ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 12.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.24.1
पुनरेव महर्षिस्तं कृष्णद्वैपायनोऽर्थवत् ।
अजातशत्रुं कौन्तेयमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १२.२४.१ ॥
ପୁଣି ମହର୍ଷି କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ବଚନ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅଜାତଶତ୍ରୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
12.24.2
अरण्ये वसतां तात भ्रातॄणां ते मनिस्विनाम् ।
मनोरथा महाराज ये तत्रासन्युधिष्ठिर ॥ १२.२४.२ ॥
ହେ ପୁତ୍ର, ବନରେ ବସବାସ କରୁଥିବା ତୁମ୍ଭ ସେହି ମନସ୍ୱୀ ଭାଇମାନଙ୍କ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା, ହେ ମହାରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର।
12.24.3
तानि मे भरतश्रेष्ठ प्राप्नुवन्तु महारथाः ।
प्रशाधि पृथिवीं पार्थ ययातिरिव नाहुषः ॥ १२.२४.३ ॥
ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେହି ସବୁ ମୋ ମହାରଥୀମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତୁ। ହେ ପାର୍ଥ, ନହୁଷପୁତ୍ର ଯଯାତିଙ୍କ ପରି ପୃଥିବୀ ଶାସନ କର।
12.24.4
अरण्ये दुःखवसतिरनुभूता तपस्विभिः ।
दुःखस्यान्ते नरव्याघ्र सुखान्यनुभवन्तु वै ॥ १२.२४.४ ॥
ବନରେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଦୁଃଖର ବାସ ଅନୁଭବ କଲେ। ହେ ନରବ୍ୟାଘ୍ର, ଦୁଃଖର ଅନ୍ତରେ ସେମାନେ ସୁଖ ଭୋଗ କରନ୍ତୁ।
12.24.5
धर्ममर्थं च कामं च भ्रातृभिः सह भारत ।
अनुभूय ततः पश्चात्प्रस्थाताऽसि विशांपते ॥ १२.२४.५ ॥
ହେ ଭରତ, ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମ ଭୋଗ କରିବା ପରେ, ହେ ବିଶାମ୍ପତେ, ତା'ପରେ ତୁମେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବ।
12.24.6
अर्थिनां च पितृणां च देवतानां च भारत ।
आनृण्यं गच्छ कौन्तेय ततः स्वर्गं गमिष्यसि ॥ १२.२४.६ ॥
ହେ ଭରତ, ଯାଚକ, ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅ, ହେ କୌନ୍ତେୟ। ତା'ପରେ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବ।
12.24.7
सर्वमेधाश्चमेधाभ्यां यजस्व कुरुनन्दन ।
ततः पश्चान्महाराज गमिष्यसि परां गतिम् ॥ १२.२४.७ ॥
ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, ସର୍ବମେଧ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ କର। ହେ ମହାରାଜ, ତା'ପରେ ତୁମେ ପରମ ଗତି ଲାଭ କରିବ।
12.24.8
भ्रातृंश्च सर्वान्क्रतुभिः संयोज्य बहुदक्षिणैः ।
संप्राप्तः कीर्तिमतुलां पाण्डवेय गमिष्यसि ॥ १२.२४.८ ॥
ହେ ପାଣ୍ଡବେୟ, ସମସ୍ତ ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଚୁର ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ଯୁକ୍ତ କରି, ଅତୁଳ କୀର୍ତ୍ତି ପାଇ ତୁମେ ଯିବ।
