மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.234
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.234.1
मग्नस्य व्यसने कृच्छ्रे किं श्रेयः पुरुषस्य हि ।
बन्धुनाशे महीपाल राज्यनाशेऽथवा पुनः ॥ १२.२३४.१ ॥
ஓ மன்னா, துன்பத்திலும் துயரத்திலும் மூழ்கிய மனிதனுக்கு எது நன்மை தரும்? உறவினர் அழிவிலா, அல்லது அரசு அழிவிலா?
12.234.2
त्वं हि नः परमो वक्ता लोकेऽस्मिन्भरतर्षभ ।
एतद्भवन्तं पृच्छामि तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि ॥ १२.२३४.२ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, இந்த உலகில் நீரே எங்களுக்கு மிகச் சிறந்த உரைப்பவர். இதையே உம்மிடம் கேட்கிறேன்; அதை நீர் எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.
12.234.3
पुत्रदारैः सुखैश्चैव वियक्तस्य धनेन च ।
मग्नस्य व्यसने कृच्छ्रे धृतिः श्रेयस्करी नृप।
धैर्येण युक्तस्य सतः शरीरं न विशीर्यते ॥ १२.२३४.३ ॥
அரசே, மனைவி மக்களையும் இன்பங்களையும் செல்வத்தையும் இழந்து, துன்பத்திலும் கடும் துயரத்திலும் மூழ்கியவனுக்கு மனஉறுதியே நன்மை தரும். உறுதியுடன் இருக்கும் நல்லவனின் உடல் சிதைவதில்லை.
12.234.4
विशोकता सुखं धत्ते धत्ते चारोग्यमुत्तमम् ।
आरोग्याच्च शरीरस्य स पुनर्विन्दते श्रियम् ॥ १२.२३४.४ ॥
துயரமின்மை இன்பத்தைத் தருகிறது; உயர்ந்த நலமும் தருகிறது. உடலின் நலத்தால் அவன் மீண்டும் செல்வத்தை அடைகிறான்.
12.234.5
यश्च प्राज्ञो नरस्तात सात्विकीं वृत्तिमास्थितः ।
तस्यैश्वर्यं च धैर्यं च व्यवसायश्च कर्मसु ॥ १२.२३४.५ ॥
அன்பு மகனே, ஞானியான மனிதன் சாத்விக நடத்தையை ஏற்றுக்கொள்கிறான். அவனுக்கு செல்வமும், மனஉறுதியும், செயல்களில் உறுதியான முயற்சியும் கிடைக்கின்றன.
12.234.6
अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
बलिवासवसंवादं पुनरेव युधिष्ठिर ॥ १२.२३४.६ ॥
இங்கேதான் இந்தப் பழங்கால இதிகாசத்தை எடுத்துரைக்கின்றனர் — பலிக்கும் வாசவனுக்கும் இடையிலான உரையாடலை. ஓ யுதிட்டிரா, மீண்டும் அதுவே.
12.234.7
वृत्ते देवासुरे युद्धे दैत्यदानवसंक्षये ।
विष्णुक्रान्तेषु लोकेषु देवराजे शतक्रतौ ॥ १२.२३४.७ ॥
தேவாசுரப் போர் முடிந்து, தைத்தியர்களும் தானவர்களும் அழிந்தபின், விஷ்ணுவின் அடியால் உலகங்கள் வியாபிக்கப்பட்டிருக்க, நூறு யாகங்கள் செய்த தேவராஜன் இந்திரன் (ஆட்சியில்) இருந்தபோது,
12.234.8
इज्यमानेषु देवेषु चातुर्वर्ण्ये व्यवस्थिते ।
समृध्यमाने त्रैलोक्ये प्रीतियुक्ते स्वयंभुवि ॥ १२.२३४.८ ॥
யாகங்களால் தேவர்கள் வழிபடப்பட்டு, நான்கு வருணங்களும் ஒழுங்காக நிலைபெற்று, மூவுலகங்களும் செழித்து, சுயம்பு (பிரம்மா) மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தபோது,
12.234.9
रुद्रैर्वसुभिरादित्यैरश्विभ्यामपि चर्षिभिः ।
गन्धर्वैर्भुजगेन्द्रैश्च सिद्धैश्चान्यैर्वृतः प्रभुः ॥ १२.२३४.९ ॥
ருத்திரர்கள், வசுக்கள், ஆதித்தியர்கள், இரு அசுவினிகள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், நாகத் தலைவர்கள், சித்தர்கள் மற்றும் பிறரால் சூழப்பட்ட இறைவன் (இந்திரன்),
12.234.10
चतुर्दन्तं सुदान्तं च वारणेन्द्रं श्रिया वृतम् ।
आरुह्यैरावणं शक्रस्त्रैलोक्यमनुसंययौ ॥ १२.२३४.१० ॥
நான்கு தந்தங்கள் கொண்ட, நன்கு பழக்கப்பட்ட, யானைகளின் தலைவனான, அழகு நிறைந்த ஐராவதத்தில் ஏறி, சக்கிரன் (இந்திரன்) மூவுலகங்களிலும் சென்றான்.
12.234.11
स कदाचित्समुद्रान्ते कस्मिंश्चिद्गिरिगह्वरे ।
बलिं वैरोचनिं वज्री ददर्शोपससर्प च ॥ १२.२३४.११ ॥
அவன் ஒருமுறை கடலோரத்தில் ஏதோ ஒரு மலைக்குகையில் விரோசனனின் மகனான பலியைக் கண்டு, வஜ்ரதாரி (இந்திரன்) அவனை நோக்கி நெருங்கினான்.
12.234.12
तमैरावतमूर्धस्थं प्रेक्ष्य देवगणैर्वृतम् ।
सुरेन्द्रमिन्द्रं दैत्येन्द्रो न शुशोच न विव्यथे ॥ १२.२३४.१२ ॥
ஐராவதத்தின் தலைமீது நின்று, தேவர்கள் சூழ இருந்த அந்தச் சுரேந்திரன் இந்திரனைக் கண்டும், தைத்தியர் தலைவன் (பலி) வருந்தவில்லை, கலக்கமடையவும் இல்லை.
12.234.13
दृष्ट्वा तमविकारस्थं तिष्ठन्तं निर्भयं बलिम् ।
अधिरूढो द्विपश्रेष्ठमित्युवाच शतक्रतुः ॥ १२.२३४.१३ ॥
அவன் சலனமின்றி, அஞ்சாமல் நிற்பதைக் கண்டு, சிறந்த யானையின் மீதேறிய சதக்ரது (இந்திரன்) இவ்வாறு கூறினான்.
12.234.14
दैत्य न व्यथसे शौर्यादथवा वृद्धसेवया ।
तपसा भावितत्वाद्वा सर्वथैतत्सुदुष्करम् ॥ १२.२३४.१४ ॥
தைத்யனே! வீரத்தாலோ, பெரியோரின் சேவையாலோ, அல்லது தவத்தால் பக்குவப்பட்டதாலோ நீ கலங்காமல் இருக்கிறாய் — இது எல்லா வகையிலும் மிகவும் கடினம்.
12.234.15
शत्रुभिर्वशमानीतो हीनः स्थानादनुत्तमात् ।
वैरोचने किमाश्रित्य शोचितव्ये न शोचसि ॥ १२.२३४.१५ ॥
எதிரிகளின் கட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டவனே, உயர்ந்த பதவியிலிருந்து வீழ்ந்தவனே! வைரோசனா, எதை நம்பி, துக்கப்பட வேண்டிய விஷயத்தில் நீ துக்கப்படவில்லை?
