மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.26.1
अभिमन्यौ हते बाले द्रौपद्यास्तनयेषु च ।
धृष्टद्युम्ने विराटे च द्रुपदे च महीपतौ ॥ १२.२६.१ ॥
அபிமன்யு கொல்லப்பட்டபோதும், திரௌபதியின் புதல்வர்களிலும், திருஷ்டத்யும்னனிலும், விராடனிலும், மன்னன் துருபதனிலும்.
12.26.2
वृषसेने च धर्मज्ञे धृष्टकेतौ तु पार्थिवे ।
तथाऽन्येषु नरेन्द्रेषु नानादेश्येषु संयुगे ॥ १२.२६.२ ॥
விருஷசேனனிலும், தர்மம் அறிந்த திருஷ்டகேதுவிலும், மன்னனிலும், பல நாடுகளைச் சேர்ந்த மற்ற மன்னர்களிலும், போரில்.
12.26.3
न च मुञ्चति मां शोको ज्ञातिघातिनमातुरम् ।
राज्यकामुकमत्युग्रं स्ववंशोच्छेदकारिणम् ॥ १२.२६.३ ॥
உறவினரைக் கொன்ற, துன்புற்ற, அரசாட்சியை விரும்பிய, மிகக் கொடியவனும், தன் வம்சத்தை அழித்தவனுமான என்னை துக்கம் விடவில்லை.
12.26.4
यस्याङ्के क्रीडमानेन मया विपरिवर्तितम् ।
स मया राज्यलुब्धेन गाङ्गेयो युधि पातितः ॥ १२.२६.४ ॥
யாருடைய மடியில் விளையாடிக்கொண்டு நான் புரண்டு விளையாடினேனோ, அந்த கங்கையின் மகனை அரசாட்சியின் பேராசையால் நான் போரில் வீழ்த்தினேன்.
12.26.5
यदा ह्येनं विघूर्णन्तं मदर्थं पार्थसायकैः ।
तक्ष्यमाणं यथा वज्रैः प्रेक्षमाणं शिखण्डिनम् ॥ १२.२६.५ ॥
என் பொருட்டு பார்த்தனின் அம்புகளால் சுழன்று வீழ்ந்துகொண்டிருந்த இவரை, வஜ்ரங்களால் வெட்டுண்டவர் போல, சிகண்டியைப் பார்த்தபடி.
12.26.6
जीर्णसिंहमिव प्राज्ञं नरसिंहं पितामहम् ।
कीर्यमाणं शरैर्दीप्तैर्दृष्ट्वा मे व्यथितं मनः ॥ १२.२६.६ ॥
முதிர்ந்த சிங்கம் போன்ற, ஞானம் மிக்க, நரசிங்கமான பிதாமகரை எரியும் அம்புகளால் துளைக்கப்படுவதைக் கண்டு என் மனம் வருந்தியது.
12.26.7
प्राड्भुखं सीदमानं च रथात्पररथारुजम् ।
घूर्णमानं यथा शैलं तदा मे कश्मलोऽभवत् ॥ १२.२६.७ ॥
கிழக்கு நோக்கிய முகத்துடன், தேரிலிருந்து விழுந்து தள்ளாடும், பகை-தேர்களை உடைப்பவரை மலை போல் சுழன்று விழுவதைக் கண்டு அப்போது எனக்கு மயக்கம் வந்தது.
12.26.8
यः सवाणधनुष्पाणिर्योधयामास भार्गवम् ।
बहून्यहानि कौरव्यः कुरुक्षेत्रे महामृधे ॥ १२.२६.८ ॥
கையில் அம்பும் வில்லும் ஏந்திய எந்த கௌரவன் குருக்ஷேத்திரத்தின் பெரும் போரில் பல நாட்கள் பார்கவனுடன் (பரசுராமருடன்) போரிட்டானோ.
