Mahābhārata · Adhyāya 12.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.26.1
अभिमन्यौ हते बाले द्रौपद्यास्तनयेषु च ।
धृष्टद्युम्ने विराटे च द्रुपदे च महीपतौ ॥ १२.२६.१ ॥
Quando o jovem Abhimanyu foi morto, e entre os filhos de Draupadī, em Dhṛṣṭadyumna, em Virāṭa e no rei Drupada.
12.26.2
वृषसेने च धर्मज्ञे धृष्टकेतौ तु पार्थिवे ।
तथाऽन्येषु नरेन्द्रेषु नानादेश्येषु संयुगे ॥ १२.२६.२ ॥
Em Vṛṣasena, em Dhṛṣṭaketu, o conhecedor do dharma, no rei e em outros reis de diversas terras, na batalha.
12.26.3
न च मुञ्चति मां शोको ज्ञातिघातिनमातुरम् ।
राज्यकामुकमत्युग्रं स्ववंशोच्छेदकारिणम् ॥ १२.२६.३ ॥
A dor não me liberta, a mim, o matador de parentes, atormentado, desejoso de reino, extremamente cruel, destruidor da minha própria linhagem.
12.26.4
यस्याङ्के क्रीडमानेन मया विपरिवर्तितम् ।
स मया राज्यलुब्धेन गाङ्गेयो युधि पातितः ॥ १२.२६.४ ॥
No colo de quem eu brincava rolando, aquele filho de Gaṅgā foi derrubado em batalha por mim, ávido pelo reino.
12.26.5
यदा ह्येनं विघूर्णन्तं मदर्थं पार्थसायकैः ।
तक्ष्यमाणं यथा वज्रैः प्रेक्षमाणं शिखण्डिनम् ॥ १२.२६.५ ॥
Quando o vi, cambaleando por minha causa sob as flechas de Pārtha, cortado como por raios, olhando para Śikhaṇḍin.
12.26.6
जीर्णसिंहमिव प्राज्ञं नरसिंहं पितामहम् ।
कीर्यमाणं शरैर्दीप्तैर्दृष्ट्वा मे व्यथितं मनः ॥ १२.२६.६ ॥
Ao ver o sábio avô, leão entre os homens como um velho leão, crivado de flechas ardentes, a minha mente se afligiu.
12.26.7
प्राड्भुखं सीदमानं च रथात्पररथारुजम् ।
घूर्णमानं यथा शैलं तदा मे कश्मलोऽभवत् ॥ १२.२६.७ ॥
Ao vê-lo cair do carro, o rosto voltado para o leste, o quebrador de carros inimigos cambaleando como uma montanha, então um desmaio me tomou.
12.26.8
यः सवाणधनुष्पाणिर्योधयामास भार्गवम् ।
बहून्यहानि कौरव्यः कुरुक्षेत्रे महामृधे ॥ १२.२६.८ ॥
O Kaurava que, com arco e flechas nas mãos, combateu o Bhārgava em Kurukṣetra, na grande batalha, por muitos dias.
12.26.9
समेतं पार्थिवं क्षत्रं वाराणस्यां नदीसुतः ।
कन्यार्थमाह्वयद्वीरो रथेनैकेन संयुगे ॥ १२.२६.९ ॥
O herói, filho do rio, desafiou em Vārāṇasī os reis guerreiros reunidos, sozinho num carro, pela donzela.
12.26.10
येन चोग्रायुधो राजा चक्रवर्ती दुरासदः ।
दग्धश्चास्त्रप्रतापेन स मया युधि पातितः ॥ १२.२६.१० ॥
E o rei de armas terríveis, o soberano universal, inacessível, que ele queimou com o poder de sua arma, foi derrubado por mim em batalha.
12.26.11
स्वयं मृत्युं रक्षमाणः पाञ्चाल्यं यः शिखण्डिनम् ।
न बाणैः पातयामास सोऽर्जुनेन निपातितः ॥ १२.२६.११ ॥
Aquele que, guardando-se da morte, não derrubou com flechas o guerreiro pāñcāla Śikhaṇḍin, foi abatido por Arjuna.