12.24.9
विझस्ते पुरुषव्याघ्र वचनं कुरुसत्तम ।
शृणुष्वैवं यथा कुर्वन्न धर्माच्च्यवसे नृप ॥ १२.२४.९ ॥
ହେ ପୁରୁଷବ୍ୟାଘ୍ର, ହେ କୁରୁସତ୍ତମ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ବାକ୍ୟ ଜଣାଉଛି; ଶୁଣ, ଏପରି କଲେ ତୁମେ ଧର୍ମରୁ ଚ୍ୟୁତ ହେବ ନାହିଁ, ହେ ନୃପ।
12.24.10
आददानस्य विजयं विग्रहं च युधिष्ठिर ।
समानधर्मकुशलाः स्थापयन्ति नरेश्वर ॥ १२.२४.१० ॥
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ବିଜୟ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ଗ୍ରହଣକାରୀକୁ ସମାନ ଧର୍ମରେ ନିପୁଣ ଲୋକମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରନ୍ତି, ହେ ନରେଶ୍ୱର।
12.24.11
प्रत्यक्षमनुमानं च उपमानं तथाऽऽगमः ।
अर्थापत्तिस्तथैतिह्यं संशयो निर्णयस्तथा ॥ १२.२४.११ ॥
ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ, ଅନୁମାନ, ଉପମାନ, ଆଗମ, ଅର୍ଥାପତ୍ତି, ଐତିହ୍ୟ, ସଂଶୟ ଓ ନିର୍ଣ୍ଣୟ, ସେହିପରି।
12.24.12
आकार इङ्गितं चैव गतिश्चेष्टा च भारत ।
प्रतिज्ञा चैव हेतुश्च दृष्टान्तोपनयस्तथा ॥ १२.२४.१२ ॥
ଆକାର, ଇଙ୍ଗିତ, ଗତି ଓ ଚେଷ୍ଟା, ହେ ଭାରତ, ଏବଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞା, ହେତୁ, ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଓ ଉପନୟ, ସେହିପରି।
12.24.13
उक्तिर्निगमनं तेषां प्रमेयं च प्रयोजनम् ।
एतानि साधनान्याहुर्बहुवर्गप्रसिद्धये ॥ १२.२४.१३ ॥
ଉକ୍ତି, ନିଗମନ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରମେୟ ଓ ପ୍ରୟୋଜନ — ଏଗୁଡ଼ିକୁ ବହୁ ବର୍ଗର ସ୍ପଷ୍ଟ ବୋଧ ପାଇଁ ସାଧନ କୁହାଯାଏ।
12.24.14
प्रत्यक्षमनुमानं च सर्वेषां योनिरुच्यते ।
प्रमाणज्ञो हि शक्नोति दण्डयोनौ विचक्षणः।
अप्रमाणवता नीतो दण्डो हन्यान्महीपतिम् ॥ १२.२४.१४ ॥
ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଓ ଅନୁମାନ ସମସ୍ତଙ୍କର ମୂଳ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ପ୍ରମାଣ ଜାଣିଥିବା ବିଦ୍ୱାନ ଦଣ୍ଡନୀତିର ମୂଳ ବୁଝିବାରେ ସମର୍ଥ। ପ୍ରମାଣହୀନ ଲୋକ ପ୍ରୟୋଗ କରିଥିବା ଦଣ୍ଡ ରାଜାଙ୍କୁ ହିଁ ବଧ କରିପାରେ।
12.24.15
देशकालप्रतीक्षी यो दस्यून्मर्षयते नृपः ।
शास्त्रजां बुद्धिमास्थाय युज्यते नैनसा हि सः ॥ १२.२४.१५ ॥
ଦେଶ ଓ କାଳକୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ଯେଉଁ ରାଜା ଦସ୍ୟୁମାନଙ୍କୁ ସହେ, ସେ ଶାସ୍ତ୍ରଜାତ ବୁଦ୍ଧିର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ।
12.24.16
आदाय बलिषङ्भागं यो राष्ट्रं नाभिरक्षति ।
प्रतिगृह्णाति तत्पापं चतुर्थांशेन भूमिपः ॥ १२.२४.१६ ॥
ଷଷ୍ଠାଂଶ କର ରୂପେ ନେଇ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ରାଜା ରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ରକ୍ଷା କରେ ନାହିଁ, ସେ ସେହି ପାପର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଗ୍ରହଣ କରେ।
