മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.257
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.257.2
…नधीयीत शुश्रूषुर्ब्रह्मचर्यवान् ।
ऋवो यजूंषि सामानि वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १२.२५७.२ ॥
…സേവാഭാവത്തോടെ ബ്രഹ്മചര്യം പാലിച്ച് പഠിക്കാത്തവൻ ഋക്, യജുസ്, സാമ മന്ത്രങ്ങളിലും വേദങ്ങളിലും വേദാംഗങ്ങളിലും പാരംഗതനാകില്ല.
12.257.3
ज्ञानी यः सर्वभूतानां सर्ववित्सर्वभूतवित् ।
नाकामो म्रियते जातु… ॥ १२.२५७.३ ॥
സർവഭൂതങ്ങളെയും അറിയുന്നവനും, സർവവും അറിയുന്നവനും, ഭൂതങ്ങളുടെ സ്വഭാവം അറിയുന്നവനും ആയവൻ ആഗ്രഹമില്ലാതെ ഒരിക്കലും മരിക്കുന്നില്ല…
12.257.4
इष्टी…श्राप्य क्रतूश्चवाप्तदाक्षणान् ।
प्राप्नोति नैव ब्राह्मण्यमविज्ञानात्कथंचन ॥ १२.२५७.४ ॥
യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്ത്, ക്രതുക്കളും ദക്ഷിണകളും നേടിയാലും അറിവില്ലാതെ ഒരിക്കലും ബ്രാഹ്മണത്വം നേടുന്നില്ല.
12.257.5
यदा चायं न बिभेति यदा चास्मान्न बियति ।
यदा नेच्छति न द्वेष्टि ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.२५७.५ ॥
ഇവൻ ആരെയും ഭയപ്പെടാതിരിക്കുമ്പോഴും ആരും ഇവനെ ഭയപ്പെടാതിരിക്കുമ്പോഴും, ഇവൻ ആഗ്രഹിക്കാതെയും ദ്വേഷിക്കാതെയും ഇരിക്കുമ്പോഴും, അപ്പോൾ ബ്രഹ്മം പ്രാപിക്കപ്പെടുന്നു.
12.257.6
यदा न कुरुते भावं सर्वभूतेषु पापकम् ।
कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.२५७.६ ॥
സർവഭൂതങ്ങളോടും പാപഭാവം വെച്ചുപുലർത്താതെ, കർമ്മത്താലും മനസ്സിനാലും വാക്കിനാലും, അപ്പോൾ ബ്രഹ്മം പ്രാപിക്കപ്പെടുന്നു.
12.257.7
कामबन्धनमेवेदं नान्यदस्तीह बन्धनम् ।
कामबन्धनमुक्तो हि ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १२.२५७.७ ॥
ഇതുതന്നെയാണ് ആഗ്രഹത്തിന്റെ ബന്ധനം; ഇവിടെ ഇതല്ലാതെ മറ്റൊരു ബന്ധനമില്ല. ആഗ്രഹബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മുക്തനായവൻ ബ്രഹ്മഭാവത്തിന് യോഗ്യനാകുന്നു.
12.257.8
कामतो मुच्यमानस्तु धूमाभ्रादिव चन्द्रमाः ।
विरजाः कालमाकाङ्क्षन्धीरो धैर्येण वर्तते ॥ १२.२५७.८ ॥
ആഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നവൻ, പുകയും മേഘവും നീങ്ങിയ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ, നിർമ്മലനായി കാലത്തെ കാത്ത്, ധൈര്യത്തോടെ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു.
12.257.9
आपूर्यमाणमचलप्रतिष्ठं ।
समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत्।
तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे ।
स शान्तिमाप्नोति न कामकामः ॥ १२.२५७.९ ॥
നിറഞ്ഞ്, അചലമായി നിലകൊള്ളുന്ന സമുദ്രത്തിൽ ജലം പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലെ, ആരിൽ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും പ്രവേശിക്കുന്നുവോ അവൻ ശാന്തി നേടുന്നു; ആഗ്രഹങ്ങളെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനല്ല.
