மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.24.1
पुनरेव महर्षिस्तं कृष्णद्वैपायनोऽर्थवत् ।
अजातशत्रुं कौन्तेयमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १२.२४.१ ॥
மீண்டும் மகரிஷி கிருஷ்ண-த்வைபாயனர் பொருளுள்ள இவ்வார்த்தைகளை குந்தியின் மகனும் பகைவரற்றவனுமான அவனிடம் கூறினார்.
12.24.2
अरण्ये वसतां तात भ्रातॄणां ते मनिस्विनाम् ।
मनोरथा महाराज ये तत्रासन्युधिष्ठिर ॥ १२.२४.२ ॥
அன்பு மகனே, காட்டில் வாழ்ந்த உன் மனம்படைத்த சகோதரர்களுக்கு அங்கே இருந்த விருப்பங்கள் இருந்தன, ஓ மகாராஜ யுதிஷ்டிரா.
12.24.3
तानि मे भरतश्रेष्ठ प्राप्नुवन्तु महारथाः ।
प्रशाधि पृथिवीं पार्थ ययातिरिव नाहुषः ॥ १२.२४.३ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, அந்த (ஆசைகள்) என்னுடைய மகாரதர்கள் பெறட்டும். பிருதையின் மகனே, நகுஷனின் மகன் யயாதியைப் போல பூமியை ஆட்சி செய்.
12.24.4
अरण्ये दुःखवसतिरनुभूता तपस्विभिः ।
दुःखस्यान्ते नरव्याघ्र सुखान्यनुभवन्तु वै ॥ १२.२४.४ ॥
காட்டில் தவசிகள் துன்பத்தின் வாசத்தை அனுபவித்தனர். மனிதர்களில் புலியே, துன்பத்தின் முடிவில் அவர்கள் இன்பத்தை அனுபவிக்கட்டும்.
12.24.5
धर्ममर्थं च कामं च भ्रातृभिः सह भारत ।
अनुभूय ततः पश्चात्प्रस्थाताऽसि विशांपते ॥ १२.२४.५ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே, சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து தர்மத்தையும் அர்த்தத்தையும் காமத்தையும் அனுபவித்த பின், மக்களின் தலைவனே, பின்னர் நீ புறப்படுவாய்.
12.24.6
अर्थिनां च पितृणां च देवतानां च भारत ।
आनृण्यं गच्छ कौन्तेय ततः स्वर्गं गमिष्यसि ॥ १२.२४.६ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே, கேட்பவர்கள், முன்னோர்கள், தேவர்கள் ஆகியோரின் கடனிலிருந்து விடுபடு, குந்தியின் மகனே. பின்னர் நீ சொர்க்கத்திற்குச் செல்வாய்.
12.24.7
सर्वमेधाश्चमेधाभ्यां यजस्व कुरुनन्दन ।
ततः पश्चान्महाराज गमिष्यसि परां गतिम् ॥ १२.२४.७ ॥
குருநந்தனா, சர்வமேதம் மற்றும் அசுவமேதத்தால் யாகம் செய். மகாராஜனே, பின்னர் நீ பரம கதியை அடைவாய்.
12.24.8
भ्रातृंश्च सर्वान्क्रतुभिः संयोज्य बहुदक्षिणैः ।
संप्राप्तः कीर्तिमतुलां पाण्डवेय गमिष्यसि ॥ १२.२४.८ ॥
பாண்டவனே, அனைத்து சகோதரர்களையும் யாகங்களில் ஏராளமான தட்சிணையுடன் இணைத்து, ஒப்பற்ற புகழை அடைந்து நீ செல்வாய்.
12.24.9
विझस्ते पुरुषव्याघ्र वचनं कुरुसत्तम ।
शृणुष्वैवं यथा कुर्वन्न धर्माच्च्यवसे नृप ॥ १२.२४.९ ॥
புருஷவியாக்ரா, குருசத்தமா, உனக்கு இந்த வார்த்தையை அறிவிக்கிறேன்; கேள், இவ்வாறு செய்தால் நீ தர்மத்திலிருந்து விலக மாட்டாய், அரசே.
12.24.10
आददानस्य विजयं विग्रहं च युधिष्ठिर ।
समानधर्मकुशलाः स्थापयन्ति नरेश्वर ॥ १२.२४.१० ॥
யுதிஷ்டிரா, வெற்றியையும் போரையும் ஏற்பவனை, சமான தர்மத்தில் வல்லவர்கள் நிலைநிறுத்துகின்றனர், மனிதர்களின் தலைவனே.