12.24.17
निबोध च यथाऽऽतिष्ठन्धर्मान्न च्यवते नृपः ।
निग्रहाद्धर्मशास्त्राणामनुरुद्ध्यन्नपेतभीः।
कामक्रोधावनादृत्य पितेव समदर्शनः ॥ १२.२४.१७ ॥
ରାଜା ଧର୍ମରେ କିପରି ସ୍ଥିର ରହି ଚ୍ୟୁତ ହୁଏ ନାହିଁ ତାହା ଜାଣ: ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରର ନିଗ୍ରହ ମାନି, ନିର୍ଭୟ ହୋଇ, କାମକ୍ରୋଧ ତ୍ୟାଗ କରି, ପିତା ପରି ସମଦୃଷ୍ଟି ରଖି।
12.24.18
दैवेनाभ्याहतो राजा कर्मकाले महाद्युते ।
न साधयति यत्कर्म न तत्राहुरतिक्रमम् ॥ १२.२४.१८ ॥
ହେ ମହାଦ୍ୟୁତି, କର୍ମକାଳରେ ରାଜା ଦୈବଦ୍ୱାରା ଆହତ ହୋଇ ଯେଉଁ କର୍ମ ସାଧନ କରିପାରେ ନାହିଁ, ସେଥିରେ ଅତିକ୍ରମ (ଦୋଷ) ଅଛି ବୋଲି କୁହାଯାଏ ନାହିଁ।
12.24.19
तरसा बुद्धिपूर्वं वा निग्राह्या एव शत्रवः ।
पापैः सह न संदध्याद्राज्यं पुण्यं च कारयेत् ॥ १२.२४.१९ ॥
ବଳ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ବୁଦ୍ଧିପୂର୍ବକ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଅବଶ୍ୟ ଦମନ କରି ରଖିବା ଉଚିତ। ପାପୀମାନଙ୍କ ସହ ସନ୍ଧି କରିବ ନାହିଁ; ରାଜ୍ୟକୁ ପୁଣ୍ୟମୟ କରି ପରିଚାଳନା କରିବ।
12.24.20
शूराश्चार्याश्च सत्कार्या विद्वांसश्च युधिष्ठिर ।
गोमिनो धनिनश्चैव परिपाल्या विशेषतः ॥ १२.२४.२० ॥
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଶୂରବୀର, ଆର୍ଯ୍ୟ ଓ ବିଦ୍ୱାନମାନଙ୍କର ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ଗୋଧନର ଅଧିକାରୀ ଓ ଧନୀମାନଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
12.24.21
व्यवाहरेषु धर्मेषु योक्तव्याश्च बहुश्रुताः ।
प्रमाणज्ञा महीपाल न्यायशास्त्रावलम्बिनः ॥ १२.२४.२१ ॥
ବ୍ୟବହାର ଓ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟରେ ବହୁଶ୍ରୁତ ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ହେ ମହୀପାଳ, ସେମାନେ ପ୍ରମାଣ ଜାଣିବା ଓ ନ୍ୟାୟଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସରଣ କରିବା ଲୋକ ହେବା ଉଚିତ।
12.24.22
वेदार्थतत्त्वविद्राजंस्तर्कशास्त्रबहुश्रुताः ।
मन्त्रे च व्यवहारे च नियोक्तव्या विजानता ॥ १२.२४.२२ ॥
ହେ ରାଜନ, ବେଦାର୍ଥର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା ଓ ତର୍କଶାସ୍ତ୍ରରେ ବହୁଶ୍ରୁତ ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରଣା ଓ ବ୍ୟବହାରରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ; ଏହା ଜାଣିଥିବା ଶାସକ କରିବା ଉଚିତ।
12.24.23
तर्कशास्त्रकृता बुद्धिर्धर्मशास्त्रकृता च या ।
दण्डनीतिकृता चैव त्रैलोक्यमपि साधयेत् ॥ १२.२४.२३ ॥
ତର୍କଶାସ୍ତ୍ରରୁ ଗଠିତ ବୁଦ୍ଧି, ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରୁ ଗଠିତ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଦଣ୍ଡନୀତିରୁ ଗଠିତ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ରାଜା ତ୍ରିଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ସାଧିତ କରିପାରିବେ।
