Mahābhārata · Adhyāya 12.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.26.1
अभिमन्यौ हते बाले द्रौपद्यास्तनयेषु च ।
धृष्टद्युम्ने विराटे च द्रुपदे च महीपतौ ॥ १२.२६.१ ॥
Als der junge Abhimanyu erschlagen wurde, und unter den Söhnen Draupadīs, bei Dhṛṣṭadyumna, Virāṭa und König Drupada.
12.26.2
वृषसेने च धर्मज्ञे धृष्टकेतौ तु पार्थिवे ।
तथाऽन्येषु नरेन्द्रेषु नानादेश्येषु संयुगे ॥ १२.२६.२ ॥
Bei Vṛṣasena, bei Dhṛṣṭaketu, dem Kenner des Dharma, beim König und bei anderen Königen aus verschiedenen Ländern, im Kampf.
12.26.3
न च मुञ्चति मां शोको ज्ञातिघातिनमातुरम् ।
राज्यकामुकमत्युग्रं स्ववंशोच्छेदकारिणम् ॥ १२.२६.३ ॥
Der Kummer lässt mich nicht los, mich, den Mörder meiner Verwandten, den Gequälten, nach Königtum Gierenden, überaus Grausamen, den Vernichter meines eigenen Geschlechts.
12.26.4
यस्याङ्के क्रीडमानेन मया विपरिवर्तितम् ।
स मया राज्यलुब्धेन गाङ्गेयो युधि पातितः ॥ १२.२६.४ ॥
In dessen Schoß ich spielend herumkugelte, jenen Sohn der Gaṅgā habe ich im Kampf niedergestreckt, gierig nach dem Reich.
12.26.5
यदा ह्येनं विघूर्णन्तं मदर्थं पार्थसायकैः ।
तक्ष्यमाणं यथा वज्रैः प्रेक्षमाणं शिखण्डिनम् ॥ १२.२६.५ ॥
Als ich ihn sah, wie er um meinetwillen unter Pārthas Pfeilen taumelte, zerschnitten wie von Blitzen, nach Śikhaṇḍin blickend.
12.26.6
जीर्णसिंहमिव प्राज्ञं नरसिंहं पितामहम् ।
कीर्यमाणं शरैर्दीप्तैर्दृष्ट्वा मे व्यथितं मनः ॥ १२.२६.६ ॥
Als ich den weisen Großvater sah, einen Löwen unter Männern, wie einen alten Löwen, von brennenden Pfeilen durchbohrt, wurde mein Geist gequält.
12.26.7
प्राड्भुखं सीदमानं च रथात्पररथारुजम् ।
घूर्णमानं यथा शैलं तदा मे कश्मलोऽभवत् ॥ १२.२६.७ ॥
Als ich ihn, das Gesicht nach Osten gewandt, vom Wagen sinken sah, den Brecher feindlicher Wagen, wankend wie ein Berg, da überkam mich eine Ohnmacht.
12.26.8
यः सवाणधनुष्पाणिर्योधयामास भार्गवम् ।
बहून्यहानि कौरव्यः कुरुक्षेत्रे महामृधे ॥ १२.२६.८ ॥
Der Kaurava, der mit Bogen und Pfeilen in der Hand den Bhārgava in Kurukṣetra in der großen Schlacht viele Tage lang bekämpfte.
12.26.9
समेतं पार्थिवं क्षत्रं वाराणस्यां नदीसुतः ।
कन्यार्थमाह्वयद्वीरो रथेनैकेन संयुगे ॥ १२.२६.९ ॥
Der Held, Sohn des Flusses, forderte in Vārāṇasī die versammelten Kriegerkönige zum Kampf heraus, allein auf einem Wagen, um der Jungfrau willen.
12.26.10
येन चोग्रायुधो राजा चक्रवर्ती दुरासदः ।
दग्धश्चास्त्रप्रतापेन स मया युधि पातितः ॥ १२.२६.१० ॥
Und der König mit den furchtbaren Waffen, der Weltherrscher, unnahbar, den er mit der Macht seiner Waffe verbrannte, wurde von mir im Kampf niedergestreckt.
12.26.11
स्वयं मृत्युं रक्षमाणः पाञ्चाल्यं यः शिखण्डिनम् ।
न बाणैः पातयामास सोऽर्जुनेन निपातितः ॥ १२.२६.११ ॥
Der, sich selbst vor dem Tod hütend, den Pāñcāla-Krieger Śikhaṇḍin nicht mit Pfeilen niederstreckte, wurde von Arjuna niedergestreckt.