12.26.12
यदैनं पतितं भूमावपश्यं रुधिरोक्षितम् ।
तदैवाविशदन्युग्रो ज्वरो मां मुनिसत्तम ॥ १२.२६.१२ ॥
Quando o vi caído no chão, encharcado de sangue, então de fato uma febre violenta entrou em mim, ó melhor dos sábios.
12.26.13
येन संवर्धिता बाला येन स्म परिरक्षिताः ।
स मया राज्यलुब्धेन पापेन गुरुधातिना।
अल्पकालस्य राज्यस्य कृते मूढेन पातितः ॥ १२.२६.१३ ॥
Aquele por quem as crianças foram criadas e protegidas, a ele eu, cobiçoso do reino, pecador e matador do meu mestre, em minha tolice derrubei por um reino de curta duração.
12.26.14
आचार्यश्च महेष्वासः सर्वपार्थिवपूजितः ।
अभिगम्य रणे मिथ्या पापेनोक्तः सुतं प्रति ॥ १२.२६.१४ ॥
O mestre, grande arqueiro honrado por todos os reis, ao aproximar-se na batalha, foi falsamente informado pelo pecador a respeito de seu filho.
12.26.15
तन्मे दहति गात्राणि यन्मां गुरुरभाषत ।
सत्यमाख्याहि राजंस्त्वं यदि जीवति मे सुतः ॥ १२.२६.१५ ॥
O que o mestre me disse queima meus membros. Ó rei, diga-me a verdade: se meu filho está vivo.
12.26.16
सत्यमामर्शयन्विप्रो मयि तत्परिपृष्टवान् ।
कुञ्जरं चान्तरं कृत्वा मिथ्योपचरितो मया ॥ १२.२६.१६ ॥
Aquele brâmane, pesando a verdade, perguntou-me sobre isso; e eu, estabelecendo uma distinção com o elefante, dirigi-me a ele com falsidade.
12.26.17
सुभृशं राज्यलुब्धेन पापेन गुरुघातिना ।
सत्यकञ्चुकमुन्मुच्य मया स गुरुराहवे ॥ १२.२६.१७ ॥
Eu, excessivamente cobiçoso do reino, pecador e matador do meu mestre, tendo lançado fora a couraça da verdade, derrubei aquele mestre na batalha.
12.26.18
अश्वत्थामा हत इति निरुक्तः कुञ्जरे हते ।
काँल्लोकांस्तु गमिष्यामि कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ १२.२६.१८ ॥
'Aśvatthāman foi morto': isto foi declarado quando o elefante foi morto. Tendo realizado um ato tão difícil, para quais mundos irei?
12.26.19
अघातयं च यत्कर्णं समरेष्वपलायिनम् ।
ज्येष्ठभ्रातरमत्युग्रः को मत्तः पापकृत्तमः ॥ १२.२६.१९ ॥
Fiz matar Karṇa, que nunca fugiu na batalha, meu irmão mais velho. Quem é maior pecador do que eu, tão cruel?
12.26.20
अभिमन्युं च यद्वालं जातं सिंहमिवाद्रिषु ।
प्रावेशयमहं लुब्धो वाहिनीं द्रोणपालिताम् ॥ १२.२६.२० ॥
E Abhimanyu, um jovem como um leão nascido nas montanhas, enviei por cobiça ao exército guardado por Droṇa.
12.26.21
तदाप्रभृति वीभत्सुं न शक्नोमि निरीक्षितुम् ।
कृष्णं च पुण्डरीकाक्षं किल्विषी भ्रूणहा यथा ॥ १२.२६.२१ ॥
Desde então não posso olhar para Vībhatsu (Arjuna), nem para Kṛṣṇa de olhos de lótus, como um pecador que matou um embrião.
12.26.22
द्रौपदीं चाप्यदुःखार्हां पञ्चपुत्रैर्विनाकृताम् ।
शोचामि पृथिवीं हीनां पञ्चभिः पर्वतैरिव ॥ १२.२६.२२ ॥
Lamento por Draupadī, embora não mereça sofrimento, privada de seus cinco filhos, e pela terra desolada, como privada de cinco montanhas.
