Mahābhārata · Adhyāya 12.234
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.234.1
मग्नस्य व्यसने कृच्छ्रे किं श्रेयः पुरुषस्य हि ।
बन्धुनाशे महीपाल राज्यनाशेऽथवा पुनः ॥ १२.२३४.१ ॥
O Beschützer der Erde, was ist das Beste für einen Menschen, der in Unglück und Not versunken ist: beim Verlust der Verwandten oder beim Verlust des Reiches?
12.234.2
त्वं हि नः परमो वक्ता लोकेऽस्मिन्भरतर्षभ ।
एतद्भवन्तं पृच्छामि तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि ॥ १२.२३४.२ ॥
Du, Stier der Bharatas, bist wahrlich unser größter Lehrer in dieser Welt. Dies frage ich dich; du bist würdig, es mir zu sagen.
12.234.3
पुत्रदारैः सुखैश्चैव वियक्तस्य धनेन च ।
मग्नस्य व्यसने कृच्छ्रे धृतिः श्रेयस्करी नृप।
धैर्येण युक्तस्य सतः शरीरं न विशीर्यते ॥ १२.२३४.३ ॥
O König, für einen Menschen, der von Söhnen, Gattin, Freuden und Reichtum getrennt und in Unglück und Not versunken ist, ist Standhaftigkeit das, was Gutes bringt. Der Körper eines guten Menschen, der mit Festigkeit ausgestattet ist, zerfällt nicht.
12.234.4
विशोकता सुखं धत्ते धत्ते चारोग्यमुत्तमम् ।
आरोग्याच्च शरीरस्य स पुनर्विन्दते श्रियम् ॥ १२.२३४.४ ॥
Freiheit von Kummer schenkt Glück und auch höchste Gesundheit. Durch die Gesundheit des Körpers erlangt er wieder Wohlstand.
12.234.5
यश्च प्राज्ञो नरस्तात सात्विकीं वृत्तिमास्थितः ।
तस्यैश्वर्यं च धैर्यं च व्यवसायश्च कर्मसु ॥ १२.२३४.५ ॥
Lieber Sohn, der weise Mensch, der eine sattvische Lebensweise angenommen hat, für ihn gibt es Herrschaft, Standhaftigkeit und entschlossenes Bemühen in seinen Handlungen.
12.234.6
अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
बलिवासवसंवादं पुनरेव युधिष्ठिर ॥ १२.२३४.६ ॥
Eben hier erzählt man diese alte Erzählung, den Dialog von Bali und Vāsava (Indra). Noch einmal, o Yudhiṣṭhira, ist es dieser.
12.234.7
वृत्ते देवासुरे युद्धे दैत्यदानवसंक्षये ।
विष्णुक्रान्तेषु लोकेषु देवराजे शतक्रतौ ॥ १२.२३४.७ ॥
Als der Kampf zwischen Göttern und Asuras beendet war, mit der Vernichtung der Daityas und Dānavas, die Welten von Viṣṇus Schritten durchmessen waren und Indra, der König der Götter, der Vollzieher der hundert Opfer, herrschte,
12.234.8
इज्यमानेषु देवेषु चातुर्वर्ण्ये व्यवस्थिते ।
समृध्यमाने त्रैलोक्ये प्रीतियुक्ते स्वयंभुवि ॥ १२.२३४.८ ॥
Während den Göttern mit Opfern gehuldigt wurde, die vierfache Ordnung festgelegt war, die drei Welten gediehen und der Selbstgeborene (Brahmā) zufrieden war,
12.234.9
रुद्रैर्वसुभिरादित्यैरश्विभ्यामपि चर्षिभिः ।
गन्धर्वैर्भुजगेन्द्रैश्च सिद्धैश्चान्यैर्वृतः प्रभुः ॥ १२.२३४.९ ॥
Der Herr (Indra), umgeben von den Rudras, den Vasus, den Ādityas, beiden Aśvins, den Weisen, den Gandharvas, den Herren der Schlangen, den Siddhas und anderen,
12.234.10
चतुर्दन्तं सुदान्तं च वारणेन्द्रं श्रिया वृतम् ।
आरुह्यैरावणं शक्रस्त्रैलोक्यमनुसंययौ ॥ १२.२३४.१० ॥
Auf Airāvata reitend, dem vierzähnigen, wohlgezähmten Herrn der Elefanten, mit Pracht geschmückt, zog Śakra (Indra) durch die drei Welten.
12.234.11
स कदाचित्समुद्रान्ते कस्मिंश्चिद्गिरिगह्वरे ।
बलिं वैरोचनिं वज्री ददर्शोपससर्प च ॥ १२.२३४.११ ॥
Einst, am Rande des Ozeans, in einer Berghöhle, sah er Bali, den Sohn Virocanas, und der Donnerkeilträger näherte sich ihm.
12.234.12
तमैरावतमूर्धस्थं प्रेक्ष्य देवगणैर्वृतम् ।
सुरेन्द्रमिन्द्रं दैत्येन्द्रो न शुशोच न विव्यथे ॥ १२.२३४.१२ ॥
Als er Indra, den Herrn der Götter, auf dem Haupt Airāvatas stehen sah, umgeben von den Scharen der Götter, da trauerte der Herr der Daityas nicht und war nicht erschüttert.
12.234.13
दृष्ट्वा तमविकारस्थं तिष्ठन्तं निर्भयं बलिम् ।
अधिरूढो द्विपश्रेष्ठमित्युवाच शतक्रतुः ॥ १२.२३४.१३ ॥
Als er ihn unerschüttert und furchtlos dastehen sah, sprach Śatakratu (Indra), auf dem besten der Elefanten reitend, so zu Bali.
12.234.14
दैत्य न व्यथसे शौर्यादथवा वृद्धसेवया ।
तपसा भावितत्वाद्वा सर्वथैतत्सुदुष्करम् ॥ १२.२३४.१४ ॥
O Daitya! Du bist nicht betrübt, sei es aus Tapferkeit, durch den Dienst an den Alten oder weil du durch Askese gereift bist – das ist gewiss sehr schwer.