12.24.24
नियोज्या वेदतत्त्वज्ञा यज्ञकर्मसु पार्तिव ।
वेदज्ञा ये च शास्त्रज्ञास्ते च राजन्सुबुद्धयः ॥ १२.२४.२४ ॥
ହେ ପାର୍ଥିବ, ଯଜ୍ଞକର୍ମରେ ବେଦତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ହେ ରାଜନ, ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁବୁଦ୍ଧି ଅଟନ୍ତି।
12.24.25
आन्वीक्षकीत्रयीवार्तादण्डनीतिषु पारगाः ।
ते तु सर्वत्र योक्तव्यास्ते च बुद्धेः परं गताः ॥ १२.२४.२५ ॥
ଆନ୍ବୀକ୍ଷିକୀ, ତ୍ରୟୀ, ବାର୍ତ୍ତା ଓ ଦଣ୍ଡନୀତିରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ସର୍ବତ୍ର ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ବୁଦ୍ଧିର ପରମ ସ୍ତରରେ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
12.24.26
गुणयुक्तेऽपि नैकस्मिन्विश्वसेत विचक्षणः ॥ १२.२४.२६ ॥
ଗୁଣଯୁକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବିଚକ୍ଷଣ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାସ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
12.24.27
अरक्षिता दुर्विनीतो मानी स्तब्धोऽभ्यसूयकः ।
एनसा युज्यते राजा दुर्दान्त इति चोच्यते ॥ १२.२४.२७ ॥
ଅରକ୍ଷିତ, ଦୁର୍ବିନୀତ, ଅହଂକାରୀ, ହଠୀ ଓ ଦୋଷଦର୍ଶୀ ରାଜା ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ତାକୁ 'ଦୁର୍ଦାନ୍ତ' କୁହାଯାଏ।
12.24.28
ये रक्ष्यमाणा हीयन्ते दैवेनृभ्याहता नृप ।
तस्करैश्चापि हीयन्ते सर्वं तद्राजकिल्विषम् ॥ १२.२४.२८ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଯେଉଁମାନେ ରକ୍ଷିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦୈବଦ୍ୱାରା ଆହତ ହୋଇ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ଚୋରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି—ତାହା ସବୁ ରାଜାଙ୍କ ଦୋଷ।
12.24.29
सुमन्त्रिते सुनीते च सर्वतश्चोपपादिते ।
पौरुषे कर्मणि कृते नास्त्यधर्मो युधिष्ठिर ॥ १२.२४.२९ ॥
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସୁମନ୍ତ୍ରିତ, ସୁନୀତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସର୍ବତୋଭାବେ ସମ୍ପନ୍ନ ପୌରୁଷ-କର୍ମ କଲେ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ।
12.24.30
विच्छिद्यन्ते समारब्धाः सिद्ध्यन्ते चापि दैवतः ।
कृते पुरुषकारे तु नैनः स्पृशति पार्थिवम् ॥ १२.२४.३० ॥
ଆରମ୍ଭ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦୈବଦ୍ୱାରା ବିଘ୍ନିତ ହୁଏ, ଦୈବଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ପୌରୁଷ କଲେ ପାପ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ ନାହିଁ।
12.24.31