12.24.11
प्रत्यक्षमनुमानं च उपमानं तथाऽऽगमः ।
अर्थापत्तिस्तथैतिह्यं संशयो निर्णयस्तथा ॥ १२.२४.११ ॥
நேரடி உணர்வு, அனுமானம், உபமானம், ஆகமம், அர்த்தாபத்தி, ஐதிஹ்யம், சந்தேகம், முடிவு, அவ்வாறே.
12.24.12
आकार इङ्गितं चैव गतिश्चेष्टा च भारत ।
प्रतिज्ञा चैव हेतुश्च दृष्टान्तोपनयस्तथा ॥ १२.२४.१२ ॥
தோற்றம், குறிப்பு, நடை, செயல், ஆம், பாரதா, பிரதிஜ்ஞை, ஹேது, த்ருஷ்டாந்தம், உபநயம், அவ்வாறே.
12.24.13
उक्तिर्निगमनं तेषां प्रमेयं च प्रयोजनम् ।
एतानि साधनान्याहुर्बहुवर्गप्रसिद्धये ॥ १२.२४.१३ ॥
கூற்று, முடிவு, அவற்றின் பொருள், மற்றும் நோக்கம் — இவற்றை பலரும் தெளிவாக அறிய உதவும் கருவிகள் என்று கூறுவர்.
12.24.14
प्रत्यक्षमनुमानं च सर्वेषां योनिरुच्यते ।
प्रमाणज्ञो हि शक्नोति दण्डयोनौ विचक्षणः।
अप्रमाणवता नीतो दण्डो हन्यान्महीपतिम् ॥ १२.२४.१४ ॥
நேர் அறிவும் அனுமானமும் அனைத்திற்கும் மூலம் என்று கூறப்படுகிறது. பிரமாணம் அறிந்த அறிஞன் தண்டநீதியின் மூலத்தை அறிய வல்லவன். பிரமாணமின்றி செலுத்தப்பட்ட தண்டம் அரசனையே அழிக்கும்.
12.24.15
देशकालप्रतीक्षी यो दस्यून्मर्षयते नृपः ।
शास्त्रजां बुद्धिमास्थाय युज्यते नैनसा हि सः ॥ १२.२४.१५ ॥
இடமும் காலமும் பார்த்து காத்திருந்து கொள்ளையர்களை பொறுத்துக்கொள்ளும் அரசன், சாஸ்திரத்தில் பிறந்த புத்தியை பற்றிக்கொண்டு, பாவத்தில் சேர்வதில்லை.
12.24.16
आदाय बलिषङ्भागं यो राष्ट्रं नाभिरक्षति ।
प्रतिगृह्णाति तत्पापं चतुर्थांशेन भूमिपः ॥ १२.२४.१६ ॥
ஆறில் ஒரு பங்கை வரியாக வாங்கி நாட்டைக் காக்காத அரசன், அந்தப் பாவத்தின் நான்கில் ஒரு பங்கை ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
12.24.17
निबोध च यथाऽऽतिष्ठन्धर्मान्न च्यवते नृपः ।
निग्रहाद्धर्मशास्त्राणामनुरुद्ध्यन्नपेतभीः।
कामक्रोधावनादृत्य पितेव समदर्शनः ॥ १२.२४.१७ ॥
அரசன் எவ்வாறு தர்மங்களில் நிலைத்து வழுவாமல் இருக்கிறான் என்பதை அறிவாயாக: தர்மசாஸ்திரங்களின் கட்டுப்பாட்டைப் பின்பற்றி, அச்சமின்றி, காமத்தையும் கோபத்தையும் புறக்கணித்து, தந்தையைப் போல் சமமாகக் காண்பவனாக.
12.24.18
दैवेनाभ्याहतो राजा कर्मकाले महाद्युते ।
न साधयति यत्कर्म न तत्राहुरतिक्रमम् ॥ १२.२४.१८ ॥
ஒளிமிக்கவனே, செயலுக்கான காலத்தில் அரசன் விதியால் தாக்கப்பட்டு, அவன் நிறைவேற்ற முடியாத செயலில் அவனிடம் குற்றமான மீறல் இருப்பதாகக் கூறுவதில்லை.
12.24.19
तरसा बुद्धिपूर्वं वा निग्राह्या एव शत्रवः ।
पापैः सह न संदध्याद्राज्यं पुण्यं च कारयेत् ॥ १२.२४.१९ ॥
வலிமையாலோ அல்லது நன்கு சிந்தித்தோ எதிரிகளை அடக்கி வைக்க வேண்டும். தீயவர்களுடன் உடன்படிக்கை செய்யக் கூடாது; அரசை நல்லொழுக்கமுள்ளதாக நடத்த வேண்டும்.
12.24.20
शूराश्चार्याश्च सत्कार्या विद्वांसश्च युधिष्ठिर ।
गोमिनो धनिनश्चैव परिपाल्या विशेषतः ॥ १२.२४.२० ॥
யுதிஷ்டிரா, வீரர்களும் உயர்குடியினரும் அறிஞர்களும் மதிக்கப்பட வேண்டும். பசுவுடைமையாளரும் செல்வந்தரும் சிறப்பாகக் காக்கப்பட வேண்டும்.
12.24.21
व्यवाहरेषु धर्मेषु योक्तव्याश्च बहुश्रुताः ।
प्रमाणज्ञा महीपाल न्यायशास्त्रावलम्बिनः ॥ १२.२४.२१ ॥
வழக்குகளிலும் அறச் செயல்களிலும் பல நூல்களை அறிந்தவர்கள் நியமிக்கப்பட வேண்டும். அரசனே, அவர்கள் சான்றுகளை அறிந்தவர்களாகவும் நீதிநூலை பின்பற்றுபவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.
12.24.22
वेदार्थतत्त्वविद्राजंस्तर्कशास्त्रबहुश्रुताः ।
मन्त्रे च व्यवहारे च नियोक्तव्या विजानता ॥ १२.२४.२२ ॥
அரசனே, வேதப் பொருளின் உண்மையை அறிந்தவர்களும் தர்க்கசாஸ்திரத்தில் வல்லுநர்களுமான அறிஞர்களை ஆலோசனையிலும் வழக்குகளிலும் நியமிக்க வேண்டும்; இதை அறிந்த அரசன் இதைச் செய்ய வேண்டும்.
12.24.23
तर्कशास्त्रकृता बुद्धिर्धर्मशास्त्रकृता च या ।
दण्डनीतिकृता चैव त्रैलोक्यमपि साधयेत् ॥ १२.२४.२३ ॥
தர்க்கசாஸ்திரத்தால் உருவான அறிவும், தர்மசாஸ்திரத்தால் உருவான அறிவும், தண்டநீதியால் உருவான அறிவும் இருந்தால், அரசன் மூவுலகங்களையும் கூட வெல்ல முடியும்.
12.24.24
नियोज्या वेदतत्त्वज्ञा यज्ञकर्मसु पार्तिव ।
वेदज्ञा ये च शास्त्रज्ञास्ते च राजन्सुबुद्धयः ॥ १२.२४.२४ ॥
அரசனே, யாகச் செயல்களில் வேதத்தின் உண்மையை அறிந்தவர்களை நியமிக்க வேண்டும். அரசனே, வேதத்தையும் சாஸ்திரங்களையும் அறிந்தவர்கள் நல்ல அறிவுடையவர்கள்.
12.24.25
आन्वीक्षकीत्रयीवार्तादण्डनीतिषु पारगाः ।
ते तु सर्वत्र योक्तव्यास्ते च बुद्धेः परं गताः ॥ १२.२४.२५ ॥
ஆன்வீட்சிகி, த்ரயீ, வார்த்தா, தண்டநீதி ஆகியவற்றில் தேர்ச்சி பெற்றவர்களை எங்கும் நியமிக்க வேண்டும்; புத்தியின் உச்சத்தை அடைந்தவர்களையும் நியமிக்க வேண்டும்.
12.24.26
गुणयुक्तेऽपि नैकस्मिन्विश्वसेत विचक्षणः ॥ १२.२४.२६ ॥
நல்ல குணங்கள் உடையவராக இருந்தாலும், அறிவுள்ளவன் ஒருவரை மட்டும் முழுமையாக நம்பக்கூடாது.
12.24.27
अरक्षिता दुर्विनीतो मानी स्तब्धोऽभ्यसूयकः ।
एनसा युज्यते राजा दुर्दान्त इति चोच्यते ॥ १२.२४.२७ ॥
காவல் இல்லாதவனும், அடங்காதவனும், பெருமை கொண்டவனும், பிடிவாதக்காரனும், குற்றம் காண்பவனுமான அரசன் பாவத்தில் சிக்குகிறான்; அவன் 'அடக்க முடியாதவன்' என்று சொல்லப்படுகிறான்.
12.24.28
ये रक्ष्यमाणा हीयन्ते दैवेनृभ्याहता नृप ।
तस्करैश्चापि हीयन्ते सर्वं तद्राजकिल्विषम् ॥ १२.२४.२८ ॥
அரசே, காக்கப்பட்டும் விதியால் தாக்கப்பட்டு இழப்புற்றவர்களும், திருடர்களால் இழப்புற்றவர்களும் உண்டு; அவை அனைத்தும் அரசனின் குற்றமே.
