Mahābhārata · Adhyāya 12.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.26.1
अभिमन्यौ हते बाले द्रौपद्यास्तनयेषु च ।
धृष्टद्युम्ने विराटे च द्रुपदे च महीपतौ ॥ १२.२६.१ ॥
Cuando el joven Abhimanyu fue muerto, y entre los hijos de Draupadī, en Dhṛṣṭadyumna, en Virāṭa y en el rey Drupada.
12.26.2
वृषसेने च धर्मज्ञे धृष्टकेतौ तु पार्थिवे ।
तथाऽन्येषु नरेन्द्रेषु नानादेश्येषु संयुगे ॥ १२.२६.२ ॥
En Vṛṣasena, en Dhṛṣṭaketu, el conocedor del dharma, en el rey y en otros reyes de diversos países, en la batalla.
12.26.3
न च मुञ्चति मां शोको ज्ञातिघातिनमातुरम् ।
राज्यकामुकमत्युग्रं स्ववंशोच्छेदकारिणम् ॥ १२.२६.३ ॥
El dolor no me libera, a mí, el asesino de parientes, atormentado, ansioso de reino, extremadamente cruel, destructor de mi propio linaje.
12.26.4
यस्याङ्के क्रीडमानेन मया विपरिवर्तितम् ।
स मया राज्यलुब्धेन गाङ्गेयो युधि पातितः ॥ १२.२६.४ ॥
En cuyo regazo jugaba revolcándome, aquel hijo de Gaṅgā fue derribado en batalla por mí, codicioso del reino.
12.26.5
यदा ह्येनं विघूर्णन्तं मदर्थं पार्थसायकैः ।
तक्ष्यमाणं यथा वज्रैः प्रेक्षमाणं शिखण्डिनम् ॥ १२.२६.५ ॥
Cuando lo vi, tambaleándose por mi causa bajo las flechas de Pārtha, cortado como por rayos, mirando a Śikhaṇḍin.
12.26.6
जीर्णसिंहमिव प्राज्ञं नरसिंहं पितामहम् ।
कीर्यमाणं शरैर्दीप्तैर्दृष्ट्वा मे व्यथितं मनः ॥ १२.२६.६ ॥
Al ver al sabio abuelo, león entre los hombres como un viejo león, atravesado por flechas ardientes, mi mente se afligió.
12.26.7
प्राड्भुखं सीदमानं च रथात्पररथारुजम् ।
घूर्णमानं यथा शैलं तदा मे कश्मलोऽभवत् ॥ १२.२६.७ ॥
Al verlo caer de su carro con el rostro vuelto hacia el este, el quebrantador de carros enemigos tambaleándose como una montaña, entonces me sobrevino un desmayo.
12.26.8
यः सवाणधनुष्पाणिर्योधयामास भार्गवम् ।
बहून्यहानि कौरव्यः कुरुक्षेत्रे महामृधे ॥ १२.२६.८ ॥
El Kaurava que, con arco y flechas en mano, combatió con el Bhārgava en Kurukṣetra, en la gran batalla, durante muchos días.
12.26.9
समेतं पार्थिवं क्षत्रं वाराणस्यां नदीसुतः ।
कन्यार्थमाह्वयद्वीरो रथेनैकेन संयुगे ॥ १२.२६.९ ॥
El héroe, hijo del río, desafió en Vārāṇasī a los reyes guerreros reunidos, a combate, solo en un carro, por la doncella.
12.26.10
येन चोग्रायुधो राजा चक्रवर्ती दुरासदः ।
दग्धश्चास्त्रप्रतापेन स मया युधि पातितः ॥ १२.२६.१० ॥
Y el rey de armas feroces, el soberano universal, inabordable, a quien él quemó con el poder de su arma, fue derribado en batalla por mí.
12.26.11
स्वयं मृत्युं रक्षमाणः पाञ्चाल्यं यः शिखण्डिनम् ।
न बाणैः पातयामास सोऽर्जुनेन निपातितः ॥ १२.२६.११ ॥
Aquel que, protegiéndose a sí mismo de la muerte, no derribó con flechas al guerrero pāñcāla Śikhaṇḍin, fue abatido por Arjuna.