12.234.16
श्रैष्ट्यं प्राप्य स्वजातीनां भुक्त्वा भोगाननुत्तमान् ।
हृतस्वरत्नराज्यस्त्वं ब्रूहि कस्मान्न शोचसि ॥ १२.२३४.१६ ॥
உன் இனத்தவரிடையே உயர்வைப் பெற்று, மிக உயர்ந்த இன்பங்களை அனுபவித்து, இப்போது உன் ரத்தினங்களும் ராஜ்ஜியமும் பறிக்கப்பட்ட நீ சொல், ஏன் துக்கப்படவில்லை?
12.234.17
ईश्वरो हि पुरा भूत्वा पितृपैतामहे पदे ।
तत्त्वमद्य हृतं दृष्ट्वा सपत्नैः किं न शोचसि ॥ १२.२३४.१७ ॥
முன்பு உன் தந்தையரும் பாட்டன்களும் வகித்த பதவியில் நீ அதிபதியாக இருந்தாய்; இன்று அதை எதிரிகள் பறித்திருப்பதைக் கண்டும் ஏன் துக்கப்படவில்லை?
12.234.18
बद्धश्च वारुणैः पाशैर्वज्रेण च समाहतः ।
हृतदारो हृतधनो ब्रूहि कस्मान्न शोचसि ॥ १२.२३४.१८ ॥
வருணனின் கயிறுகளால் கட்டப்பட்டு, வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்டு, மனைவியையும் செல்வத்தையும் இழந்த நீ சொல், ஏன் துக்கப்படவில்லை?
12.234.19
नष्टश्रीर्विभवभ्रष्टो यन्न शोचसि दुष्करम् ।
त्रैलोक्यराज्यनाशे हि कोऽन्यो जीवितुमुत्सहेत् ॥ १२.२३४.१९ ॥
செல்வமும் மகிமையும் இழந்து, செல்வ நிலையிலிருந்து வீழ்ந்தவனாக இருந்தும், கடினமான அந்த நிலைக்காக நீ துயரப்படவில்லை. மூவுலக ஆட்சியை இழந்த பின் வேறு யார் வாழத் துணிவான்?
12.234.20
एतच्चान्यच्च परुषं ब्रुवन्तं परिभूय तम् ।
श्रुत्वा दुःखमसंभ्रान्तो बलिर्वैरोचनोऽब्रवीत् ॥ १२.२३४.२० ॥
அவன் இதையும் வேறு கடுஞ்சொற்களையும் பேசி, அவனை அவமதித்ததைக் கேட்டும், துயரத்தால் கலங்காமல் விரோசனனின் மகன் பலி பேசினான்.
12.234.21
निगृहीते मयि भृशं शक्र किं कत्थितेन ते ।
वज्रमुद्यम्य तिष्ठन्तं पश्यामि त्वां पुरंदर ॥ १२.२३४.२१ ॥
ஓ சக்ரா, நான் மிகவும் பிடிக்கப்பட்டிருக்கும் நிலையில் உன் பெருமை பேசுவதால் என்ன பயன்? ஓ புரந்தரா, வஜ்ரத்தை ஓங்கி நிற்கும் உன்னை நான் காண்கிறேன்.
12.234.22
अशक्तः पूर्वमासीस्त्वं कथंचिच्छक्ततां गतः ।
कस्त्वदन्य इमां वाचं सुक्रूरां वक्तुमर्हति ॥ १२.२३४.२२ ॥
முன்பு நீ வலிமையற்றவனாக இருந்தாய்; ஏதோ ஒரு வகையில் வலிமையை அடைந்தாய். உன்னைத் தவிர வேறு யார் இத்தகைய கொடிய சொற்களைப் பேசத் தகுதி பெறுவான்?
12.234.23
यस्तु शत्रोर्वशस्थस्य शक्तोऽपि कुरुते दयाम् ।
हस्तप्राप्तस्य वीरस्य तं चैव पुरुषं विदुः ॥ १२.२३४.२३ ॥
பகைவன் கையில் அடங்கியிருந்தும் ஆற்றல் இருக்கும்போதே இரக்கம் காட்டுபவனையும், கைக்குள் வந்த வீரனிடத்தும் கருணை காட்டுபவனையுமே மக்கள் உண்மையான மனிதன் என்று அறிவர்.
12.234.24
अनिश्चयो हि युद्धेषु द्वयोर्विवदमानयोः ।
एकः प्राप्नोति विजयमेकश्चैव पराजयम् ॥ १२.२३४.२४ ॥
போர்களில் சண்டையிடும் இருவருக்கும் முடிவு உறுதியற்றது; ஒருவன் வெற்றியடைகிறான், மற்றவன் தோல்வியடைகிறான்.
12.234.25
मा च ते भूत्स्वभावोऽयं मयि दानवपुङ्गवे ।
ईश्वरः सर्वभूतानां विक्रमेण जितो बलात् ॥ १२.२३४.२५ ॥
தானவர்களில் சிறந்தவனான என்மீது உனக்கு இத்தகைய மனப்பான்மை இருக்கக்கூடாது; எல்லா உயிர்களின் ஈசுவரனையும் வீரத்தாலும் பலத்தாலும் வென்றுவிட்டதாக நினைக்கவேண்டாம்.
12.234.26
नैतदस्मत्कृतं शक्र नैतच्छक्र कृतं त्वया ।
यत्त्वमेवं गतो वज्रिन्यद्वाऽऽप्येवं गता वयम् ॥ १२.२३४.२६ ॥
ஓ சக்ரா, இது நாம் செய்ததும் அல்ல; ஓ சக்ரா, இது நீ செய்ததும் அல்ல. ஓ வஜ்ரதாரியே, நீ இத்தகைய நிலையை அடைந்ததும், நாம் இவ்வாறு அடைந்ததும்.
12.234.27
अहमासं यथाऽद्य त्वं भविता त्वं यथा वयम् ।
मावमंस्था मया कर्म दुष्कृतं कृतमित्युत ॥ १२.२३४.२७ ॥
நான் எப்படி இருந்தேனோ, அப்படி இன்று நீ இருக்கிறாய்; நீ எப்படி இருக்கிறாயோ, அப்படி நாமும் இருப்போம். நான் செய்த தீய கர்மத்தை அற்பமாக எண்ணாதே.
12.234.28
सुखदुःखे हि पुरुषः पर्यायेणाधिगच्छति ।
पर्यायेणासि शक्रत्वं प्राप्तः शक्र न कर्मणा ॥ १२.२३४.२८ ॥
மனிதன் இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் முறைமுறையாகப் பெறுகிறான். ஓ சக்ரா, நீ இந்திரபதவியை முறைமுறையாக அடைந்தாய், கர்மத்தால் அல்ல.
12.234.29
कालः काले नयति मां त्वां च कालो नयत्ययम् ।
तेनाहं त्वं यथा नाद्य त्वं चापि न यथा वयम् ॥ १२.२३४.२९ ॥
காலம் தக்க சமயத்தில் என்னை அழைத்துச் செல்கிறது; இந்தக் காலம் உன்னையும் அழைத்துச் செல்கிறது. ஆகையால் நான் இன்று அப்படி இல்லை; நீயும் அப்படி இல்லை; நாமும் அப்படி இல்லை.
12.234.30
न मातृपितृशुश्रूषा न च दैवतपूजनम् ।
नान्यो गुणसमाचारः पुरुषस्य सुखावहः ॥ १२.२३४.३० ॥
தாய் தந்தையருக்குப் பணிவிடை செய்வதும், தெய்வ வழிபாடும், வேறு நற்குணமுள்ள ஒழுக்கமும் மனிதனுக்கு இன்பம் தருவதில்லை.
12.234.31
न विद्या न तपो दानं न मित्राणि न बान्धवाः ।
शक्नुवन्ति परित्रातुं नरं कालेन पीडितम् ॥ १२.२३४.३१ ॥
கல்வியும், தவமும், தானமும், நண்பர்களும், உறவினர்களும் காலத்தால் துன்பப்படும் மனிதனைக் காக்க முடியாது.
12.234.32
नागामिनमनर्थं हि प्रतिघातशतैरपि ।
शक्नुवन्ति प्रतिव्योढुमृते बुद्धिबलान्नराः ॥ १२.२३४.३२ ॥
நூற்றுக்கணக்கான எதிர்ச்செயல்களாலும் வரவிருக்கும் தீங்கை மனிதர்கள் தடுக்க முடியாது; அறிவின் வலிமையால் மட்டுமே முடியும்.
12.234.33
पर्यायैर्हन्यमानानां परित्राता न विद्यते ।
इदं तु दुःखं यच्छक्र कर्ताऽहमिति मन्यसे ॥ १२.२३४.३३ ॥
முறை முறையாகக் கொல்லப்படுபவர்களுக்குக் காப்பாளன் இல்லை. இந்திரனே, 'நான் செய்பவன்' என்று நீ நினைப்பதுதான் துன்பம்.
12.234.34
यदि कर्ता भवेत्कर्ता न क्रियेत कदाचन ।
यस्मात्तु क्रियते कर्ता तस्मात्कर्ताऽप्यनीश्वरः ॥ १२.२३४.३४ ॥
செய்பவன் தானாகவே செய்பவனாக இருந்திருந்தால், அவன் ஒருபோதும் பிறரால் செய்விக்கப்பட்டிருக்க மாட்டான். ஆனால் செய்பவனும் செய்விக்கப்படுவதால், செய்பவனும் தலைவனல்ல.
12.234.35
कालेन त्वाऽहमजयं कालेनाहं जितस्त्वया ।
गन्ता गतिमतां कालः कालः कलयति प्रजाः ॥ १२.२३४.३५ ॥
காலத்தால் நான் உன்னை வென்றேன்; காலத்தால் நீ என்னால் வெல்லப்பட்டாய். காலமே நகர்வோருக்கு இலக்கு; காலமே உயிர்களைக் கணக்கிடுகிறது.
12.234.36
इन्द्र प्राकृतया बुद्ध्या प्रलपन्नावबुद्ध्यसे ।
केचित्त्वां बहुमन्यन्ते श्रैष्ठ्यं प्राप्तं स्वकर्मणा ॥ १२.२३४.३६ ॥
இந்திரனே, சாதாரண அறிவால் பிதற்றிக்கொண்டு நீ உணரவில்லை. சிலர் உன்னை மிகவும் மதிக்கிறார்கள்; உன் செயலால் நீ மேன்மை அடைந்தாய்.
12.234.37
कथमस्मद्विधो नाम जानँल्लोकप्रवृत्तयः ।
कालेनाभ्याहतः शोचेन्मुह्येद्वाऽप्यथविभ्रमेत् ॥ १२.२३४.३७ ॥
உலகச் செயல்களை அறிந்த நம்மைப் போன்றவன் காலத்தால் தாக்கப்பட்டால் எப்படித் துயருற வேண்டும், மயங்க வேண்டும், அல்லது குழம்ப வேண்டும்?
12.234.38
कथं कालपरीतस्य मम वा मद्विधस्य वा ।
बुद्धिर्व्यसनमासाद्य भिन्ना नौरिव सीदति ॥ १२.२३४.३८ ॥
காலத்தால் பற்றப்பட்ட என்னைப் போன்றவனின் அறிவு, துன்பத்தை அடைந்து உடைந்த படகைப் போல எப்படி மூழ்குகிறது?
12.234.39
अहं च त्वं च ये चान्ये भविष्यन्ति सुराधिपाः ।
ते सर्वे शक्र यास्यन्ति मार्गमिन्द्रशतैर्गतम् ॥ १२.२३४.३९ ॥
நானும், நீயும், இனி வரப்போகும் தேவர்களின் தலைவர்களும் அனைவரும், ஓ சக்ரா, நூறு இந்திரர்கள் சென்ற வழியிலேயே செல்வார்கள்.
12.234.40
त्वामप्येवं सुदुर्धर्षं ज्वलन्तं परया श्रिया ।
काले परिणते कालः कलयिष्यति मामिव ॥ १२.२३४.४० ॥
மிகவும் அடக்க முடியாதவனும், பேரொளியால் ஒளிர்பவனுமான உன்னையும், காலம் முதிர்ந்ததும் காலம் என்னைப் பிடித்ததுபோலவே பிடிக்கும்.
12.234.41
बहूनीन्द्रसहस्राणि दैवतानां युगे युगे ।
अभ्यतीतानि कालेन कालो हि दुरतिक्रमः ॥ १२.२३४.४१ ॥
தேவர்களின் யுகந்தோறும் ஆயிரக்கணக்கான இந்திரர்கள் காலத்தால் கடந்து போயினர்; காலத்தைக் கடப்பது கடினம்.
12.234.42
इदं तु लब्ध्वा संस्थानमात्मानं बहु मन्यसे ।
सर्वभूतभवं देवं ब्रह्माणमिव शाश्वतम् ॥ १२.२३४.४२ ॥
ஆனால் இந்த நிலையைப் பெற்று, அனைத்து உயிர்களின் தோற்றுவாயும் நிலையான தேவனுமான பிரம்மாவைப் போல நீ உன்னை மிகவும் மதிக்கிறாய்.
12.234.43
न चेदमचलं स्थानमनन्तं वाऽपि कस्यचित् ।
त्वं तु बालिशया बुद्ध्या ममेदमिति मन्यसे ॥ १२.२३४.४३ ॥
இந்த நிலை அசையாததுமல்ல, யாருக்கும் முடிவில்லாததுமல்ல. ஆனால் சிறுபிள்ளைத்தனமான புத்தியால் 'இது என்னுடையது' என்று நீ நினைக்கிறாய்.
12.234.44
अविश्वस्ते विश्वसिषि मन्यसे वाऽध्रुवे ध्रुवम् ।
नित्यं कालपरीतात्मा भवत्येवं सुरेश्वर ॥ १२.२३४.४४ ॥
நம்ப முடியாததை நம்புகிறாய், நிலையற்றதை நிலையானதாக எண்ணுகிறாய். தேவர்களின் தலைவனே, காலத்தால் சூழப்பட்ட மனம் எப்போதும் இவ்வாறே ஆகிறது.
12.234.45
ममेयमिति मोहात्त्वं राजश्रियमभीप्ससि ।
नेयं तव न चास्माकं न चान्येषां स्थिरा मता ॥ १२.२३४.४५ ॥
'இது என்னுடையது' என்ற மோகத்தால் நீ அரச செல்வத்தை விரும்புகிறாய். இது உன்னுடையதும் அல்ல, எங்களுடையதும் அல்ல, பிறருடையதும் நிலையானதாகக் கருதப்படவில்லை.