12.26.12
यदैनं पतितं भूमावपश्यं रुधिरोक्षितम् ।
तदैवाविशदन्युग्रो ज्वरो मां मुनिसत्तम ॥ १२.२६.१२ ॥
Als ich ihn am Boden liegen sah, von Blut durchtränkt, da drang in mich ein heftiges Fieber, o Bester der Weisen.
12.26.13
येन संवर्धिता बाला येन स्म परिरक्षिताः ।
स मया राज्यलुब्धेन पापेन गुरुधातिना।
अल्पकालस्य राज्यस्य कृते मूढेन पातितः ॥ १२.२६.१३ ॥
Den, durch den die Kinder großgezogen und beschützt wurden, habe ich, von Gier nach dem Reich getrieben, sündig und als Mörder meines Lehrers, in meiner Torheit zu Fall gebracht, für ein Königreich von kurzer Dauer.
12.26.14
आचार्यश्च महेष्वासः सर्वपार्थिवपूजितः ।
अभिगम्य रणे मिथ्या पापेनोक्तः सुतं प्रति ॥ १२.२६.१४ ॥
Der Lehrer, ein großer Bogenschütze, von allen Königen verehrt, wurde, als er sich im Kampf näherte, vom Sünder falsch angesprochen, was seinen Sohn betraf.
12.26.15
तन्मे दहति गात्राणि यन्मां गुरुरभाषत ।
सत्यमाख्याहि राजंस्त्वं यदि जीवति मे सुतः ॥ १२.२६.१५ ॥
Was der Lehrer mir sagte, brennt in meinen Gliedern. O König, sage die Wahrheit: lebt mein Sohn?
12.26.16
सत्यमामर्शयन्विप्रो मयि तत्परिपृष्टवान् ।
कुञ्जरं चान्तरं कृत्वा मिथ्योपचरितो मया ॥ १२.२६.१६ ॥
Jener Brahmane, die Wahrheit erwägend, befragte mich darüber; und ich, den Elefanten unterscheidend, wurde von ihm mit Lüge behandelt.
12.26.17
सुभृशं राज्यलुब्धेन पापेन गुरुघातिना ।
सत्यकञ्चुकमुन्मुच्य मया स गुरुराहवे ॥ १२.२६.१७ ॥
Ich, über alle Maßen gierig nach dem Reich, ein sündiger Mörder meines Lehrers, habe den Panzer der Wahrheit abgelegt und in der Schlacht jenen Lehrer niedergestreckt.
12.26.18
अश्वत्थामा हत इति निरुक्तः कुञ्जरे हते ।
काँल्लोकांस्तु गमिष्यामि कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ १२.२६.१८ ॥
»Aśvatthāman ist erschlagen«: So wurde erklärt, als der Elefant erschlagen war. Nachdem ich eine so schwere Tat vollbracht habe, in welche Welten werde ich gehen?
12.26.19
अघातयं च यत्कर्णं समरेष्वपलायिनम् ।
ज्येष्ठभ्रातरमत्युग्रः को मत्तः पापकृत्तमः ॥ १२.२६.१९ ॥
Ich ließ Karṇa töten, der im Kampf nie floh, meinen älteren Bruder. Wer ist ein größerer Sünder als ich, so grausam?
12.26.20
अभिमन्युं च यद्वालं जातं सिंहमिवाद्रिषु ।
प्रावेशयमहं लुब्धो वाहिनीं द्रोणपालिताम् ॥ १२.२६.२० ॥
Und Abhimanyu, einen Jüngling wie einen Löwen, geboren in den Bergen, schickte ich aus Gier in das von Droṇa bewachte Heer.
12.26.21
तदाप्रभृति वीभत्सुं न शक्नोमि निरीक्षितुम् ।
कृष्णं च पुण्डरीकाक्षं किल्विषी भ्रूणहा यथा ॥ १२.२६.२१ ॥
Seit jenem Tag kann ich Vībhatsu (Arjuna) nicht ansehen, auch nicht Kṛṣṇa mit den Lotusaugen, wie ein Sünder, der einen Embryo getötet hat.
12.26.22
द्रौपदीं चाप्यदुःखार्हां पञ्चपुत्रैर्विनाकृताम् ।
शोचामि पृथिवीं हीनां पञ्चभिः पर्वतैरिव ॥ १२.२६.२२ ॥
Ich trauere um Draupadī, obwohl sie keine Trauer verdient, ihrer fünf Söhne beraubt, und um die Erde, die wie ihrer fünf Berge beraubt ist.