अत्र ते राजशार्दूल वर्तयिष्ये कथामिमाम् ।
यद्वृत्तं पूर्वराजर्षेर्हयग्रीवस्य पाण्डव ॥ १२.२४.३१ ॥
ହେ ରାଜଶାର୍ଦୂଳ, ଏଠାରେ ତୁମକୁ ଏହି କଥା କହିବି। ହେ ପାଣ୍ଡବ, ପୂର୍ବକାଳୀନ ରାଜର୍ଷି ହୟଗ୍ରୀବଙ୍କ ଯେଉଁ ବୃତ୍ତାନ୍ତ।
12.24.32
शत्रून्हत्वा हतस्याजौ शूरस्याक्लिष्टकर्मणः ।
असहायस्य संग्रामे निर्जितस्य युधिष्ठिर ॥ १२.२४.३२ ॥
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ସେହି ଶୂରର — ଯାହାର କର୍ମ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଥିଲା, ଯେ ସହାୟହୀନ ହୋଇ ସଂଗ୍ରାମରେ ପରାଜିତ ହେଲା — ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର।
12.24.33
यत्कर्म वै निग्रहे शात्रवाणां ।
योगश्चाग्र्यः पालने मानवानाम्।
कृत्वा कर्म प्राप्य कीर्ति स युद्धा ।
द्वाजिग्रीवो मोदते स्वर्गलोके ॥ १२.२४.३३ ॥
ଶତ୍ରୁ ନିଗ୍ରହ ଏବଂ ମାନବ ପାଳନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗ ଥିବା ଯାହାର କର୍ମ — ଯୁଦ୍ଧରେ ସେହି କର୍ମ କରି, କୀର୍ତ୍ତି ପାଇ, ହୟଗ୍ରୀବ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
12.24.34
संत्यक्तात्मा समरेष्वाततायी ।
शस्त्रैश्छिन्नो दस्युभिर्वध्यमानः।
अश्वग्रीवः कर्मशीलो महात्मा ।
संसिद्धार्थो मोदते स्वर्गलोके ॥ १२.२४.३४ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ଆତ୍ମତ୍ୟାଗ କରି ଆତତାୟୀମାନଙ୍କ ସହ ଲଢ଼ିଥିବା, ଶସ୍ତ୍ରରେ ଛିନ୍ନ, ଦସ୍ୟୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ୍ୟମାନ — କର୍ମଶୀଳ ସେହି ମହାତ୍ମା ଅଶ୍ୱଗ୍ରୀବ ନିଜର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସିଦ୍ଧ କରି ସ୍ୱର୍ଗଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
12.24.35
धनुर्यूपो रशना ज्या शरः स्रु ।
क्स्रुवः खड्गो रुधिरं यत्र चाज्यम्।
रथो वेदी कामजो युद्धमग्नि ।
श्चातुर्होत्रं चतुरो वाजिमुख्याः ॥ १२.२४.३५ ॥
ଧନୁ ଯୂପ, ରଶନା ଓ ଜ୍ୟା, ବାଣ ସ୍ରୁକ୍, ସ୍ରୁବ, ଖଡ୍ଗ — ଯେଉଁଠି ରକ୍ତ ହିଁ ଘିଅ; ରଥ ବେଦୀ, କାମରୁ ଜନ୍ମିତ ଯୁଦ୍ଧ ଅଗ୍ନି; ଚାରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଶ୍ୱ ଚାତୁର୍ହୋତ୍ର ଯଜ୍ଞ।
12.24.36
हुत्वा तस्मिन्यज्ञवह्नावथारी ।
न्पापान्मुक्तो राजसिंहस्तरस्वी।
प्राणान्हुत्वा चावभृथे रणे स ।
वाजिग्रीवो मोदते देवलोके ॥ १२.२४.३६ ॥
ସେହି ଯଜ୍ଞାଗ୍ନିରେ ଆହୁତି ଦେଇ, ଶତ୍ରୁକୁ ବଧ କରି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ସେହି ତେଜସ୍ୱୀ ରାଜସିଂହ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅବଭୃଥ ସ୍ନାନ ସମୟରେ ପ୍ରାଣ ଆହୁତି ଦେଇ, ବାଜିଗ୍ରୀବ ଦେବଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
12.24.37
राष्ट्रं रक्षन्बुद्धिपूर्वं नयेन ।
संत्यक्तात्मा यज्ञशीलो महात्मा।
सर्वांल्लोकान्व्याप्य कीर्त्या मनस्वी ।
