Mahābhārata · Adhyāya 12.255
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.255.1
सृजते त्रिगुणान्सत्वं क्षेत्रज्ञस्त्वधितिष्ठति ।
गुणान्विक्रियते सर्वानुदासीनवदीश्वरः ॥ १२.२५५.१ ॥
El conocedor del campo crea las tres cualidades, sattva y las demás, y preside sobre ellas. El Señor transforma todas las cualidades como si fuera indiferente.
12.255.2
स्वभावयुक्तं तत्सत्वं यदिमान्सृजते गुणान् ।
ऊर्णनाभिर्यथा सूत्रं सृजते तन्तुवद्गुणान् ॥ १२.२५५.२ ॥
Ese sattva, dotado de su propia naturaleza, crea estas cualidades. Como la araña teje su hilo, así teje las cualidades como hebras.
12.255.3
प्रध्वस्ता न निवर्तन्ते प्रवृत्तिर्नोपलभ्यते ।
एवमेके व्यवस्यन्ति निवृत्तिरिति चापरे ॥ १२.२५५.३ ॥
Los destruidos no regresan, y la actividad no se percibe. Así algunos lo determinan, y otros determinan que es el cese.
12.255.4
उभयं संप्रधार्यैतदध्यवस्येद्यथामति ।
अनेनैव विधानेन भवेद्गर्भशयो महान् ॥ १२.२५५.४ ॥
Habiendo considerado bien ambas cosas, uno debe decidir según su entendimiento. Por este mismo método, uno llega a ser el gran morador del vientre.
12.255.5
अनादिनिधनं नित्यं तं बुद्ध्वा विचरेन्नरः ।
अक्रुध्यन्नप्रहृष्यंश्च नित्यं विगतमत्सरः ॥ १२.२५५.५ ॥
Conociéndolo como sin comienzo ni fin, eterno, el hombre debe conducirse sin ira, sin euforia y siempre libre de envidia.
12.255.6
इत्येवं हृदयग्रन्थिं बुद्धिचिन्तामयं दृढम् ।
अतीत्य सुखमासीत अशोचंश्छिन्नसंशयः ॥ १२.२५५.६ ॥
Así, habiendo superado el firme nudo del corazón, hecho de intelecto y ansiedad, uno debe sentarse en felicidad, sin afligirse y con las dudas cortadas.
12.255.7
ताम्येयुः प्रच्युताः पृथ्व्यां यथा पूर्णां नदीं नराः ।
अवगाढा ह्यविद्वांसो विद्धि लोकमिमं तथा ॥ १२.२५५.७ ॥
Así como los hombres caídos en un río crecido, sumergidos en él, sufren, así sabe que los ignorantes, sumergidos en este mundo, sufren de igual modo.
12.255.8
न तु ताम्यति वै विद्वान्स्थले चरति तत्त्ववित् ।
एवं यो विन्दतेऽऽत्मानं केवलं ज्ञानमात्मनः ॥ १२.२५५.८ ॥
Pero el sabio que conoce la verdad no sufre; camina como sobre tierra firme. Quien así encuentra el yo alcanza el conocimiento puro del yo.
12.255.9
एवं बुद्ध्वा नरः सर्वं भूतानामागतिं गतिम् ।
समवेक्ष्य च वैषम्यं लभते शममुत्तमम् ॥ १२.२५५.९ ॥
Habiendo comprendido así el venir y el ir de todos los seres, y habiendo contemplado bien su desigualdad, el hombre alcanza la paz suprema.
12.255.10
एतद्वै जन्मसामर्थ्यं ब्राह्मणस्य विशेषतः ।
आत्मज्ञानं शमश्चैव पर्याप्तं तत्परायणम् ॥ १२.२५५.१० ॥
Esta es ciertamente la capacidad especial del brahmán por nacimiento: el conocimiento del yo y la calma bastan, y en ellos está el refugio supremo.
12.255.11
एतद्बुद्ध्वा भवेद्बुद्धः किमन्यद्बुद्धलक्षणम् ।
विज्ञायैतद्विमुच्यन्ते कृतकृत्या मनीषिणः ॥ १२.२५५.११ ॥
Habiendo comprendido esto, uno se vuelve despierto; ¿qué otra señal del despierto hay? Habiéndolo conocido, los sabios se liberan y han cumplido su propósito.
12.255.12
न भवति विदुषां महद्भयं ।
यदविदुषां सुमहद्भयं परत्र।
न हि गतिरधिकाऽस्ति कस्यचि ।
द्भवति हि या विदुषः सनातनी ॥ १२.२५५.१२ ॥
Los sabios no tienen gran temor, mientras que los ignorantes tienen un temor muy grande en el otro mundo. No hay destino más elevado para nadie que el eterno destino del sabio.
12.255.13
लोकमातुरमसूयते जन ।
स्तत्तदेव च निरीक्ष्य शोचते।
तत्र पश्य कुशलानशोचतो ।
ये विदुस्तदुभयं कृताकृतम् ॥ १२.२५५.१३ ॥
Las personas envidian a la madre del mundo, y se afligen por cada cosa que ven. Mira allí a los hábiles que no se afligen, los que conocen lo hecho y lo no hecho.
12.255.14
यत्करोत्यनभिसन्धिपूर्वकं ।
तच्च निर्णुदति …
न प्रियं तदुभयं न चाप्रिय ।
तस्य तज्जनयतीह कुर्वतः ॥ १२.२५५.१४ ॥
Incluso la acción realizada sin intención previa … aparta. Esas dos cosas no son agradables ni desagradables; para quien actúa, aquí produce precisamente eso.