12.234.46
अतिक्रम्य बहूनन्यांस्त्वयि तावदियं गता ।
कंचित्कालमियं स्थित्वा त्वयि वासव चञ्चला ॥ १२.२३४.४६ ॥
பலரைக் கடந்து இதுவரை இது உன்னிடம் வந்தது. வாசவனே, சிறிது காலம் உன்னிடம் தங்கி, இந்தச் சஞ்சலமானது (மீண்டும் செல்லும்).
12.234.47
गौर्निवासमिवोत्सृज्य पुनरन्यं गमिष्यति ।
सुरेशा ये ह्यतिक्रान्तास्तान्न संख्यातुमुत्सहे ॥ १२.२३४.४७ ॥
பசு தன் தொழுவத்தை விட்டு வேறொருவரிடம் செல்வது போல, இது மீண்டும் வேறொருவரிடம் போகும். கடந்துபோன தேவர்களின் தலைவர்களை என்னால் எண்ணவும் முடியாது.
12.234.48
त्वत्तो बहुतराश्चान्ये भविष्यन्ति पुरंदर ।
सवृक्षौषधिगुल्मेयं ससरित्पर्वताकरा ॥ १२.२३४.४८ ॥
புரந்தரனே, உன்னை விடவும் மிகப் பலர் வருவார்கள். மரங்கள், மூலிகைகள், புதர்களோடும், ஆறுகள், மலைகள், சுரங்கங்களோடும் கூடிய இந்தப் பூமி (தொடர்ந்து இருக்கும்).
12.234.49
तानिदानीं न पश्यामि यैर्भुक्तेयं पुरा मही ।
पृथुरैलो मयो भीमो नरकः शम्बरस्तथा ॥ १२.२३४.४९ ॥
முன்பு இந்தப் பூமியை அனுபவித்தவர்களை இப்போது நான் காணவில்லை — பிருது, ஐலன், மயன், பீமன், நரகன், சம்பரன் ஆகியோரையும்.
12.234.50
अश्वग्रीवः पुलोमा च स्वर्भानुरमितप्रभः ।
प्रह्लादो नमुचिर्दक्षो विप्रचित्तिर्विरोचनः ॥ १२.२३४.५० ॥
அசுவக்ரீவன், புலோமன், அளவற்ற ஒளியுடைய சுவர்பானு; பிரகலாதன், நமுசி, தக்ஷன், விப்ரசித்தி, விரோசனன்.
12.234.51
ह्रीनिषेवः सुहोत्रश्च भूरिहा पुष्पवान्वृषः ।
सत्येषुर्ऋषभो बाहुः कपिलाश्वो निरूपकः ॥ १२.२३४.५१ ॥
ஹ்ரீநிஷேவன், சுஹோத்ரன், பூரிஹா, புஷ்பவான், விருஷன், சத்யேஷு, ரிஷபன், பாகு, கபிலாசுவன், நிரூபகன்.
12.234.52
बाणः कार्तस्वरो वह्निर्विश्वदंष्ट्रोऽथ नैर्ऋतिः ।
संकोचोऽथ वरीताक्षो वराहाश्वो रुचिप्रभः ॥ १२.२३४.५२ ॥
பாணன், கார்தஸ்வரன், வஹ்னி, விஸ்வதம்ஷ்ட்ரன், நைருதி, சங்கோசன், வரீதாக்ஷன், வராஹாசுவன், ருசிப்பிரபன்.
12.234.53
विश्वजित्प्रतिरूपश्च वृषाण्डो विष्करो मधुः ।
हिरण्यकशिपुश्चैव कैटभश्चैव दानवः ॥ १२.२३४.५३ ॥
விஸ்வஜித், பிரதிரூபன், விருஷாண்டன், விஷ்கரன், மது, இரணியகசிபு, தானவன் கைடபன் ஆகியோரும்.
12.234.54
दैतेया दानवाश्चैव सर्वे ते नैर्ऋतैः सह ।
एते चान्ये च बहवः पूर्वे पूर्वतराश्च ये ॥ १२.२३४.५४ ॥
தைத்தியர்களும் தானவர்களும், அவர்கள் அனைவரும் நைருதர்களுடன்; இவர்களும், இவர்களைவிடவும் முன்னிருந்த பலரும்.
12.234.55
दैत्येन्द्रा दानवेन्द्राश्च यांश्चान्याननुशुश्रुम् ।
बहवः पूर्वदैत्येन्द्राः संत्यज्य पृथिवीं गताः ॥ १२.२३४.५५ ॥
தைத்திய இந்திரர்களும் தானவ இந்திரர்களும், இன்னும் வேறு பலரைப் பற்றியும் நாம் கேள்விப்பட்டோம்; முன்பிருந்த பல தைத்திய இந்திரர்கள் பூமியைத் துறந்து சென்றுவிட்டனர்.
12.234.56
कालेनाभ्याहताः सर्वे कालो हि बलवत्तरः ।
सर्वैः क्रतुशतैरिष्टं न त्वमेकः शतक्रतुः ॥ १२.२३४.५६ ॥
காலத்தால் அவர்கள் அனைவரும் வீழ்ந்தனர்; காலமே மிகவும் வலிமையானது. நூறு யாகங்களால் வழிபடப்பட்டாலும், நீ மட்டுமே சதக்ரது அல்ல.
12.234.57
सर्वे धर्मपराश्चासन्सर्वे सततसत्रिणः ।
अन्तरिक्षचराः सर्वे सर्वेऽभिमुखयोधिनः ॥ १२.२३४.५७ ॥
அவர்கள் அனைவரும் தர்மத்தில் நிலைத்திருந்தனர்; அனைவரும் இடைவிடாமல் சத்ர யாகங்கள் செய்தவர்கள்; அனைவரும் ஆகாயத்தில் சஞ்சரிப்பவர்கள்; அனைவரும் நேருக்கு நேர் போரிடும் வீரர்கள்.
12.234.58
सर्वे संहननोपेताः सर्वे परिघबाहवः ।
सर्वे मायाशतधराः सर्वे ते कामरूपिणः।
सर्वे समरमासाद्य न श्रूयन्ते पराजिताः ॥ १२.२३४.५८ ॥
அவர்கள் அனைவரும் வலிமையான உடல் கொண்டவர்கள்; அனைவரும் இரும்பு உலக்கை போன்ற தோள்கள் உடையவர்கள்; அனைவரும் நூறு மாயைகளைக் கொண்டவர்கள், விரும்பிய உருவம் எடுப்பவர்கள்; போர்க்களம் சென்று அவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டதாகக் கேட்கப்படுவதில்லை.
12.234.59
सर्वे सत्यव्रतपराः सर्वे कामविहारिणः ।
सर्वे वेदव्रतपराः सर्वे चैव बहुश्रुताः ॥ १२.२३४.५९ ॥
அனைவரும் சத்தியவிரதத்தில் நிலைத்தவர்கள்; அனைவரும் விரும்பியபடி உலவுபவர்கள்; அனைவரும் வேத விரதத்தில் நிலைத்தவர்கள்; அனைவரும் மிகவும் கற்றறிந்தவர்களாகவும் இருந்தனர்.