12.26.23
सोऽहमागस्करः पापः पृथिवीनाशकारकः ।
आसीन एवमेवेदं शोषयिष्ये कलेवरम् ॥ १२.२६.२३ ॥
Eu, esse pecador culpado, causa da ruína da terra, secarei este corpo sentado assim mesmo.
12.26.24
प्रायोपविष्टं जानीध्वमथ मां गुरुघातिनम् ।
जातिष्वन्यास्वपि यथा न भवेयं कुलान्तकृत् ॥ १२.२६.२४ ॥
Sabei agora que eu, o assassino do meu mestre, sentei-me para jejuar até a morte, para não me tornar, em outros nascimentos, destruidor de uma família.
12.26.25
न भोक्ष्ये न च पानीयमुपयोक्ष्ये कथंचन ।
शोषयिष्ये प्रियान्प्राणानिहस्थोऽहं तपोधनाः ॥ १२.२६.२५ ॥
Não comerei nem beberei água, nem desfrutarei de nada de forma alguma. Aqui mesmo, de pé, secarei meus queridos alentos vitais, ó ricos em austeridade.
12.26.26
यथेष्टं गम्यतां काममनुजाने प्रसाद्य वः ।
सर्वे मामनुजानीत त्यक्ष्यामीदं कलेवरम् ॥ १२.२६.२६ ॥
Ide como quiserdes; concedo-vos licença, tendo-vos aplacado. Todos vós, concedei-me licença: abandonarei este corpo.
12.26.27
तमेवंवादिनं पार्थं बन्धुशोकेन विह्वलम् ।
मैवमित्यब्रवीद्व्यासो निगृह्य मुनिसत्तमः ॥ १२.२६.२७ ॥
A Pārtha, que assim falava, abatido pela dor pelos parentes, o melhor dos sábios Vyāsa disse, contendo-o: "Não faças isso."
12.26.28
अतिवेलं महाराज न शोकं कर्तुमर्हसि ।
पुनरुक्तं तु वक्ष्यामि दिष्टमेतदिति प्रभो ॥ १२.२६.२८ ॥
Ó grande rei, não deves afligir-te além da medida. Repito: isto é o que o destino ordenou, ó senhor.
12.26.29
संयोगा विप्रयोगाश्च जातानां प्राणिनां ध्रुवम् ।
बुद्धुदा इव तोयेषु भवन्ति न भवन्ति च ॥ १२.२६.२९ ॥
Para os seres nascidos, as uniões e separações são certas. Surgem como bolhas na água, e também não surgem.
12.26.30
सर्वे क्षयान्ता निचयाः पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ।
संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तं हि जीवितम् ॥ १२.२६.३० ॥
Todos os acúmulos terminam em decadência, todas as elevações terminam em queda; as uniões terminam em separação, e a vida certamente termina na morte.
12.26.31
सुखं दुःखान्तमालस्यं दाक्ष्यं दुःखं सुखोदयम् ।
भूतिः श्रीर्ह्रीर्धृतिः कीर्तिर्दक्षे वसति नालसे ॥ १२.२६.३१ ॥
A felicidade termina na dor, e a preguiça (existe); da destreza nascem a dor e o surgir da felicidade. A prosperidade, a fortuna, a modéstia, a firmeza e a fama habitam no hábil, não no preguiçoso.
12.26.32
नालं सुखाय सुहृदो नाले दुःखाय शत्रवः ।
न च प्रज्ञालमर्थेभ्यो न सुखेभ्योऽप्यलं धनम् ॥ १२.२६.३२ ॥
Os amigos não bastam para a felicidade, e os inimigos não bastam para a dor. A sabedoria não basta para a riqueza, nem a riqueza basta para os prazeres.
12.26.33
यथा सृष्टोऽसि कौन्तेय धात्रा कर्मसु तत्क्ररु ।
अत एव हि सिद्धिस्ते नेशस्त्वं ह्यात्मनो नृप ॥ १२.२६.३३ ॥
Filho de Kuntī, como o Criador te fez, assim faz isso em tuas ações; por isso terás o sucesso. Ó rei, tu não és senhor de ti mesmo.