वाजिग्रीवो मोदते देवलोके ॥ १२.२४.३७ ॥
ନୀତି ଦ୍ୱାରା ବୁଦ୍ଧିପୂର୍ବକ ରାଷ୍ଟ୍ର ରକ୍ଷା କରି, ଆତ୍ମତ୍ୟାଗୀ, ଯଜ୍ଞପ୍ରିୟ, ମହାତ୍ମା, ମନସ୍ୱୀ ବାଜିଗ୍ରୀବ ନିଜ କୀର୍ତ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇ ଦେବଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
12.24.38
दैवीं सिद्धिं मानुषीं दण्डनीतिं ।
योगन्यासैः पालयित्वा महीं च।
तस्माद्राजा धर्मशीलो महात्मा ।
वाजिग्रीवो मोदते देवलोके ॥ १२.२४.३८ ॥
ଦୈବୀ ସିଦ୍ଧି ଓ ମାନୁଷୀ ଦଣ୍ଡନୀତି ଦ୍ୱାରା, ଯୋଗ ଓ ନ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ପାଳନ କରି, ସେଥିପାଇଁ ଧର୍ମଶୀଳ ମହାତ୍ମା ରାଜା ବାଜିଗ୍ରୀବ ଦେବଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
12.24.39
विद्वांस्त्यागी श्रद्दधानः कृतज्ञ ।
स्त्यक्त्वा लोकं मानुषं कर्म कृत्वा।
मेधाविनां विदुषां संमतानां ।
तनुत्यजां लोकमाक्रम्य राजा ॥ १२.२४.३९ ॥
ବିଦ୍ୱାନ, ତ୍ୟାଗୀ, ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ ଓ କୃତଜ୍ଞ ରାଜା, ମାନବ ଲୋକ ଛାଡ଼ି, ମାନୁଷୀ କର୍ମ କରି, ମେଧାବୀ ଓ ବିଦ୍ୱାନମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ଦେହ ତ୍ୟାଗକାରୀଙ୍କ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
12.24.40
सम्यग्वेदान्प्राप्य शास्त्राण्यधीत्य ।
सम्यग्राज्यं पालयित्वा महात्मा।
चातुर्वर्ण्यं स्थापयित्वा स्वधर्मे ।
वाजिग्रीवो मोदते देवलोके ॥ १२.२४.४० ॥
ବେଦ ଯଥାବିଧି ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ରାଜ୍ୟ ସମ୍ୟକ୍ ଭାବେ ପାଳନ କରି, ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣକୁ ସ୍ୱଧର୍ମରେ ସ୍ଥାପନ କରି ମହାତ୍ମା ବାଜିଗ୍ରୀବ ଦେବଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
12.24.41
जित्वा संग्रामान्पालयित्वा प्रजाश्च ।
सोमं पीत्वा तर्पयित्वा द्विजाग्र्यान्।
युक्त्या दण्डं धारयित्वा प्रजानां ।
युद्धे क्षीणे मोदते देवलोके ॥ १२.२४.४१ ॥
ସଂଗ୍ରାମ ଜିତି, ପ୍ରଜା ପାଳନ କରି, ସୋମ ପାନ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରି, ଯୁକ୍ତିରେ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ ଦେବଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
12.24.42
वृत्तं यस्य श्लाघनीयं मनुष्याः ।
सन्तो विद्वांसोऽर्हयन्त्यर्हणीयम्।
स्वर्गं जित्वा वीरलोकानवाप्य ।
सिद्धिं प्राप्तः पुण्यकीर्तिर्महात्मा ॥ १२.२४.४२ ॥
ଯାହାର ଆଚରଣକୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସଜ୍ଜନ ଓ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ପୂଜନୀୟ ଭାବେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେହି ପୁଣ୍ୟକୀର୍ତ୍ତି ମହାତ୍ମା ସ୍ୱର୍ଗ ଜିତି, ବୀରଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ।