مهابهاراتا · أدهيايا 12.252
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.252.1
प्रकृतेस्तु विकारा ये क्षेत्रज्ञस्तैरधिष्ठितः ।
न चैनं ते प्रजानन्ति स तु जानाति तानपि ॥ १२.२५२.१ ॥
إن تحولات الطبيعة هي ما يحكمه عارف الحقل؛ إنها لا تعرفه، أما هو فيعرفها.
12.252.2
तैश्चैवं कुरुते कार्यं मनःषष्ठैरिहेन्द्रियैः ।
सुदान्तैरिव संयन्ता दृढैः परमवाजिभिः ॥ १२.२५२.२ ॥
وهكذا يعمل بالحواس، والعقل سادسها، كما يسوق السائق خيولاً فائقة قوية مروضة جيداً.
12.252.3
इन्द्रियेभ्यः परे ह्यर्था अर्थेभ्यः परमं मनः ।
मनसस्तु परा बुद्धिर्बुद्धेरात्मा महान्परः ॥ १२.२५२.३ ॥
وراء الحواس موضوعاتها، ووراء الموضوعات العقل الأسمى، ووراء العقل البُدّهي، ووراء البُدّهي الذات العظيمة، وهي أعلى من ذلك.
12.252.4
महतः परमव्यक्तमव्यक्तात्पुरुषः परः ।
पुरुषान्न परं किंचित्सा काष्ठा सा परा गतिः ॥ १२.२५२.४ ॥
وراء العظيم يوجد غير المتجلي، ووراء غير المتجلي يوجد البوروشا، وليس وراء البوروشا شيء أعلى. ذلك هو الحد الأقصى، وذلك هو الغاية العليا.
12.252.5
एवं सर्वेषु भूतेषु गूढोत्मा न प्रकाशते ।
दृश्यते त्वग्र्यया बुद्ध्या सूक्ष्मया सूक्ष्मदर्शिभिः ॥ १२.२५२.५ ॥
وهكذا لا تظهر الذات الخفية في كل الكائنات؛ لكن أهل البصيرة الدقيقة يرونها بعقل سامٍ ودقيق.
12.252.6
अन्तरात्मनि संलीय मनः षष्ठानि मेधया ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थांश्च बहुचिन्त्यमचिन्तयन् ॥ १२.२५२.६ ॥
بعد أن يذوبوا الحواس، والعقل سادسها، وموضوعاتها في الذات الداخلية بالحكمة، يتأملون، متفكرين فيما هو جدير بالتفكر الكثير.
12.252.7
ध्यानोपरमणं कृत्वा विद्यासंपादितं मनः ।
अनिश्चरः प्रशान्तात्मा ततोर्च्छत्यमृतं पदम् ॥ १२.२५२.७ ॥
فبعد أن يكف عن التأمل، وقد صار عقله مكتملاً بالمعرفة، ثابتاً ذا نفس هادئة، ينال حينئذ المقام الخالد.
12.252.8
इन्द्रियाणां तु सर्वेषां पश्यात्मा चलितस्मृतिः ।
आत्मनः संप्रदानेन मर्त्यो मृत्युमुपाश्नुते ॥ १२.२५२.८ ॥
من يرى الذات عبر جميع الحواس وذاكرته مضطربة، فإن الفاني يبلغ الموت بتسليم ذاته.
12.252.9
हित्वा तु सर्वसंकल्पान्सत्वे चित्तं निवेशयेत् ।
सत्वे चित्तं समावेश्य ततः कालंजरो भवेत् ॥ १२.२५२.९ ॥
بعد أن يترك كل النوايا، فليثبّت العقل في السattva؛ وبعد أن يثبّت العقل في السattva، فليصر حينئذ كالنجارا.
12.252.10
चित्तप्रसादेन यतिर्जहातीह शुभाशुभम् ।
प्रसन्नात्मात्मनि स्थित्वा सुखमत्यन्तमश्नुते ॥ १२.२५२.१० ॥
بصفاء العقل يترك الزاهد هنا الخير والشر؛ وبنفس صافية مستقرة في الذات ينال السعادة العظمى.
12.252.11
लक्षणं तु प्रसादस्य यथा तृप्तः सुखं स्वपेत् ।
निवाते वा यथा दीपो दीप्यमानो न कम्पते ॥ १२.२५२.११ ॥
علامة الصفاء أن يكون كالشبعان ينام بسعادة، أو كالمصباح المتّقد في مكان لا ريح فيه لا يرتجف.
