Mahābhārata · Adhyāya 12.257
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.257.2
…नधीयीत शुश्रूषुर्ब्रह्मचर्यवान् ।
ऋवो यजूंषि सामानि वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १२.२५७.२ ॥
…quien no estudia con atención en el servicio y guardando el brahmacarya no llega a dominar los versos del Ṛg, las fórmulas del Yajur y los cantos del Sāma, ni a ser maestro de los Vedas y sus disciplinas auxiliares.
12.257.3
ज्ञानी यः सर्वभूतानां सर्ववित्सर्वभूतवित् ।
नाकामो म्रियते जातु… ॥ १२.२५७.३ ॥
Quien es sabio entre todos los seres, conoce todo y conoce la naturaleza de todos los seres, nunca muere sin estar libre de deseo…
12.257.4
इष्टी…श्राप्य क्रतूश्चवाप्तदाक्षणान् ।
प्राप्नोति नैव ब्राह्मण्यमविज्ञानात्कथंचन ॥ १२.२५७.४ ॥
Aunque haya realizado sacrificios y obtenido los ritos y las dádivas sacrificiales, nunca alcanza la condición de brahmán sin conocimiento, de ningún modo.
12.257.5
यदा चायं न बिभेति यदा चास्मान्न बियति ।
यदा नेच्छति न द्वेष्टि ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.२५७.५ ॥
Cuando él no teme a nadie y nadie le teme a él, cuando no desea ni odia, entonces se alcanza el Brahman.
12.257.6
यदा न कुरुते भावं सर्वभूतेषु पापकम् ।
कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.२५७.६ ॥
Cuando no alberga intención perversa hacia ningún ser, en acto, mente o palabra, entonces se alcanza el Brahman.
12.257.7
कामबन्धनमेवेदं नान्यदस्तीह बन्धनम् ।
कामबन्धनमुक्तो हि ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १२.२५७.७ ॥
Este mismo es el lazo del deseo, y no existe aquí otro lazo. Quien está libre del lazo del deseo se hace apto para llegar a ser Brahman.
12.257.8
कामतो मुच्यमानस्तु धूमाभ्रादिव चन्द्रमाः ।
विरजाः कालमाकाङ्क्षन्धीरो धैर्येण वर्तते ॥ १२.२५७.८ ॥
Quien se libera del deseo, como la luna libre de humo y nubes, sin mancha, aguarda el momento; el firme permanece con fortaleza.
12.257.9
आपूर्यमाणमचलप्रतिष्ठं ।
समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत्।
तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे ।
स शान्तिमाप्नोति न कामकामः ॥ १२.२५७.९ ॥
Como las aguas entran en el océano, lleno e inmóvil, así todos los deseos entran en aquel en quien entran; él alcanza la paz, no el que desea deseos.
12.257.10
क कामकान्तो न तु कामकामः ।
स वै कामात्स्वर्गमुपैति देही ॥ १२.२५७.१० ॥
No es el amado por el deseo, sino el que desea el deseo; ese ser encarnado, por el deseo, alcanza el cielo.
12.257.11
वेदस्योपनिषद्दानं दानस्योपनिषद्दमः ।
दमस्योपनिषद्दानं दानस्योपनिषत्तपः ॥ १२.२५७.११ ॥
La upaniṣad del Veda es la donación; la upaniṣad de la donación es el dominio de sí; la upaniṣad del dominio de sí es la donación; la upaniṣad de la donación es la austeridad.
12.257.12
तपसोपनिषत्त्यागस्त्यागस्योपनिषत्सुखम् ।
सुखस्योपनिषत्स्वर्गः स्वर्गस्योपनिषच्छमः ॥ १२.२५७.१२ ॥
La upaniṣad de la austeridad es la renuncia; la upaniṣad de la renuncia es la felicidad; la upaniṣad de la felicidad es el cielo; la upaniṣad del cielo es la calma.
12.257.13
क्लेदनं शोकमनसोः संतीर्णं तृष्णया सह ।
सत्वमृच्छति संतोपाच्छान्तिलक्षणमुत्तमम् ॥ १२.२५७.१३ ॥
Quien ha cruzado el desgaste del dolor y de la mente, junto con el anhelo, alcanza la cualidad de sattva; por el contento obtiene la suprema señal de la paz.