12.26.12
यदैनं पतितं भूमावपश्यं रुधिरोक्षितम् ।
तदैवाविशदन्युग्रो ज्वरो मां मुनिसत्तम ॥ १२.२६.१२ ॥
Cuando lo vi caído en tierra, empapado en sangre, entonces en verdad una fiebre violenta entró en mí, oh mejor de los sabios.
12.26.13
येन संवर्धिता बाला येन स्म परिरक्षिताः ।
स मया राज्यलुब्धेन पापेन गुरुधातिना।
अल्पकालस्य राज्यस्य कृते मूढेन पातितः ॥ १२.२६.१३ ॥
Aquel por quien los niños fueron criados y protegidos, a él yo, codicioso del reino, pecador y matador de mi maestro, en mi necedad hice caer por un reino de corta duración.
12.26.14
आचार्यश्च महेष्वासः सर्वपार्थिवपूजितः ।
अभिगम्य रणे मिथ्या पापेनोक्तः सुतं प्रति ॥ १२.२६.१४ ॥
El maestro, gran arquero honrado por todos los reyes, al acercarse en la batalla, fue engañado falsamente por el pecador acerca de su hijo.
12.26.15
तन्मे दहति गात्राणि यन्मां गुरुरभाषत ।
सत्यमाख्याहि राजंस्त्वं यदि जीवति मे सुतः ॥ १२.२६.१५ ॥
Lo que el maestro me dijo quema mis miembros. Oh rey, dime la verdad: si mi hijo vive.
12.26.16
सत्यमामर्शयन्विप्रो मयि तत्परिपृष्टवान् ।
कुञ्जरं चान्तरं कृत्वा मिथ्योपचरितो मया ॥ १२.२६.१६ ॥
Aquel brahmán, sopesando la verdad, me lo preguntó; y yo, poniendo una distinción con el elefante, lo traté con falsedad.
12.26.17
सुभृशं राज्यलुब्धेन पापेन गुरुघातिना ।
सत्यकञ्चुकमुन्मुच्य मया स गुरुराहवे ॥ १२.२६.१७ ॥
Yo, en extremo codicioso del reino, pecador y matador de mi maestro, habiendo despojado la coraza de la verdad, en la batalla derribé a aquel maestro.
12.26.18
अश्वत्थामा हत इति निरुक्तः कुञ्जरे हते ।
काँल्लोकांस्तु गमिष्यामि कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ १२.२६.१८ ॥
'Aśvatthāman ha sido muerto': esto se declaró cuando el elefante fue matado. Habiendo hecho una acción tan difícil, ¿a qué mundos iré?
12.26.19
अघातयं च यत्कर्णं समरेष्वपलायिनम् ।
ज्येष्ठभ्रातरमत्युग्रः को मत्तः पापकृत्तमः ॥ १२.२६.१९ ॥
Hice matar a Karṇa, que nunca huyó en la batalla, mi hermano mayor. ¿Quién es mayor pecador que yo, tan cruel?
12.26.20
अभिमन्युं च यद्वालं जातं सिंहमिवाद्रिषु ।
प्रावेशयमहं लुब्धो वाहिनीं द्रोणपालिताम् ॥ १२.२६.२० ॥
Y a Abhimanyu, un joven como un león nacido entre las montañas, por codicia lo envié al ejército custodiado por Droṇa.
12.26.21
तदाप्रभृति वीभत्सुं न शक्नोमि निरीक्षितुम् ।
कृष्णं च पुण्डरीकाक्षं किल्विषी भ्रूणहा यथा ॥ १२.२६.२१ ॥
Desde entonces no puedo mirar a Vībhatsu (Arjuna), ni a Kṛṣṇa de ojos de loto, como un pecador que ha matado a un embrión.
12.26.22
द्रौपदीं चाप्यदुःखार्हां पञ्चपुत्रैर्विनाकृताम् ।
शोचामि पृथिवीं हीनां पञ्चभिः पर्वतैरिव ॥ १२.२६.२२ ॥
Me aflijo por Draupadī, aunque no merece dolor, privada de sus cinco hijos, y por la tierra desolada, como privada de cinco montañas.