12.234.60
सर्वे संमतमैश्वर्यमीश्वराः प्रतिपेदिरे ।
न चैश्वर्यमदस्तेषां भूतपूर्वो महात्मनाम् ॥ १२.२३४.६० ॥
அனைவரும் ஈஸ்வரர்களாக, முறைப்படி அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஐஸ்வரியத்தைப் பெற்றனர்; அந்த மகாத்மாக்களுக்கு ஐஸ்வரியச் செருக்கு இருந்ததில்லை.
12.234.61
सर्वे यथार्हदातारः सर्वे विगतमत्सराः ।
सर्वे सर्वेषु भूतेषु यथावत्प्रतिपेदरे ॥ १२.२३४.६१ ॥
அனைவரும் தகுதிக்கேற்ப தானம் செய்பவர்கள், அனைவரும் பொறாமையற்றவர்கள்; அனைவரும் எல்லா உயிர்களிடமும் முறையாக நடந்துகொண்டனர்.
12.234.62
सर्वे दाक्षायणीपुत्राः प्राजपत्या महाबलाः ।
ज्वलन्तः प्रतपन्तश्च कालेन प्रतिसंहृताः ॥ १२.२३४.६२ ॥
தக்ஷனின் மகள்களின் மகன்கள் அனைவரும், பிரஜாபதியின் வழித்தோன்றல்கள், மிகுந்த வலிமையுடையவர்கள், ஒளிர்ந்தவர்களும் தகித்தவர்களும்; ஆனாலும் காலத்தால் அவர்கள் திரும்ப அழைக்கப்பட்டனர்.
12.234.63
त्वं चैवेमां यदा भुक्त्वा पृथिवीं त्यक्ष्यसे पुनः ।
न शक्ष्यसि तदा शक्र नियन्तुं शोकमात्मनः ॥ १२.२३४.६३ ॥
நீயும் இந்தப் பூமியை அனுபவித்த பின் மீண்டும் அதை விட்டுப் போகும்போது, ஓ சக்ரா, உன் துயரை அடக்க முடியாது.
12.234.64
मुञ्चेच्छां कामभोगेषु मुञ्जेमं श्रीभवं मदम् ।
एवं स्वराज्यनाशे त्वं शोकं संप्रसहिष्यसि ॥ १२.२३४.६४ ॥
இன்பப் போகங்களின் ஆசையை விடு; செல்வத்திலிருந்து பிறக்கும் இந்த மதத்தையும் விடு. இவ்வாறு உன் அரசு அழியும்போது துயரைத் தாங்கிக்கொள்வாய்.
12.234.65
शोककाले शुचो मा त्वं हर्षकाले च मा हृषः ।
अतीतानागतं हित्वा प्रत्युत्पन्नेन वर्तय ॥ १२.२३४.६५ ॥
துயர் காலத்தில் துயரப்படாதே, மகிழ்ச்சிக் காலத்தில் மகிழ்ச்சியடையாதே. கடந்ததையும் எதிர்காலத்தையும் விட்டு, நிகழ்காலத்தில் வாழ்.
12.234.66
मां चेदभ्यागतः कालः सदा युक्तमतन्द्रितः ।
क्षमस्व न चिरादिन्द्र त्वामप्युपगमिष्यति ॥ १२.२३४.६६ ॥
காலம் என்னிடம் வந்துவிட்டதென்றால், எப்போதும் கவனமுடனும் சோர்வின்றியும் இரு; பொறுமை கொள். இந்திரா, அது நீண்ட காலமின்றி உன்னிடமும் வரும்.
12.234.67
त्रासयन्निव देवेन्द्र वाग्भिस्तक्षसि मामिह ।
संयते मयि ननं त्वमात्मानं बहु मन्यसे ॥ १२.२३४.६७ ॥
தேவேந்திரனே, நீ இங்கே என்னைப் பயமுறுத்துவது போல வார்த்தைகளால் என்னை வெட்டுகிறாய். அடக்கப்பட்ட என் முன் நீ நிச்சயமாக உன்னைப் பெரியவனாக எண்ணுகிறாய்.
12.234.68
कालः प्रथममायान्मां पञ्चात्त्वामनुधावति ।
तेन गर्जसि देवेन्द्र पूर्वं कालहते मयि ॥ १२.२३४.६८ ॥
காலம் முதலில் என்னிடம் வந்துவிட்டது; பின்னர் உன்னைத் துரத்துகிறது. ஆகவே, தேவேந்திரனே, காலத்தால் முன்பே தாக்கப்பட்ட என் மீது நீ கர்ஜிக்கிறாய்.
12.234.69
को हि स्थातुमलं लोके मम क्रुद्धस्य संयुगे ।
कालस्तु बलवान्प्राप्तस्तेन तिष्ठसि वासव ॥ १२.२३४.६९ ॥
உலகில் போரில் கோபமடைந்த என் முன் நிற்க வல்லவன் யார்? ஆனால் காலம் வலிமையானது; அது வந்துவிட்டது; அதனால் வாசவா, நீ நிற்கிறாய்.
12.234.70
यत्तद्वर्षसहस्रान्तं तूर्णं भवितुमर्हति ।
यथा मे सर्वगात्राणि न सुस्थानि महौजसः ॥ १२.२३४.७० ॥
ஆயிரம் ஆண்டுகளின் முடிவில் விரைவில் நிகழ வேண்டியது (வந்துவிட்டது); ஏனெனில் மகா ஒளிபடைத்த என் உறுப்புகள் அனைத்தும் இப்போது சரியாக இல்லை.
12.234.71
अहमैन्द्राच्च्युतः स्थानात्त्वमिन्द्रः प्रकृतो दिवि ।
सुचित्रे जीवलोकेऽस्मिन्नुपास्यः कालपर्ययः ॥ १२.२३४.७१ ॥
நான் இந்திர பதவியிலிருந்து வீழ்ந்தேன்; நீ வானுலகில் இந்திரனாக நிறுவப்பட்டிருக்கிறாய். சுசித்ரா, இந்த உயிருலகில் காலத்தின் மாற்றமே போற்றப்பட வேண்டியது.
12.234.72
किं हि कृत्वा स्वमिन्द्रोऽद्य किं वा कृत्वा वयं च्युताः ।
कालः कर्ता विकर्ता च सर्वमन्यदकारणम् ॥ १२.२३४.७२ ॥
இன்று இந்திரன் என்ன செய்து தன் நிலையைப் பெற்றான், அல்லது நாங்கள் என்ன செய்து வீழ்ந்தோம்? காலமே படைப்பவனும் அழிப்பவனும்; மற்றவை எல்லாம் காரணமற்றவை.
12.234.73
नाशं विनाशमैश्वर्यं सुखदुःखे भवाभवौ ।
विद्वान्प्राप्यैवमत्यर्थं न प्रहृष्येन्न च व्यथेत् ॥ १२.२३४.७३ ॥
அழிவு, முழுமையான அழிவு, செல்வம், இன்பமும் துன்பமும், பிறப்பும் இல்லாமையும்—இவற்றை இவ்வாறு அடைந்த ஞானி மிகையாக மகிழ்ச்சியடையவும் கூடாது, வருந்தவும் கூடாது.
12.234.74
त्वमेव हीन्द्र वेत्थास्मान्वेदाहं त्वां च वासव ।
किं कत्थसे मां किंच त्वं कालेन निरपत्रयः ॥ १२.२३४.७४ ॥
இந்திரா, நீயே எங்களை அறிவாய்; வாசவா, நானும் உன்னை அறிவேன். ஏன் என் முன் பெருமை பேசுகிறாய்? காலத்தால் நீயும் தலைகுனிந்தவனே அல்லவா?
