மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.252
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.252.1
प्रकृतेस्तु विकारा ये क्षेत्रज्ञस्तैरधिष्ठितः ।
न चैनं ते प्रजानन्ति स तु जानाति तानपि ॥ १२.२५२.१ ॥
இயற்கையின் எந்த விகாரங்கள் உள்ளனவோ, அவற்றால் க்ஷேத்ரஜ்ஞன் ஆளப்படுகிறான். அவை அவனை அறிவதில்லை; அவனோ அவற்றை அறிகிறான்.
12.252.2
तैश्चैवं कुरुते कार्यं मनःषष्ठैरिहेन्द्रियैः ।
सुदान्तैरिव संयन्ता दृढैः परमवाजिभिः ॥ १२.२५२.२ ॥
இவ்வாறு அவன் மனம் ஆறாவதாக உள்ள புலன்களைக் கொண்டு செயல் புரிகிறான்; நன்கு அடக்கப்பட்ட, வலிமையான சிறந்த குதிரைகளைக் கொண்டு தேரோட்டி ஓட்டுவது போல.
12.252.3
इन्द्रियेभ्यः परे ह्यर्था अर्थेभ्यः परमं मनः ।
मनसस्तु परा बुद्धिर्बुद्धेरात्मा महान्परः ॥ १२.२५२.३ ॥
புலன்களுக்கு அப்பால் புலனுணர்வுப் பொருட்கள் உள்ளன; பொருட்களுக்கு அப்பால் உயர்ந்த மனம்; மனத்துக்கு அப்பால் உயர்ந்த புத்தி; புத்திக்கு அப்பால் மகத்தான ஆத்மா, அதுவே மேலானது.
12.252.4
महतः परमव्यक्तमव्यक्तात्पुरुषः परः ।
पुरुषान्न परं किंचित्सा काष्ठा सा परा गतिः ॥ १२.२५२.४ ॥
மகத்திலிருந்து மேலானது அவ்யக்தம்; அவ்யக்தத்திலிருந்து மேலானவன் புருஷன்; புருஷனுக்கு மேலாக எதுவும் இல்லை. அதுவே எல்லை, அதுவே மேலான கதி.
12.252.5
एवं सर्वेषु भूतेषु गूढोत्मा न प्रकाशते ।
दृश्यते त्वग्र्यया बुद्ध्या सूक्ष्मया सूक्ष्मदर्शिभिः ॥ १२.२५२.५ ॥
இவ்வாறு எல்லா உயிர்களிலும் மறைந்துள்ள ஆத்மா வெளிப்படுவதில்லை; ஆனால் நுண்ணறிவாளர்கள் உயர்ந்த, நுண்ணிய புத்தியால் அதைக் காண்கிறார்கள்.
12.252.6
अन्तरात्मनि संलीय मनः षष्ठानि मेधया ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थांश्च बहुचिन्त्यमचिन्तयन् ॥ १२.२५२.६ ॥
மனம் ஆறாவதாக உள்ள புலன்களையும் புலன் பொருட்களையும் நுண்ணறிவால் உள்ளான ஆத்மாவில் ஒடுக்கி, பல ஆழ்ந்த விஷயங்களை எண்ணியபடி (அவர்கள் தியானிக்கின்றனர்).
12.252.7
ध्यानोपरमणं कृत्वा विद्यासंपादितं मनः ।
अनिश्चरः प्रशान्तात्मा ततोर्च्छत्यमृतं पदम् ॥ १२.२५२.७ ॥
தியானத்திலிருந்து விலகி, ஞானத்தால் அடையப்பெற்ற மனத்துடன், அசையாமல் அமைதியான ஆன்மாவுடன் இருப்பவன் அப்பொழுது அழியாத நிலையை அடைகிறான்.
12.252.8
इन्द्रियाणां तु सर्वेषां पश्यात्मा चलितस्मृतिः ।
आत्मनः संप्रदानेन मर्त्यो मृत्युमुपाश्नुते ॥ १२.२५२.८ ॥
எல்லா புலன்களாலும் ஆன்மாவைக் காணாமல், நினைவு கலங்கியவன், ஆன்மாவைக் கொடுத்துவிட்டு மரணமடைகிறான்; மனிதன் மரணத்தை அடைகிறான்.
12.252.9
हित्वा तु सर्वसंकल्पान्सत्वे चित्तं निवेशयेत् ।
सत्वे चित्तं समावेश्य ततः कालंजरो भवेत् ॥ १२.२५२.९ ॥
எல்லா சங்கல்பங்களையும் விட்டுவிட்டு, சத்துவத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்; சத்துவத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்திய பின் அவன் காலஞ்சரன் ஆகட்டும்.
12.252.10
चित्तप्रसादेन यतिर्जहातीह शुभाशुभम् ।
प्रसन्नात्मात्मनि स्थित्वा सुखमत्यन्तमश्नुते ॥ १२.२५२.१० ॥
மனத்தின் தெளிவால் துறவி இங்கு நல்லதும் தீயதும் விட்டுவிடுகிறான்; தெளிந்த ஆன்மாவுடன் ஆன்மாவில் நிலைத்து முழுமையான இன்பத்தை அடைகிறான்.
12.252.11
लक्षणं तु प्रसादस्य यथा तृप्तः सुखं स्वपेत् ।
निवाते वा यथा दीपो दीप्यमानो न कम्पते ॥ १२.२५२.११ ॥
தெளிவின் அடையாளம்: திருப்தியடைந்தவன் இன்பமாக உறங்குவது போலவும், காற்றில்லா இடத்தில் எரியும் விளக்கு அசையாமல் இருப்பது போலவும் இருக்கும்.
