مهابهاراتا · أدهيايا 12.257
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.257.2
…नधीयीत शुश्रूषुर्ब्रह्मचर्यवान् ।
ऋवो यजूंषि सामानि वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १२.२५७.२ ॥
…من لا يتعلم وهو خادم متفانٍ يحفظ البراهمشاريا، لا يصير خبيرًا بأبيات الريج وصيغ اليجور وألحان السامان، ولا متقنًا للفيدا وعلومها المساعدة.
12.257.3
ज्ञानी यः सर्वभूतानां सर्ववित्सर्वभूतवित् ।
नाकामो म्रियते जातु… ॥ १२.२५७.३ ॥
من كان عالمًا بجميع الكائنات، عارفًا بكل شيء، عارفًا بطبيعة جميع الكائنات، لا يموت أبدًا دون أن يكون خاليًا من الشهوة…
12.257.4
इष्टी…श्राप्य क्रतूश्चवाप्तदाक्षणान् ।
प्राप्नोति नैव ब्राह्मण्यमविज्ञानात्कथंचन ॥ १२.२५७.४ ॥
حتى وإن أدّى القرابين ونال الطقوس وأجور القربان، فلن يبلغ البراهمانية بأي حال دون معرفة.
12.257.5
यदा चायं न बिभेति यदा चास्मान्न बियति ।
यदा नेच्छति न द्वेष्टि ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.२५७.५ ॥
حين لا يخاف أحدًا، ولا يخافه أحد، وحين لا يشتهي ولا يكره، عندئذ يُدرَك البراهمان.
12.257.6
यदा न कुरुते भावं सर्वभूतेषु पापकम् ।
कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.२५७.६ ॥
حين لا يضمر نية سيئة تجاه أي كائن، لا بالفعل ولا بالقلب ولا بالكلام، عندئذ يُدرَك البراهمان.
12.257.7
कामबन्धनमेवेदं नान्यदस्तीह बन्धनम् ।
कामबन्धनमुक्तो हि ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १२.२५७.७ ॥
هذا بعينه هو قيد الشهوة، ولا قيد آخر هنا. فمن تحرر من قيد الشهوة صار أهلًا لأن يصير براهمانًا.
12.257.8
कामतो मुच्यमानस्तु धूमाभ्रादिव चन्द्रमाः ।
विरजाः कालमाकाङ्क्षन्धीरो धैर्येण वर्तते ॥ १२.२५७.८ ॥
من يتحرر من الرغبة، كالقمر المتحرر من الدخان والسحاب، صافيا ينتظر الوقت، يثبت الحكيم الراسخ بالصبر.
12.257.9
आपूर्यमाणमचलप्रतिष्ठं ।
समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत्।
तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे ।
स शान्तिमाप्नोति न कामकामः ॥ १२.२५७.९ ॥
كما تدخل المياه البحر الممتلئ الثابت الراسخ، هكذا تدخل كل الرغبات في من تدخل فيه؛ فينال السكينة، لا من يشتهي الشهوات.
12.257.10
क कामकान्तो न तु कामकामः ।
स वै कामात्स्वर्गमुपैति देही ॥ १२.२५७.१० ॥
ليس من أحبته الرغبة، بل من يشتهي الشهوة؛ فذلك المتجسد ينال الجنة بالشهوة.
12.257.11
वेदस्योपनिषद्दानं दानस्योपनिषद्दमः ।
दमस्योपनिषद्दानं दानस्योपनिषत्तपः ॥ १२.२५७.११ ॥
سر الفيدا هو العطاء، وسر العطاء هو ضبط النفس، وسر ضبط النفس هو العطاء، وسر العطاء هو التقشف.
12.257.12
तपसोपनिषत्त्यागस्त्यागस्योपनिषत्सुखम् ।
सुखस्योपनिषत्स्वर्गः स्वर्गस्योपनिषच्छमः ॥ १२.२५७.१२ ॥
سر التقشف هو الترك، وسر الترك هو السعادة، وسر السعادة هو الجنة، وسر الجنة هو السكينة.
12.257.13
क्लेदनं शोकमनसोः संतीर्णं तृष्णया सह ।
सत्वमृच्छति संतोपाच्छान्तिलक्षणमुत्तमम् ॥ १२.२५७.१३ ॥
من عبر إنهاك الحزن والعقل مع العطش، نال صفة السَّتْفَ؛ وبالرضا ينال العلامة العليا للسكينة.
12.257.14
विशोको निर्ममः शांतः प्रशांतात्माऽत्मविच्छुचिः ।
पङ्गिर्लक्षणवानेतैः समग्रः पुनरेष्यति ॥ १२.२५७.१४ ॥
خالٍ من الحزن والتملك، هادئٌ، ذاتُهُ مطمئنةٌ تمامًا، عارفٌ بالذات طاهرٌ — فالمجموعةُ الخماسيةُ المتصفةُ بهذه العلامات، الكاملةُ، ستعودُ مرةً أخرى.
12.257.15
पङ्भिः सत्वगुणोपेतैः प्राज्ञैरधिगतं त्रिभिः ।
ये विदुः प्रत्यगात्मानमिहस्थानमृतान्विदुः ॥ १२.२५७.१५ ॥
هذا ما يبلغه الحكماءُ المتصفون بصفة السَّتْفا، بواسطة المجموعات الخماسية الثلاث؛ إنهم يعرفون الذاتَ الباطنة، ومقامَ هذه الدنيا، والحقيقة.
12.257.16
अकृत्रिममसंहार्यं प्राकृतं निरुपस्कृतम् ।
अध्यात्मवित्कृतप्रज्ञः सुखमव्ययमश्नुते ॥ १२.२५७.१६ ॥
ما ليس مصطنعًا ولا قابلًا للإفناء، طبيعيًّا غيرَ مزيَّن — يبلغ العالمُ بالذات الباطنة، الراسخُ الحكمة، السعادةَ الباقية.
12.257.17
निष्प्रचारं मनः कृत्वा प्रतिष्ठाप्य च सर्वशः ।
यामयं लभते तुष्टिं सा न शक्याऽऽत्मनोन्यथा ॥ १२.२५७.१७ ॥
بعد أن يجعل العقل ساكنًا غيرَ متحرك، ويثبّته من كل وجه، فالرضا الذي يبلغه لا يمكن للذات أن تبلغه بغير ذلك.
12.257.18
येन तृप्यत्यभुञ्जानो येन तृप्यत्यवित्तवान् ।
येनास्नेहो बलं धत्ते यस्तं वेद स वेदवित् ॥ १२.२५७.१८ ॥
ما به يكتفي من لا يأكل، وبه يكتفي من لا مال له، وبه يحمل الخالي من التعلق القوّة — مَن عرفه فهو العالم بالفيدا.
12.257.19
असङ्गो ह्यात्मनो द्वाराण्यपिधाय विचिन्तयन् ।
यो ह्यास्ते ब्राह्मणः शिष्टः स आत्मरतिरुच्यते ॥ १२.२५७.१९ ॥
البراهميُّ المهذَّبُ الذي يقيم غيرَ متعلق، متأمّلًا وأبوابُ الذات مغلقةٌ، يُقال عنه إنه يلتذّ بالذات.
12.257.20
समाहितं परे तत्त्वे क्षीणकाममवस्थितम् ।
सर्वतः सुखमन्वेति वपुश्चान्द्रमसं यथा ॥ १२.२५७.२० ॥
من كان متماسكًا في الحقيقة العليا، وقد فنيت رغباته، ثابتًا مستقرًا، يتبعه السرور من كل جانب كما يتبع ضوء القمر جسده.
12.257.21
अविशेषाणि भूतानि गुणांश्च जहतो मुनेः ।
सुखेनापोह्यते दुःखं भास्करेण तमो यथा ॥ १२.२५७.२१ ॥
عن الحكيم الذي يترك الكائنات غير المتمايزة والصفات، يُزال الألم بسهولة كما يُزال الظلام بالشمس.
12.257.22
तमतिक्रान्तकर्माणमतिक्रान्तगुणक्षयम् ।
ब्राह्मणं विपयाश्लिष्टं जरामृत्यू न विन्दतः ॥ १२.२५७.२२ ॥
البراهمي الذي تجاوز الفعل وتجاوز فناء الصفات، ولم يتعلق بالموضوعات الحسية، لا يدركه الشيخوخة ولا الموت.
12.257.23
स यदा सर्वतो मुक्तः समः पर्यवतिष्ठते ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थांश्च शरीरस्थोऽतिवर्तते ॥ १२.२५७.२३ ॥
عندما يثبت متساوي النفس، متحررًا من كل جانب، يتجاوز الحواس وموضوعاتها، وهو ساكن في الجسد.
12.257.24
कारणं परमं प्राप्य अतिक्रान्तस्य कार्यताम् ।
पुनरावर्तनं नास्ति संप्राप्तस्य परात्परम् ॥ १२.२५७.२४ ॥
لمن بلغ السبب الأعلى وتجاوز حالة المعلول، لا عودة؛ فقد بلغ الأعلى من الأعلى.