മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.252
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.252.1
प्रकृतेस्तु विकारा ये क्षेत्रज्ञस्तैरधिष्ठितः ।
न चैनं ते प्रजानन्ति स तु जानाति तानपि ॥ १२.२५२.१ ॥
പ്രകൃതിയുടെ ഏതെല്ലാം വികാരങ്ങളുണ്ടോ, അവയാൽ ക്ഷേത്രജ്ഞൻ അധിഷ്ഠിതനാണ്. അവ അവനെ അറിയുന്നില്ല; അവനോ അവയെ അറിയുന്നു.
12.252.2
तैश्चैवं कुरुते कार्यं मनःषष्ठैरिहेन्द्रियैः ।
सुदान्तैरिव संयन्ता दृढैः परमवाजिभिः ॥ १२.२५२.२ ॥
ഇങ്ങനെ അവൻ മനസ്സിനെ ആറാമതാക്കിയ ഇന്ദ്രിയങ്ങളാൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; നന്നായി മെരുക്കിയ, ദൃഢമായ ശ്രേഷ്ഠ കുതിരകളെ സാരഥി നിയന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ.
12.252.3
इन्द्रियेभ्यः परे ह्यर्था अर्थेभ्यः परमं मनः ।
मनसस्तु परा बुद्धिर्बुद्धेरात्मा महान्परः ॥ १२.२५२.३ ॥
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കപ്പുറത്ത് വിഷയങ്ങളുണ്ട്; വിഷയങ്ങൾക്കപ്പുറത്ത് ശ്രേഷ്ഠമായ മനസ്സ്; മനസ്സിനപ്പുറത്ത് ബുദ്ധി; ബുദ്ധിക്കപ്പുറത്ത് മഹാനായ ആത്മാവ്, അതാണ് ഉന്നതം.
12.252.4
महतः परमव्यक्तमव्यक्तात्पुरुषः परः ।
पुरुषान्न परं किंचित्सा काष्ठा सा परा गतिः ॥ १२.२५२.४ ॥
മഹത്തിനപ്പുറം അവ്യക്തം; അവ്യക്തത്തിനപ്പുറം പുരുഷൻ; പുരുഷനപ്പുറം ഒന്നുമില്ല. അതാണ് അന്തിമ സീമ, അതാണ് പരമ ഗതി.
12.252.5
एवं सर्वेषु भूतेषु गूढोत्मा न प्रकाशते ।
दृश्यते त्वग्र्यया बुद्ध्या सूक्ष्मया सूक्ष्मदर्शिभिः ॥ १२.२५२.५ ॥
ഇങ്ങനെ എല്ലാ ജീവികളിലും ഗൂഢമായ ആത്മാവ് പ്രകാശിക്കുന്നില്ല; എന്നാൽ സൂക്ഷ്മദർശികൾ ശ്രേഷ്ഠവും സൂക്ഷ്മവുമായ ബുദ്ധിയാൽ അതിനെ കാണുന്നു.
12.252.6
अन्तरात्मनि संलीय मनः षष्ठानि मेधया ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थांश्च बहुचिन्त्यमचिन्तयन् ॥ १२.२५२.६ ॥
മനസ്സ് ആറാമതായ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളെയും ബുദ്ധിയാൽ അന്തരാത്മാവിൽ ലയിപ്പിച്ച്, ഏറെ ചിന്തനീയമായതിനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് (അവർ ധ്യാനിക്കുന്നു).
12.252.7
ध्यानोपरमणं कृत्वा विद्यासंपादितं मनः ।
अनिश्चरः प्रशान्तात्मा ततोर्च्छत्यमृतं पदम् ॥ १२.२५२.७ ॥
ധ്യാനം അവസാനിപ്പിച്ച്, വിദ്യയാൽ സിദ്ധമായ മനസ്സോടെ, ഇളകാതെ ശാന്താത്മാവായവൻ അപ്പോൾ അമൃതപദം പ്രാപിക്കുന്നു.