12.234.75
त्वमेव हि पुरा वेत्थ यत्तदा पौरुषं मम ।
समरेषु च विक्रान्तं पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥ १२.२३४.७५ ॥
முன்பு நீயே அறிவாய், அன்று என் ஆண்மை எத்தகையது என்பதையும், போர்களில் நான் காட்டிய வீரத்தையும்; அதற்கு சான்று போதுமானது.
12.234.76
आदित्याश्चैव रुद्राश्च साध्याश्च वसुभिः सह ।
मया विनिर्जिताः पूर्वं मरुतश्च शचीपते ॥ १२.२३४.७६ ॥
ஆதித்யர்களும், ருத்ரர்களும், சாத்தியர்களும், வசுக்களுடன் சேர்ந்து, முன்பு என்னால் வெல்லப்பட்டனர்; சசீபதியே, மருத்துக்களும் கூட.
12.234.77
त्वमेव शक्र जानासि देवासुरसमागमे ।
समेता विबुधा भग्नास्तरसा समरे मया ॥ १२.२३४.७७ ॥
சக்கரா, தேவாசுரப் போரில் கூடிய தேவர்கள் போரில் என்னால் விரைவாக முறியடிக்கப்பட்டதை நீயே அறிவாய்.
12.234.78
पर्वताश्चासकृत्क्षिप्ताः सवनाः सवनौकसः ।
सशृङ्गशिखरा भग्नाः समरे मूर्ध्निं ते मया ॥ १२.२३४.७८ ॥
மலைகளும் பலமுறை வீசப்பட்டன, காடுகளும் அவற்றில் வாழ்வோரும் சேர்ந்து, சிகரங்களும் முகடுகளுடன்; போரில் அவை என்னால் உன் தலை மீது உடைக்கப்பட்டன.
12.234.79
किं नु शक्यं मया कर्तुं कालो हि दुरतिक्रमः ।
न हि त्वां नोत्सहे हन्तुं सवज्रमपि मुष्टिना ॥ १२.२३४.७९ ॥
நான் என்ன செய்ய முடியும்? காலத்தை மீறுவது அரிது. வஜ்ரத்துடன் இருந்தாலும் உன்னை முஷ்டியால் அடிக்க என்னால் இயலாது.
12.234.80
न तु विक्रमकालोऽयं क्षमाकालोऽयमागतः ।
तेन त्वां मर्षये शक्र दुर्मर्षणतरस्त्वया ॥ १२.२३४.८० ॥
இது வீரத்தின் காலம் அல்ல; பொறுமையின் காலம் வந்துவிட்டது. ஆகவே, ஓ சக்ரா, உன்னை நான் பொறுக்கிறேன்; உன்னால் அது மிகக் கடினமானது.
12.234.81
तं मां परिणते काले परीतं कालवह्निना ।
नियतं कालपाशेन बद्धं शक्र विकत्थसे ॥ १२.२३४.८१ ॥
காலம் முதிர்ந்தபோது நான் காலத்தின் தீயால் சூழப்பட்டவன்; காலத்தின் பாசத்தால் நிச்சயமாகக் கட்டப்பட்டவன். ஓ சக்ரா, நீ பெருமை பேசுகிறாய்.
12.234.82
अयं स पुरुषः श्यामो लोकस्य दुरतिक्रमः ।
बद्ध्वा तिष्ठति मां रौद्रः पशुं रशनया यथा ॥ १२.२३४.८२ ॥
இவனே அந்த மனிதன், கருநிறமுடையவன், உலகுக்கு மீறமுடியாதவன். கயிற்றால் கட்டப்பட்ட விலங்கைப் போல, அந்தக் கொடியவன் என்னைக் கட்டி நிற்கிறான்.
12.234.83
लाभालाभौ सुखं दुःखं कामक्रोधौ भवाभवौ ।
वधो बन्धप्रमोक्षश्च सर्वं कालेन लभ्यते ॥ १२.२३४.८३ ॥
இலாபமும் நட்டமும், இன்பமும் துன்பமும், காமமும் கோபமும், பிறப்பும் இறப்பும், கொலையும் பந்தமும் விடுதலையும் — எல்லாம் காலத்தால் அடையப்படுகின்றன.
12.234.84
नाहं कर्ता न कर्ता त्वं कर्ता यस्तु सदा प्रभुः ।
सोयं पचति कालो मां वृक्षे फलमिवागतम् ॥ १२.२३४.८४ ॥
நான் செய்பவன் அல்லன்; நீயும் செய்பவன் அல்லை. எப்பொழுதும் தலைவனாகிய அவனே செய்பவன். மரத்தில் வந்த பழம் பழுப்பதுபோல, இந்தக் காலம் என்னைப் பழுக்கவைக்கிறது.
12.234.85
यान्येव पुरुषः कुर्वन्सुखैः कालेन युज्यते ।
पुनस्तान्येव कुर्वाणो दुःखैः कालेन युज्यते ॥ १२.२३४.८५ ॥
ஒருவன் எவற்றைச் செய்கிறானோ, அவற்றாலேயே காலத்தில் இன்பங்களுடன் இணைகிறான்; மீண்டும் அதே செயல்களைச் செய்யும்போது காலத்தில் துன்பங்களுடன் இணைகிறான்.
12.234.86
न च कालेन कालज्ञः स्पृष्टः शोचितुमर्हति ।
तेन शक्र न शोचामि नास्ति शोके सहायता ॥ १२.२३४.८६ ॥
காலத்தை அறிந்தவன், காலத்தால் தொடப்பட்டாலும் துக்கப்படத் தகுதியுடையவன் அல்ல. ஆகையால், ஓ சக்ரனே, நான் துக்கப்படுவதில்லை; துக்கத்தில் உதவி இல்லை.
12.234.87
यदा हि शोचतः शोको व्यसनं नाषकर्षति ।
सामर्थ्यं शोचतो नास्तीत्यतोऽहं नाद्य शोचिमि ॥ १२.२३४.८७ ॥
துக்கப்படுபவனின் துக்கம் துன்பத்தை விலக்கிவிடாதபோது, துக்கப்படுபவனுக்கு சக்தியும் இல்லை; ஆகையால் இன்று நான் துக்கப்படுவதில்லை.
12.234.88
एवमुक्तः सहस्राक्षो भगवान्पाकशासनः ।
प्रतिसंहृत्य संरम्भमित्युवाच शतक्रतुः ॥ १२.२३४.८८ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், ஆயிரம் கண்களையுடைய பகவான், பாகசாசனன், தன் சீற்றத்தை அடக்கிக்கொண்டு, நூறு யாகங்களைச் செய்த சதக்ரது இவ்வாறு கூறினான்.
12.234.89
सवज्रमुद्यतं बाहुं दृष्ट्वा पाशांश्च वारुणान् ।
कस्येह न व्यथेद्बुद्धिर्मृत्योरपि जिघांसतः ॥ १२.२३४.८९ ॥
வஜ்ரத்துடன் உயர்த்தப்பட்ட கையையும், வருணனின் பாசங்களையும் கண்டாலும், கொல்ல விரும்பும் மரணத்தினாலும் கூட இங்கு யாருடைய புத்தி கலங்காது?
12.234.90
सा ते न व्यथते बुद्धिरचला तत्त्वदर्शिनी ।
व्रुवन्न व्यथसेऽद्य त्वं धैर्यात्सत्यपराक्रम ॥ १२.२३४.९० ॥
உன் அந்த அசையாத, தத்துவத்தைக் காணும் புத்தி கலங்கவில்லை. ஓ உண்மையின் வீரனே, இன்று நீ பேசும்போதும் துணிவினால் கலங்கவில்லை.