12.24.29
सुमन्त्रिते सुनीते च सर्वतश्चोपपादिते ।
पौरुषे कर्मणि कृते नास्त्यधर्मो युधिष्ठिर ॥ १२.२४.२९ ॥
யுதிஷ்டிரா, நன்கு ஆலோசிக்கப்பட்டு, நல்ல நீதியுடன், எல்லா வகையிலும் நிறைவேற்றப்பட்ட மனித முயற்சியுள்ள செயல் செய்யப்பட்டால் அதர்மம் இல்லை.
12.24.30
विच्छिद्यन्ते समारब्धाः सिद्ध्यन्ते चापि दैवतः ।
कृते पुरुषकारे तु नैनः स्पृशति पार्थिवम् ॥ १२.२४.३० ॥
தொடங்கப்பட்ட செயல்கள் விதியால் தடைபடுகின்றன, விதியால் நிறைவேறுகின்றன; ஆனால் மனித முயற்சி செய்யப்பட்டால் பாவம் அரசனைத் தொடுவதில்லை.
12.24.31
अत्र ते राजशार्दूल वर्तयिष्ये कथामिमाम् ।
यद्वृत्तं पूर्वराजर्षेर्हयग्रीवस्य पाण्डव ॥ १२.२४.३१ ॥
ராஜசார்தூல், இங்கே உனக்கு இந்தக் கதையைச் சொல்வேன். பாண்டவனே, முன்னொரு ராஜரிஷியான ஹயக்ரீவனின் வரலாறு இது.
12.24.32
शत्रून्हत्वा हतस्याजौ शूरस्याक्लिष्टकर्मणः ।
असहायस्य संग्रामे निर्जितस्य युधिष्ठिर ॥ १२.२४.३२ ॥
எதிரிகளைக் கொன்று, போரில் கொல்லப்பட்ட அந்த வீரனின் — களைப்பறியா செயல்கள் கொண்டவனும், துணையின்றிப் போரில் தோற்கடிக்கப்பட்டவனுமான — வரலாறு, யுதிஷ்டிரா.
12.24.33
यत्कर्म वै निग्रहे शात्रवाणां ।
योगश्चाग्र्यः पालने मानवानाम्।
कृत्वा कर्म प्राप्य कीर्ति स युद्धा ।
द्वाजिग्रीवो मोदते स्वर्गलोके ॥ १२.२४.३३ ॥
எதிரிகளை அடக்குவதிலும் மனிதர்களைக் காப்பதிலும் சிறந்த யோகம் கொண்ட செயல் எவனுடையதோ — போரில் அந்தச் செயலைச் செய்து, புகழ் பெற்று, ஹயக்ரீவன் சுவர்க்கலோகத்தில் மகிழ்கிறான்.
12.24.34
संत्यक्तात्मा समरेष्वाततायी ।
शस्त्रैश्छिन्नो दस्युभिर्वध्यमानः।
अश्वग्रीवः कर्मशीलो महात्मा ।
संसिद्धार्थो मोदते स्वर्गलोके ॥ १२.२४.३४ ॥
போர்களில் தன்னையே அர்ப்பணித்து ஆததாயிகளுடன் போரிட்டவன், ஆயுதங்களால் வெட்டுண்டவன், கொள்ளையர்களால் கொல்லப்பட்டவன் — செயலில் ஈடுபட்ட அந்த மகாத்மா அஷ்வக்ரீவன், தன் நோக்கம் நிறைவேறி, சுவர்க்கலோகத்தில் மகிழ்கிறான்.
12.24.35
धनुर्यूपो रशना ज्या शरः स्रु ।
क्स्रुवः खड्गो रुधिरं यत्र चाज्यम्।
रथो वेदी कामजो युद्धमग्नि ।
श्चातुर्होत्रं चतुरो वाजिमुख्याः ॥ १२.२४.३५ ॥
வில் யூபம், நாண் வார், அம்பு ஸ்ருக், கரண்டி ஸ்ருவம், வாள் — இரத்தமே நெய் ஆகும் இடம்; தேர் வேதி, காமத்தில் பிறந்த போர் அக்னி; நான்கு சிறந்த குதிரைகள் சதுர்ஹோத்ர யாகம்.