12.257.10
क कामकान्तो न तु कामकामः ।
स वै कामात्स्वर्गमुपैति देही ॥ १२.२५७.१० ॥
ആഗ്രഹത്താൽ പ്രിയപ്പെട്ടവനല്ല, ആഗ്രഹത്തെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനാണ്; ആ ദേഹി ആഗ്രഹം വഴി സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുന്നു.
12.257.11
वेदस्योपनिषद्दानं दानस्योपनिषद्दमः ।
दमस्योपनिषद्दानं दानस्योपनिषत्तपः ॥ १२.२५७.११ ॥
വേദത്തിന്റെ ഉപനിഷത്ത് ദാനം; ദാനത്തിന്റെ ഉപനിഷത്ത് ദമം; ദമത്തിന്റെ ഉപനിഷത്ത് ദാനം; ദാനത്തിന്റെ ഉപനിഷത്ത് തപസ്സ്.
12.257.12
तपसोपनिषत्त्यागस्त्यागस्योपनिषत्सुखम् ।
सुखस्योपनिषत्स्वर्गः स्वर्गस्योपनिषच्छमः ॥ १२.२५७.१२ ॥
തപസ്സിന്റെ ഉപനിഷത്ത് ത്യാഗം; ത്യാഗത്തിന്റെ ഉപനിഷത്ത് സുഖം; സുഖത്തിന്റെ ഉപനിഷത്ത് സ്വർഗ്ഗം; സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ ഉപനിഷത്ത് ശമം.
12.257.13
क्लेदनं शोकमनसोः संतीर्णं तृष्णया सह ।
सत्वमृच्छति संतोपाच्छान्तिलक्षणमुत्तमम् ॥ १२.२५७.१३ ॥
ദുഃഖവും മനസ്സിന്റെ ക്ലേശവും, തൃഷ്ണയോടൊപ്പം, കടന്നവൻ സത്ത്വം പ്രാപിക്കുന്നു; സന്തോഷത്താൽ ഉത്തമമായ ശാന്തിയുടെ ലക്ഷണം നേടുന്നു.
12.257.14
विशोको निर्ममः शांतः प्रशांतात्माऽत्मविच्छुचिः ।
पङ्गिर्लक्षणवानेतैः समग्रः पुनरेष्यति ॥ १२.२५७.१४ ॥
ദുഃഖരഹിതനും മമകാരരഹിതനും ശാന്തനും പൂർണ്ണമായി പ്രശാന്താത്മാവുള്ളവനും ആത്മജ്ഞനും ശുദ്ധനുമായവൻ — ഈ ലക്ഷണങ്ങളോടുകൂടിയ പംക്തി പൂർണ്ണമായി വീണ്ടും വരും.
12.257.15
पङ्भिः सत्वगुणोपेतैः प्राज्ञैरधिगतं त्रिभिः ।
ये विदुः प्रत्यगात्मानमिहस्थानमृतान्विदुः ॥ १२.२५७.१५ ॥
സത്ത്വഗുണമുള്ള പ്രാജ്ഞർ മൂന്ന് പംക്തികളാൽ നേടിയത് ഇതാണ്; അവർ അന്തരാത്മാവിനെയും ഇവിടത്തെ സ്ഥാനത്തെയും സത്യത്തെയും അറിയുന്നു.
12.257.16
अकृत्रिममसंहार्यं प्राकृतं निरुपस्कृतम् ।
अध्यात्मवित्कृतप्रज्ञः सुखमव्ययमश्नुते ॥ १२.२५७.१६ ॥
കൃത്രിമമല്ലാത്തതും നശിപ്പിക്കാനാകാത്തതും സ്വാഭാവികവും അലങ്കാരരഹിതവുമായതിനെ, അധ്യാത്മജ്ഞനും ഉറച്ച പ്രജ്ഞയുള്ളവനും അക്ഷയമായ സുഖം പ്രാപിക്കുന്നു.
12.257.17
निष्प्रचारं मनः कृत्वा प्रतिष्ठाप्य च सर्वशः ।
यामयं लभते तुष्टिं सा न शक्याऽऽत्मनोन्यथा ॥ १२.२५७.१७ ॥
മനസ്സിനെ അലയാതെയാക്കി എല്ലാ വിധത്തിലും സ്ഥിരമാക്കി ഇവൻ നേടുന്ന തൃപ്തി മറ്റൊരു വിധത്തിൽ ആത്മാവിന് നേടാനാവില്ല.
12.257.18
येन तृप्यत्यभुञ्जानो येन तृप्यत्यवित्तवान् ।
येनास्नेहो बलं धत्ते यस्तं वेद स वेदवित् ॥ १२.२५७.१८ ॥
ഭക്ഷിക്കാതിരുന്നാലും ആരാൽ തൃപ്തനാകുന്നുവോ, ധനമില്ലാത്തവനും ആരാൽ തൃപ്തനാകുന്നുവോ, ആസക്തിയില്ലാത്തവൻ ആരാൽ ബലം ധരിക്കുന്നുവോ — അതറിയുന്നവനാണ് വേദജ്ഞൻ.
12.257.19
असङ्गो ह्यात्मनो द्वाराण्यपिधाय विचिन्तयन् ।
यो ह्यास्ते ब्राह्मणः शिष्टः स आत्मरतिरुच्यते ॥ १२.२५७.१९ ॥
ആത്മാവിന്റെ വാതിലുകളെ (ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ) അടച്ച്, ആസക്തിയില്ലാതെ ചിന്തിച്ച് വസിക്കുന്ന, ശിഷ്ടനായ ബ്രാഹ്മണൻ — അവൻ ആത്മരതൻ എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
12.257.20
समाहितं परे तत्त्वे क्षीणकाममवस्थितम् ।
सर्वतः सुखमन्वेति वपुश्चान्द्रमसं यथा ॥ १२.२५७.२० ॥
പരമതത്ത്വത്തിൽ സമാഹിതനായി, കാമം ക്ഷയിച്ച് സ്ഥിരനായിരിക്കുന്നവന് ചന്ദ്രന്റെ ശരീരപ്രഭ പോലെ എല്ലാ വശങ്ങളിൽ നിന്നും സുഖം പിന്തുടരുന്നു.
12.257.21
अविशेषाणि भूतानि गुणांश्च जहतो मुनेः ।
सुखेनापोह्यते दुःखं भास्करेण तमो यथा ॥ १२.२५७.२१ ॥
അവിശേഷങ്ങളായ ഭൂതങ്ങളെയും ഗുണങ്ങളെയും ത്യജിക്കുന്ന മുനിയുടെ ദുഃഖം, സൂര്യനാൽ ഇരുട്ട് നീങ്ങുന്നതുപോലെ സുഖേന നീങ്ങുന്നു.
12.257.22
तमतिक्रान्तकर्माणमतिक्रान्तगुणक्षयम् ।
ब्राह्मणं विपयाश्लिष्टं जरामृत्यू न विन्दतः ॥ १२.२५७.२२ ॥
കർമ്മത്തെ കടന്നവനും ഗുണക്ഷയത്തെ കടന്നവനുമായ ആ ബ്രാഹ്മണനെ, വിഷയങ്ങളിൽ പറ്റിപ്പിടിക്കാത്തവനെ, വാർദ്ധക്യവും മരണവും പിടികൂടുന്നില്ല.
12.257.23
स यदा सर्वतो मुक्तः समः पर्यवतिष्ठते ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थांश्च शरीरस्थोऽतिवर्तते ॥ १२.२५७.२३ ॥
അവൻ എല്ലാ വശങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തനായി സമചിത്തനായി നിൽക്കുമ്പോൾ, ശരീരത്തിൽ തന്നെ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളെയും കടക്കുന്നു.
12.257.24
कारणं परमं प्राप्य अतिक्रान्तस्य कार्यताम् ।
पुनरावर्तनं नास्ति संप्राप्तस्य परात्परम् ॥ १२.२५७.२४ ॥
പരമകാരണത്തെ പ്രാപിച്ച്, കാര്യഭാവത്തെ കടന്നവന് പുനർജനനമില്ല; അവൻ പരാത്പരത്തെ പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു.