर्ति देहिषु ।
प्रयत्नेनाप्यपक्रान्तो दृष्टपूर्वो न केनचित् ॥ १२.२३४.९५ ॥
O tempo permanece vigilante, desperto entre os seres encarnados desatentos; ninguém jamais viu alguém que lhe escapasse, nem mesmo com esforço.
12.234.96
पुराणः शाश्वतो धर्मः सर्वप्राणभृतां समः ।
कालो न परिहार्यश्च न चास्यास्ति व्यतिक्रमः ॥ १२.२३४.९६ ॥
Esta é a lei antiga e eterna: o tempo é igual para todos os seres vivos; não pode ser evitado, e não há como transgredi-lo.
12.234.97
अहोरात्रांश्च मासांश्च क्षणान्काष्ठा लवान्कलाः ।
संपीडयति यः कालो वृद्धिं वार्धुपिको यथा ॥ १२.२३४.९७ ॥
O tempo, que comprime dias e noites, meses, instantes, kāṣṭhās, lavas e kalās, é como um agiota que faz crescer os juros.
12.234.98
इदमद्य करिष्यामि श्वः कर्ताऽस्मीति वादिनम् ।
कालो हरति संप्राप्तो नदीवेग इव द्रुमम् ॥ १२.२३४.९८ ॥
O tempo, quando chega, arrebata aquele que diz: 'Hoje farei isto, amanhã serei o autor', como a força de um rio arrasta uma árvore.
12.234.99
इदानीं तावदेवासौ मया दृष्टः कथं मृतः ।
इति कालेन ह्रियतां प्रलापः श्रूयते नृणाम् ॥ १२.२३४.९९ ॥
'Há pouco eu o vi, como morreu?' Tal lamento se ouve entre os homens; que o tempo o leve.
12.234.100
नश्यन्त्यर्थास्तथा भोगाः स्थानमैश्वर्यमेव च ।
जीवितं जीवलोकस्य कालेनागम्य नीयते ॥ १२.२३४.१०० ॥
As riquezas perecem, assim como os prazeres, a posição e o poder; e a vida do mundo dos vivos é levada quando o tempo chega.
12.234.101
उच्छ्राया विनिपातान्ता भावोऽभावः स एव च ।
अनित्यमध्रुवं सर्वं व्यवसायो हि दुष्करः ॥ १२.२३४.१०१ ॥
O fim da ascensão é a queda; o ser e o não-ser são o mesmo. Tudo é impermanente e instável, e levar adiante uma resolução é, de fato, difícil.
12.234.102
सा ते न व्यथते बुद्धिरचला तत्त्वदर्शिनी ।
अहमासं पुरा चेति मनसाऽपि न बुद्ध्यते ॥ १२.२३४.१०२ ॥
Teu intelecto, que vê a verdade e é inabalável, não se perturba; nem mesmo com a mente se pensa 'eu já existia antes'.
12.234.103
कालेनाक्रम्य लोकेऽस्मिन्पच्यमाने बलीयसा ।
अज्येष्ठमकनिष्ठं च क्षिप्यमाणो न बुद्ध्यते ॥ १२.२३४.१०३ ॥
Agarrado pelo Tempo neste mundo, cozido pelo mais poderoso, lançado sem distinção entre o mais velho e o mais novo, o ser não percebe.
12.234.104
ईर्ष्याभिमानलोभेषु कामक्रोधभयेषु च ।
स्पृहामोहाभिमानेषु लोकः सक्तो विमुह्यति ॥ १२.२३४.१०४ ॥
O mundo, apegado à inveja, ao orgulho e à cobiça, ao desejo, à ira e ao medo, e ao anseio, à ilusão e à vaidade, se deixa iludir.
12.234.105
भवांस्तु भावतत्त्वज्ञो विद्वाञ्ज्ञानतपोन्वितः ।
कालं पश्यति सुव्यक्तं पाणावामलकं यथा ॥ १२.२३४.१०५ ॥
Você, de fato, é sábio, conhecedor da verdade do ser, dotado de conhecimento e austeridade; vê o Tempo tão claramente quanto um fruto amalaka na palma da mão.
12.234.106
कालचारित्रतत्त्वज्ञः सर्वशास्त्रविशारदः ।
वैरोचते कृतार्थोऽसि स्पृहणीयो विजानताम् ॥ १२.२३४.१०६ ॥
Conhecedor da verdade do curso do tempo, versado em todas as escrituras, você resplandece; cumpriu seu fim e é invejável para os sábios.
12.234.107
सर्वलोको ह्ययं मन्ये बुद्ध्या परिगतस्त्वया ।
विहरन्सर्वतोमुक्तो न क्वचिच्च विषीदसि ॥ १२.२३४.१०७ ॥
Acredito que você abrangeu este mundo inteiro com seu intelecto; movendo-se livre por todos os lados, você nunca se desespera em lugar algum.