12.26.23
सोऽहमागस्करः पापः पृथिवीनाशकारकः ।
आसीन एवमेवेदं शोषयिष्ये कलेवरम् ॥ १२.२६.२३ ॥
Ich, der sündige Schuldige, Ursache des Untergangs der Erde, werde diesen Körper austrocknen, indem ich so dasitze.
12.26.24
प्रायोपविष्टं जानीध्वमथ मां गुरुघातिनम् ।
जातिष्वन्यास्वपि यथा न भवेयं कुलान्तकृत् ॥ १२.२६.२४ ॥
Wisst nun, dass ich, der Mörder meines Lehrers, mich zum Fasten bis zum Tod niedergesetzt habe, damit ich in anderen Geburten nicht zum Vernichter einer Familie werde.
12.26.25
न भोक्ष्ये न च पानीयमुपयोक्ष्ये कथंचन ।
शोषयिष्ये प्रियान्प्राणानिहस्थोऽहं तपोधनाः ॥ १२.२६.२५ ॥
Ich werde weder essen noch Wasser trinken, noch auf irgendeine Weise genießen. Hier stehend werde ich meine teuren Lebensatem austrocknen, ihr Reichen an Askese.
12.26.26
यथेष्टं गम्यतां काममनुजाने प्रसाद्य वः ।
सर्वे मामनुजानीत त्यक्ष्यामीदं कलेवरम् ॥ १२.२६.२६ ॥
Geht, wie es euch beliebt; ich entlasse euch, nachdem ich euch besänftigt habe. Ihr alle, gebt mir die Erlaubnis: Ich werde diesen Leib verlassen.
12.26.27
तमेवंवादिनं पार्थं बन्धुशोकेन विह्वलम् ।
मैवमित्यब्रवीद्व्यासो निगृह्य मुनिसत्तमः ॥ १२.२६.२७ ॥
Zu Pārtha, der so sprach, überwältigt von der Trauer um seine Verwandten, sagte der beste der Weisen, Vyāsa, ihn zurückhaltend: "Tu sollst das nicht tun."
12.26.28
अतिवेलं महाराज न शोकं कर्तुमर्हसि ।
पुनरुक्तं तु वक्ष्यामि दिष्टमेतदिति प्रभो ॥ १२.२६.२८ ॥
O großer König, du solltest nicht über das Maß hinaus trauern. Ich sage es noch einmal: Dies ist es, was das Schicksal bestimmt hat, o Herr.
12.26.29
संयोगा विप्रयोगाश्च जातानां प्राणिनां ध्रुवम् ।
बुद्धुदा इव तोयेषु भवन्ति न भवन्ति च ॥ १२.२६.२९ ॥
Für die Geborenen sind Verbindungen und Trennungen gewiss. Sie entstehen wie Blasen im Wasser, und sie entstehen auch nicht.
12.26.30
सर्वे क्षयान्ता निचयाः पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ।
संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तं हि जीवितम् ॥ १२.२६.३० ॥
Alle Ansammlungen enden im Verfall, alle Erhebungen enden im Fall; Verbindungen enden in Trennung, und das Leben endet gewiss im Tod.
12.26.31
सुखं दुःखान्तमालस्यं दाक्ष्यं दुःखं सुखोदयम् ।
भूतिः श्रीर्ह्रीर्धृतिः कीर्तिर्दक्षे वसति नालसे ॥ १२.२६.३१ ॥
Glück endet im Leid, und Trägheit (ist da); durch Geschick entstehen Leid und das Aufsteigen des Glücks. Wohlstand, Glanz, Scheu, Standhaftigkeit und Ruhm wohnen im Tüchtigen, nicht im Trägen.
12.26.32
नालं सुखाय सुहृदो नाले दुःखाय शत्रवः ।
न च प्रज्ञालमर्थेभ्यो न सुखेभ्योऽप्यलं धनम् ॥ १२.२६.३२ ॥
Freunde genügen nicht für das Glück, und Feinde genügen nicht für das Leid. Weisheit genügt nicht für Reichtum, und Reichtum genügt nicht einmal für die Freuden.
12.26.33
यथा सृष्टोऽसि कौन्तेय धात्रा कर्मसु तत्क्ररु ।
अत एव हि सिद्धिस्ते नेशस्त्वं ह्यात्मनो नृप ॥ १२.२६.३३ ॥
Sohn der Kuntī, wie der Schöpfer dich geschaffen hat, so tue es in deinen Taten; darum wird dir der Erfolg zuteil. O König, du bist nicht Herr über dich selbst.