12.234.15
शत्रुभिर्वशमानीतो हीनः स्थानादनुत्तमात् ।
वैरोचने किमाश्रित्य शोचितव्ये न शोचसि ॥ १२.२३४.१५ ॥
Von Feinden überwältigt, von der höchsten Stellung gestürzt – o Vairocana, worauf vertrauend trauerst du nicht über das, worüber man trauern sollte?
12.234.16
श्रैष्ट्यं प्राप्य स्वजातीनां भुक्त्वा भोगाननुत्तमान् ।
हृतस्वरत्नराज्यस्त्वं ब्रूहि कस्मान्न शोचसि ॥ १२.२३४.१६ ॥
Nachdem du unter den Deinen Vorrang erlangt und die vortrefflichsten Freuden genossen hast, nun deiner Juwelen und deines Reiches beraubt – sag, warum trauerst du nicht?
12.234.17
ईश्वरो हि पुरा भूत्वा पितृपैतामहे पदे ।
तत्त्वमद्य हृतं दृष्ट्वा सपत्नैः किं न शोचसि ॥ १२.२३४.१७ ॥
Einst warst du Herrscher in der Stellung deiner Väter und Großväter; heute, da du siehst, wie deine Rivalen sie dir entrissen haben, warum trauerst du nicht?
12.234.18
बद्धश्च वारुणैः पाशैर्वज्रेण च समाहतः ।
हृतदारो हृतधनो ब्रूहि कस्मान्न शोचसि ॥ १२.२३४.१८ ॥
Von Varuṇas Schlingen gebunden und vom Donnerkeil getroffen, deiner Gattin und deines Reichtums beraubt – sag, warum trauerst du nicht?
12.234.19
नष्टश्रीर्विभवभ्रष्टो यन्न शोचसि दुष्करम् ।
त्रैलोक्यराज्यनाशे हि कोऽन्यो जीवितुमुत्सहेत् ॥ १२.२३४.१९ ॥
Obwohl dein Glanz verloren und deine Pracht gefallen ist, trauerst du nicht über diesen harten Zustand. Wenn die Herrschaft über die drei Welten zerstört ist, wer sonst würde es wagen zu leben?
12.234.20
एतच्चान्यच्च परुषं ब्रुवन्तं परिभूय तम् ।
श्रुत्वा दुःखमसंभ्रान्तो बलिर्वैरोचनोऽब्रवीत् ॥ १२.२३४.२० ॥
Als er ihn mit diesen und anderen harten Worten beschimpfte, sprach Bali, der Sohn Virocanas, ohne vom Schmerz erschüttert zu sein.
12.234.21
निगृहीते मयि भृशं शक्र किं कत्थितेन ते ।
वज्रमुद्यम्य तिष्ठन्तं पश्यामि त्वां पुरंदर ॥ १२.२३४.२१ ॥
O Śakra, während ich so fest gefangen bin, was nützt dein Prahlen? O Purandara, ich sehe dich mit erhobenem Donnerkeil dastehen.
12.234.22
अशक्तः पूर्वमासीस्त्वं कथंचिच्छक्ततां गतः ।
कस्त्वदन्य इमां वाचं सुक्रूरां वक्तुमर्हति ॥ १२.२३४.२२ ॥
Früher warst du machtlos; irgendwie hast du Macht erlangt. Außer dir, wer sonst würde es wagen, so grausame Worte auszusprechen?
12.234.23
यस्तु शत्रोर्वशस्थस्य शक्तोऽपि कुरुते दयाम् ।
हस्तप्राप्तस्य वीरस्य तं चैव पुरुषं विदुः ॥ १२.२३४.२३ ॥
Wer, obwohl er dazu fähig ist, einem in seine Gewalt gegebenen Feind Mitleid erweist und auch einem Helden, der ihm in die Hand gefallen ist, Mitleid zeigt, den erkennen die Menschen als einen wahren Mann.
12.234.24
अनिश्चयो हि युद्धेषु द्वयोर्विवदमानयोः ।
एकः प्राप्नोति विजयमेकश्चैव पराजयम् ॥ १२.२३४.२४ ॥
In Schlachten gibt es für zwei Streitende keine Gewissheit: der eine erringt den Sieg, der andere erleidet die Niederlage.
12.234.25
मा च ते भूत्स्वभावोऽयं मयि दानवपुङ्गवे ।
ईश्वरः सर्वभूतानां विक्रमेण जितो बलात् ॥ १२.२३४.२५ ॥
Möge in dir keine solche Haltung gegen mich sein, Stier unter den Dānavas: Denke nicht, du hättest den Herrn aller Wesen durch Tapferkeit und Gewalt besiegt.
12.234.26
नैतदस्मत्कृतं शक्र नैतच्छक्र कृतं त्वया ।
यत्त्वमेवं गतो वज्रिन्यद्वाऽऽप्येवं गता वयम् ॥ १२.२३४.२६ ॥
Dies haben nicht wir getan, Śakra, und du hast es auch nicht getan, Śakra. Du, Träger des Donnerkeils, bist in diesen Zustand geraten, und auch wir.
12.234.27
अहमासं यथाऽद्य त्वं भविता त्वं यथा वयम् ।
मावमंस्था मया कर्म दुष्कृतं कृतमित्युत ॥ १२.२३४.२७ ॥
So wie ich war, so wirst du heute sein; so wie du bist, so werden wir sein. Verachte nicht die böse Tat, die ich begangen habe.
12.234.28
सुखदुःखे हि पुरुषः पर्यायेणाधिगच्छति ।
पर्यायेणासि शक्रत्वं प्राप्तः शक्र न कर्मणा ॥ १२.२३४.२८ ॥
Der Mensch erlangt Freude und Leid abwechselnd. Du, Śakra, hast den Zustand des Śakra abwechselnd erlangt, nicht durch Handeln.
12.234.29
कालः काले नयति मां त्वां च कालो नयत्ययम् ।
तेनाहं त्वं यथा नाद्य त्वं चापि न यथा वयम् ॥ १२.२३४.२९ ॥
Die Zeit führt mich zu ihrer Zeit fort, und diese selbe Zeit führt auch dich fort. Darum bin ich heute nicht mehr, wie ich war, du bist nicht mehr, wie du warst, und wir sind nicht mehr, wie wir waren.
12.234.30
न मातृपितृशुश्रूषा न च दैवतपूजनम् ।
नान्यो गुणसमाचारः पुरुषस्य सुखावहः ॥ १२.२३४.३० ॥
Weder der Dienst an Mutter und Vater, noch die Verehrung der Götter, noch irgendein anderes tugendhaftes Verhalten bringt dem Menschen Glück.
12.234.31
न विद्या न तपो दानं न मित्राणि न बान्धवाः ।
शक्नुवन्ति परित्रातुं नरं कालेन पीडितम् ॥ १२.२३४.३१ ॥
Weder Wissen, noch Askese, noch Gaben, noch Freunde, noch Verwandte können einen vom Schicksal der Zeit bedrängten Menschen retten.
12.234.32
नागामिनमनर्थं हि प्रतिघातशतैरपि ।
शक्नुवन्ति प्रतिव्योढुमृते बुद्धिबलान्नराः ॥ १२.२३४.३२ ॥
Auch mit hundert Gegenmaßnahmen können Menschen ein nahendes Unheil nicht abwehren, außer durch die Kraft des Verstandes.
12.234.33
पर्यायैर्हन्यमानानां परित्राता न विद्यते ।
इदं तु दुःखं यच्छक्र कर्ताऽहमिति मन्यसे ॥ १२.२३४.३३ ॥
Für die, die der Reihe nach erschlagen werden, gibt es keinen Beschützer. Dies ist der Schmerz, o Indra: dass du denkst, »ich bin der Handelnde«.
12.234.34
यदि कर्ता भवेत्कर्ता न क्रियेत कदाचन ।
यस्मात्तु क्रियते कर्ता तस्मात्कर्ताऽप्यनीश्वरः ॥ १२.२३४.३४ ॥
Wäre der Handelnde wirklich der Handelnde, so würde er nie zum Handeln gebracht. Da aber auch der Handelnde zum Handeln gebracht wird, ist auch der Handelnde nicht Herr.
12.234.35
कालेन त्वाऽहमजयं कालेनाहं जितस्त्वया ।
गन्ता गतिमतां कालः कालः कलयति प्रजाः ॥ १२.२३४.३५ ॥
Durch die Zeit habe ich dich besiegt, und durch die Zeit wurdest du von mir besiegt. Die Zeit ist das Ziel derer, die sich bewegen; die Zeit zählt die Geschöpfe.
12.234.36
इन्द्र प्राकृतया बुद्ध्या प्रलपन्नावबुद्ध्यसे ।
केचित्त्वां बहुमन्यन्ते श्रैष्ठ्यं प्राप्तं स्वकर्मणा ॥ १२.२३४.३६ ॥
O Indra, du faselst mit gewöhnlichem Verstand und verstehst nicht. Manche verehren dich sehr, da du durch deine eigenen Taten die Vorrangstellung erlangt hast.
12.234.37
कथमस्मद्विधो नाम जानँल्लोकप्रवृत्तयः ।
कालेनाभ्याहतः शोचेन्मुह्येद्वाऽप्यथविभ्रमेत् ॥ १२.२३४.३७ ॥
Wie sollte jemand wie wir, der den Lauf der Weltdinge kennt, vom Schicksal der Zeit getroffen, trauern, verwirrt werden oder irregehen?
12.234.38
कथं कालपरीतस्य मम वा मद्विधस्य वा ।
बुद्धिर्व्यसनमासाद्य भिन्ना नौरिव सीदति ॥ १२.२३४.३८ ॥
Wie sinkt, für jemanden wie mich, von der Zeit ergriffen, der Geist im Unglück wie ein zerbrochenes Boot unter?
12.234.39
अहं च त्वं च ये चान्ये भविष्यन्ति सुराधिपाः ।
ते सर्वे शक्र यास्यन्ति मार्गमिन्द्रशतैर्गतम् ॥ १२.२३४.३९ ॥
Ich, du und die anderen, die Herren der Götter sein werden, o Śakra, sie alle werden den Weg gehen, den Hunderte von Indras gegangen sind.
12.234.40
त्वामप्येवं सुदुर्धर्षं ज्वलन्तं परया श्रिया ।
काले परिणते कालः कलयिष्यति मामिव ॥ १२.२३४.४० ॥
Auch dich, so schwer zu bezwingen und von höchster Herrlichkeit strahlend, wird die Zeit, wenn sie reif ist, ergreifen, wie sie mich ergriffen hat.
12.234.41
बहूनीन्द्रसहस्राणि दैवतानां युगे युगे ।
अभ्यतीतानि कालेन कालो हि दुरतिक्रमः ॥ १२.२३४.४१ ॥
Tausende von Indras sind, Zeitalter um Zeitalter unter den Göttern, von der Zeit dahingegangen, denn die Zeit ist schwer zu überwinden.
12.234.42
इदं तु लब्ध्वा संस्थानमात्मानं बहु मन्यसे ।
सर्वभूतभवं देवं ब्रह्माणमिव शाश्वतम् ॥ १२.२३४.४२ ॥
Doch da du diese Stellung erlangt hast, hältst du dich hoch, als wärst du Brahmā, der ewige Gott, Ursprung aller Wesen.
12.234.43
न चेदमचलं स्थानमनन्तं वाऽपि कस्यचित् ।
त्वं तु बालिशया बुद्ध्या ममेदमिति मन्यसे ॥ १२.२३४.४३ ॥
Diese Stellung ist weder unveränderlich noch für jemanden endlos, doch mit kindischem Verstand meinst du: »Dies ist mein.«
12.234.44
अविश्वस्ते विश्वसिषि मन्यसे वाऽध्रुवे ध्रुवम् ।
नित्यं कालपरीतात्मा भवत्येवं सुरेश्वर ॥ १२.२३४.४४ ॥
Du vertraust dem Unvertrauenswürdigen und hältst das Wankende für beständig. O Herr der Götter, ein vom Zeitlauf umfangenes Selbst wird stets so.
12.234.45
ममेयमिति मोहात्त्वं राजश्रियमभीप्ससि ।
नेयं तव न चास्माकं न चान्येषां स्थिरा मता ॥ १२.२३४.४५ ॥
Aus Verblendung begehrst du königlichen Glanz und denkst: »Dies ist mein.« Sie gilt weder als dein, noch als unser, noch als eines anderen beständig.