12.24.36
हुत्वा तस्मिन्यज्ञवह्नावथारी ।
न्पापान्मुक्तो राजसिंहस्तरस्वी।
प्राणान्हुत्वा चावभृथे रणे स ।
वाजिग्रीवो मोदते देवलोके ॥ १२.२४.३६ ॥
அந்த யாக நெருப்பில் ஆகுதி அளித்து, பகைவனை வீழ்த்தி, மனிதர்களின் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்ட அந்த வீரமிகு அரசசிம்மன், போரில் அவபृத நீராட்டின் போது உயிரை ஆகுதியாக்கி, வாஜிக்ரீவன் தேவலோகத்தில் மகிழ்கிறான்.
12.24.37
राष्ट्रं रक्षन्बुद्धिपूर्वं नयेन ।
संत्यक्तात्मा यज्ञशीलो महात्मा।
सर्वांल्लोकान्व्याप्य कीर्त्या मनस्वी ।
वाजिग्रीवो मोदते देवलोके ॥ १२.२४.३७ ॥
நீதியுடன் அறிவோடு நாட்டைக் காத்து, தன்னையே தியாகம் செய்து, யாகப்பற்றுள்ள மஹாத்மாவான மனஸ்வி வாஜிக்ரீவன், தனது புகழால் எல்லா உலகங்களிலும் பரவி, தேவலோகத்தில் மகிழ்கிறான்.
12.24.38
दैवीं सिद्धिं मानुषीं दण्डनीतिं ।
योगन्यासैः पालयित्वा महीं च।
तस्माद्राजा धर्मशीलो महात्मा ।
वाजिग्रीवो मोदते देवलोके ॥ १२.२४.३८ ॥
தெய்வீக சித்தியாலும் மனித தண்டநீதியாலும், யோக நியாசங்களால் பூமியைக் காத்து, ஆகையால் தர்மசீலனான மஹாத்மா அரசன் வாஜிக்ரீவன் தேவலோகத்தில் மகிழ்கிறான்.
12.24.39
विद्वांस्त्यागी श्रद्दधानः कृतज्ञ ।
स्त्यक्त्वा लोकं मानुषं कर्म कृत्वा।
मेधाविनां विदुषां संमतानां ।
तनुत्यजां लोकमाक्रम्य राजा ॥ १२.२४.३९ ॥
அறிவுடையோனும், தியாகியும், நம்பிக்கையுள்ளவனும், நன்றியுள்ளவனுமான அரசன், மனிதலோகத்தை விட்டு, மனித கர்மங்களைச் செய்து, அறிஞர்களாலும் மேதாவிகளாலும் மதிக்கப்படும் உடலைத் துறப்பவர்களின் உலகை அடைகிறான்.
12.24.40
सम्यग्वेदान्प्राप्य शास्त्राण्यधीत्य ।
सम्यग्राज्यं पालयित्वा महात्मा।
चातुर्वर्ण्यं स्थापयित्वा स्वधर्मे ।
वाजिग्रीवो मोदते देवलोके ॥ १२.२४.४० ॥
வேதங்களை முறையாகப் பெற்று, சாஸ்திரங்களை ஓதி, அரசை நன்கு ஆண்டு, நான்கு வர்ணங்களையும் அவரவர் தர்மத்தில் நிலைநிறுத்திய மகாத்மா வாஜிக்ரீவன் தேவலோகத்தில் மகிழ்கிறான்.
12.24.41
जित्वा संग्रामान्पालयित्वा प्रजाश्च ।
सोमं पीत्वा तर्पयित्वा द्विजाग्र्यान्।
युक्त्या दण्डं धारयित्वा प्रजानां ।
युद्धे क्षीणे मोदते देवलोके ॥ १२.२४.४१ ॥
போர்களில் வென்று, குடிமக்களைக் காத்து, சோமத்தைப் பருகி, சிறந்த த்விஜர்களை திருப்திப்படுத்தி, நீதியுடன் குடிமக்கள் மீது தண்டத்தை ஏந்தி, போரில் வீழ்ந்தவன் தேவலோகத்தில் மகிழ்கிறான்.
12.24.42
वृत्तं यस्य श्लाघनीयं मनुष्याः ।
सन्तो विद्वांसोऽर्हयन्त्यर्हणीयम्।
स्वर्गं जित्वा वीरलोकानवाप्य ।
सिद्धिं प्राप्तः पुण्यकीर्तिर्महात्मा ॥ १२.२४.४२ ॥
யாருடைய நடத்தையை மனிதர்கள் புகழ்கிறார்களோ, நல்லவர்களும் அறிஞர்களும் மதிப்புக்குரியவனாக மதிக்கிறார்களோ, அந்த புண்ணியகீர்த்தி மகாத்மா சுவர்க்கத்தை வென்று, வீரர்களின் உலகங்களை அடைந்து, சித்தியை அடைந்தான்.