12.26.23
सोऽहमागस्करः पापः पृथिवीनाशकारकः ।
आसीन एवमेवेदं शोषयिष्ये कलेवरम् ॥ १२.२६.२३ ॥
Yo, ese pecador culpable, causa de la ruina de la tierra, secaré este cuerpo sentado así mismo.
12.26.24
प्रायोपविष्टं जानीध्वमथ मां गुरुघातिनम् ।
जातिष्वन्यास्वपि यथा न भवेयं कुलान्तकृत् ॥ १२.२६.२४ ॥
Sabed ahora que yo, el asesino de mi maestro, me he sentado a ayunar hasta la muerte, para no ser en otros nacimientos destructor de una familia.
12.26.25
न भोक्ष्ये न च पानीयमुपयोक्ष्ये कथंचन ।
शोषयिष्ये प्रियान्प्राणानिहस्थोऽहं तपोधनाः ॥ १२.२६.२५ ॥
No comeré ni beberé agua, ni disfrutaré de nada de ningún modo. Aquí mismo, de pie, secaré mis queridos alientos vitales, oh ricos en austeridad.
12.26.26
यथेष्टं गम्यतां काममनुजाने प्रसाद्य वः ।
सर्वे मामनुजानीत त्यक्ष्यामीदं कलेवरम् ॥ १२.२६.२६ ॥
Id como os plazca; os doy licencia, habiéndoos complacido. Todos vosotros, dadme licencia: abandonaré este cuerpo.
12.26.27
तमेवंवादिनं पार्थं बन्धुशोकेन विह्वलम् ।
मैवमित्यब्रवीद्व्यासो निगृह्य मुनिसत्तमः ॥ १२.२६.२७ ॥
A Pārtha, que hablaba así, abrumado por el dolor de sus parientes, el mejor de los sabios Vyāsa dijo, deteniéndolo: "No hagas eso."
12.26.28
अतिवेलं महाराज न शोकं कर्तुमर्हसि ।
पुनरुक्तं तु वक्ष्यामि दिष्टमेतदिति प्रभो ॥ १२.२६.२८ ॥
Oh gran rey, no debes afligirte más allá de toda medida. Lo repetiré: esto es lo que el destino ha dispuesto, oh señor.
12.26.29
संयोगा विप्रयोगाश्च जातानां प्राणिनां ध्रुवम् ।
बुद्धुदा इव तोयेषु भवन्ति न भवन्ति च ॥ १२.२६.२९ ॥
Para los seres nacidos, las uniones y las separaciones son ciertas. Surgen como burbujas en el agua, y también no surgen.
12.26.30
सर्वे क्षयान्ता निचयाः पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ।
संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तं हि जीवितम् ॥ १२.२६.३० ॥
Todas las acumulaciones terminan en decadencia, todas las alturas terminan en caída; las uniones terminan en separación, y la vida ciertamente termina en la muerte.
12.26.31
सुखं दुःखान्तमालस्यं दाक्ष्यं दुःखं सुखोदयम् ।
भूतिः श्रीर्ह्रीर्धृतिः कीर्तिर्दक्षे वसति नालसे ॥ १२.२६.३१ ॥
La felicidad termina en el dolor, y la pereza (existe); de la destreza nacen el dolor y el surgir de la felicidad. La prosperidad, la fortuna, la modestia, la firmeza y la fama habitan en el diestro, no en el perezoso.
12.26.32
नालं सुखाय सुहृदो नाले दुःखाय शत्रवः ।
न च प्रज्ञालमर्थेभ्यो न सुखेभ्योऽप्यलं धनम् ॥ १२.२६.३२ ॥
Los amigos no bastan para la felicidad, y los enemigos no bastan para el dolor. La sabiduría no basta para la riqueza, ni la riqueza basta para los placeres.
12.26.33
यथा सृष्टोऽसि कौन्तेय धात्रा कर्मसु तत्क्ररु ।
अत एव हि सिद्धिस्ते नेशस्त्वं ह्यात्मनो नृप ॥ १२.२६.३३ ॥
Hijo de Kuntī, como el Creador te ha hecho, así haz eso en tus acciones; por eso tendrás el éxito. Oh rey, tú no eres señor de ti mismo.