12.234.46
अतिक्रम्य बहूनन्यांस्त्वयि तावदियं गता ।
कंचित्कालमियं स्थित्वा त्वयि वासव चञ्चला ॥ १२.२३४.४६ ॥
Nachdem sie viele andere überschritten hat, ist sie bis zu dir gelangt. O Vāsava, nachdem sie eine Zeit bei dir verweilt hat, wird diese Wankelmütige (wieder gehen).
12.234.47
गौर्निवासमिवोत्सृज्य पुनरन्यं गमिष्यति ।
सुरेशा ये ह्यतिक्रान्तास्तान्न संख्यातुमुत्सहे ॥ १२.२३४.४७ ॥
Wie eine Kuh ihre Wohnstatt verlässt und zu einer anderen geht, so wird sie wieder zu einem anderen gehen. Jene Herren der Götter, die vergangen sind, vermag ich nicht einmal zu zählen.
12.234.48
त्वत्तो बहुतराश्चान्ये भविष्यन्ति पुरंदर ।
सवृक्षौषधिगुल्मेयं ससरित्पर्वताकरा ॥ १२.२३४.४८ ॥
O Purandara, es werden weit mehr andere sein als du. Diese Erde, mit ihren Bäumen, Kräutern und Büschen, mit ihren Flüssen, Bergen und Minen, (wird bestehen).
12.234.49
तानिदानीं न पश्यामि यैर्भुक्तेयं पुरा मही ।
पृथुरैलो मयो भीमो नरकः शम्बरस्तथा ॥ १२.२३४.४९ ॥
Jene, die einst diese Erde genossen, sehe ich jetzt nicht mehr — Pṛthu, den Sohn Ilās, Maya, Bhīma, Naraka und ebenso Śambara.
12.234.50
अश्वग्रीवः पुलोमा च स्वर्भानुरमितप्रभः ।
प्रह्लादो नमुचिर्दक्षो विप्रचित्तिर्विरोचनः ॥ १२.२३४.५० ॥
Aśvagrīva, Puloman und Svarbhānu von unermesslichem Glanz; Prahrāda, Namuci, Dakṣa, Vipracitti und Virocana.
12.234.51
ह्रीनिषेवः सुहोत्रश्च भूरिहा पुष्पवान्वृषः ।
सत्येषुर्ऋषभो बाहुः कपिलाश्वो निरूपकः ॥ १२.२३४.५१ ॥
Hrīniṣeva, Suhotra, Bhūrihā, Puṣpavat, Vṛṣa, Satyeṣu, Ṛṣabha, Bāhu, Kapilāśva und Nirūpaka.
12.234.52
बाणः कार्तस्वरो वह्निर्विश्वदंष्ट्रोऽथ नैर्ऋतिः ।
संकोचोऽथ वरीताक्षो वराहाश्वो रुचिप्रभः ॥ १२.२३४.५२ ॥
Bāṇa, Kārtasvara, Vahni, Viśvadaṃṣṭra, Nairṛti, Saṃkoca, Varītākṣa, Varāhāśva und Ruciprabha.
12.234.53
विश्वजित्प्रतिरूपश्च वृषाण्डो विष्करो मधुः ।
हिरण्यकशिपुश्चैव कैटभश्चैव दानवः ॥ १२.२३४.५३ ॥
Viśvajit, Pratirūpa, Vṛṣāṇḍa, Viṣkara, Madhu, Hiraṇyakaśipu und ebenso der Dānava Kaiṭabha.
12.234.54
दैतेया दानवाश्चैव सर्वे ते नैर्ऋतैः सह ।
एते चान्ये च बहवः पूर्वे पूर्वतराश्च ये ॥ १२.२३४.५४ ॥
Die Daiteyas und Dānavas, sie alle zusammen mit den Nairṛtas; diese und viele andere, frühere und noch frühere.
12.234.55
दैत्येन्द्रा दानवेन्द्राश्च यांश्चान्याननुशुश्रुम् ।
बहवः पूर्वदैत्येन्द्राः संत्यज्य पृथिवीं गताः ॥ १२.२३४.५५ ॥
Die Herren der Daityas und die Herren der Dānavas, und andere, von denen wir gehört haben – viele frühere Herren der Daityas haben die Erde verlassen und sind dahingegangen.
12.234.56
कालेनाभ्याहताः सर्वे कालो हि बलवत्तरः ।
सर्वैः क्रतुशतैरिष्टं न त्वमेकः शतक्रतुः ॥ १२.२३४.५६ ॥
Von der Zeit wurden sie alle niedergeschlagen, denn die Zeit ist wahrlich das Mächtigste. Obwohl du mit hundert Opfern verehrt wurdest, bist du nicht allein Śatakratu.
12.234.57
सर्वे धर्मपराश्चासन्सर्वे सततसत्रिणः ।
अन्तरिक्षचराः सर्वे सर्वेऽभिमुखयोधिनः ॥ १२.२३४.५७ ॥
Sie alle waren dem Dharma ergeben, sie alle vollzogen unablässig Sattra-Opfer, sie alle bewegten sich durch den Himmel und sie alle kämpften im offenen Kampf Auge in Auge.
12.234.58
सर्वे संहननोपेताः सर्वे परिघबाहवः ।
सर्वे मायाशतधराः सर्वे ते कामरूपिणः।
सर्वे समरमासाद्य न श्रूयन्ते पराजिताः ॥ १२.२३४.५८ ॥
Sie alle besaßen starke Körper, alle hatten Arme wie eiserne Keulen; sie alle beherrschten hundert Täuschungen und konnten nach Belieben jede Gestalt annehmen; im Kampf angelangt, hört man nicht, dass sie je besiegt worden wären.
12.234.59
सर्वे सत्यव्रतपराः सर्वे कामविहारिणः ।
सर्वे वेदव्रतपराः सर्वे चैव बहुश्रुताः ॥ १२.२३४.५९ ॥
Sie alle waren dem Gelübde der Wahrheit ergeben und wanderten nach Belieben umher; sie alle waren dem Gelübde der Veden ergeben, und sie alle waren in der Tat sehr gelehrt.