12.252.12
एवं पूर्वापरे रात्रौ युञ्जन्नात्मानमात्मनि ।
लघ्वाहारो विशुद्धात्मा पश्यत्यात्मानमात्मनि ॥ १२.२५२.१२ ॥
هكذا، في أول الليل وآخره، يوحّد الذات بالذات، آكلاً قليلاً، بنفس طاهرة، فيرى الذات في الذات.
12.252.13
रहस्यं सर्ववेदानामनैतिह्यमनागतम् ।
आत्मप्रत्ययिकं शास्त्रमिदं पुत्रानुशासनम् ॥ १२.२५२.१३ ॥
هذا سرّ جميع الفيدات، لم يُتوارث بالتقليد، وهو تعليم قائم على الإيقان بالذات: تعليم موجَّه إلى ابن.
12.252.14
धर्माख्यानेषु सर्वेषु चित्राख्यानेषु यद्वसु ।
दृश्यते ऋक्सहस्राणि निर्मथ्यामृतमुद्धृतम् ॥ १२.२५२.१४ ॥
الثروة التي تُرى في جميع حكايات الدهرما وفي جميع القصص العجيبة: قد خُضّت آلاف الأبيات وأُخرج هذا الرحيق.
12.252.15
नवनीतं यथा दध्नः काष्ठादग्निर्यथैव च ।
तथैव विदुषां ज्ञानं पुत्रहेतोः समुद्धृतम् ॥ १२.२५२.१५ ॥
كما يُستخرج الزبد من الرائب والنار من الخشب، كذلك استُخلص علم العلماء من أجل ابن.
12.252.16
स्नातकानामिदं शास्त्रं वाच्यं पुत्रानुशासनम् ।
तदितं नाप्रशान्ताय नादान्तायातपस्विने ॥ १२.२५२.१६ ॥
هذا التعليم، هذا التوجيه لابن، ينبغي أن يُقال للمتخرّجين من الدراسة؛ لا للمضطرب، ولا لغير المنضبط، ولا لمن لا تقشّف له.
12.252.17
नावेदविदुषे वाच्यं तथा नानुगताय च ।
नासूयकायानृजवे न चानिर्दिष्टकारिणे ॥ १२.२५२.१७ ॥
لا يُقال لمن لا يعرف الفيدا، ولا لمن لم يتبع المعلم؛ ولا للحسود أو الملتوي أو من يعمل بلا توجيه.
12.252.18
न तर्कशास्त्रदग्धाय तथैव पिशुनाय च ।
श्लाघिने श्लाघनीयाय प्रशान्ताय तपस्विने ॥ १२.२५२.१८ ॥
لا يُقال لمن احترق بكتب المنطق، ولا لمثله المغتاب؛ ولا لمن يمدح نفسه، بل لمن هو جدير بالثناء، ساكن ومتقشّف.
12.252.19
इदं प्रियाय पुत्राय शिष्यायानुगताय च ।
रहस्यधर्मं वक्तव्यं नान्यस्मै तु कथंचन ॥ १२.२५२.१९ ॥
ينبغي أن يُقال هذا الدارما السرّي فقط للابن المحبوب أو التلميذ أو التابع المخلص، ولا يُقال لغيرهم بأي حال.
12.252.20
यद्यप्यस्य महीं दद्याद्रत्नपूर्णामिमां नरः ।
इदमेव ततः श्रेय इति मन्येत तत्त्ववित् ॥ १२.२५२.२० ॥
حتى لو أعطاه إنسان هذه الأرض المليئة بالجواهر، فإن العارف بالحقيقة سيعدّ هذا أفضل من ذلك.
12.252.21
अतो गुह्यतरार्थं तदध्यात्ममतिमानुषम् ।
यत्तन्महर्षिभिर्जुष्टं वेदान्तेषु च गीयते ॥ १२.२५२.२१ ॥
لذلك فإن تلك المعرفة الروحية، التي تفوق الإنسان، هي الأشد سرّية؛ يتمسك بها كبار الحكماء ويُنشد ذكرها في الفيدانتا.
12.252.22
तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.२५२.२२ ॥
ما تسألني عنه، سأشرحه لك كاملاً.
12.252.23
यच्च ते मनसि वर्तते परं ।
यत्र चास्ति तव संशयः क्वचित्।
श्रूयतामयमहं तवाग्रतः ।
पुत्र किं हि कथयामि ते पुनः ॥ १२.२५२.२३ ॥
ما هو الأسمى في نفسك، وأينما كان لك شك—اسمع يا بني، أقوله أمامك؛ ولِمَ أعيد عليك القول؟