Mahābhārata · Adhyāya 12.252
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.252.1
प्रकृतेस्तु विकारा ये क्षेत्रज्ञस्तैरधिष्ठितः ।
न चैनं ते प्रजानन्ति स तु जानाति तानपि ॥ १२.२५२.१ ॥
Die Wandlungen der Natur sind das, worüber der Kenner des Feldes waltet; sie kennen ihn nicht, er aber kennt sie.
12.252.2
तैश्चैवं कुरुते कार्यं मनःषष्ठैरिहेन्द्रियैः ।
सुदान्तैरिव संयन्ता दृढैः परमवाजिभिः ॥ १२.२५२.२ ॥
So handelt er durch die Sinne, mit dem Geist als sechstem, wie ein Wagenlenker gut gezähmte, kräftige, vorzügliche Pferde lenkt.
12.252.3
इन्द्रियेभ्यः परे ह्यर्था अर्थेभ्यः परमं मनः ।
मनसस्तु परा बुद्धिर्बुद्धेरात्मा महान्परः ॥ १२.२५२.३ ॥
Jenseits der Sinne liegen ihre Gegenstände; jenseits der Gegenstände liegt der höchste Geist; jenseits des Geistes liegt der Intellekt; jenseits des Intellekts liegt das große Selbst, das noch höher ist.
12.252.4
महतः परमव्यक्तमव्यक्तात्पुरुषः परः ।
पुरुषान्न परं किंचित्सा काष्ठा सा परा गतिः ॥ १२.२५२.४ ॥
Jenseits des Großen liegt das Unmanifeste; jenseits des Unmanifesten liegt der Puruṣa, und jenseits des Puruṣa gibt es nichts Höheres. Das ist die letzte Grenze, das ist das höchste Ziel.
12.252.5
एवं सर्वेषु भूतेषु गूढोत्मा न प्रकाशते ।
दृश्यते त्वग्र्यया बुद्ध्या सूक्ष्मया सूक्ष्मदर्शिभिः ॥ १२.२५२.५ ॥
So leuchtet das verborgene Selbst nicht in allen Wesen auf; doch wird es von den Feinsinnigen mit einem hohen, feinen Verstand gesehen.
12.252.6
अन्तरात्मनि संलीय मनः षष्ठानि मेधया ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थांश्च बहुचिन्त्यमचिन्तयन् ॥ १२.२५२.६ ॥
Nachdem sie die Sinne — mit dem Geist als sechstem — und ihre Gegenstände durch Einsicht in das innere Selbst versenkt haben, meditieren sie und betrachten, was es am meisten wert ist zu bedenken.
12.252.7
ध्यानोपरमणं कृत्वा विद्यासंपादितं मनः ।
अनिश्चरः प्रशान्तात्मा ततोर्च्छत्यमृतं पदम् ॥ १२.२५२.७ ॥
Nachdem er die Meditation beendet hat, mit durch Wissen vollendetem Geist, unbeweglich und mit friedvollem Selbst, erlangt er dann den unsterblichen Zustand.
12.252.8
इन्द्रियाणां तु सर्वेषां पश्यात्मा चलितस्मृतिः ।
आत्मनः संप्रदानेन मर्त्यो मृत्युमुपाश्नुते ॥ १२.२५२.८ ॥
Wer durch alle Sinne das Selbst nicht sieht und dessen Erinnerung verwirrt ist, der Sterbliche erreicht den Tod, indem er sein Selbst hingibt.
12.252.9
हित्वा तु सर्वसंकल्पान्सत्वे चित्तं निवेशयेत् ।
सत्वे चित्तं समावेश्य ततः कालंजरो भवेत् ॥ १२.२५२.९ ॥
Nachdem er alle Absichten aufgegeben hat, soll er den Geist im Sattva festigen; nachdem er den Geist fest im Sattva verankert hat, soll er dann Kālañjara werden.
12.252.10
चित्तप्रसादेन यतिर्जहातीह शुभाशुभम् ।
प्रसन्नात्मात्मनि स्थित्वा सुखमत्यन्तमश्नुते ॥ १२.२५२.१० ॥
Durch die Klarheit des Geistes gibt der Asket hier Gutes und Böses auf; mit ruhigem Selbst, im Selbst verweilend, erlangt er höchstes Glück.
12.252.11
लक्षणं तु प्रसादस्य यथा तृप्तः सुखं स्वपेत् ।
निवाते वा यथा दीपो दीप्यमानो न कम्पते ॥ १२.२५२.११ ॥
Das Kennzeichen der Heiterkeit ist dieses: wie der zufriedene Mensch glücklich schläft, oder wie eine Lampe, die an einem windstillen Ort brennt, nicht flackert.