12.257.14
विशोको निर्ममः शांतः प्रशांतात्माऽत्मविच्छुचिः ।
पङ्गिर्लक्षणवानेतैः समग्रः पुनरेष्यति ॥ १२.२५७.१४ ॥
Libre de dolor y de posesividad, sereno, de alma completamente apaciguada, conocedor del ātman y puro: el grupo de cinco, dotado de estas marcas y completo, volverá de nuevo.
12.257.15
पङ्भिः सत्वगुणोपेतैः प्राज्ञैरधिगतं त्रिभिः ।
ये विदुः प्रत्यगात्मानमिहस्थानमृतान्विदुः ॥ १२.२५७.१५ ॥
Esto lo alcanzan los sabios dotados de la cualidad sattva, por medio de los tres grupos de cinco; conocen el yo interior, la morada de aquí y la verdad.
12.257.16
अकृत्रिममसंहार्यं प्राकृतं निरुपस्कृतम् ।
अध्यात्मवित्कृतप्रज्ञः सुखमव्ययमश्नुते ॥ १२.२५७.१६ ॥
Lo no artificial, indestructible, natural y sin adorno: el conocedor del ámbito interior, de sabiduría firme, alcanza la dicha imperecedera.
12.257.17
निष्प्रचारं मनः कृत्वा प्रतिष्ठाप्य च सर्वशः ।
यामयं लभते तुष्टिं सा न शक्याऽऽत्मनोन्यथा ॥ १२.२५७.१७ ॥
Habiendo vuelto la mente inmóvil y establecida por completo, la satisfacción que él alcanza no es posible para el yo de otro modo.
12.257.18
येन तृप्यत्यभुञ्जानो येन तृप्यत्यवित्तवान् ।
येनास्नेहो बलं धत्ते यस्तं वेद स वेदवित् ॥ १२.२५७.१८ ॥
Aquello con lo que el que no come se sacia, con lo que el que no tiene riqueza se satisface, con lo que el desapegado cobra fuerza: quien lo conoce es un conocedor del Veda.
12.257.19
असङ्गो ह्यात्मनो द्वाराण्यपिधाय विचिन्तयन् ।
यो ह्यास्ते ब्राह्मणः शिष्टः स आत्मरतिरुच्यते ॥ १२.२५७.१९ ॥
El brahmán disciplinado que habita desapegado, meditando con las puertas del yo cerradas, se dice que se deleita en el yo.
12.257.20
समाहितं परे तत्त्वे क्षीणकाममवस्थितम् ।
सर्वतः सुखमन्वेति वपुश्चान्द्रमसं यथा ॥ १२.२५७.२० ॥
Para quien está concentrado en la realidad suprema, cuyos deseos se han extinguido y permanece firme, la felicidad le sigue por todas partes, como la luz de la luna sigue a su cuerpo.
12.257.21
अविशेषाणि भूतानि गुणांश्च जहतो मुनेः ।
सुखेनापोह्यते दुःखं भास्करेण तमो यथा ॥ १२.२५७.२१ ॥
Para el sabio que abandona los seres indiferenciados y las cualidades, el dolor se disipa fácilmente, como la oscuridad es disipada por el sol.
12.257.22
तमतिक्रान्तकर्माणमतिक्रान्तगुणक्षयम् ।
ब्राह्मणं विपयाश्लिष्टं जरामृत्यू न विन्दतः ॥ १२.२५७.२२ ॥
Al brahmán que ha trascendido la acción y el desgaste de las cualidades, y no está apegado a los objetos de los sentidos, no lo alcanzan la vejez ni la muerte.
12.257.23
स यदा सर्वतो मुक्तः समः पर्यवतिष्ठते ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थांश्च शरीरस्थोऽतिवर्तते ॥ १२.२५७.२३ ॥
Cuando permanece ecuánime, liberado por todos lados, trasciende los sentidos y sus objetos, aun morando en el cuerpo.
12.257.24
कारणं परमं प्राप्य अतिक्रान्तस्य कार्यताम् ।
पुनरावर्तनं नास्ति संप्राप्तस्य परात्परम् ॥ १२.२५७.२४ ॥
Para quien ha alcanzado la causa suprema y ha trascendido el estado de efecto, no hay retorno; ha alcanzado lo más elevado que lo más elevado.