12.252.12
एवं पूर्वापरे रात्रौ युञ्जन्नात्मानमात्मनि ।
लघ्वाहारो विशुद्धात्मा पश्यत्यात्मानमात्मनि ॥ १२.२५२.१२ ॥
இவ்வாறு இரவின் முன்னும் பின்னும் ஆன்மாவை ஆன்மாவுடன் இணைத்து, குறைந்த உணவு உண்டு, தூய ஆன்மாவுடன் ஆன்மாவில் ஆன்மாவைக் காண்கிறான்.
12.252.13
रहस्यं सर्ववेदानामनैतिह्यमनागतम् ।
आत्मप्रत्ययिकं शास्त्रमिदं पुत्रानुशासनम् ॥ १२.२५२.१३ ॥
இது எல்லா வேதங்களின் இரகசியம்; பாரம்பரியத்தால் வந்ததன்று, ஆன்ம உணர்வால் அறியப்படும் இந்த நூல் மகனுக்கான உபதேசம்.
12.252.14
धर्माख्यानेषु सर्वेषु चित्राख्यानेषु यद्वसु ।
दृश्यते ऋक्सहस्राणि निर्मथ्यामृतमुद्धृतम् ॥ १२.२५२.१४ ॥
தர்மக் கதைகளிலும் எல்லா அற்புதக் கதைகளிலும் காணப்படும் செல்வமான ஆயிரம் ரிக்குகளை கடைந்து இந்த அமுதம் எடுக்கப்பட்டுள்ளது.
12.252.15
नवनीतं यथा दध्नः काष्ठादग्निर्यथैव च ।
तथैव विदुषां ज्ञानं पुत्रहेतोः समुद्धृतम् ॥ १२.२५२.१५ ॥
தயிரிலிருந்து வெண்ணெய் போலவும், மரத்திலிருந்து நெருப்பு போலவும், அவ்வாறே மகனுக்காக அறிஞர்களின் ஞானம் எடுக்கப்பட்டுள்ளது.
12.252.16
स्नातकानामिदं शास्त्रं वाच्यं पुत्रानुशासनम् ।
तदितं नाप्रशान्ताय नादान्तायातपस्विने ॥ १२.२५२.१६ ॥
இந்த நூல், மகனுக்கான இந்த அனுசாசனம், குளித்து முடித்த மாணவர்களுக்குச் சொல்லப்பட வேண்டும்; அமைதியற்றவனுக்கும், அடக்கமற்றவனுக்கும், தவமற்றவனுக்கும் அது சொல்லப்படக் கூடாது.
12.252.17
नावेदविदुषे वाच्यं तथा नानुगताय च ।
नासूयकायानृजवे न चानिर्दिष्टकारिणे ॥ १२.२५२.१७ ॥
வேதம் அறியாதவனுக்கும், அடங்கிப் பின்தொடராதவனுக்கும் சொல்லக் கூடாது; பொறாமை கொண்டவனுக்கும், நேர்மையற்றவனுக்கும், கட்டளையின்றிச் செயல்படுபவனுக்கும் சொல்லக் கூடாது.
12.252.18
न तर्कशास्त्रदग्धाय तथैव पिशुनाय च ।
श्लाघिने श्लाघनीयाय प्रशान्ताय तपस्विने ॥ १२.२५२.१८ ॥
தர்க்க நூல்களால் வெந்து போனவனுக்கும், கோள் சொல்பவனுக்கும் சொல்லக் கூடாது; தன்னைப் புகழ்பவனுக்கும் சொல்லக் கூடாது; புகழத்தக்கவனும், அமைதியும் தவமும் கொண்டவனுக்கே சொல்ல வேண்டும்.
12.252.19
इदं प्रियाय पुत्राय शिष्यायानुगताय च ।
रहस्यधर्मं वक्तव्यं नान्यस्मै तु कथंचन ॥ १२.२५२.१९ ॥
இந்த ரகசிய தர்மத்தை அன்பு மகனுக்கும், சீடனுக்கும், பின்தொடர்பவனுக்கும் மட்டுமே சொல்ல வேண்டும்; வேறு எவருக்கும் எந்த வகையிலும் சொல்லக்கூடாது.
12.252.20
यद्यप्यस्य महीं दद्याद्रत्नपूर्णामिमां नरः ।
इदमेव ततः श्रेय इति मन्येत तत्त्ववित् ॥ १२.२५२.२० ॥
ஒருவன் இந்த ரத்தினங்கள் நிறைந்த பூமியையே இவனுக்குக் கொடுத்தாலும், தத்துவத்தை அறிந்தவன் இதுவே அதைவிட உயர்ந்தது என்று கருதுவான்.
12.252.21
अतो गुह्यतरार्थं तदध्यात्ममतिमानुषम् ।
यत्तन्महर्षिभिर्जुष्टं वेदान्तेषु च गीयते ॥ १२.२५२.२१ ॥
ஆகையால், மனிதருக்கு மேம்பட்ட அந்த ஆன்மிக ஞானம் மிகவும் ரகசியமானது; மகரிஷிகள் அதைப் பின்பற்றி, வேதாந்தங்களில் பாடப்படுகிறது.
12.252.22
तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.२५२.२२ ॥
நீ என்னிடம் கேட்பதை, அதை உனக்கு நான் முழுமையாக விளக்குவேன்.
12.252.23
यच्च ते मनसि वर्तते परं ।
यत्र चास्ति तव संशयः क्वचित्।
श्रूयतामयमहं तवाग्रतः ।
पुत्र किं हि कथयामि ते पुनः ॥ १२.२५२.२३ ॥
உன் மனதில் உள்ள உயர்ந்ததும், எங்கேனும் உனக்கு ஐயம் உள்ளதும்—மகனே, இதை என் முன் கேள்; உனக்கு இதை மீண்டும் ஏன் சொல்ல வேண்டும்?