12.252.12
एवं पूर्वापरे रात्रौ युञ्जन्नात्मानमात्मनि ।
लघ्वाहारो विशुद्धात्मा पश्यत्यात्मानमात्मनि ॥ १२.२५२.१२ ॥
So, zu Beginn und am Ende der Nacht, das Selbst mit dem Selbst vereinigend, sich leicht ernährend, mit gereinigtem Selbst, sieht er das Selbst im Selbst.
12.252.13
रहस्यं सर्ववेदानामनैतिह्यमनागतम् ।
आत्मप्रत्ययिकं शास्त्रमिदं पुत्रानुशासनम् ॥ १२.२५२.१३ ॥
Dies ist das Geheimnis aller Veden, nicht durch Überlieferung weitergegeben, eine auf Selbsterkenntnis gegründete Lehre: eine Unterweisung für einen Sohn.
12.252.14
धर्माख्यानेषु सर्वेषु चित्राख्यानेषु यद्वसु ।
दृश्यते ऋक्सहस्राणि निर्मथ्यामृतमुद्धृतम् ॥ १२.२५२.१४ ॥
Der Reichtum, der sich in allen Erzählungen des Dharma und in allen wunderbaren Geschichten zeigt: Tausende Verse wurden gequirlt, und dieses Nektar herausgezogen.
12.252.15
नवनीतं यथा दध्नः काष्ठादग्निर्यथैव च ।
तथैव विदुषां ज्ञानं पुत्रहेतोः समुद्धृतम् ॥ १२.२५२.१५ ॥
Wie Butter aus Quark und Feuer aus Holz, so wurde das Wissen der Weisen um eines Sohnes willen herausgezogen.
12.252.16
स्नातकानामिदं शास्त्रं वाच्यं पुत्रानुशासनम् ।
तदितं नाप्रशान्ताय नादान्तायातपस्विने ॥ १२.२५२.१६ ॥
Diese Lehre, diese Unterweisung für einen Sohn, soll den Absolventen des Studiums gesagt werden; nicht dem Unruhigen, nicht dem Ungezügelten, nicht dem ohne Askese.
12.252.17
नावेदविदुषे वाच्यं तथा नानुगताय च ।
नासूयकायानृजवे न चानिर्दिष्टकारिणे ॥ १२.२५२.१७ ॥
Es soll nicht dem gesagt werden, der den Veda nicht kennt, auch nicht dem, der dem Lehrer nicht gefolgt ist; nicht dem Neidischen, dem Unaufrichtigen oder dem, der ohne Anweisung handelt.
12.252.18
न तर्कशास्त्रदग्धाय तथैव पिशुनाय च ।
श्लाघिने श्लाघनीयाय प्रशान्ताय तपस्विने ॥ १२.२५२.१८ ॥
Nicht dem, der von logischen Abhandlungen verbrannt ist, ebenso nicht dem Verleumder; nicht dem Selbstlobenden, sondern dem Lobenswerten, Gelassenen und Asketen.
12.252.19
इदं प्रियाय पुत्राय शिष्यायानुगताय च ।
रहस्यधर्मं वक्तव्यं नान्यस्मै तु कथंचन ॥ १२.२५२.१९ ॥
Diese geheime Lehre des Dharma soll nur einem geliebten Sohn, einem Schüler oder einem treuen Anhänger mitgeteilt werden, niemals aber einem anderen.
12.252.20
यद्यप्यस्य महीं दद्याद्रत्नपूर्णामिमां नरः ।
इदमेव ततः श्रेय इति मन्येत तत्त्ववित् ॥ १२.२५२.२० ॥
Selbst wenn jemand ihm diese mit Edelsteinen erfüllte Erde gäbe, würde der Wahrheitskundige dies als höher als jenes betrachten.
12.252.21
अतो गुह्यतरार्थं तदध्यात्ममतिमानुषम् ।
यत्तन्महर्षिभिर्जुष्टं वेदान्तेषु च गीयते ॥ १२.२५२.२१ ॥
Darum ist jenes geistige Wissen, das über alles Menschliche hinausgeht, das geheimste; es wird von den großen Sehern geschätzt und in den Vedānta besungen.
12.252.22
तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.२५२.२२ ॥
Was du mich fragst, das werde ich dir vollständig darlegen.
12.252.23
यच्च ते मनसि वर्तते परं ।
यत्र चास्ति तव संशयः क्वचित्।
श्रूयतामयमहं तवाग्रतः ।
पुत्र किं हि कथयामि ते पुनः ॥ १२.२५२.२३ ॥
Was dein Geist als höchstes trägt, und wo immer du einen Zweifel hast—höre, mein Sohn, ich spreche es vor dir aus; warum sollte ich es dir noch einmal sagen?