12.234.60
सर्वे संमतमैश्वर्यमीश्वराः प्रतिपेदिरे ।
न चैश्वर्यमदस्तेषां भूतपूर्वो महात्मनाम् ॥ १२.२३४.६० ॥
Sie alle erlangten als Herren die anerkannte Herrschaft; und bei diesen Großherzigen hatte der Rausch der Macht nie bestanden.
12.234.61
सर्वे यथार्हदातारः सर्वे विगतमत्सराः ।
सर्वे सर्वेषु भूतेषु यथावत्प्रतिपेदरे ॥ १२.२३४.६१ ॥
Alle gaben, was angemessen war, alle waren frei von Neid; alle verhielten sich gegenüber allen Wesen recht.
12.234.62
सर्वे दाक्षायणीपुत्राः प्राजपत्या महाबलाः ।
ज्वलन्तः प्रतपन्तश्च कालेन प्रतिसंहृताः ॥ १२.२३४.६२ ॥
Alle Söhne der Töchter Dakṣas, Nachkommen Prajāpatis, mächtig, glühend und versengend, wurden dennoch von der Zeit hinweggerafft.
12.234.63
त्वं चैवेमां यदा भुक्त्वा पृथिवीं त्यक्ष्यसे पुनः ।
न शक्ष्यसि तदा शक्र नियन्तुं शोकमात्मनः ॥ १२.२३४.६३ ॥
Auch du, wenn du diese Erde genossen hast und sie wieder verlässt, wirst du, o Śakra, deinen Kummer nicht zügeln können.
12.234.64
मुञ्चेच्छां कामभोगेषु मुञ्जेमं श्रीभवं मदम् ।
एवं स्वराज्यनाशे त्वं शोकं संप्रसहिष्यसि ॥ १२.२३४.६४ ॥
Gib das Verlangen nach den Freuden der Lust auf, gib diesen aus dem Glück geborenen Rausch auf; so wirst du beim Verlust deines eigenen Reiches den Kummer ertragen.
12.234.65
शोककाले शुचो मा त्वं हर्षकाले च मा हृषः ।
अतीतानागतं हित्वा प्रत्युत्पन्नेन वर्तय ॥ १२.२३४.६५ ॥
In der Zeit des Kummers sollst du nicht trauern, und in der Zeit der Freude nicht frohlocken; lass Vergangenes und Künftiges hinter dir und lebe im Gegenwärtigen.
12.234.66
मां चेदभ्यागतः कालः सदा युक्तमतन्द्रितः ।
क्षमस्व न चिरादिन्द्र त्वामप्युपगमिष्यति ॥ १२.२३४.६६ ॥
Wenn die Zeit sich mir genähert hat, so sei stets wachsam und unermüdlich; ertrage es in Geduld. O Indra, nicht lange, und sie wird auch zu dir kommen.
12.234.67
त्रासयन्निव देवेन्द्र वाग्भिस्तक्षसि मामिह ।
संयते मयि ननं त्वमात्मानं बहु मन्यसे ॥ १२.२३४.६७ ॥
O Herr der Götter, als wolltest du mich erschrecken, verletzt du mich hier mit Worten. Gewiss hältst du dich vor mir, dem Beherrschten, für sehr bedeutend.
12.234.68
कालः प्रथममायान्मां पञ्चात्त्वामनुधावति ।
तेन गर्जसि देवेन्द्र पूर्वं कालहते मयि ॥ १२.२३४.६८ ॥
Die Zeit kam zuerst zu mir, danach läuft sie dir nach. Darum, o Herr der Götter, donnerst du gegen mich, der schon von der Zeit erschlagen ist.
12.234.69
को हि स्थातुमलं लोके मम क्रुद्धस्य संयुगे ।
कालस्तु बलवान्प्राप्तस्तेन तिष्ठसि वासव ॥ १२.२३४.६९ ॥
Wer in der Welt kann vor mir bestehen, wenn ich im Kampf erzürnt bin? Doch die Zeit ist mächtig und ist gekommen; darum, o Vāsava, stehst du noch.
12.234.70
यत्तद्वर्षसहस्रान्तं तूर्णं भवितुमर्हति ।
यथा मे सर्वगात्राणि न सुस्थानि महौजसः ॥ १२.२३४.७० ॥
Was bald am Ende von tausend Jahren kommen muss, ist gekommen, denn alle meine Glieder, o Mächtiger, sind nicht mehr wohlgefügt.
12.234.71
अहमैन्द्राच्च्युतः स्थानात्त्वमिन्द्रः प्रकृतो दिवि ।
सुचित्रे जीवलोकेऽस्मिन्नुपास्यः कालपर्ययः ॥ १२.२३४.७१ ॥
Ich bin vom Rang Indras gefallen, und du bist im Himmel als Indra eingesetzt worden. O Wunderbarer, in dieser Welt der Lebenden ist der Lauf der Zeit das, was zu verehren ist.
12.234.72
किं हि कृत्वा स्वमिन्द्रोऽद्य किं वा कृत्वा वयं च्युताः ।
कालः कर्ता विकर्ता च सर्वमन्यदकारणम् ॥ १२.२३४.७२ ॥
Was hat Indra heute getan, um seine Stellung zu erlangen, oder was haben wir getan, um zu fallen? Die Zeit ist der Schöpfer und der Zerstörer; alles andere ist ohne Ursache.
12.234.73
नाशं विनाशमैश्वर्यं सुखदुःखे भवाभवौ ।
विद्वान्प्राप्यैवमत्यर्थं न प्रहृष्येन्न च व्यथेत् ॥ १२.२३४.७३ ॥
Untergang, völlige Vernichtung, Herrschaft, Freude und Leid, Geburt und Nicht-Geburt: Hat der Weise diese so erlangt, so soll er sich weder übermäßig freuen noch betrübt sein.
12.234.74
त्वमेव हीन्द्र वेत्थास्मान्वेदाहं त्वां च वासव ।
किं कत्थसे मां किंच त्वं कालेन निरपत्रयः ॥ १२.२३४.७४ ॥
Indra, du kennst uns wahrlich, und ich kenne dich, o Vāsava. Warum prahlst du vor mir? Auch du bist durch die Zeit beschämt worden.
12.234.75
त्वमेव हि पुरा वेत्थ यत्तदा पौरुषं मम ।
समरेषु च विक्रान्तं पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥ १२.२३४.७५ ॥
Du selbst weißt von früher, wie groß damals meine männliche Kraft war und die Tapferkeit, die ich in Schlachten zeigte; dieser Beweis genügt.