12.252.8
इन्द्रियाणां तु सर्वेषां पश्यात्मा चलितस्मृतिः ।
आत्मनः संप्रदानेन मर्त्यो मृत्युमुपाश्नुते ॥ १२.२५२.८ ॥
എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും ആത്മാവിനെ കാണാതെ, സ്മൃതി ഇളകിയവൻ, ആത്മാവിനെ അർപ്പിച്ച് മർത്യൻ മൃത്യുവിനെ പ്രാപിക്കുന്നു.
12.252.9
हित्वा तु सर्वसंकल्पान्सत्वे चित्तं निवेशयेत् ।
सत्वे चित्तं समावेश्य ततः कालंजरो भवेत् ॥ १२.२५२.९ ॥
എല്ലാ സങ്കല്പങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് സത്ത്വത്തിൽ ചിത്തം നിലനിർത്തണം; സത്ത്വത്തിൽ ചിത്തം ഉറപ്പിച്ചശേഷം അവൻ കാലഞ്ജരനാകട്ടെ.
12.252.10
चित्तप्रसादेन यतिर्जहातीह शुभाशुभम् ।
प्रसन्नात्मात्मनि स्थित्वा सुखमत्यन्तमश्नुते ॥ १२.२५२.१० ॥
ചിത്തപ്രസാദത്താൽ യതി ഇവിടെ ശുഭാശുഭങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; പ്രസന്നാത്മാവായി ആത്മാവിൽ നിലകൊണ്ട് അത്യന്ത സുഖം നേടുന്നു.
12.252.11
लक्षणं तु प्रसादस्य यथा तृप्तः सुखं स्वपेत् ।
निवाते वा यथा दीपो दीप्यमानो न कम्पते ॥ १२.२५२.११ ॥
പ്രസാദത്തിന്റെ ലക്ഷണം, തൃപ്തനായവൻ സുഖമായി ഉറങ്ങുന്നതുപോലെയും, കാറ്റില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് കത്തുന്ന വിളക്ക് ഇളകാത്തതുപോലെയും ആകുന്നു.
12.252.12
एवं पूर्वापरे रात्रौ युञ्जन्नात्मानमात्मनि ।
लघ्वाहारो विशुद्धात्मा पश्यत्यात्मानमात्मनि ॥ १२.२५२.१२ ॥
ഇങ്ങനെ രാത്രിയുടെ ആദ്യത്തിലും അവസാനത്തിലും ആത്മാവിനെ ആത്മാവിൽ യോജിപ്പിച്ച്, ലഘുവായി ആഹരിച്ച്, വിശുദ്ധാത്മാവായി ആത്മാവിനെ ആത്മാവിൽ കാണുന്നു.
12.252.13
रहस्यं सर्ववेदानामनैतिह्यमनागतम् ।
आत्मप्रत्ययिकं शास्त्रमिदं पुत्रानुशासनम् ॥ १२.२५२.१३ ॥
ഇത് എല്ലാ വേദങ്ങളുടെയും രഹസ്യമാണ്; പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചതല്ല, ആത്മബോധത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഈ ശാസ്ത്രം പുത്രന് നൽകുന്ന ഉപദേശമാണ്.
12.252.14
धर्माख्यानेषु सर्वेषु चित्राख्यानेषु यद्वसु ।
दृश्यते ऋक्सहस्राणि निर्मथ्यामृतमुद्धृतम् ॥ १२.२५२.१४ ॥
ധർമകഥകളിലും എല്ലാ വിചിത്ര ആഖ്യാനങ്ങളിലും കാണുന്ന സമ്പത്ത്; ആയിരക്കണക്കിന് ഋക്കുകൾ കടഞ്ഞ് ഈ അമൃതം എടുത്തിരിക്കുന്നു.
12.252.15
नवनीतं यथा दध्नः काष्ठादग्निर्यथैव च ।
तथैव विदुषां ज्ञानं पुत्रहेतोः समुद्धृतम् ॥ १२.२५२.१५ ॥
തൈരിൽ നിന്ന് വെണ്ണയും മരത്തിൽ നിന്ന് അഗ്നിയും എന്നപോലെ, പുത്രനുവേണ്ടി വിദ്വാന്മാരുടെ ജ്ഞാനം എടുത്തിരിക്കുന്നു.
12.252.16
स्नातकानामिदं शास्त्रं वाच्यं पुत्रानुशासनम् ।
तदितं नाप्रशान्ताय नादान्तायातपस्विने ॥ १२.२५२.१६ ॥
ഈ ശാസ്ത്രം, പുത്രനുള്ള ഈ അനുശാസനം, സ്നാതകർക്കു പറയണം; അശാന്തനോടും അദാന്തനോടും തപസ്വിയല്ലാത്തവനോടും പറയരുത്.
12.252.17
नावेदविदुषे वाच्यं तथा नानुगताय च ।
नासूयकायानृजवे न चानिर्दिष्टकारिणे ॥ १२.२५२.१७ ॥
വേദം അറിയാത്തവനോടും, അനുസരിക്കാത്തവനോടും പറയരുത്; അസൂയയുള്ളവനോടും, നേരില്ലാത്തവനോടും, നിർദേശമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവനോടും പറയരുത്.
12.252.18
न तर्कशास्त्रदग्धाय तथैव पिशुनाय च ।
श्लाघिने श्लाघनीयाय प्रशान्ताय तपस्विने ॥ १२.२५२.१८ ॥
തർകശാസ്ത്രത്താൽ വെന്തുപോയവനോടും, ഏഷണിക്കാരനോടും പറയരുത്; സ്വയം പുകഴ്ത്തുന്നവനോടും പറയരുത്; പുകഴ്ത്തപ്പെടേണ്ടവനും ശാന്തനും തപസ്വിയുമായവനോടു മാത്രം പറയണം.
12.252.19
इदं प्रियाय पुत्राय शिष्यायानुगताय च ।
रहस्यधर्मं वक्तव्यं नान्यस्मै तु कथंचन ॥ १२.२५२.१९ ॥
ഈ രഹസ്യധർമ്മം പ്രിയനായ പുത്രനോടും ശിഷ്യനോടും അനുയായിയോടും മാത്രമേ പറയാവൂ; മറ്റൊരാളോടും ഒരു തരത്തിലും പറയരുത്.
12.252.20
यद्यप्यस्य महीं दद्याद्रत्नपूर्णामिमां नरः ।
इदमेव ततः श्रेय इति मन्येत तत्त्ववित् ॥ १२.२५२.२० ॥
ഒരാൾ രത്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഈ ഭൂമി ഇവനു നൽകിയാലും, തത്ത്വജ്ഞൻ ഇതാണ് അതിലും ശ്രേഷ്ഠമെന്ന് കരുതും.
12.252.21
अतो गुह्यतरार्थं तदध्यात्ममतिमानुषम् ।
यत्तन्महर्षिभिर्जुष्टं वेदान्तेषु च गीयते ॥ १२.२५२.२१ ॥
അതുകൊണ്ട്, മനുഷ്യാതീതമായ ആ ആധ്യാത്മിക ജ്ഞാനം അത്യന്തം രഹസ്യമാണ്; മഹർഷിമാർ അത് സ്വീകരിച്ചു, വേദാന്തങ്ങളിൽ പാടപ്പെടുന്നു.
12.252.22
तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.२५२.२२ ॥
നീ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നത് അത് ഞാൻ നിനക്ക് പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിക്കാം.
12.252.23
यच्च ते मनसि वर्तते परं ।
यत्र चास्ति तव संशयः क्वचित्।
श्रूयतामयमहं तवाग्रतः ।
पुत्र किं हि कथयामि ते पुनः ॥ १२.२५२.२३ ॥
നിന്റെ മനസ്സിലുള്ള പരമമായതും, എവിടെയെങ്കിലും നിനക്കുള്ള സംശയവും—മകനേ, ഇത് കേൾക്കൂ; നിന്നോട് വീണ്ടും എന്തിന് പറയണം?