12.234.108
रजश्च हि तमश्च त्वां स्पृशते न जितेन्द्रियम् ।
निष्प्रीतिं नष्टसंतापमात्मानं त्वमुपाससे ॥ १२.२३४.१०८ ॥
A paixão e a escuridão não te tocam, pois dominaste os sentidos; veneras o eu livre de apego e de aflição.
12.234.109
सुहृदं सर्वभूतानां निर्वैरं शान्तमानसम् ।
दृष्ट्वा त्वां मम संजाता त्वय्यनुक्रोशिनी मतिः ॥ १२.२३४.१०९ ॥
Ao ver-te, amigo de todos os seres, livre de inimizade, de mente serena, nasceu em mim compaixão por ti.
12.234.110
नाहमेतादृशं बुद्धं हन्तुमिच्छामि बन्धनैः ।
आनृशंस्यं परो धर्मो ह्यनुक्रोशश्च मे त्वयि ॥ १२.२३४.११० ॥
Não desejo matar com grilhões alguém tão iluminado como tu. A não crueldade é o dharma supremo, e tenho compaixão por ti.
12.234.111
मोक्ष्यन्ते वारुणाः पाशास्तवेमे कालपर्ययात् ।
प्रजानामुपचारेण स्वस्ति तेऽस्तु महासुर ॥ १२.२३४.१११ ॥
Estes laços de Varuṇa que te prendem serão soltos com o passar do tempo. Que tenhas bem-estar pelo serviço ao povo, ó grande asura.
12.234.112
यदा श्वश्रूं स्नुषा वृद्धां परिचारेण योक्ष्यते ।
पुत्रश्च पितरं मोहात्प्रेषयिष्यति कर्मसु ॥ १२.२३४.११२ ॥
Quando a nora fizer a sogra idosa servi-la, e o filho, por ilusão, mandar o pai para as tarefas.
12.234.113
ब्राह्मणैः कारयिष्यन्ति वृषलाः पादधावनम् ।
शूद्राश्च ब्राह्मणीं भार्यामुपयास्यन्ति निर्भयाः ॥ १२.२३४.११३ ॥
Os vis farão brâmanes lavar-lhes os pés, e os śūdras destemidos se aproximarão de mulheres brâmanes como esposas.
12.234.114
वियोनिषु विमोक्ष्यन्ति बीजानि पुरुषा यदा ।
संकरं कांस्यभाण्डैश्च बलिं चैव कुपात्रकैः ॥ १२.२३४.११४ ॥
Quando os homens semearem em ventres impróprios, misturarem as castas e fizerem oferendas com vasos de bronze e vasos indignos.
12.234.115
चातुर्वर्ण्यं यदा कृत्स्नममर्यादं भविष्यति ।
एकैकस्ते तदा पाशः क्रमशः परिमोक्ष्यते ॥ १२.२३४.११५ ॥
Quando as quatro ordens se tornarem totalmente sem limites, então teus laços serão liberados um a um, gradualmente.
12.234.116
अस्मत्तस्ते भयं नास्ति समयं प्रतिपालय ।
सुखी भव निराबाधः स्वस्थचेता निरामयः ॥ १२.२३४.११६ ॥
De nós não tens nada a temer; aguarda o tempo devido. Sê feliz, sem entraves, de mente serena e livre de doença.
12.234.117
तमेवमुक्त्वा भगवाञ्छतक्रतुः ।
प्रतिप्रयातो गजराजवाहनः।
विजित्य सर्वानसुरान्सुराधिपो ।
ननन्द हर्षेण बभूव चैकराट् ॥ १२.२३४.११७ ॥
Tendo-lhe dito isto, o bem-aventurado Śatakratu (Indra) partiu de novo, montado no rei dos elefantes. Tendo vencido todos os asuras, o senhor dos deuses regozijou-se com alegria e tornou-se o único soberano.
12.234.118
महर्षयस्तुष्टुवुरञ्जसा च तं ।
वृषाकर्पि सर्वचराचरेश्वरम्।
हिमापहो हव्यमुवाह चाध्वरे ।
तथाऽमृतं चार्पितमीश्वरोऽपि हि ॥ १२.२३४.११८ ॥
Os grandes sábios louvaram-no devidamente, Vṛṣākapi, senhor de todos os seres móveis e imóveis. Aquele que afasta o frio levou a oblação no sacrifício; e igualmente o Senhor ofereceu o néctar.
12.234.119
द्विजोत्तमैः सर्वगतैरभिष्टुतो ।
विदीप्ततेजाः शतमन्युरीश्वरः।
प्रशान्तचेता मुदितः स्वमालयं ।
त्रिविष्टपं प्राप्य मुमोद वासवः ॥ १२.२३४.११९ ॥
Louvado pelos melhores dos duas vezes nascidos, omnipresente, Śatamanyu, o senhor de esplendor flamejante, de mente tranquila e encantado, tendo alcançado a sua morada, os três céus, Vāsava regozijou-se.