12.234.76
आदित्याश्चैव रुद्राश्च साध्याश्च वसुभिः सह ।
मया विनिर्जिताः पूर्वं मरुतश्च शचीपते ॥ १२.२३४.७६ ॥
Die Ādityas und Rudras, die Sādhyas zusammen mit den Vasus, wurden einst von mir besiegt; auch die Maruts, o Herr der Śacī.
12.234.77
त्वमेव शक्र जानासि देवासुरसमागमे ।
समेता विबुधा भग्नास्तरसा समरे मया ॥ १२.२३४.७७ ॥
Du weißt es wahrlich, o Śakra: Bei der Begegnung der Götter und Asuras wurden die versammelten Götter im Kampf rasch von mir gebrochen.
12.234.78
पर्वताश्चासकृत्क्षिप्ताः सवनाः सवनौकसः ।
सशृङ्गशिखरा भग्नाः समरे मूर्ध्निं ते मया ॥ १२.२३४.७८ ॥
Auch Berge wurden immer wieder geschleudert, mit ihren Hainen und Bewohnern, mit ihren Graten und Gipfeln; im Kampf zerbrachen sie durch mich auf deinem Haupt.
12.234.79
किं नु शक्यं मया कर्तुं कालो हि दुरतिक्रमः ।
न हि त्वां नोत्सहे हन्तुं सवज्रमपि मुष्टिना ॥ १२.२३४.७९ ॥
Was kann ich tun? Die Zeit ist schwer zu überwinden. Auch mit dem Donnerkeil bringe ich es nicht über mich, dich mit der Faust zu schlagen.
12.234.80
न तु विक्रमकालोऽयं क्षमाकालोऽयमागतः ।
तेन त्वां मर्षये शक्र दुर्मर्षणतरस्त्वया ॥ १२.२३४.८० ॥
Dies ist nicht die Zeit der Tapferkeit, sondern die Zeit der Nachsicht ist gekommen. Darum, o Śakra, ertrage ich dich, obwohl es mit dir schwerer zu ertragen ist.
12.234.81
तं मां परिणते काले परीतं कालवह्निना ।
नियतं कालपाशेन बद्धं शक्र विकत्थसे ॥ १२.२३४.८१ ॥
Wenn die Zeit gereift ist, bin ich von dem Feuer der Zeit umgeben und sicher in der Schlinge der Zeit gebunden; doch du prahlst, o Śakra.
12.234.82
अयं स पुरुषः श्यामो लोकस्य दुरतिक्रमः ।
बद्ध्वा तिष्ठति मां रौद्रः पशुं रशनया यथा ॥ १२.२३४.८२ ॥
Dies ist jener Mann, dunkelhäutig, für die Welt unbezwingbar; mich gebunden steht der Grimmige da, wie man ein Tier mit dem Strick bindet.
12.234.83
लाभालाभौ सुखं दुःखं कामक्रोधौ भवाभवौ ।
वधो बन्धप्रमोक्षश्च सर्वं कालेन लभ्यते ॥ १२.२३४.८३ ॥
Gewinn und Verlust, Freude und Leid, Begierde und Zorn, Sein und Nichtsein, Tod und Befreiung aus der Fessel: alles wird durch die Zeit erlangt.
12.234.84
नाहं कर्ता न कर्ता त्वं कर्ता यस्तु सदा प्रभुः ।
सोयं पचति कालो मां वृक्षे फलमिवागतम् ॥ १२.२३४.८४ ॥
Ich bin nicht der Handelnde, und auch du nicht; der, der immer der Herr ist, ist der Handelnde. Diese Zeit reift mich, wie die Frucht, die am Baum angekommen ist.
12.234.85
यान्येव पुरुषः कुर्वन्सुखैः कालेन युज्यते ।
पुनस्तान्येव कुर्वाणो दुःखैः कालेन युज्यते ॥ १२.२३४.८५ ॥
Welche Taten ein Mensch auch vollbringt, durch sie wird er zur rechten Zeit mit Freuden verbunden; und wenn er eben diese Taten wieder vollbringt, wird er zur rechten Zeit mit Leiden verbunden.
12.234.86
न च कालेन कालज्ञः स्पृष्टः शोचितुमर्हति ।
तेन शक्र न शोचामि नास्ति शोके सहायता ॥ १२.२३४.८६ ॥
Wer die Zeit kennt, verdient nicht zu trauern, auch wenn ihn die Zeit berührt. Darum, o Śakra, trauere ich nicht; im Kummer gibt es keine Hilfe.
12.234.87
यदा हि शोचतः शोको व्यसनं नाषकर्षति ।
सामर्थ्यं शोचतो नास्तीत्यतोऽहं नाद्य शोचिमि ॥ १२.२३४.८७ ॥
Wenn der Kummer des Trauernden das Unglück nicht abwendet und der Trauernde keine Kraft besitzt, deshalb trauere ich heute nicht.
12.234.88
एवमुक्तः सहस्राक्षो भगवान्पाकशासनः ।
प्रतिसंहृत्य संरम्भमित्युवाच शतक्रतुः ॥ १२.२३४.८८ ॥
So angesprochen, unterdrückte der gesegnete Tausendäugige Pākaśāsana, Indra der hundert Opfer, seinen Zorn und sprach so.
12.234.89
सवज्रमुद्यतं बाहुं दृष्ट्वा पाशांश्च वारुणान् ।
कस्येह न व्यथेद्बुद्धिर्मृत्योरपि जिघांसतः ॥ १२.२३४.८९ ॥
Wessen Geist würde hier nicht erschüttert, wenn er den mit dem Donnerkeil erhobenen Arm und die Schlingen Varuṇas sieht, auch wenn der Tod selbst zu töten begehrt?
12.234.90
सा ते न व्यथते बुद्धिरचला तत्त्वदर्शिनी ।
व्रुवन्न व्यथसेऽद्य त्वं धैर्यात्सत्यपराक्रम ॥ १२.२३४.९० ॥
Dein unerschütterlicher Geist, der die Wahrheit sieht, bleibt ungestört. O du von wahrer Tapferkeit, selbst während du heute sprichst, wirst du durch Standhaftigkeit nicht erschüttert.
