மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.257
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.257.2
…नधीयीत शुश्रूषुर्ब्रह्मचर्यवान् ।
ऋवो यजूंषि सामानि वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १२.२५७.२ ॥
…சேவை மனப்பான்மையுடனும் பிரம்மச்சரியத்துடனும் கற்காதவன், ருக், யஜுஸ், சாமம் ஆகிய மந்திரங்களிலும், வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ச்சி பெறமாட்டான்.
12.257.3
ज्ञानी यः सर्वभूतानां सर्ववित्सर्वभूतवित् ।
नाकामो म्रियते जातु… ॥ १२.२५७.३ ॥
எல்லா உயிர்களையும் அறிந்தவனும், அனைத்தையும் அறிபவனும், உயிர்களின் இயல்பை அறிபவனும் ஆனவன் ஆசையற்றவனாக இல்லாமல் ஒருபோதும் இறப்பதில்லை…
12.257.4
इष्टी…श्राप्य क्रतूश्चवाप्तदाक्षणान् ।
प्राप्नोति नैव ब्राह्मण्यमविज्ञानात्कथंचन ॥ १२.२५७.४ ॥
யாகங்களைச் செய்து, கிரதுக்களையும் தட்சிணைகளையும் பெற்றாலும், அறிவின்றி எந்த வகையிலும் பிராமணத்துவத்தை அடைவதில்லை.
12.257.5
यदा चायं न बिभेति यदा चास्मान्न बियति ।
यदा नेच्छति न द्वेष्टि ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.२५७.५ ॥
இவன் யாருக்கும் அஞ்சாதபோதும், இவனுக்கு யாரும் அஞ்சாதபோதும், இவன் விரும்பாமலும் வெறுக்காமலும் இருக்கும்போது, அப்போது பிரம்மம் அடையப்படுகிறது.
12.257.6
यदा न कुरुते भावं सर्वभूतेषु पापकम् ।
कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.२५७.६ ॥
எல்லா உயிர்களிடத்திலும் தீய எண்ணம் கொள்ளாமல், செயலாலும் மனத்தாலும் சொல்லாலும், அப்போது பிரம்மம் அடையப்படுகிறது.
12.257.7
कामबन्धनमेवेदं नान्यदस्तीह बन्धनम् ।
कामबन्धनमुक्तो हि ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १२.२५७.७ ॥
இதுவே ஆசையின் பிணைப்பு; இங்கு இதைத் தவிர வேறு பிணைப்பு இல்லை. ஆசைப் பிணைப்பிலிருந்து விடுபட்டவன் பிரம்ம நிலையை அடையத் தகுதி பெறுகிறான்.
12.257.8
कामतो मुच्यमानस्तु धूमाभ्रादिव चन्द्रमाः ।
विरजाः कालमाकाङ्क्षन्धीरो धैर्येण वर्तते ॥ १२.२५७.८ ॥
ஆசையிலிருந்து விடுபடுபவன், புகையும் மேகமும் நீங்கிய சந்திரனைப் போல, களங்கமற்றவனாகி காலத்தை எதிர்நோக்கி, உறுதியான மனத்துடன் நிலைத்திருக்கிறான்.
12.257.9
आपूर्यमाणमचलप्रतिष्ठं ।
समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत्।
तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे ।
स शान्तिमाप्नोति न कामकामः ॥ १२.२५७.९ ॥
நிரம்பி அசையாமல் நிலைத்த கடலில் நீர்கள் புகுவது போல, எல்லா ஆசைகளும் எவனுள் புகுகின்றனவோ அவன் அமைதியை அடைகிறான்; ஆசைக்கு ஆசைப்படுபவன் அல்ல.
12.257.10
क कामकान्तो न तु कामकामः ।
स वै कामात्स्वर्गमुपैति देही ॥ १२.२५७.१० ॥
ஆசையால் விரும்பப்படுபவன் அல்ல, ஆசையை விரும்புபவனே; அவன் ஆசையால் சொர்க்கத்தை அடைகிறான், உடல் கொண்டவன்.
12.257.11
वेदस्योपनिषद्दानं दानस्योपनिषद्दमः ।
दमस्योपनिषद्दानं दानस्योपनिषत्तपः ॥ १२.२५७.११ ॥
வேதத்தின் உபநிடதம் தானம்; தானத்தின் உபநிடதம் அடக்கம்; அடக்கத்தின் உபநிடதம் தானம்; தானத்தின் உபநிடதம் தவம்.
12.257.12
तपसोपनिषत्त्यागस्त्यागस्योपनिषत्सुखम् ।
सुखस्योपनिषत्स्वर्गः स्वर्गस्योपनिषच्छमः ॥ १२.२५७.१२ ॥
தவத்தின் உபநிடதம் துறவு; துறவின் உபநிடதம் சுகம்; சுகத்தின் உபநிடதம் சொர்க்கம்; சொர்க்கத்தின் உபநிடதம் சமம்.
12.257.13
क्लेदनं शोकमनसोः संतीर्णं तृष्णया सह ।
सत्वमृच्छति संतोपाच्छान्तिलक्षणमुत्तमम् ॥ १२.२५७.१३ ॥
துயரத்தாலும் மனத்தின் அழிவாலும், ஆசையுடன் சேர்ந்து, கடந்தவன் சத்துவத்தை அடைகிறான்; திருப்தியால் உயர்ந்த அமைதியின் அடையாளத்தைப் பெறுகிறான்.
12.257.14
विशोको निर्ममः शांतः प्रशांतात्माऽत्मविच्छुचिः ।
पङ्गिर्लक्षणवानेतैः समग्रः पुनरेष्यति ॥ १२.२५७.१४ ॥
துயரற்றவனும், பற்றற்றவனும், அமைதியானவனும், முழுமையாக அமைதியடைந்த ஆத்மா கொண்டவனும், ஆத்மாவை அறிந்தவனும், தூயவனுமான — இந்தக் குறிகளுடன் முழுமை பெற்ற ஐம்பதின்மை மீண்டும் வரும்.
12.257.15
पङ्भिः सत्वगुणोपेतैः प्राज्ञैरधिगतं त्रिभिः ।
ये विदुः प्रत्यगात्मानमिहस्थानमृतान्विदुः ॥ १२.२५७.१५ ॥
சத்துவ குணம் கொண்ட ஞானியர் மூன்று ஐம்பதின்மைகளால் அடைந்தது இதுவே; அவர்கள் உள்ளுறையும் ஆத்மாவையும், இங்குள்ள நிலையையும், உண்மையையும் அறிகின்றனர்.
12.257.16
अकृत्रिममसंहार्यं प्राकृतं निरुपस्कृतम् ।
अध्यात्मवित्कृतप्रज्ञः सुखमव्ययमश्नुते ॥ १२.२५७.१६ ॥
செயற்கையற்றதும், அழிக்க முடியாததும், இயல்பானதும், ஒப்பனையற்றதுமான அதை, ஆத்மஞானியும் உறுதியான ஞானமுடையவனும் அழியாத இன்பத்தை அடைகிறான்.
12.257.17
निष्प्रचारं मनः कृत्वा प्रतिष्ठाप्य च सर्वशः ।
यामयं लभते तुष्टिं सा न शक्याऽऽत्मनोन्यथा ॥ १२.२५७.१७ ॥
மனதை அலைச்சலற்றதாக்கி, எல்லா வகையிலும் நிலைநிறுத்தி, இவன் அடையும் திருப்தி, வேறு வழியில் ஆத்மாவால் அடைய முடியாதது.
12.257.18
येन तृप्यत्यभुञ्जानो येन तृप्यत्यवित्तवान् ।
येनास्नेहो बलं धत्ते यस्तं वेद स वेदवित् ॥ १२.२५७.१८ ॥
உண்ணாதவனும் எதனால் நிறைவடைகிறானோ, செல்வமில்லாதவனும் எதனால் நிறைவடைகிறானோ, பற்றற்றவன் எதனால் வலிமை பெறுகிறானோ — அதை அறிபவனே வேதவித்து.
12.257.19
असङ्गो ह्यात्मनो द्वाराण्यपिधाय विचिन्तयन् ।
यो ह्यास्ते ब्राह्मणः शिष्टः स आत्मरतिरुच्यते ॥ १२.२५७.१९ ॥
ஆத்மாவின் வாயில்களை (புலன்களை) மூடி, பற்றற்றவனாய் சிந்தித்தபடி வாழும் பிராமணனும், பண்பட்டவனும், அவனே ஆத்மரதி என்று சொல்லப்படுகிறான்.
12.257.20
समाहितं परे तत्त्वे क्षीणकाममवस्थितम् ।
सर्वतः सुखमन्वेति वपुश्चान्द्रमसं यथा ॥ १२.२५७.२० ॥
உயர்ந்த தத்துவத்தில் ஒருமுகப்பட்டு, ஆசைகள் அழிந்து நிலைபெற்றவனுக்கு, சந்திரனின் ஒளி போல எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் சுகம் தொடர்ந்து வருகிறது.
12.257.21
अविशेषाणि भूतानि गुणांश्च जहतो मुनेः ।
सुखेनापोह्यते दुःखं भास्करेण तमो यथा ॥ १२.२५७.२१ ॥
வேறுபாடற்ற பூதங்களையும் குணங்களையும் துறக்கும் முனிவனின் துக்கம், சூரியனால் இருள் நீங்குவது போல எளிதில் நீங்குகிறது.
12.257.22
तमतिक्रान्तकर्माणमतिक्रान्तगुणक्षयम् ।
ब्राह्मणं विपयाश्लिष्टं जरामृत्यू न विन्दतः ॥ १२.२५७.२२ ॥
செயலைக் கடந்தவனும், குணங்களின் அழிவைக் கடந்தவனுமான அந்தப் பிராமணனை, விஷயங்களில் பற்றாதவனை, முதுமையும் மரணமும் அடைவதில்லை.
12.257.23
स यदा सर्वतो मुक्तः समः पर्यवतिष्ठते ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थांश्च शरीरस्थोऽतिवर्तते ॥ १२.२५७.२३ ॥
அவன் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, சம நிலையில் நிலைபெறும்போது, உடலில் இருந்தபடியே புலன்களையும் புலன் பொருட்களையும் கடந்து விடுகிறான்.
12.257.24
कारणं परमं प्राप्य अतिक्रान्तस्य कार्यताम् ।
पुनरावर्तनं नास्ति संप्राप्तस्य परात्परम् ॥ १२.२५७.२४ ॥
உயர்ந்த காரணத்தை அடைந்து, காரியநிலையைக் கடந்தவனுக்கு மீண்டும் திரும்புதல் இல்லை; அவன் மேலானதிலும் மேலானதை அடைந்துவிட்டான்.