12.26.9
समेतं पार्थिवं क्षत्रं वाराणस्यां नदीसुतः ।
कन्यार्थमाह्वयद्वीरो रथेनैकेन संयुगे ॥ १२.२६.९ ॥
வாராணசியில் கூடியிருந்த க்ஷத்திரிய அரசர்களை, கங்கையின் மகனான அந்த வீரன் கன்யைக்காக தனி தேரில் போருக்கு அழைத்தான்.
12.26.10
येन चोग्रायुधो राजा चक्रवर्ती दुरासदः ।
दग्धश्चास्त्रप्रतापेन स मया युधि पातितः ॥ १२.२६.१० ॥
கொடிய ஆயுதங்களை உடைய, சக்ரவர்த்தியான, அணுக முடியாத அரசனை அஸ்த்திரத்தின் வலிமையால் எரித்தவனை நான் போரில் வீழ்த்தினேன்.
12.26.11
स्वयं मृत्युं रक्षमाणः पाञ्चाल्यं यः शिखण्डिनम् ।
न बाणैः पातयामास सोऽर्जुनेन निपातितः ॥ १२.२६.११ ॥
தானே மரணத்திலிருந்து தன்னைக் காத்துக்கொண்டு, பாஞ்சால வீரன் சிகண்டியை அம்புகளால் வீழ்த்தாதவன், அவன் அர்ஜுனனால் வீழ்த்தப்பட்டான்.
12.26.12
यदैनं पतितं भूमावपश्यं रुधिरोक्षितम् ।
तदैवाविशदन्युग्रो ज्वरो मां मुनिसत्तम ॥ १२.२६.१२ ॥
அவர் இரத்தத்தில் நனைந்து நிலத்தில் விழுந்திருப்பதை நான் கண்டபோது, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, அப்போதே கடுமையான காய்ச்சல் என்னுள் புகுந்தது.
12.26.13
येन संवर्धिता बाला येन स्म परिरक्षिताः ।
स मया राज्यलुब्धेन पापेन गुरुधातिना।
अल्पकालस्य राज्यस्य कृते मूढेन पातितः ॥ १२.२६.१३ ॥
எவன் குழந்தைகளை வளர்த்தானோ, எவன் அவர்களைக் காத்தானோ, அவனை நான் அரசு ஆசையால், பாவியும் குருகொலைஞனுமான நான், அறியாமையால் சிறிது காலத்து அரசுக்காக வீழ்த்தினேன்.
12.26.14
आचार्यश्च महेष्वासः सर्वपार्थिवपूजितः ।
अभिगम्य रणे मिथ्या पापेनोक्तः सुतं प्रति ॥ १२.२६.१४ ॥
மகா வில்லாளியும், எல்லா அரசர்களாலும் போற்றப்பட்ட ஆசிரியரும், போரில் அணுகி, பாவியால் தம் மகனைக் குறித்து பொய்யாகச் சொல்லப்பட்டார்.
12.26.15
तन्मे दहति गात्राणि यन्मां गुरुरभाषत ।
सत्यमाख्याहि राजंस्त्वं यदि जीवति मे सुतः ॥ १२.२६.१५ ॥
குரு என்னிடம் சொன்னது என் உடல்களை எரிக்கிறது. அரசே, என் மகன் உயிருடன் இருந்தால் உண்மையைச் சொல்லுங்கள்.
12.26.16
सत्यमामर्शयन्विप्रो मयि तत्परिपृष्टवान् ।
कुञ्जरं चान्तरं कृत्वा मिथ्योपचरितो मया ॥ १२.२६.१६ ॥
உண்மையை எண்ணிய அந்த அந்தணர் என்னிடம் அதை வினவினார்; யானையை வேறுபடுத்தி, நான் பொய்யால் அவரை அணுகினேன்.
12.26.17
सुभृशं राज्यलुब्धेन पापेन गुरुघातिना ।
सत्यकञ्चुकमुन्मुच्य मया स गुरुराहवे ॥ १२.२६.१७ ॥
மிகவும் அரசாசை கொண்ட, பாவியும் குருகொலைஞனுமான நான், உண்மைக் கவசத்தைக் கழற்றி, போரில் அந்த குருவை (வீழ்த்தினேன்).