12.234.91
को हि विश्वासमर्थेषु शरीरे वा शरीरभृत् ।
कर्तुमुत्सहते लोके दृष्ट्वा संप्रस्थितं जगत् ॥ १२.२३४.९१ ॥
Wer unter den Verkörperten wagte es, auf Besitz oder diesen Leib zu vertrauen, wenn er sieht, wie die Welt zum Aufbruch schreitet?
12.234.92
अहमप्येवमेवैनं लोकं जानाम्यशाश्वतम् ।
कालाग्नावाहितं घोरे गुह्ये सततगेऽक्षरे ॥ १२.२३४.९२ ॥
Auch ich weiß, dass diese Welt so vergänglich ist, in das schreckliche, verborgene, stets bewegte, unvergängliche Feuer der Zeit gelegt.
12.234.93
न चात्र परिहारोऽस्ति कालस्पृष्टस्य कस्यचित् ।
सूक्ष्माणां महतां चैव भूतानां परिपच्यताम् ॥ १२.२३४.९३ ॥
Hier gibt es kein Entrinnen für jeden, den die Zeit berührt hat, weder für die feinen noch für die großen Wesen, die reifen.
12.234.94
अनीशस्याप्रमत्तस्य भूतानि पचतः सदा ।
अनिवृत्तस्य कालस्य क्षयं प्राप्तो न मुच्यते ॥ १२.२३४.९४ ॥
Auch wer machtlos, aber wachsam ist, wird nicht befreit, wenn er den Untergang der unaufhörlichen Zeit erreicht hat, die die Wesen stets reifen lässt.
12.234.95
अप्रमत्तः प्रमत्तेषु कालो जागर्ति देहिषु ।
प्रयत्नेनाप्यपक्रान्तो दृष्टपूर्वो न केनचित् ॥ १२.२३४.९५ ॥
Die Zeit bleibt wachsam und wacht unter den unachtsamen Verkörperten; niemand hat je einen gesehen, der ihr auch mit Mühe entronnen wäre.
12.234.96
पुराणः शाश्वतो धर्मः सर्वप्राणभृतां समः ।
कालो न परिहार्यश्च न चास्यास्ति व्यतिक्रमः ॥ १२.२३४.९६ ॥
Dies ist das alte und ewige Gesetz: Die Zeit ist gegenüber allen Lebewesen gleich; man kann ihr nicht ausweichen, und es gibt kein Übertreten.
12.234.97
अहोरात्रांश्च मासांश्च क्षणान्काष्ठा लवान्कलाः ।
संपीडयति यः कालो वृद्धिं वार्धुपिको यथा ॥ १२.२३४.९७ ॥
Die Zeit, die Tage und Nächte, Monate, Augenblicke, Kāṣṭhās, Lavas und Kalās bedrängt, gleicht einem Wucherer, der den Zins stetig mehrt.
12.234.98
इदमद्य करिष्यामि श्वः कर्ताऽस्मीति वादिनम् ।
कालो हरति संप्राप्तो नदीवेग इव द्रुमम् ॥ १२.२३४.९८ ॥
Die Zeit, wenn sie herangekommen ist, reißt den hin, der sagt: »Heute werde ich dies tun, morgen bin ich der Täter«, wie die Strömung eines Flusses einen Baum mitreißt.
12.234.99
इदानीं तावदेवासौ मया दृष्टः कथं मृतः ।
इति कालेन ह्रियतां प्रलापः श्रूयते नृणाम् ॥ १२.२३४.९९ ॥
»Eben noch habe ich ihn gesehen, wie ist er gestorben?« — solche Klage hört man unter den Menschen; die Zeit möge ihn hinwegtragen.
12.234.100
नश्यन्त्यर्थास्तथा भोगाः स्थानमैश्वर्यमेव च ।
जीवितं जीवलोकस्य कालेनागम्य नीयते ॥ १२.२३४.१०० ॥
Reichtum vergeht, ebenso Genüsse, Stellung und Herrschaft; und das Leben der Welt der Lebenden wird weggeführt, wenn die Zeit herankommt.
12.234.101
उच्छ्राया विनिपातान्ता भावोऽभावः स एव च ।
अनित्यमध्रुवं सर्वं व्यवसायो हि दुष्करः ॥ १२.२३४.१०१ ॥
Das Ende des Aufstiegs ist der Fall; Dasein und Nichtdasein sind dasselbe. Alles ist unbeständig und unsicher, und einen Entschluss durchzuführen ist in der Tat schwer.
12.234.102
सा ते न व्यथते बुद्धिरचला तत्त्वदर्शिनी ।
अहमासं पुरा चेति मनसाऽपि न बुद्ध्यते ॥ १२.२३४.१०२ ॥
Dein Verstand, der die Wahrheit sieht und unerschütterlich ist, wird nicht bekümmert; der Gedanke »Ich war früher« wird nicht einmal im Geist gefasst.
12.234.103
कालेनाक्रम्य लोकेऽस्मिन्पच्यमाने बलीयसा ।
अज्येष्ठमकनिष्ठं च क्षिप्यमाणो न बुद्ध्यते ॥ १२.२३४.१०३ ॥
Von der Zeit in dieser Welt ergriffen, vom Mächtigeren gekocht, ohne Unterschied zwischen Ältestem und Jüngstem geworfen, bemerkt es nicht.
12.234.104
ईर्ष्याभिमानलोभेषु कामक्रोधभयेषु च ।
स्पृहामोहाभिमानेषु लोकः सक्तो विमुह्यति ॥ १२.२३४.१०४ ॥
Die Welt, an Neid, Stolz und Gier, an Begehren, Zorn und Furcht, an Verlangen, Verblendung und Eitelkeit gebunden, verirrt sich.
12.234.105
भवांस्तु भावतत्त्वज्ञो विद्वाञ्ज्ञानतपोन्वितः ।
कालं पश्यति सुव्यक्तं पाणावामलकं यथा ॥ १२.२३४.१०५ ॥
Du bist wahrlich gelehrt, kennst die Wahrheit des Seins, bist mit Wissen und Askese begabt; die Zeit siehst du so klar wie eine Amalaka-Frucht in der Handfläche.
12.234.106
कालचारित्रतत्त्वज्ञः सर्वशास्त्रविशारदः ।
वैरोचते कृतार्थोऽसि स्पृहणीयो विजानताम् ॥ १२.२३४.१०६ ॥
Kenner der Wahrheit vom Lauf der Zeit, in allen Lehrbüchern bewandert, strahlst du; du hast dein Ziel erreicht und bist für die Weisen beneidenswert.
12.234.107
सर्वलोको ह्ययं मन्ये बुद्ध्या परिगतस्त्वया ।
विहरन्सर्वतोमुक्तो न क्वचिच्च विषीदसि ॥ १२.२३४.१०७ ॥
Ich glaube, du hast diese ganze Welt durch deinen Verstand vollständig erfasst; frei nach allen Seiten wandelnd, verzweifelst du nirgends.
12.234.108
रजश्च हि तमश्च त्वां स्पृशते न जितेन्द्रियम् ।
निष्प्रीतिं नष्टसंतापमात्मानं त्वमुपाससे ॥ १२.२३४.१०८ ॥
Leidenschaft und Dunkelheit berühren dich nicht, denn du hast deine Sinne bezwungen; du verehrst das Selbst, frei von Anhaftung und Qual.
12.234.109
सुहृदं सर्वभूतानां निर्वैरं शान्तमानसम् ।
दृष्ट्वा त्वां मम संजाता त्वय्यनुक्रोशिनी मतिः ॥ १२.२३४.१०९ ॥
Als ich dich sah, den Freund aller Wesen, frei von Feindschaft, mit friedvollem Geist, erwachte in mir Mitgefühl für dich.
12.234.110
नाहमेतादृशं बुद्धं हन्तुमिच्छामि बन्धनैः ।
आनृशंस्यं परो धर्मो ह्यनुक्रोशश्च मे त्वयि ॥ १२.२३४.११० ॥
Einen so erleuchteten Mann wie dich will ich nicht mit Fesseln töten. Nicht-Grausamkeit ist das höchste Dharma, und ich habe Mitgefühl mit dir.
12.234.111
मोक्ष्यन्ते वारुणाः पाशास्तवेमे कालपर्ययात् ।
प्रजानामुपचारेण स्वस्ति तेऽस्तु महासुर ॥ १२.२३४.१११ ॥
Diese Schlingen Varuṇas, die dich fesseln, werden sich im Lauf der Zeit lösen. Mögest du durch den Dienst am Volk Wohlergehen finden, o großer Asura.
12.234.112
यदा श्वश्रूं स्नुषा वृद्धां परिचारेण योक्ष्यते ।
पुत्रश्च पितरं मोहात्प्रेषयिष्यति कर्मसु ॥ १२.२३४.११२ ॥
Wenn die Schwiegertochter ihre alte Schwiegermutter bedienen lässt und der Sohn aus Verblendung seinen Vater zu den Arbeiten schickt.
12.234.113
ब्राह्मणैः कारयिष्यन्ति वृषलाः पादधावनम् ।
शूद्राश्च ब्राह्मणीं भार्यामुपयास्यन्ति निर्भयाः ॥ १२.२३४.११३ ॥
Die Niedrigen werden Brahmanen ihre Füße waschen lassen, und furchtlose Śūdras werden sich brahmanischen Frauen als Ehefrauen nähern.
12.234.114
वियोनिषु विमोक्ष्यन्ति बीजानि पुरुषा यदा ।
संकरं कांस्यभाण्डैश्च बलिं चैव कुपात्रकैः ॥ १२.२३४.११४ ॥
Wenn Menschen ihren Samen in unpassende Schöße säen, Mischehen eingehen und Opfer mit bronzenen und unwürdigen Gefäßen darbringen.
12.234.115
चातुर्वर्ण्यं यदा कृत्स्नममर्यादं भविष्यति ।
एकैकस्ते तदा पाशः क्रमशः परिमोक्ष्यते ॥ १२.२३४.११५ ॥
Wenn die vier Stände gänzlich grenzenlos werden, dann werden deine Fesseln nach und nach, eine nach der anderen, gelöst werden.
12.234.116
अस्मत्तस्ते भयं नास्ति समयं प्रतिपालय ।
सुखी भव निराबाधः स्वस्थचेता निरामयः ॥ १२.२३४.११६ ॥
Von uns hast du keine Furcht zu erwarten; warte die Zeit ab. Sei glücklich, ungehindert, gelassenen Geistes und frei von Krankheit.
12.234.117
तमेवमुक्त्वा भगवाञ्छतक्रतुः ।
प्रतिप्रयातो गजराजवाहनः।
विजित्य सर्वानसुरान्सुराधिपो ।
ननन्द हर्षेण बभूव चैकराट् ॥ १२.२३४.११७ ॥
Nachdem er so zu ihm gesprochen hatte, zog der erhabene Śatakratu (Indra) davon, auf dem Königselefanten reitend. Nachdem er alle Asuras besiegt hatte, freute sich der Herr der Götter mit Freude und wurde der alleinige Herrscher.
12.234.118
महर्षयस्तुष्टुवुरञ्जसा च तं ।
वृषाकर्पि सर्वचराचरेश्वरम्।
हिमापहो हव्यमुवाह चाध्वरे ।
तथाऽमृतं चार्पितमीश्वरोऽपि हि ॥ १२.२३४.११८ ॥
Die großen Weisen priesen ihn gebührend, Vṛṣākapi, den Herrn aller beweglichen und unbeweglichen Wesen. Der Vertreiber der Kälte trug die Opfergabe beim Opfer; und ebenso bot der Herr den Nektar dar.
12.234.119
द्विजोत्तमैः सर्वगतैरभिष्टुतो ।
विदीप्ततेजाः शतमन्युरीश्वरः।
प्रशान्तचेता मुदितः स्वमालयं ।
त्रिविष्टपं प्राप्य मुमोद वासवः ॥ १२.२३४.११९ ॥
Von den Besten der Zweimalgeborenen gepriesen, allgegenwärtig, Śatamanyu, der Herr von flammender Pracht, mit beruhigtem Geist und erfreut, nachdem er seine Wohnstatt, die drei Himmel, erreicht hatte, freute sich Vāsava.