Mahābhārata · Adhyāya 12.255
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.255.1
सृजते त्रिगुणान्सत्वं क्षेत्रज्ञस्त्वधितिष्ठति ।
गुणान्विक्रियते सर्वानुदासीनवदीश्वरः ॥ १२.२५५.१ ॥
Der Kenner des Feldes erschafft die drei Qualitäten, Sattva und die übrigen, und waltet über sie. Der Herr wandelt alle Qualitäten um, als wäre er ihnen gegenüber gleichgültig.
12.255.2
स्वभावयुक्तं तत्सत्वं यदिमान्सृजते गुणान् ।
ऊर्णनाभिर्यथा सूत्रं सृजते तन्तुवद्गुणान् ॥ १२.२५५.२ ॥
Jenes Sattva, mit seiner eigenen Natur begabt, erschafft diese Qualitäten. So wie die Spinne ihren Faden spinnt, so spinnt es die Qualitäten wie Fäden.
12.255.3
प्रध्वस्ता न निवर्तन्ते प्रवृत्तिर्नोपलभ्यते ।
एवमेके व्यवस्यन्ति निवृत्तिरिति चापरे ॥ १२.२५५.३ ॥
Die Vernichteten kehren nicht zurück, und Tätigkeit wird nicht wahrgenommen. So bestimmen manche, andere aber bestimmen, es sei der Rückzug.
12.255.4
उभयं संप्रधार्यैतदध्यवस्येद्यथामति ।
अनेनैव विधानेन भवेद्गर्भशयो महान् ॥ १२.२५५.४ ॥
Nachdem man beides sorgfältig erwogen hat, soll man nach seinem Verstand entscheiden. Durch genau dieses Verfahren wird man zum großen Ruhenden im Mutterschoß.
12.255.5
अनादिनिधनं नित्यं तं बुद्ध्वा विचरेन्नरः ।
अक्रुध्यन्नप्रहृष्यंश्च नित्यं विगतमत्सरः ॥ १२.२५५.५ ॥
Ihn als anfangslos, endlos und ewig erkennend, soll der Mensch wandeln: nicht zornig, nicht entzückt und stets frei von Neid.
12.255.6
इत्येवं हृदयग्रन्थिं बुद्धिचिन्तामयं दृढम् ।
अतीत्य सुखमासीत अशोचंश्छिन्नसंशयः ॥ १२.२५५.६ ॥
So soll man, nachdem man den festen Knoten des Herzens aus Verstand und Sorge überwunden hat, glücklich sitzen, ohne zu trauern, mit durchschnittenen Zweifeln.
12.255.7
ताम्येयुः प्रच्युताः पृथ्व्यां यथा पूर्णां नदीं नराः ।
अवगाढा ह्यविद्वांसो विद्धि लोकमिमं तथा ॥ १२.२५५.७ ॥
Wie Menschen leiden, die in einen angeschwollenen Fluss gefallen und darin untergetaucht sind, so wisse, dass die Unwissenden, in diese Welt versunken, ebenso leiden.
12.255.8
न तु ताम्यति वै विद्वान्स्थले चरति तत्त्ववित् ।
एवं यो विन्दतेऽऽत्मानं केवलं ज्ञानमात्मनः ॥ १२.२५५.८ ॥
Der Weise aber, der die Wahrheit kennt, leidet nicht; er geht wie auf trockenem Land. Wer so das Selbst findet, erlangt das reine Wissen vom Selbst.
12.255.9
एवं बुद्ध्वा नरः सर्वं भूतानामागतिं गतिम् ।
समवेक्ष्य च वैषम्यं लभते शममुत्तमम् ॥ १२.२५५.९ ॥
Wenn der Mensch so das Kommen und Gehen aller Wesen erkannt und ihre Ungleichheit wohl betrachtet hat, erlangt er den höchsten Frieden.
12.255.10
एतद्वै जन्मसामर्थ्यं ब्राह्मणस्य विशेषतः ।
आत्मज्ञानं शमश्चैव पर्याप्तं तत्परायणम् ॥ १२.२५५.१० ॥
Dies ist fürwahr die besondere Fähigkeit des Brahmanen von Geburt: Selbsterkenntnis und Ruhe genügen, und darin liegt die höchste Zuflucht.
12.255.11
एतद्बुद्ध्वा भवेद्बुद्धः किमन्यद्बुद्धलक्षणम् ।
विज्ञायैतद्विमुच्यन्ते कृतकृत्या मनीषिणः ॥ १२.२५५.११ ॥
Wer dies erkennt, wird erwacht; welches andere Merkmal des Erwachten gibt es? Nachdem sie dies erkannt haben, werden die Weisen befreit und haben ihr Ziel erreicht.
12.255.12
न भवति विदुषां महद्भयं ।
यदविदुषां सुमहद्भयं परत्र।
न हि गतिरधिकाऽस्ति कस्यचि ।
द्भवति हि या विदुषः सनातनी ॥ १२.२५५.१२ ॥
Die Gelehrten haben keine große Furcht, während die Unwissenden im Jenseits eine sehr große Furcht haben. Keines Menschen Weg ist höher als der ewige Weg des Gelehrten.
12.255.13
लोकमातुरमसूयते जन ।
स्तत्तदेव च निरीक्ष्य शोचते।
तत्र पश्य कुशलानशोचतो ।
ये विदुस्तदुभयं कृताकृतम् ॥ १२.२५५.१३ ॥
Die Menschen neiden der Mutter der Welt und trauern um jedes, was sie sehen. Sieh dort auf die Klugen, die nicht trauern, die sowohl das Getane als auch das Ungetane kennen.
12.255.14
यत्करोत्यनभिसन्धिपूर्वकं ।
तच्च निर्णुदति …
न प्रियं तदुभयं न चाप्रिय ।
तस्य तज्जनयतीह कुर्वतः ॥ १२.२५५.१४ ॥
Auch Handeln ohne vorgefasste Absicht … beseitigt. Diese beiden sind weder angenehm noch unangenehm; für den Handelnden erzeugt es hier eben dies.