12.26.18
अश्वत्थामा हत इति निरुक्तः कुञ्जरे हते ।
काँल्लोकांस्तु गमिष्यामि कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ १२.२६.१८ ॥
'அசுவத்தாமன் கொல்லப்பட்டான்' என்று யானை கொல்லப்பட்டபோது சொல்லப்பட்டது. இத்தனை கடினமான செயலைச் செய்து நான் எந்த உலகங்களுக்குச் செல்வேன்?
12.26.19
अघातयं च यत्कर्णं समरेष्वपलायिनम् ।
ज्येष्ठभ्रातरमत्युग्रः को मत्तः पापकृत्तमः ॥ १२.२६.१९ ॥
போரில் ஒருபோதும் பின்வாங்காத அண்ணன் கர்ணனை நான் கொல்வித்தேன். என்னைவிட மிகக் கொடிய பாவியார் இருப்பார்?
12.26.20
अभिमन्युं च यद्वालं जातं सिंहमिवाद्रिषु ।
प्रावेशयमहं लुब्धो वाहिनीं द्रोणपालिताम् ॥ १२.२६.२० ॥
மலைகளில் பிறந்த சிங்கம்போன்ற சிறுவன் அபிமன்யுவை, பேராசையால், துரோணரால் காக்கப்பட்ட படையினுள் நான் அனுப்பினேன்.
12.26.21
तदाप्रभृति वीभत्सुं न शक्नोमि निरीक्षितुम् ।
कृष्णं च पुण्डरीकाक्षं किल्विषी भ्रूणहा यथा ॥ १२.२६.२१ ॥
அன்றுமுதல் வீபத்ஸுவை (அர்ஜுனனை) என்னால் பார்க்க முடியவில்லை; தாமரைக்கண்ணன் கிருஷ்ணனையும் பார்க்க இயலவில்லை. கருவைக் கொன்ற பாவியைப்போல்.
12.26.22
द्रौपदीं चाप्यदुःखार्हां पञ्चपुत्रैर्विनाकृताम् ।
शोचामि पृथिवीं हीनां पञ्चभिः पर्वतैरिव ॥ १२.२६.२२ ॥
துன்பத்திற்கு தகுதியற்றவளாயினும், ஐந்து மகன்களை இழந்த திரௌபதிக்காகவும், ஐந்து மலைகளை இழந்த பூமியைப்போல் ஆகிவிட்ட அவளுக்காகவும் நான் வருந்துகிறேன்.
12.26.23
सोऽहमागस्करः पापः पृथिवीनाशकारकः ।
आसीन एवमेवेदं शोषयिष्ये कलेवरम् ॥ १२.२६.२३ ॥
நான், பாவியும் குற்றவாளியுமான, பூமியின் அழிவுக்குக் காரணமானவன். இவ்வாறே அமர்ந்திருந்து இந்த உடலை உலர்த்துவேன்.
12.26.24
प्रायोपविष्टं जानीध्वमथ मां गुरुघातिनम् ।
जातिष्वन्यास्वपि यथा न भवेयं कुलान्तकृत् ॥ १२.२६.२४ ॥
இப்போது அறிந்துகொள்ளுங்கள்: உண்ணாநோன்பு இருக்க அமர்ந்திருக்கும் என்னை, குருவைக் கொன்றவனை. பிற பிறவிகளிலும் குலத்தை அழிப்பவனாக நான் ஆகாதிருக்க.
12.26.25
न भोक्ष्ये न च पानीयमुपयोक्ष्ये कथंचन ।
शोषयिष्ये प्रियान्प्राणानिहस्थोऽहं तपोधनाः ॥ १२.२६.२५ ॥
நான் உண்ண மாட்டேன், நீரும் அருந்த மாட்டேன், எந்த வகையிலும் அனுபவிக்க மாட்டேன். இங்கேயே நின்று என் அன்புள்ள உயிரை உலர்த்துவேன், ஓ தவச் செல்வர்களே.
12.26.26
यथेष्टं गम्यतां काममनुजाने प्रसाद्य वः ।
सर्वे मामनुजानीत त्यक्ष्यामीदं कलेवरम् ॥ १२.२६.२६ ॥
நீங்கள் விரும்பியபடி செல்லலாம்; உங்களை மகிழ்வித்து உங்களுக்கு விடை தருகிறேன். நீங்கள் அனைவரும் எனக்கு அனுமதி தாருங்கள், நான் இந்த உடலைத் துறப்பேன்.
12.26.27
तमेवंवादिनं पार्थं बन्धुशोकेन विह्वलम् ।
मैवमित्यब्रवीद्व्यासो निगृह्य मुनिसत्तमः ॥ १२.२६.२७ ॥
உறவினர்களின் துயரால் தளர்ந்து இவ்வாறு பேசிய அந்த பார்த்தனை, முனிவர்களில் சிறந்த வியாசர் தடுத்து, "இவ்வாறு செய்யாதே" என்றார்.
12.26.28
अतिवेलं महाराज न शोकं कर्तुमर्हसि ।
पुनरुक्तं तु वक्ष्यामि दिष्टमेतदिति प्रभो ॥ १२.२६.२८ ॥
மகாராஜனே, அளவு கடந்து துயரப்படுவது உனக்குத் தகாது. இதுவே விதி என்று மீண்டும் சொல்வேன், ஓ பிரபுவே.
12.26.29
संयोगा विप्रयोगाश्च जातानां प्राणिनां ध्रुवम् ।
बुद्धुदा इव तोयेषु भवन्ति न भवन्ति च ॥ १२.२६.२९ ॥
பிறந்த உயிரினங்களின் சேர்க்கையும் பிரிவும் நிச்சயமானவை. அவை நீரில் குமிழிகள் போல தோன்றுகின்றன, தோன்றாமலும் போகின்றன.
12.26.30
सर्वे क्षयान्ता निचयाः पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ।
संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तं हि जीवितम् ॥ १२.२६.३० ॥
எல்லாச் சேமிப்புகளும் அழிவில் முடியும்; எல்லா உயர்வுகளும் வீழ்ச்சியில் முடியும். சேர்க்கைகள் பிரிவில் முடியும்; உயிர் நிச்சயமாக மரணத்தில் முடியும்.
12.26.31
सुखं दुःखान्तमालस्यं दाक्ष्यं दुःखं सुखोदयम् ।
भूतिः श्रीर्ह्रीर्धृतिः कीर्तिर्दक्षे वसति नालसे ॥ १२.२६.३१ ॥
இன்பம் துன்பத்தில் முடிவடைகிறது; சோம்பல் (இருக்கிறது); திறமையால் துன்பமும், இன்பத்தின் எழுச்சியும் உண்டாகும். செல்வம், திரு, நாணம், மனஉறுதி, புகழ் ஆகியவை திறமையுள்ளவனிடத்தில் வசிக்கின்றன; சோம்பேறியிடத்தில் அல்ல.
12.26.32
नालं सुखाय सुहृदो नाले दुःखाय शत्रवः ।
न च प्रज्ञालमर्थेभ्यो न सुखेभ्योऽप्यलं धनम् ॥ १२.२६.३२ ॥
நண்பர்கள் இன்பத்திற்குப் போதுமானவர்கள் அல்ல; எதிரிகள் துன்பத்திற்குப் போதுமானவர்கள் அல்ல. அறிவு செல்வத்திற்குப் போதாது; செல்வமும் இன்பங்களுக்குப் போதாது.
12.26.33
यथा सृष्टोऽसि कौन्तेय धात्रा कर्मसु तत्क्ररु ।
अत एव हि सिद्धिस्ते नेशस्त्वं ह्यात्मनो नृप ॥ १२.२६.३३ ॥
குந்தியின் மகனே, படைப்பாளி உன்னை எவ்வாறு படைத்தானோ, அவ்வாறே செயல்களில் அதைச் செய். ஆகவே உனக்கு வெற்றி உண்டாகும். அரசே, நீ உன்னை ஆளும் தலைவன் அல்ல.