12.234.91
को हि विश्वासमर्थेषु शरीरे वा शरीरभृत् ।
कर्तुमुत्सहते लोके दृष्ट्वा संप्रस्थितं जगत् ॥ १२.२३४.९१ ॥
உலகம் புறப்பட்டுச் செல்வதைக் கண்டபின், எந்த உடலுடைய உயிரினம் பொருட்களிலோ இந்த உடலிலோ நம்பிக்கை வைக்கத் துணியும்?
12.234.92
अहमप्येवमेवैनं लोकं जानाम्यशाश्वतम् ।
कालाग्नावाहितं घोरे गुह्ये सततगेऽक्षरे ॥ १२.२३४.९२ ॥
நானும் இந்த உலகை இவ்வாறே நிலையற்றதாக அறிவேன்; அது பயங்கரமான, இரகசியமான, எப்போதும் நகரும், அழியாத காலாக்னியில் வைக்கப்பட்டுள்ளது.
12.234.93
न चात्र परिहारोऽस्ति कालस्पृष्टस्य कस्यचित् ।
सूक्ष्माणां महतां चैव भूतानां परिपच्यताम् ॥ १२.२३४.९३ ॥
இங்கு காலத்தால் தொடப்பட்ட எவருக்கும் தப்பிப்பது இல்லை; பக்குவமடையும் நுண்ணிய உயிர்களுக்கும் பெரிய உயிர்களுக்கும் அது இல்லை.
12.234.94
अनीशस्याप्रमत्तस्य भूतानि पचतः सदा ।
अनिवृत्तस्य कालस्य क्षयं प्राप्तो न मुच्यते ॥ १२.२३४.९४ ॥
ஆற்றலற்றவனாகவும் கவனமுடையவனாகவும் இருந்தாலும், உயிர்களை எப்போதும் பக்குவப்படுத்தும் நிற்காத காலத்தின் அழிவை அடைந்தவன் விடுபடுவதில்லை.
12.234.95
अप्रमत्तः प्रमत्तेषु कालो जागर्ति देहिषु ।
प्रयत्नेनाप्यपक्रान्तो दृष्टपूर्वो न केनचित् ॥ १२.२३४.९५ ॥
காலம் கவனமுடையது; கவனமற்றவர்களிடையே உடலுடைய உயிர்களிடம் அது விழித்திருக்கிறது. முயற்சி செய்தும் அதிலிருந்து தப்பியவனை யாரும் முன்பு கண்டதில்லை.
12.234.96
पुराणः शाश्वतो धर्मः सर्वप्राणभृतां समः ।
कालो न परिहार्यश्च न चास्यास्ति व्यतिक्रमः ॥ १२.२३४.९६ ॥
இது பழமையானதும் நிலையானதுமான தர்மம்: காலம் எல்லா உயிருடையவர்களுக்கும் சமமானது; அதைத் தவிர்க்க முடியாது, அதை மீறவும் முடியாது.
12.234.97
अहोरात्रांश्च मासांश्च क्षणान्काष्ठा लवान्कलाः ।
संपीडयति यः कालो वृद्धिं वार्धुपिको यथा ॥ १२.२३४.९७ ॥
நாட்கள், இரவுகள், மாதங்கள், கணங்கள், காஷ்டைகள், லவங்கள், கலைகள் ஆகியவற்றை எவன் காலம் அழுத்தி நசுக்குகிறதோ, அது வட்டிக்கடைக்காரன் வட்டியைப் பெருக்குவது போன்றது.
12.234.98
इदमद्य करिष्यामि श्वः कर्ताऽस्मीति वादिनम् ।
कालो हरति संप्राप्तो नदीवेग इव द्रुमम् ॥ १२.२३४.९८ ॥
‘இன்று இதைச் செய்வேன், நாளை அதைச் செய்வேன்’ எனச் சொல்பவனை, வந்தடைந்த காலம் ஆற்றின் வேகம் மரத்தை அடித்துச் செல்வது போல அடித்துச் செல்கிறது.
12.234.99
इदानीं तावदेवासौ मया दृष्टः कथं मृतः ।
इति कालेन ह्रियतां प्रलापः श्रूयते नृणाम् ॥ १२.२३४.९९ ॥
‘இப்போதுதான் நான் அவனைப் பார்த்தேன், அவன் எப்படி இறந்தான்?’ என்ற புலம்பல் மனிதர்களிடையே கேட்கப்படுகிறது; அவனைக் காலம் கொண்டு செல்லட்டும்.
12.234.100
नश्यन्त्यर्थास्तथा भोगाः स्थानमैश्वर्यमेव च ।
जीवितं जीवलोकस्य कालेनागम्य नीयते ॥ १२.२३४.१०० ॥
செல்வங்கள் அழிகின்றன; அதுபோலவே இன்பங்களும், நிலையும், ஐஸ்வரியமும்; உயிருலகின் வாழ்வையும் காலம் வந்து கொண்டு செல்கிறது.
12.234.101
उच्छ्राया विनिपातान्ता भावोऽभावः स एव च ।
अनित्यमध्रुवं सर्वं व्यवसायो हि दुष्करः ॥ १२.२३४.१०१ ॥
உயர்வின் முடிவு வீழ்ச்சியில்; இருப்பும் இன்மையும் அதுவே. எல்லாம் நிலையற்றதும் உறுதியற்றதும்; முயற்சியை நிறைவேற்றுவதும் கடினம்.
12.234.102
सा ते न व्यथते बुद्धिरचला तत्त्वदर्शिनी ।
अहमासं पुरा चेति मनसाऽपि न बुद्ध्यते ॥ १२.२३४.१०२ ॥
உண்மையைக் காணும், அசையாத உன் புத்தி வருந்துவதில்லை; ‘முன்பு நான் இருந்தேன்’ என்பதைக் கூட மனதால் நினைப்பதில்லை.
12.234.103
कालेनाक्रम्य लोकेऽस्मिन्पच्यमाने बलीयसा ।
अज्येष्ठमकनिष्ठं च क्षिप्यमाणो न बुद्ध्यते ॥ १२.२३४.१०३ ॥
இவ்வுலகில் காலத்தால் பற்றப்பட்டு, வலிமையானதால் வேகவைக்கப்பட்டு, மூத்தவனையும் இளையவனையும் வீசப்பட்டவன் அறிவதில்லை.
12.234.104
ईर्ष्याभिमानलोभेषु कामक्रोधभयेषु च ।
स्पृहामोहाभिमानेषु लोकः सक्तो विमुह्यति ॥ १२.२३४.१०४ ॥
பொறாமை, செருக்கு, பேராசை ஆகியவற்றிலும், காமம், கோபம், பயம் ஆகியவற்றிலும், ஆசை, மயக்கம், செருக்கு ஆகியவற்றிலும் பற்றுற்ற உலகம் மயங்குகிறது.
12.234.105
भवांस्तु भावतत्त्वज्ञो विद्वाञ्ज्ञानतपोन्वितः ।
कालं पश्यति सुव्यक्तं पाणावामलकं यथा ॥ १२.२३४.१०५ ॥
நீரோ இருப்பின் உண்மையை அறிந்த, அறிவும் தவமும் கொண்ட அறிஞர்; கையில் உள்ள நெல்லிக்கனியைப் போல காலத்தை மிகத் தெளிவாகக் காண்கிறீர்.
12.234.106
कालचारित्रतत्त्वज्ञः सर्वशास्त्रविशारदः ।
वैरोचते कृतार्थोऽसि स्पृहणीयो विजानताम् ॥ १२.२३४.१०६ ॥
காலத்தின் போக்கின் உண்மையை அறிந்தவர், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவர்; நீர் ஒளிர்கிறீர், நிறைவேறியவர், அறிஞர்களால் விரும்பத்தக்கவர்.
12.234.107
सर्वलोको ह्ययं मन्ये बुद्ध्या परिगतस्त्वया ।
विहरन्सर्वतोमुक्तो न क्वचिच्च विषीदसि ॥ १२.२३४.१०७ ॥
இந்த முழு உலகையும் நீர் அறிவால் சூழ்ந்து அறிந்துவிட்டீர் என்று நான் நினைக்கிறேன்; எல்லாப்பக்கமும் விடுதலை பெற்று உலவுகிறீர், எங்கும் துயருறுவதில்லை.
12.234.108
रजश्च हि तमश्च त्वां स्पृशते न जितेन्द्रियम् ।
निष्प्रीतिं नष्टसंतापमात्मानं त्वमुपाससे ॥ १२.२३४.१०८ ॥
ரஜஸும் தமஸும் உம்மைத் தொடுவதில்லை, ஏனெனில் நீர் புலன்களை வென்றவர்; பற்றற்ற, துயரற்ற ஆன்மாவை நீர் வழிபடுகிறீர்.
12.234.109
सुहृदं सर्वभूतानां निर्वैरं शान्तमानसम् ।
दृष्ट्वा त्वां मम संजाता त्वय्यनुक्रोशिनी मतिः ॥ १२.२३४.१०९ ॥
அனைத்து உயிரினங்களின் நண்பரும், பகையற்றவரும், அமைதியான மனமுடையவருமான உங்களைக் கண்டு, உங்கள் மீது என் மனதில் கருணை எழுந்துள்ளது.
12.234.110
नाहमेतादृशं बुद्धं हन्तुमिच्छामि बन्धनैः ।
आनृशंस्यं परो धर्मो ह्यनुक्रोशश्च मे त्वयि ॥ १२.२३४.११० ॥
இத்தகைய ஞானியை நான் கட்டுகளால் கொல்ல விரும்பவில்லை. இரக்கமின்மையே உயர்ந்த தர்மம்; உன்மீது எனக்கு கருணை உண்டு.
12.234.111
मोक्ष्यन्ते वारुणाः पाशास्तवेमे कालपर्ययात् ।
प्रजानामुपचारेण स्वस्ति तेऽस्तु महासुर ॥ १२.२३४.१११ ॥
காலச் சுழற்சியால் உன்னைக் கட்டியிருக்கும் வருணனின் இந்தக் கயிறுகள் அவிழும். மக்களுக்குச் செய்யும் சேவையால் உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், ஓ மஹாசுரனே.
12.234.112
यदा श्वश्रूं स्नुषा वृद्धां परिचारेण योक्ष्यते ।
पुत्रश्च पितरं मोहात्प्रेषयिष्यति कर्मसु ॥ १२.२३४.११२ ॥
மருமகள் முதிய மாமியாரை பணிவிடைக்கு ஏவும் போதும், மகன் மோகத்தால் தன் தந்தையை வேலைகளுக்கு அனுப்பும் போதும்.
12.234.113
ब्राह्मणैः कारयिष्यन्ति वृषलाः पादधावनम् ।
शूद्राश्च ब्राह्मणीं भार्यामुपयास्यन्ति निर्भयाः ॥ १२.२३४.११३ ॥
கீழோர் பிராமணர்களைக் கொண்டு தங்கள் கால்களைக் கழுவச் செய்வார்கள்; அஞ்சாத சூத்திரர்கள் பிராமணப் பெண்ணை மனைவியாகக் கொண்டு அணுகுவார்கள்.
12.234.114
वियोनिषु विमोक्ष्यन्ति बीजानि पुरुषा यदा ।
संकरं कांस्यभाण्डैश्च बलिं चैव कुपात्रकैः ॥ १२.२३४.११४ ॥
மனிதர்கள் தகாத கருப்பைகளில் விதைகளை விதைப்பார்கள்; கலப்பையும், வெண்கலப் பாத்திரங்களாலும் தகாத பாத்திரங்களாலும் பலி கொடுப்பார்கள்.
12.234.115
चातुर्वर्ण्यं यदा कृत्स्नममर्यादं भविष्यति ।
एकैकस्ते तदा पाशः क्रमशः परिमोक्ष्यते ॥ १२.२३४.११५ ॥
நான்கு வருணங்களும் முழுவதுமாக எல்லை கடந்துவிடும்போது, உன் கட்டுகள் ஒவ்வொன்றாக, படிப்படியாக அவிழும்.
12.234.116
अस्मत्तस्ते भयं नास्ति समयं प्रतिपालय ।
सुखी भव निराबाधः स्वस्थचेता निरामयः ॥ १२.२३४.११६ ॥
எங்களிடமிருந்து உனக்கு அச்சம் இல்லை; காலத்தை எதிர்பார். மகிழ்ச்சியாக இரு, தடையின்றி, அமைதியான மனத்துடனும் நோயின்றியும் இரு.
12.234.117
तमेवमुक्त्वा भगवाञ्छतक्रतुः ।
प्रतिप्रयातो गजराजवाहनः।
विजित्य सर्वानसुरान्सुराधिपो ।
ननन्द हर्षेण बभूव चैकराट् ॥ १२.२३४.११७ ॥
அவனிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, பகவான் சதக்ரது (இந்திரன்) யானைகளின் அரசன் மீதேறித் திரும்பினான். அனைத்து அசுரர்களையும் வென்ற தேவர்களின் தலைவன் மகிழ்ந்து, ஒரே அரசனானான்.
12.234.118
महर्षयस्तुष्टुवुरञ्जसा च तं ।
वृषाकर्पि सर्वचराचरेश्वरम्।
हिमापहो हव्यमुवाह चाध्वरे ।
तथाऽमृतं चार्पितमीश्वरोऽपि हि ॥ १२.२३४.११८ ॥
பெரிய முனிவர்கள் முறைப்படி அந்த வ்ருஷாகபியை, அசையும் அசையாத அனைத்துக்கும் ஈசனை போற்றினர். குளிரை நீக்குபவன் யாகத்தில் அவிர்ப்பாகத்தைச் சுமந்தான்; அவ்வாறே ஈசனும் அமிர்தத்தை அர்ப்பித்தான்.
12.234.119
द्विजोत्तमैः सर्वगतैरभिष्टुतो ।
विदीप्ततेजाः शतमन्युरीश्वरः।
प्रशान्तचेता मुदितः स्वमालयं ।
त्रिविष्टपं प्राप्य मुमोद वासवः ॥ १२.२३४.११९ ॥
சர்வவ்யாபியான சிறந்த இருபிறப்பாளர்களால் போற்றப்பட்ட, பிரகாசமான ஒளியுடைய ஈசன் சதமன்யு (இந்திரன்) அமைதியான மனத்துடன் மகிழ்ந்து தனது இருப்பிடமான திரிவிஷ்டபத்தை அடைந்து மகிழ்ந்தான்; அவன் வாசவன்.